23 Μαρ 2017

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ


Ανακοίνωση τύπου
Παρουσιάστηκε και προβάλλεται
Συγκίνηση, κυπριακό χιούμορ και σκέψεις προκαλεί η νέα ταινία του σκηνοθέτη Πανίκου Χρυσάνθου που πρωτοπαρουσιάστηκε παρουσιάστηκε αυτήν εβδομάδα σε δύο διαφορετικές πρεμιέρες, στις 20 και 22 Μαρτίου.
Πρώτα στην πράσινη γραμμή, φιλοξενούμενη του Goethe Institute και φιλοξενώντας τουρκοκύπριους και ελληνοκύπριους φίλους, συμμετέχοντες και υποστηρικτές, «ανθρώπους που, με προσωπικό ρίσκο, έκαμαν την ανθρωπιά πράξη» όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο ίδιος. Η δεύτερη εγκαινιάστηκε στο ΚCineplex για ένα ευρύτερο κοινό πολιτιστικών παραγόντων, δημοσιογράφων, υποστηρικτών και φίλων που συνέβαλαν στην ταινία. Παρών ήταν και ο Πρόεδρος του ΔΣ ΡΙΚ, Θανάσης Τσόκος, μια και το ΡΙΚ μαζί με τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού είναι υποστηρικτές της ταινίας.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ είναι μια ταινία μυθοπλασίας, με μια ιστορία της νεκρής ζώνης. Ένας στρατιώτης, ο Κύπρος, στέλλεται να υπηρετήσει στην «πράσινη γραμμή», κι΄εκεί ανακαλύπτει ότι ένας από τους απέναντι στρατιώτες μένει στο σπίτι του. Ο πόλεμος ανάγκασε και τους δυο να μετακινηθούν – τον Κύπρο από το βορρά στο νότο και τον Μουράτ από το νότο στο βορρά. Όταν ο Μουράτ πάει με άδεια στο χωριό, φέρνει στον Κύπρο ένα δώρο από το σπίτι του, μιαν οικογενειακή φωτογραφία, η οποία ξυπνά τα φαντάσματά του. Μέσα είναι ο σκοτωμένος του πατέρας και η κοπέλλα που αγαπούσε. Όταν ο Μουράτ του προτείνει να κάμουν από ένα κρυφό ταξίδι ο καθένας στην «άλλη πλευρά», ο Κύπρος δέχεται χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες.

Τακτικές Προβολές από 23/3/17
Από Πέμπτη 23 Μαρτίου ξεκινούν στα Κ Cineplex σε όλες τις πόλεις καθημερινές προβολές της νέας ταινίας του Πανίκκου Χρυσάνθου Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ. Οι διάλογοι της ταινίας είναι στα ελληνικά, τούρκικα και αγγλικά.
Στη Λευκωσία (ΚCineplex Έγκωμης) και τη Λάρνακα θα γίνονται 2 προβολές καθημερινά, μια στις 8:00 (με ελληνικούς και τουρκικούς υποτίτλους) και μια στις 10:00 μμ (με αγγλικούς υποτίτλους).
Στη Λεμεσό και Πάφο θα γίνεται μια προβολή καθημερινά στις 8:00 μμ (με αγγλικούς υποτίτλους).

Παραγωγή
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ είναι μια κυπριακή ταινία, που γυρίστηκε σε σενάριο και σκηνοθεσία του Πανίκκου Χρυσάνθου («Το Τείχος μας», «Ακάμας»). Υποστηρίχτηκε από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, το ευρωπαϊκό ταμείο Eurimages, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, την ΕΡΤ, το ΡΙΚ και το πρόγραμμα Media. Τα γυρίσματα έγιναν στο Καϊμακλί, την Αλαμινό, τη Σωτήρα και τον Πιττοκόπο. Είναι μια συμπαραγωγή των εταιρειών Artimages (Κύπρος) και Ν. Καβουκίδης (Ελλάδα).
Ηθοποιοί και συνεργείο
Στους κύριους ρόλους οι ακόλουθοι:
Μιχάλης Σοφοκλέους, Cihan Tariman, Matthias Lier, Μαρία Μουστάκα, Αντρέας Τσουρής, Θεόδωρος Μιχαηλίδης, Baris Refikoglu, Αχιλλέας Γραμματικόπουλος, Γιάννα Λευκάτη, Δημήτρης Ξύστρας, Erdogan Kavaz, Αντρέας Αργυρίδης, Σκεύος Πολυκάρπου, Σίμος Τσιάκκας
Η φωτογραφία είναι του Νίκου Καβουκίδη
Η μουσική του Μιχάλη Χριστοδουλίδη
Το μοντάζ του Κύρου Παπαβασιλείου
Ο ήχος του Ντίνου Κίττου
Τα κοστούμια της Κικής Μήλιου
Η σκηνογραφία του Πάρη Μανώλη
Trailer
ελληνικό: youtube.com/watch?v=H9U71QrORxM
αγγλικό: youtube.com/watch?v=5DyrEPxLO6M

20 Μαρ 2017

Οι τράπεζες, τα σκάνδαλά τους, η συγκάλυψη και η λογοκρισία για τις ευθύνες – από τα ΜΜΕ μέχρι την Κεντρική… με φόντο την ευθιξία που αναδύεται αλλού, όπως στη Βρετανία [ένα χαρακτηριστικό κείμενο του Πολίτη, όπου τεκμηριώνεται ότι τα προβλήματα της Λαϊκής ήταν γνωστά από το 2010.. αλλά βολικά λογοκρίνεται το όνομα του… Αθανάσιου Ορφανίδη, λες και δεν υπήρξε επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας στην Κύπρο..]



Την περασμένη εβδομάδα είχαμε μια αναζωπύρωση της συζήτησης για τις υπερχρεώσεις τραπεζών, αλλά και τους προηγουμένους μήνες πλανιέται στον αέρα το σκάνδαλο της Iron, μιας εταιρείας «ειδικών ξένου συναλλάγματος και εμπειρογνωμόνων στα λογισμικά», η οποία είναι στόχος πολλών ξένων, που θεωρούν ότι εξαπατήθηκαν. Και η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς επέβαλε πρόστιμο 335 χιλιάδων ευρώ. Αλλά στον τοπικό τύπο πέρασε στα αζήτητα – μόλις πρόσφατα είχε ένα σχετικό κείμενο η «24h».. Το όλο ζήτημα, στο οποίο θα επανέλθουμε με πιο αναλυτική αναφορά, είναι σύμπτωμα του ότι οι ροές κεφαλαίων εξακολουθούν να έχουν στην κυπριακή περίπτωση ένα είδος αύρας συγκάλυψης[1]

Στη Βρετανία παραιτούνται αξιωματούχοι λόγω έστω και πιθανής σύγκρουσης συμφερόντων… στην Κύπρο, το κατεστημένο.. προστατεύει ακόμα. Αλλά η διάχυτη οργή είναι εκεί..
Η παραίτηση της Σιάρλοτ Χογκς, υποδιοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Βρετανίας, λόγω πιθανής σύγκρουσης συμφερόντων εξαιτίας της θέσης του αδελφού της στην Barclays, είναι ένα ενδιαφέρον δείγμα του πώς η κοινωνική ευαισθησία για το πώς φτωχοποιήθηκαν οι κοινωνίες για να διασωθούν οι τράπεζες την περίοδο μετά το 2008, άρχισε να επιβάλει πιο αυστηρούς κανόνες για τη σύγκρουση συμφερόντων στον τραπεζιτικό τομέα. Αν δει κανείς, όμως, το σκηνικό με φόντο την κυπριακή πραγματικότητα θα πρέπει να μιλούμε για ένα είδος αντιπαραδείγματος. Είναι γεγονός ότι μετά την έκρηξη της κοινωνίας ενάντια στην προσπάθεια για καθολικό κούρεμα καταθέσεων τον Μάρτιο του 2013, ανάγκασε, τελικά, το κατεστημένο να αποδεχθεί [με βαριά καρδιά] την ευθύνη των τραπεζών για την οικονομική κρίση. Και, χάρις ίσως και στον κ. Κ. Κληρίδη αλλα και τις προηγούμενες παρεμβάσεις την κ. Καλογήρου της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς] μια σειρά από στελέχη τραπεζών βρίσκονται στα δικαστήρια για καίρια σημεία της κρίσης που συμπαρέσυρε όλη την κοινωνία – για το πώς συγκαλυφθήκαν τα κενά που οδήγησαν στην αποτυχία ανακεφαλαιοποίησης τον Ιούνιο του 2012 και έσπρωξαν τη χώρα στο μνημόνιο [η δίκη που διεξάγεται ήδη], για την αγορά των ελληνικών ομολόγων, κοκ.

Όμως, ταυτόχρονα, με την ανάληψη των δυο εμπορικών τραπεζών που απέμειναν [Κύπρου και Ελληνική] από ξένους, υπήρξε και ένα ξέπλυμα μέσα από το συνηθισμένο μηχανισμό συγκάλυψης – τα ΜΜΕ… Η πρωτοφανής ρουσφετολογία [και από τον Χ. Γεωργιάδη με τους διορισμούς του σε Ελληνική και Συνεργατισμό], η εξάρτηση των ΜΜΕ από τα δάνεια, η διασύνδεση δικηγορικών γραφείων [όπως λ.χ. της οικογένειας του προέδρου] με τα ΔΣ των τραπεζών, οδήγησαν και πάλι σε προσπάθειες μεταφοράς της κριτικής για τις τράπεζες και τη λειτουργία των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων γενικότερα, στο παρελθόν και στη συγκάλυψη…

Ανάλογα μπορεί να πει κανείς και για την Κεντρική Τράπεζα, η οποία είχε το 2012 μια μικρή άνοιξη αποκαλύψεων προς την κοινωνία για το πώς λειτουργούσαν οι τράπεζες, επέστρεψε μέσω της κ. Χ. Γιωρκάτζη στην πρακτική των συγκαλύψεων. Το ότι λ.χ. χρειάστηκε η παρέμβαση του κ. Κληρίδη για να αποκαλυφθεί το σκάνδαλο με τον Ρίκκο [το οποίο, όπως ομολόγησε ο Κοιλιάρης είχε συζητηθεί και στο συμβούλιο της Κεντρικής] είναι χαρακτηριστικό… Η ευθιξία δεν ανθίζει ακόμα στον τραπεζιτικό τομέα, ο οποίος λειτουργεί σαν ένας παράλληλος μηχανισμός εξουσίας, χωρίς ουσιαστικό εσωτερικό έλεγχο και πάλι. Και τώρα ελεγχόμενος σε μεγάλο βαθμό από τον εξωτερικό… Οι ροές κεφαλαίων που κάποτε, υποτίθεται, ότι θα μας βοηθούσαν οικονομικά γίνονται αυξανόμενα ένας μηχανισμός ελέγχου της κυπριακής κοινωνίας από εξωτερικά συμφέροντα…

Στον επίσημο λόγο επιστρέψαμε στα παραμύθια ότι δεν γίνεται ξέπλυμα μέσω Κύπρου κοκ. Εξού και η αργή διαδικασία ελέγχου στοιχείων, όπως εκείνων των Panama papers..

Οι υπερχρεώσεις των τραπεζών: τελικά το κατάλαβαν; Ή απλώς το έκαναν θέμα γιατί τώρα βρήκαν στοιχεία για το Συνεργατισμό; Αύριο, όταν θα φτάσει και στις εμπορικές τράπεζες το θέμα;

Tο σκάνδαλο με τις υπερχρεώσεις των τραπεζών άρχισε τελικά να αποκτά δημόσια προβολή, προφανώς γιατί δεν μπορούσε να συγκαλυφθεί άλλο – η ουσία του είναι απλή: οι τράπεζες, από το 2006, είχαν προσθέσει ρήτρες[2] σε μερικά είδη δανείων με βάση την οποία το επιτόκιο θα έπρεπε να κυμαίνεται με βάση το ευρωπαϊκό αντίστοιχο. Όταν, όμως, μετά το 2009 το ευρωπαϊκό επιτόκιο έπεσε δραματικά [σήμερα είναι…].. Oι τράπεζες, ποντάροντας ότι οι πολίτες δεν θα έψαχναν του όρους του δάνειου, δεν μείωσαν το επιτόκιο. Και έτσι, εισέπρατταν δεκάδες χιλιάδες σε τόκους. Το θέμα δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίστηκε στο δημόσιο λόγο. Αντίθετα, εκτός από τους δυσφορούντες πολίτες που διαμαρτύρονταν για το ύψος του χρέους που δεν φαινόταν να υποχωρεί, υπήρξε και δημοσίευση σχετικής ακαδημαϊκής ανάλυσης[3] το 2013 για το θέμα – από τις σπάνιες συνεισφορές το Τμήματος Οικονομικών του Πανεπιστήμιου Κύπρου[4]. Και όμως, παρά την δημοσίευση, το θέμα αφέθηκε. Για να τα βάλουν τα ΜΜΕ με τις τράπεζες χρειάζεται και χρειάζονταν μια αυτονομία που δεν είχαν… Τα έβαλαν λ.χ. με τον Βγενόπουλο, όταν πια δεν ήταν στη Λαϊκή – γιατί διαφορετικά θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί τον παρουσίαζαν διθυραμβικά πριν… Και ανάλογα δεν μπορούσαν να εστιάσουν στην Τράπεζα Κύπρου μετά από την αλλαγή των διοικητικών της στελεχών..
Με αυτήν την έννοια, η συγκάλυψη συνεχίζεται… όπως και η κλοπή [όπως θα μπορουσε να ονομαστει η διαδικασια των υπερχρεωσεων]. Σε μια συζήτηση στο ΡΙΚ λ.χ. ήταν έκδηλη η προσπάθεια της δημοσιογράφου να εστιαστεί η προσοχή μόνο στο Συνεργατισμό [όπου το θέμα αφορά μερικά συνεργατικά και όχι όλα] – έτσι, όταν ο πρόεδρος του Συνδέσμου Προστασίας Δανειοληπτών, κ. Μελάς, αναφέρθηκε και στις εμπορικές τράπεζες, και πρόσθεσε ότι υπερχρέωσαν (ουσιστικά «έκλεψαν»;) δισεκατομμύρια από τους πελάτες τους, θέτοντας, πια, τα όρια του σκανδάλου, ήταν έκδηλο ότι η δημοσιογράφος ήθελε να πάει αλλού το θέμα και άφησε το σχόλιο να περάσει…

Είναι άξιον απορίας γιατί πέρασαν 6 χρόνια συνεχιζόμενης απάτης, πριν γίνει διερεύνηση. Και μεν Επίτροπος, ο κ. Παύλος Ιωάννου δεν ήταν στη θέση του για όλο αυτό το διάστημα, αλλά το θέμα  είναι αν κάνει κάτι τωρα αντιστοιχο με βαση το ευρος της υποθεσης. Γενικότερα το εύρος της συνεχιζόμενης απάτης σε κάνει να διερωτάσαι, αν τελικά υπηρξε [από μερικους] και ένα ειδος συγκάλυψη. Όπως είπε ο κ. Μελάς για ένα τόσο σοβαρό θέμα ο Επίτροπος Χρηματοοικονομικών και ο Σύνδεσμος Καταναλωτών, έπρεπε αυτεπάγγελτα να προβούν σε έρευνα. Πάντως, ο κ. Ιωάννου φαινεται να έδωσε το στίγμα ότι ΔΕΝ πρόκειται να κάνει κάτι τέτοιο. Από τα λεγόμενα του στη συζήτηση στο ΡΙΚ διαφαίνοταν μια αποθυμία του να εξετάσει το πρόβλημα στην ολότητά του, αλλά μόνο, όταν «υποχρεώνεται» λόγω συγκεκριμένης καταγγελίας για συγκεκριμένο δάνειο. 
Σε ερώτημα στη συζήτηση στο ΡΙΚ κατά πόσο έχουν ακολουθηθεί παρόμοιες πρακτικές και αν υπάρχουν παρόμοιες προβληματικές ρήτρες σε συμβάσεις με άλλα τραπεζικά ιδρύματα, ο επίτροπος απάντησε: “Δεν είναι η δουλειά του Χρηματοοικονομικού Επιτρόπου να προβαίνει σε τέτοιου είδους διαβεβαιώσεις..”…Αυτό θα μπορούσε να ερμηνευθέι με βάση την πρακτική που ακολουθείται – αλλά τότε τίθεται και θέμα για το αν αυτό το θέμα αφορά την Κεντρική και γιατί δεν το διερευνά, έστω και τώρα που έχει δημοσιοποιηθεί το ζήτημα.

Ενδεικτικό της αίσθησης που προκαλεί η ολη στάση των θεσμων είναι και το σχόλιο/αντίδραση στο φπ που απευθύνεται στον επιτροπο: «Το κρίμα του κόσμου που αυτοκτόνησε, που επέθανε γιατί εν εκράταν να πάει στον γιατρό, των μιτσιών που εσηκώσαν που τα πανεπιστήμια γιατί τα ρυάλλια ρουφούν τα ΠΑΡΑΝΟΜΑ οι τράπεζες με υπερχρεώσεις επιτοκίων, εν ούλλο πάνω σας..»

Μια ακόμα σκανδαλώδης συγκάλυψη: αν ο κ. Πατσαλίδης δεν είχε δίκτυο και δεν ανήκε σε γνωστούς κύκλους, δεν θα ήταν δικαστήριο με την τεκμηριωμένη διαγραφή ημέηλ, τη στιγμή που γινόταν έρευνα για τα σκάνδαλα των τραπεζών, τα οποία υποτίθεται ότι θα έπρεπε να επιτηρεί ως μέλος του εποπτικού οργανισμού, της Κεντρικής;
Η συγκάλυψη είναι άλλωστε κραυγαλέα εμφανής την περίπτωση του κ. Πατσαλίδη, ο οποίος ανήκει πια και στο συμβούλιο της Τράπεζας Κύπρου. Και όμως, είναι τεκμηριωμένο ότι διέγραψε ημέηλ, ενώ γινόταν έρευνα στην Κεντρική. Παρανόμησε/έγινε παρατυπία και τελικά, όχι μόνο συγκαλύφθηκε, αλλά και ανελίχθηκε… Και οι «προστάτες», πρόθυμα, έτρεξαν να δαιμονοποιήσουν και την έρευνα της Αλβαρέζ και Μάρσαλ. Θα δαιμονοποιούσαν μια αμερικανική εταιρεία με διεθνή αναγνώριση, αν δεν ήταν μια στοχευμένη εκστρατεία συγκάλυψης;

Αν δεν γίνονταν οι αποκαλύψεις για τις τράπεζες το 2012, είναι πιθανό ότι με τον έλεγχο που διέθετε το κύκλωμα των τραπεζών [το οποίο ελέγχει, όχι μόνο δάνεια και διαφημιστικά πακέτα, αλλά έχει και δίκτυα πολιτικών και δικηγορών] θα μπορούσαν σήμερα να μην δικάζονται καν οι τραπεζίτες… Η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ άλλωστε προσπάθησε από το 2011 να συγκαλύψει την ευθύνη των τραπεζών στην κρίση [έστω και αν το έλεγαν όλοι στο εξωτερικό, από την ΕΕ μέχρι τους οίκους αξιολόγησης – όπως και η κοινή λογική, αν κοίταζε κανείς τα συγκριτικά μεγέθη των κυπριακών δημοσιοοικονομικών που ήταν κοντά στο ευρωπαϊκό μέσο όρο, και αντίστοιχα την έκθεση των τραπεζών στην ελληνική κρίση], και τελικά, αναγκάστηκαν από το 2013 να παραδεχθούν την ευθύνη των τραπεζών – και πάλι απρόθυμα, αν κρίνει κανείς από την προθυμία με την οποία προσπάθησαν να στηρίξουν την κωμική επιτροπή Πική που στήθηκε για να συγκαλύψει και τις ευθύνες της κυβέρνησης για το κούρεμα και τις ευνοιοκρατικές διαρροές, όπως φάνηκε.

Υπάκουη δημοσιογραφία – από τον Πολίτη στην αρχισυνταξία του Φιλελευθέρου
Ουσιαστικά, ήταν η πίεση από την κοινωνία που υποχρέωσε τα ΜΜΕ να αρχίσουν να αναφέρονται στην τραπεζιτική κρίση. Μερικοί δημοσιογράφοι με τεράστια ευθύνη για τη συγκάλυψη των τραπεζών, μέχρι σήμερα ακόμα προσπαθούν να αποφεύγουν την ευθύνη… Αυτό αφορά ιδιαίτερα την αρχισυνταξία στον Φιλελεύθερο – παρά το ότι το οικονομικό τμήμα της εφημερίδας κάλυψε τις αποκαλύψεις επί Π. Δημητριάδη το 2012. Ανάλογα συμπεριφέρθηκε και η εφημερίδα Πολίτης, η οποία αγωνίστηκε έντονα για τη συγκάλυψη των τραπεζιτικών σκανδάλων. Αρχές Σεπτεμβρίου του 2012, μάλιστα, είχε και δημόσια απαίτηση να σταματήσουν οι συζητήσεις για τα σκάνδαλα των τραπεζών. Το ότι μετά κατασκεύασε το θέαμα της φόκους για να μετατοπίσει από την τραπεζιτική κρίση δεν ήταν παράδοξο, χρησιμοποιηθήκαν όλες οι διαθέσιμες πρακτικές συγκάλυψης – από λογοκρισία μέχρι μετατόπιση..

Όταν ο Πολίτης, τελικά, παραδέχεται ότι υπήρχε και έκθεση για τα προβλήματα της Λαϊκής το 2010 – και άρα όφειλε ο Ορφανίδης να μην δεχθεί την μετατροπή της Εγνατίας σε παράρτημα το 2011 ..Αλλά όλα τα αναγνωρίζει, μόνο που το όνομα του κύπριου επόπτη, το.. ξέχασε.. Η βολική λογοκρισία, όχι μόνο για τις ευθύνες, αλλά και για το ίδιο το όνομα του Αθανάσιου Ορφανίδη…
Αλλά, ακόμα και αν ο Πολίτης φαίνεται ότι αναγκάστηκε να παραδεχθεί την αλήθεια, λειτουργεί με το μηχανισμό της λογοκρισίας, της συγκάλυψης και της μετατόπισης – εδώ αναγνωρίζει το σκάνδαλο ότι ήταν γνωστή μετά από έρευνα η κατάσταση Λαϊκή από το 2010..

Οπότε, τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα γιατί με αυτά τα δεδομένα, η κυπριακή Κεντρική Τράπεζα ενέκρινε την μετατροπή της Εγνατίας σε παράρτημα τον Μάρτιο του 2011; Εκείνη η κίνηση, εν μέσω της διόγκωσης της ελληνικής οικονομικής κρίσης, αποτέλεσε ουσιαστικά τη σφραγίδα της ολοκληρωτικής εξάρτησης της τράπεζας και της κυπριακής οικονομίας από τις εξελίξεις στην Ελλάδα – αφού θα έπρεπε πια να ανακεφαλαιοποιηθεί και με φόντο τις ζημιές της Εγνατίας… Σε σχεδόν 2 μήνες ήρθαν οι υποβαθμίσεις, που έκαναν το δανεισμό από τις διεθνείς αγορές αποτρεπτικό – και η αιτία ήταν σαφής και στις ανακοινώσεις των οίκων αξιολόγησης: η έκθεση των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα. Αλλά ο Ορφανίδης που μόλις είχε δεσμεύσει την εξάρτηση με αλυσίδες μέσω Εγνατίας, έτρεχε να κατηγορεί το δημόσιο που είχε έλλειμα και δημόσιο χρέος στο μέσο όρο της ΕΕ. Λογόκρινε τις ευθύνες του, για τις οποίες δεν διερευνήθηκε ακόμα..

Το πιο κάτω κείμενο από τον Πολίτη τον Φεβρουάριο του 2017 είναι χαρακτηριστικό – αναφέρει τα πάντα, εκτός από το όνομα του ..Ορφανίδη… Το υπογραφεί ο Σ. Παρούτης, ο οποίος έχει πια τεκμηριωμένα μια τάση να προσπαθεί να μετατοπίζει ευθύνες, ακόμα και όταν τα τεκμήρια μπροστά του φωνάζουν για την αλήθεια. Αλλά προσπαθεί και να λογοκρίνει. Η επιλεκτική λογοκρισία, ακόμα και σε εξόφθαλμα ζητήματα ή κείμενα φαίνεται να είναι μέρος μιας δημοσιογραφικής πρακτικής της εποχής της συγκάλυψης και μετατόπισης.

Έτσι, ενώ αναφέρεται ότι επικεφαλής της ελληνικής Κεντρικής Τράπεζας ο κ. Προβόπουλος  [αλλά στο κάτω κάτω αυτός κοίταζε τα της χώρας του] το ενδιαφέρον είναι ότι το όνομα του κύπριου αντίστοιχού του, του κ. Ορφανίδη [ο οποίος είχε την ευθύνη/αρμοδιότητα για την Λαϊκή] λείπει/λογοκρίνεται επιδεικτικά.













[2]  Οι τέσσερις οι ρήτρες συμφωνα με τον ‘Διαλογο’/Χαραυγη:  http://dialogos.com.cy/blog/tesseris-ritres-pou-odigoun-se-iperchreosis/#.WM4Ckfl97IU
[3] Επιτόκια, Τραπεζικές Δανειακές Πρακτικές και Ανάπτυξη Πραγματικής Οικονομίας 
[4]  Γενικότερα το τμήμα [σαν κείμενα από το τμήμα] φαίνεται σε γενικές γραμμές ακολούθησε τη γραμμή συγκάλυψης της κρίσης, όπως και ο Ορφανίδης 

Ο Χάσικος αγωνίζεται για να συγκαλύψει το σκάνδαλο σύγκρουσης συμφερόντων – προσπαθεί να ελέγξει την επιτροπή Ασυμβίβαστου και τα ΜΜΕ της οικογένειας [ή του ιδίου;] ρίχνουν μετατοπίσεις που δείχνουν και το ποιός είναι ο Περδικης. [οι ρευστές συμμαχίες στα ΜΜΕ ..και στους διορισμούς]


Ο Χάσικος στην επιτροπή Ασυμβίβαστου, κατ’ αρχήν υπόθεση, και ένας διορισμός, της κ. Λοττίδη, που, στο πλαίσιο των διαμαχών Χάσικου – Λοττίδη, μοιάζει με διαμοιρασμό δημόσιων θέσεων με προεκλογικό φόντο...
Η διερεύνηση από την επιτροπή Ασυμβιβάστου της καταγεγραμμένη σύγκρουσης συμφερόντων του κ. Χάσικου σε σχέση με το κτήριο που ενοικιάζει [με 60% μερίδιο στην εταιρεία στην οποία ανήκει] στο κράτος, πήρε νέες διαστάσεις την εβδομάδα που πέρασε – που δείχνουν και το μέγεθος του ζητήματος, αλλά και το ευρύτερο πλαίσιο και του θέματος, όπως και της λειτουργίας των ΜΜΕ… Και σίγουρα το σκηνικό αποκάλυψε ρωγμές στο πλαίσιο των δικτύων του κατεστημένου..
 Η ανακοίνωση λ.χ. ότι η νέα Επίτροπος Διοίκησης είναι μια δικηγόρος [παρά την πρόθεση για διορισμό γυναίκας δικαστή] σύζυγος ενός από τους εκδότες της Καθημερινής, είναι σαφώς συνδεόμενη με τις διαμάχες αναμεσά στην πολιτικοοικονομική ελίτ της δεξιάς που ελέγχει τα ΜΜΕ. Οι Λοττίδηδες είχαν δεχθεί ένα πλήγμα με το ζήτημα της δημόσιας συζήτησης για την επιχορήγηση της τηλεόρασης τους – και προφανώς, το προεδρικό έκανε μια κίνηση συμφιλίωσης, αφού θέλει να έχει πρόσβαση [αν όχι να ελέγχει απόλυτα] την πλειοψηφία των ΜΜΕ ενόψει προεδρικών. Αντίθετα, ο Χάσικος, ο οποίος φαίνεται να είναι σε αντιπαράθεση με τον Δ. Λοττίδη φέρεται να διαφωνούσε με το διορισμό [ενδεχομένως και λόγω διαπλοκής συμφερόντων] – και υποστήριζε τον κ. Τσιάρτα, ο οποίος εκφράζει τη θέση της ευαισθησίας για τα δικαιώματα στο γραφείο της Επίτροπου Διοίκησης. Αλλά είναι ένας λειτουργός με τον οποίο λογικά δεν συμφωνούσε ο Χάσικος, όταν το 2013 – 14 έκανε τις  δηλώσεις του ενάντια στους μετανάστες κοκ… Προφανώς, η αντιπαράθεση της επιφάνειας αγγίζει μετατοπίσεις…
Και ο διχασμός του Φιλελεύθερου ήταν επίσης χαρακτηριστικός – μετά τη δημοσίευση της είδησης για την έρευνα του Γενικού Ελεγκτή, ήρθε ένα απολογητικό κείμενο για τον Χάσικο από την κ. Χ. Χατζηδημητρίου, και μετά, όταν άνοιξε το θέμα του Περδίκη ο κατά τα άλλα προστατευτικός με τον κ. Χάσικο διευθυντής σύνταξης, ο Α. Μιχαηλίδης [που όχι μόνο δεν είχε γράψει κάτι για το θέμα της σύγκρουσης συμφερόντων του υπουργού εσωτερικών, αλλά και όταν είχε ξεσπάσει αρχικά η κόντρα Χάσικου-Λοττίδη έκανε κριτική στον Λοττίη, χωρίς να αναφέρει λέξη για τον Χάσικο] έτρεξε να κατασκευάσει συγκάλυψη για τον ημέτερο μαϊντανό των ΜΜΕ του απορριπτικού μετώπου. Και έτσι, ο Μιχαηλίδης ομολόγησε δημόσια ότι στήνονται μετατοπίσεις μέσω των ΜΜΕ για εκφοβισμό αντίπαλων – αλλά καμωνόταν ότι τώρα ανακάλυψέ την τασιηνόπιτα που τρώει κάθε πρωί στη δουλειά του…
Κατ’ αρχήν το θέμα έφτασε στην επιτροπή Ασυμβίβαστου – και μάλιστα ο επικεφαλής σε δήλωσή του στην Χαραυγή [την οποία όμως δεν μετέδωσε κανένα άλλο Μέσο] κατάγραψε ότι φαίνεται να υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Το ότι υπάρχει υπόθεση με δεδομένη την νομοθεσία και το γεγονός ότι ο κ. Χάσικος/εταιρεία πήρε 114 χιλιάδες ευρώ από το ενοίκιο είναι ένα γεγονός που αν ήταν άλλο άτομο θα ήταν δεδομένη ήδη η κατάσταση. Όμως, ο κ. Χάσικος αποφάσισε προφανώς να το παλέψει. Αν θα τα καταφέρει και εδώ να διεκδικήσει ότι ο ίδιος πρέπει να είναι υπεράνω του νόμου, θα φανεί.
 Οι κινήσεις του μέχρι τώρα φαίνεται να είχαν τρεις κατευθύνσεις:
1. Προσπάθεια ελέγχου της επιτροπής; Έθεσε θέμα συμμετοχής της Γενικής Λογίστρια λόγω διαμάχης με τον σύζυγο της. Το θέμα είχε επανεμφανιστεί και προηγουμένως σε διαμάχη του Γενικού Ελεγκτή με τον κ. Χάσικο.  Η Γενική Λογίστρια προτίμησε να απέχει για να «θωρακίσει» την επιτροπή, όπως είπε. Το πρόβλημα για τον κ. Χάσικο [πέρα από ένα γενικότερο κουρνιαχτό σκόνης ότι υπάρχει γενικότερη διαπλοκή, η οποία θα καταλαγιάσει, όμως, αναπόφευκτα] είναι ότι με αυτήν του την κίνηση κανει ακόμα πιο κραυγαλέα την προβληματική του κατάσταση – αν η κ. Ρέα δεν πρέπει να συμμετέχει γιατί ο εξεταζόμενος [ο κ. Χάσικος] έχει διαφορές μαζί του, τότε γιατί η ιδιά λογική να μην εφαρμοστεί σε όλες τις επιχειρήσεις του ίδιου του κ. Χάσικου; Γιατί να μην εξαιρεθεί από όλες τις αποφάσεις που αφορούν ζητήματα στα οποία έχει οικονομικά ή άλλα συμφέροντα [με μετοχές, τίτλους ιδιοκτησίας κοκ] η δική του σύζυγος και άλλα οικογενειακά πρόσωπα; Γιατί, λοιπόν, έκανε αυτήν την μάλλον αντιφατική κίνηση ο κ. Χάσικος; Εν μέρει [όπως και στην περίπτωση του Περδίκη που θα δούμε πιο κάτω] στείλει ένα μήνυμα απειλητικό ότι θα εξαπολύσει επιθέσεις μετατόπισης μέσα από «αποκαλύψεις βρωμιών» ή κατασκευές θεαμάτων για όσους του κάνουν επίθεση. Εν μέρει, όμως,μπορεί να είναι και μια προσπάθεια να ελέγξει την επιτροπή. Η επιτροπή αποτελείται από 4 άτομα – ήδη το ένα είναι εκτός. Ο επικεφαλής εκφράστηκε ήδη – άρα μπορεί να μην μπορεί να τον ελέγξει ο κ. Χάσικος. Οι άλλοι δυο είναι η γραμματέας της Βουλής [ αν προσκειται στον ΔΗΣΥ –άρα μπορεί να είναι ελέγξιμη] και αντιπρόσωπος της Γενικής Εισαγγελίας [εδώ αν εστιάσει ο κ. Κληρίδης θα έχει μάλλον πρόβλημα ο κ. Χάσικος, αλλά από την άλλη μπορεί να υπάρχουν και δίκτυα που ελέγχονται από άλλους όπως φάνηκε τόσες φορές με τις διαρροές[1] – και ενάντια στον κ. Κληρίδη]…

2. Μετατοπίσεις – η γελοιότητα του Περδίκη. Από την περασμένη Δευτέρα η Αλήθεια, η οικογενειακή εφημερίδα του κ. Χάσικου [του ίδιου βασικά, έστω και αν προσπαθεί εδώ να κρυφτεί νομικίστικα πίσω από το δάκτυλο του] εξαπέλυσε επίθεση ενάντια στον Περδίκη με αποκαλύψεις ότι ο βουλευτής παίρνει επίδομα οδηγού χωρίς να έχει οδηγό. Στο ηθικό επίπεδο ο εξευτελισμός του Περδίκη ήταν, πια, εμφανής.

Το άτομο που πόζαρε τόσες φορές για να κάνει δηλώσεις για τις φρουρές και τα αυτοκίνητα/οδηγούς των πολίτικων, τώρα πιάστηκε να εισπράττει χωρίς καν να έχει οδηγό. Αυτό που αποκαλύφθηκε δραματικά είναι ότι ο Περδικης στήνει φτηνά θεάματα εξαπάτησης – αν, όντως, ήθελε να ήταν συνεπής θα έπρεπε να είχε επιστρέψει το ποσό, έστω μετά την κρίση το 2013, όταν έκανε και εκδηλώσεις ενάντια στην σπατάλη στα αυτοκίνητα που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί κοκ… Όμως, ουσιαστικά, ο ίδιος φρόντισε να πιάνει εκείνο το επίδομα, έστω και χωρίς να έχει καν οδηγό – απλώς φρόντισε να πηγαίνει στο κόμμα του, που όπως όλοι ξέρουν περιστρέφεται γύρω από τον ίδιο [και άρα χρηματοδοτεί μια δική του πολιτική επιχείρηση επιχείρηση με χρήματα/επίδομα για τα οποία φωνάζει για άλλους] …Μέχρι και ο Α. Μιχαηλίδης του Φιλελεύθερου που έτρεξε να συμπαρασταθεί στον Περδίκη, αναγκαστικά άφησε και μια σπόντα για τις «μαγκιές» του Περδίκη.
Αλλά ο κ. Άριστος στην σπαραξικάρδια έκκληση του, ενοχλήθηκε γιατί παραδόθηκε ο ιδεολογικός του σύμμαχος στο κυπριακό… στην «χλεύη». Ο Περδίκης προσπάθησε να αμυνθεί, όπως ακριβώς κάνει ο Χάσικος [εκτός από το θέμα του ενοικίου που δεν έχει καν νομικίστικη υπεκφυγή] – υποστήριξε [και από ότι φαίνεται τεκμηρίωσε στην βουλή] ότι είχε ζητήσει να πηγαίνει το επίδομα οδηγού στο κόμμα του, τους «οικολόγους». Υπάρχει βέβαια και πάλι το νομικό ζήτημα – αν δεν χρειάζονταν επίδομα οδηγού, τότε γιατί δεν ζήτησε απλώς να μην το παίρνει; Ουσιαστικά, μετέφερε ένα κονδύλι συγκεκριμένο σε κάτι άλλο [στον κομματικό μηχανισμό, ο οποίος φυσικά τον ευνοεί για να επανεκλέγεται κοκ – άρα είναι και ατομικό του συμφέρον, αφού είναι προσωποπαγές κόμμα]. Δικαιούται; Έστω νομικίστικα. Θα δούμε από το πόρισμα του Γενικού Ελεγκτή. Γιατί έγινε στόχος ο Περδίκης; Διότι αυτός [τόσα χρόνια συνεργάτης του Χάσικου στην λάσπη] άρχισε να αποστασιοποιείται και για λόγους αδιευκρίνιστους [ακόμα – ίσως για την υπόθεση Λοττίδη και άλλων ιδιοκτητών ΜΜΕ ενάντια στον Χάσικο ή ίσως και προεκλογικά] κατέφυγε στον Γενικό Ελεγκτή – και κάπως έτσι ξεκίνησε η διαδικασία που αποκάλυψε το ζήτημα της διαπλοκής του κ. Χάσικου με τα ενοίκια. Οπότε, ο κ. Χάσικος έστειλε ένα μήνυμα ότι θα κατασκευάζει θεάματα για όσους τον κατηγορούν.
3. Όμως, υπήρξε και ένα τρίτο πεδίο που αξίζει να σχολιαστεί. Η αντίδραση των ΜΜΕ. Ακριβώς γιατί εδώ παίζεται ένα μέρος του παιχνιδιού – εδώ έστησε τόσες και τόσες δίκες διά του πρωτοσέλιδου ο Χάσικος. Και για αυτό άλλωστε έγινε έξω φρενών, όταν είδε τις πρακτικές του να επιστρέφουν στον ίδιο. Όμως, για τον ίδιο τα τεκμήρια είναι αδιαμφισβήτητα. Αρά αν μπορούσε στο παρελθόν να στήνει δίκες μέσω πρωτοσέλιδων, τώρα ίσως να μπορεί να στήσει θεάματα Μετατόπισης από τον ίδιο, αλλά και αθώωσης..
Όμως η συγκυρία δεν φαίνεται να τον ευνοεί απόλυτα ..για να πούμε το λιγότερο. Η κίνησή του [έστω και συγκαλυμμένα δήθεν] να μπει στο χώρο των τηλεοπτικών μεταδόσεων με [ας πούμε συμφέροντα στο Άλφα] προκάλεσε αντιδράσεις από τους υπολοίπους ιδιοκτήτες ΜΜΕ. Την ομαδουλα των 5-6 [Παπαφιλίπππου, Χατζηκωστής, Παττίχης, Λοττίδης, Παπαδόπουλος, αρχιεπίσκοπος] που έχουν τη δυνατότητα χειραγώγησης ακόμα.
Ο Παπαδόπουλος του Πολίτη [αν έχει ακόμα τον έλεγχο], ο Παπαφιλίππου και ο αρχιεπίσκοπος δεν φάνηκαν να αντιδρούν δημόσια, αν και είναι λογικό ότι υπόγεια θα ενοχλήθηκαν και θα κάνουν κινήσεις - ο Παπαφιλλίππου και ο αρχιεπίσκοπος τουλάχιστον. Ο Πολίτης, αντίθετα, φαίνεται εντελώς ελεγχόμενος από την κυβέρνηση – και από τις επιθυμίες του κ. Χάσικου.

Οι εφημερίδες την επομένη της πρώτη συζήτησης στην επιτροπή Ασυμβίβαστου της υπόθεσης του Χάσικου
Ο πρωτοσέλιδος τίτλος του Πολίτη, ήταν ότι ζητήθηκε από τον ..Οδυσσέα Μιχαηλίδη να πάρει και άλλα στοιχεία, λες και το πρόβλημα το είχε ο Μιχαηλίδης. Είναι η ίδια τακτική μετατόπισης που εφαρμοζόταν και την περίπτωση του Ρίκκου. Ο τίτλος μετά την καταδίκη του λ.χ. αναφέρονταν στην έφεση, παρά στην καταδίκη..
Οι εφημερίδες που προβάλαν το θέμα με αιχμές για τον Χάσικο ήταν η Χαραυγή και η Σημερινή του συγκροτήματος ΔΙΑΣ [Χατζηκωστή]. Η Χαραυγή ήταν η μόνη που ενδιαφέρθηκε να πάρει δηλώσεις από τον πρόεδρο της επιτροπής [και αφού η δήλωση είχε αναρτηθεί και ηλεκτρονικά θα μπορούσαν να την δουν και άλλα ΜΜΕ… αλλά σιώπησαν] ..Η Σημερινή εστίασε αρνητικά [επανέλαβε τον εαυτό του ήταν το νόημα της πρωτοσέλιδης αναφοράς] στη δήλωση του Χάσικου ότι έκανε το έκανε «καλόπιστα» [καλόπιστη παρανομία, ας πούμε] ..Αλλά υπήρχε και μια σαφής αιχμή ότι η αφαίρεση της Γενικής Λογίστριας έμοιαζε και με ένα είδος απόπειρας ελέγχου της επιτροπής…..
Η Αλήθεια από την άλλη επέμενε ότι ..δεν υπάρχει Ασυμβίβαστο [εντυπωσιακή πιστή παρά τα τεκμήρια και την νομοθεσία]..
Η αμφιλεγόμενη στάση του Φιλελευθέρου – και ο διχασμός των δικτύων του κατεστημένου;
Οπότε το κέντρο βάρους έπεσε στο Φιλελεύθερό που φάνηκε αμφιλεγόμενος. Άλλωστε έτσι φάνηκε να είναι και το 2015, όταν ο Χάσικος εξαπέλυσε και επίθεση εναντίον των δημοσιογράφων αποκαλώντας τους «στρατιωτάκια»… Και δείχνει σαφώς ότι η διοίκηση γύρω από τον Λοττίδη δεν είναι διατεθειμένη να συγκαλύπτει το Χάσικο, όπως την περίοδο 2013-15.. Αλλά και ούτε να του πάει άμεσα κόντρα [έχει και ο Φιλελεύθερος τα μικρά του μυστικά προφανώς, και ο Χάσικος μπορεί και να απαιτεί].. Ο Φιλελεύθερος πρόβαλε αρχικά το θέμα μέσω κείμενων του Β. Βασιλείου. Δεν ήταν κύριοι τίτλοι, αν και θα μπορούσαν να είναι με βάση το μέγεθος του σκανδάλου και του θέματος [ο Φιλελεύθερος έκανε ασήμαντα θέματα κύριο τίτλο πολλές φορές – αναλόγως συμφερόντων βεβαίως] αλλά υπήρχαν κάπου στην πρώτη σελίδα. Άρα αναμεταδίδονται και ραδιοφωνικά κάθε πρωί που διαβάζονται οι τίτλοι στα ραδιόφωνα. Την επομένη της επιτροπής Ασυμβίβαστου ο Φιλελεύθερος φάνηκε να καλύπτει μόνο την οπτική του Χάσικου. Δεν χρησιμοποιήσει τη δήλωση του επικεφαλής της επιτροπής – και απλώς είχε πρωτοσέλιδο την δήλωση του Χάσικου ότι ήταν «καλόπιστη» η πράξη του. Συγκριτικά, ο Φιλελεύθερος, όταν αποφάσισε να στηρίξει τον κ. Κληρίδη το 2015, δεν πρόβαλε τις δικαιολογίες του Ρίκκου.
Το ότι ο κ. Χάσικος έχει πρόσβαση και δίκτυα στον Φιλελεύθερο φάνηκε, ήδη, από ένα σχόλιο της κατά τα αλλα ισορροπημένης κ. Χατζηδημητρίου.[2] Ήταν ενα κείμενο ξεκάθαρης συγκάλυψης. Η κ. Χατζηδημητρίου ξεκίνησε με το «ένα δίκαιο το έχει ο Χάσικος» και προχώρησε σε μια κωμική, για την ευρύτερη λογική και ρητορική συνέπεια της ίδιας, παράσταση προσπάθειας απολογίας για τον ..Χάσικο. Η ρητορική ήταν κάπως έτσι – έχει δίκαιο, αφού αν μετέφερε τις μετοχές στην γυναίκα του πάλι στο οικογενειακό ταμείο θα κατέληγαν ..Αρα;
Η κ. Χατζηδημητρίου έκτισε ένα προφίλ με βάση το οποίο κάνει κριτική στη διαπλοκή αξιωματούχων κοκ. Και τώρα, ξαφνικά, μετατρέπεται η ίδια σε κωμική φιγούρα της διαπλοκής. Διότι αν πει κάποιος ότι οι νόμοι δεν είναι αρκετά καλοί και πρέπει να γίνουν πιο αυστηροί, τότε εκτός από το να περιμένεις να γίνουν πιο αυστηροί, επιμένεις ότι, τουλάχιστον, εκείνοι οι νόμοι που υπάρχουν πρέπει να τηρούνται για υπάρχει ένα όριο. Το οποίο να επεκταθεί μετά. Αντί για αυτό, στην περίπτωση του Χάσικου, η κ. Χατζηδημητρίου εισηγείται να παραβλέψουμε μέχρι και τον νόμο που απαγορεύει να διατηρεί κάποιος περιουσία στο όνομα του, όταν είναι σε θέση σύγκρουσης συμφερόντων [έστω να ρισκάρει ο αξιωματούχος ότι μπορεί να κινδυνεύσει να οικειοποιηθεί την περιουσία που θα μεταβιβαστεί, έστω προσωρινά ένας γνωστός του – να έχει, δηλαδή, κάποιο ρίσκο για να μην φαίνεται τόσο κραυγαλέα η διαπλοκή]… Προφανώς, η ειδική περίπτωση αφορά στον κ. Χάσικο και δείχνει ότι και η κ. Χατζηδημητρίου κανει επιλεκτικές εστιάσεις στην κριτική της..
γιατί τώρα εμπλέκεται και ένα …φίλος, τέως εργοδότης;…
Μετά, όμως, από την διάχυση της επίθεσης στον Περδίκη, το μπλοκ της αρχισυνταξίας με επικεφαλής τον Μιχαηλίδη που δεν είχε τίποτα να πει για τον Χάσικο και τη διαπλοκή, ξαφνικά αντέδρασε, γιατί ο Περδικης είναι ημέτερος. Είναι ένας μαϊντανός του απορριπτισμού που αποδεικνύεται τζάμπα μάγκας. Γιατί αντέδρασε καθυστερημένα  ο Μιχαηλίδης; Γιατί, προφανώς, δεν περίμεναν ότι με την προβολή από τα ΜΜΕ του Χάσικου το θέμα θα διαχεόταν. Αλλά διαχύθηκε δείχνοντας ότι τα Μεγάλα ΜΜΕ του κατεστημένου δεν ελέγχουν, πια, την άτυπη Δημόσια Σφαίρα των κοινωνικών δικτύων που μετετρεψαν το θέμα Περδίκη σε κεντρικό. Και έτσι, βγήκε ο Μιχαηλίδης να πουλήσει κριτική στο ..Χάσικο, αλλά έμμεσα [λειτούργησε και ο Μιχαηλίδης πολλές φορές σαν φερέφωνο του Χάσικου] και να ζητήσει έλεος για τον.. Περδίκη.. και τις «μαγκιές του».




[1] Υπήρχε τότε με τον Ρίκκο και ένα αίσθημα δικτύου...

Η σπαραξικάρδια απόπειρα του Α. Μιχαηλίδη να προσφέρει συγκάλυψη τον Περδίκη



Το κείμενο του Α. Μιχαηλίδη[1] την Παρασκευή 17/3, με το οποίο προσπαθούσε να ξεπλύνει τον Περδίκη από την ξεφτίλα στην οποία αποκαλύφθηκε να εμπλέκεται [την αντίθεση ανάμεσα στα θεάματα του για δήθεν ευαισθησία για τις δημόσιες δαπάνες και την πρακτική να παίρνει το επίδομα για το οποίο έκανε κριτική έστω και χωρίς να το χρειάζεται] με τη διαρροή των ΜΜΕ του Χάσικου, αξίζει να καταγραφεί και σχολιαστεί ως σύμπτωμα για τρεις λόγους:

1.    Η απώλεια ελέγχου της πληροφόρησης. Η αποτυχία των καθεστωτικών ΜΜΕ να συγκαλύψουν το σκάνδαλο. Ο Φιλελεύθερος, λόγω των αναγνωστών που κληρονόμησε από άλλες εποχές [τώρα λ.χ. έχει ακροδεξιούς στην αρχισυνταξία και στις μόνιμες στήλες] θεωρούσε ότι μπορεί να καθορίζει και την ατζέντα των ΜΜΕ… Έτσι, όταν άρχισε τις δημοσιεύσεις η Αλήθειας τις μποϋκόταρε – όπως κανει και με τόσα και τόσα σκάνδαλα που δημοσιοποιεί η Χαραυγή. Όμως, τελικά η είδηση έπιασε τόπο στην κοινή γνώμη – όπως παραδέχεται και ο ίδιος ο κ. Μιχαηλίδης με την αναφορά στην «χλεύη» που αντιμετωπίζει ο Περδίκης. Ο λόγος της αποτυχίας της λογοκρισίας έχει να κανει με το γεγονός ότι στήνεται τελικά ένα εναλλακτικό δίκτυο πληροφόρησης της πλειοψηφίας, μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και τώρα ο Μιχαηλίδης δεν μπορεί να λογοκρίνει. Αυτό φωνάζει σε απόγνωση εν μέρει..

2.    Όταν ο Μιχαηλίδης βλέπει στον καθρέφτη την δική του πρακτική να έρχεται να αγκαλιάσει «δικούς του». Υπήρχε ένα είδος υποκρισίας του, μέχρι τώρα, ενιαίου, ηγεμονικού λόγου, που ξαφνικά, φάνηκε να πανικοβάλλεται, βλέποντας τις πρακτικές που χρησιμοποιούσε για χρόνια [τη συγκάλυψη και την Μετατόπιση] να εφαρμόζονται σε ημέτερους του κατεστημένου, όπως ο Περδίκης [ο οποίος λειτουργεί για χρόνια σαν ένας μαϊντανός τον ΜΜΕ, κατασκευάζοντας θεάματα όπως έκανε και ο Ματσάκης πριν]…Τώρα ο Μιχαηλίδης βλέπει τις Μετατοπίσεις να γίνονται από τον Χάσικο [τα ΜΜΕ του] ενάντια σε ημέτερους [είναι και μαϊντανός του απορριπτισμού ο Περδίκης].. την αναγνωρίζει και φωνάζει πανικόβλητος…

3.    Η αμηχανία του διευθυντή σύνταξης απέναντι σε δυο ημέτερους του κατεστημένου – που σκιαγραφούν μια ρήξη, ή έστω πιθανώς διευρυμένο χάσμα, στο δίκτυο… Κάτι που μάλλον προσπαθεί να αποτρέψει… Έτσι, παρά την επίθεση στον Χάσικο, δεν τόλμησε να πει ότι αυτός, ο υπουργός, στήνει το όλο θέαμα. Αλλά αξίζει σε αυτό το πλαίσιο να αναφερθεί ότι ο Μιχαηλίδης, παρά το ότι είναι η εφημερίδα του που δημοσιοποίησε το θέμα, εκείνος [λαλίστατος για άλλα ανάλογα θέματα] τώρα σιώπησε…. Ούτε λέξη για τον Χάσικο [όπως έκανε και στην διαμάχη Χάσικου - Λοττίδη που ταυτιστηκε πλήρως με τη ρητορική του υπουργού]. Άλλωστε από εκεί λογικά έπαιρνε υλικό για ένα σωρό  μετατοπίσεις ο Μιχαηλίδης και διάφοροι άλλοι που φαίνονται να συμμετέχουν σε ένα δίκτυο διάχυσης των μετατοπίσεων του Χάσικου στο Φιλελεύθερο. Τώρα, όμως, το μπλοκ της εξουσίας φαίνεται να έχει διαρροές…

Η «δημόσια χλεύη» είναι «επικίνδυνη για την δημοκρατία». Και πότε ακριβώς πρόκυψε αυτή η συνειδητοποίηση σε κάποιον που συμμετείχε σε τόσες κατασκευές υστεριών; Από τις «κουβέντες του καφενέ» για 32 νεκρούς, στα τσεκκούθκια που διέρρεε το κύκλωμα του Χάσικου, στα θεάματα του Περδίκη με τα αυτοκίνητα των αξιωματούχων κοκ
Το κείμενο-σχόλιο ξεκινά βαρύγδουπα – το να «ρίχνεται στην δημόσια χλεύη» ο Περδίκης λέει είναι «επικίνδυνο για την δημοκρατία»..

«Μερικές φορές, όμως, είναι και οι συνθήκες υπό τις οποίες αναδεικνύεται ένα ζήτημα δημόσιου ενδιαφέροντος, που το καθιστούν σοβαρό, επιπόλαιο ή επικίνδυνο. Και ο τρόπος που αντιμετωπίζεται αυτή τη στιγμή ο Γιώργος Περδίκης, που ρίχνεται στη δημόσια χλεύη σαν να είναι κανένα κλεφτρόνι, είναι επικίνδυνος για τη δημοκρατία.»

Όπως παρατήρησε και ο Τσόμσκι μια διεκδίκηση στο δημόσιο λόγο μπορεί να τεκμηριωθεί μόνο με συγκριτικό παράδειγμα. Αν, όμως, πάρουμε συγκριτικά παραδείγματα, ο τελευταίος που μπορεί να μιλά για ‘κατασκευή υστερίας που οδηγεί σε «χλεύη» που μπορεί να εκληφθεί και σαν υπονόμευση της δημοκρατίας, είναι ο διευθυντής σύνταξης του Φιλελεύθερου για ένα τύπο όπως τον Περδίκη. Ο κ. Μιχαηλίδης ξέρει πολύ καλά ότι ο ίδιος και η εφημερίδα του ειδικεύονται στο να «ρίχνουν άτομα στη δημόσια «χλεύη» ρίχνοντας λάσπη και ψέματα, όχι απλώς αποκαλύψεις, όπως στην περίπτωση του Περδίκη. Από πού να ξεκινήσει κανείς για τα έργα και τις ημέρες του κ. Μιχαηλίδη; Από τα χυδαία ψέματα για τις «κουβέντες του καφενέ» όπως ονόμαζε τις εξαφανίσεις 32 τουρκοκυπρίων το Μάιο του 1964 – για να ρίξει στην χλεύη τον ιστορικό Ρολάνδο Κατσιαούνη που αναφέρθηκε σε αυτό το ιστορικό γεγονός; Με τη δύναμη/εξουσία της θέσης/καρέκλας του σε μια εφημερίδα με μεγάλη κυκλοφορία [ένα κοινό που βρήκε ο Μιχαηλίδης, παρά πρόσθεσε η κατασκεύασε ο ίδιος], ο κ. Μιχαηλίδης χλεύαζε ένα ιστορικό για τεκμηριωμένα θέματα. Το 2013 ανάλογα έκανε [με διαρροές του Χάσικου το πιο πιθανό] και ενάντια στον Χριστόφια.. «για τα τσεκκούθκια», ενώ ήξερε πολύ καλά ότι δοθήκαν χρήματα σε διαφορά σωματεία και άτομα ανεξαρτήτως ιδεολογικών και πολιτικών θέσεων – από τις δωρεές προς την προεδρία και όχι από το δημόσιο. Και όμως, επέτρεπε και πρόβαλε τις λαφαζανιες περί τσεκκουθκιών, αλλά, φυσικά, πότε δεν τόλμησε να ρωτήσει τί έκαναν τα ανάλογα χρήματα που είχε δώσει σαν ανάλογες δωρεές ο Σιακόλας στον Κληρίδη [τότε που ήταν υπουργός ο Χάσικος] και ο Τάσσος… Ο Χριστόφιας ήταν ο μόνος που κατέγραψε έντιμα τις δωρεές και που δοθήκαν… Αλλά εκεί δεν ενοχλούσε τον κ. Άριστο ούτε που πήγαν τα χρήματα την εποχή του Κληρίδη και του Τάσσου, ούτε η υπονόμευση της ..δημοκρατίας, το χυδαίο ψέμα κοκ.. Ξέρει τα όρια που του επιτρέπονται από την εξουσία ο Μιχαηλίδης. Απλώς φωνάζει εκεί που επιτρέπεται – και προφανώς, όταν ρίχνει λάσπη δεν τον ενδιαφέρει ούτε η δικαιοσύνη, ούτε η αλήθεια, ούτε η δημοκρατία… Τώρα, όμως, εν της παπαθκιάς τα ξύλα. Και φυσικά, ο κ. Μιχαηλίδης δεν έγραφε τα ίδια όταν ο Περδίκης [ενώ έπαιρνε επίδομα οδηγού χωρίς οδηγό – έστω και αν το έδινε στο κόμμα του] έστηνε θεάματα εναντίον του Χριστόφια… για να μην πάρει αυτοκίνητο σαν πρώην πρόεδρος. Αφού κατασκεύασαν το θέαμα της λάσπης μετα σιώπησε και αυτός και ο Μιχαηλίδης… Όλα όσα γραφεί πιο κάτω φυσικά ταίριαζαν και εκεί, για εκείνη την περίπτωση. Αλλά εκεί ο Μιχαηλίδης συμπεριφερόταν με μικροπρεπή, ιδεολογική [και παραταξιακή και για το κυπριακό] εμμονή και φανατισμό. Τώρα η ρητορική του ήρθε να τον βρει – και αυτόν και τον Περδίκη..

Ανακαλύπτοντας την τασιηνόπιττα: ο Μιχαηλίδης μιλά για τις Μετατοπίσεις… και τώρα δηλώνει ότι είναι απαράδεκτες. Και ο ίδιος που τις έκανε τόσα χρόνια τί είναι;

…. Το κυβερνών κόμμα, η κυβέρνηση του οποίου πληρώνει το επίδομα επί τέσσερα χρόνια και δεν σκοτίστηκε, ξαφνικά ανακάλυψε ότι είναι πρόβλημα. Ιδίως, μόλις ο Περδίκης ζήτησε να γραφτεί θέμα γενικότερα για τις φρουρές των πολιτικών. [ εδώ φαίνεται να υπάρχει ένα είδος χρονικής συγχισης: το θέμα τέθηκε στη Βουλή μετά τα πρωτοσέλιδα της Αλήθειας[2]. Άρα και αυτό μετατόπιση έμοιαζε...]

Δεν δικαιολογώ τους Οικολόγους που έπαιρναν το επίδομα κάνοντας και τους μάγκες ότι δεν χρειάζονται αστυνομικούς να τους υπηρετούν, [το ότι αναγνωρίζεται η ψευτομαγκιά του Περδίκη είναι ένδειξη της επιτυχίας της Δημόσιας Σφαίρας των κοινωνικών δικτύων να σπάζουν τη λογοκρισία που νόμιζε ότι μπορούσε να επιβάλει ο Μιχαηλίδης και άλλοι λογοκριτές λόγω καρέκλας στα ΜΜΕ] αλλά αυτή τη στιγμή, το επικίνδυνο είναι ότι όλο αυτό το σκηνικό δεν στήθηκε για να υπερασπιστούν το δημόσιο συμφέρον και το δημόσιο χρήμα, αλλά για να υπερασπιστούν τον υπουργό Εσωτερικών και να στρέψουν την προσοχή στον καταγγέλλοντα. [Αυτό ακριβώς που κάνει συνεχώς ο ίδιος ο κ. Μιχαηλίδης. Το αναγνώρισε γιατί ξέρει πως στήνεται η Μετατόπιση. Αυτό είναι μέρος της δημοσιογραφικής του ταυτότητας πια] Κυρίως, όμως, είναι πράξη τρομοκρατίας εναντίον ενός βουλευτή με σκοπό να του κλείσουν το στόμα. [και όλες οι υστερίες εναντίον όσων μιλούν για τα εγκλήματα της ακροδεξιάς εναντίον τουρκοκυπρίων – και όχι μόνο- ή οι υστερίες ενάντια στην αριστερά, όταν μόνη της κατάγγελλέ τις ευθύνες των τραπεζών την περίοδο 2010-14, τί είναι; Δεν είναι, κατά συγκριτική αναλογία, τρομοκρατία; Ή μήπως άμα κάνει κάτι ο Άριστος είναι οκ, αλλά άμα το κάνουν στους ημέτερους του, είναι «τρομοκρατία»;]

 Κι αυτό είναι το ανέντιμο στην υπόθεση. Προπάντων, όταν γίνεται από την εφημερίδα του υπουργού˙ ελπίζουμε χωρίς δική του υπόδειξη, [Δηλαδή η οικογένεια του Χάσικου ξεκίνησε μια «ανέντιμη» εκστρατεία, όπως γραφεί ο Μιχαηλίδης πιο πάνω, χωρίς να τους έχει δώσει τα στοιχεία ο Χάσικος και χωρίς την ..έγκρισή του; Αυτό, πέρα από ένα κώδικα ευγένειας, που και αυτόν επιλεκτικά τον θυμάται ο Μιχαηλίδης, μοιάζει με μια απόπειρα καλοπιάσματος ή και φόβου και απέναντι στον υπουργό εσωτερικών…] γιατί αυτό θα ήταν ακόμα πιο ανέντιμο. Ούτως ή άλλως, ο κ. Χάσικος είναι εκτεθειμένος που επιτρέπει αυτόν τον πόλεμο από την εφημερίδα του τη συγκεκριμένη στιγμή.

Και ο Άριστος Μιχαηλίδης ανακαλύπτει ότι στήνονται θεάματα για να συγκαλυφθούν ενοχές – και δεν κοιτάζει τον καθρέφτη απέναντί του να δει τί έκανε ο ίδιος για τόσα χρόνια σε τόσα θέματα. Αυτή ακριβώς η πρακτική της Μετατόπισης είναι το χαρακτηριστικό σημάδι της «δημοσιογραφίας» του κ. Μιχαηλίδη. Αυτό κανει με το κυπριακό κάθε φορά που προκύπτει ζήτημα για τα εγκλήματα της ακροδεξιάς, αυτό έκανε συστηματικά [και από κεκτημένη ταχύτητα του ξεφεύγει ακόμα και σήμερα που όλοι, πια, δέχονται ότι η κρίση ήταν τραπεζιτική] και πριν και μετά το 2013 για την οικονομική κρίση. Ένας διευθυντής σύνταξης που είχε μπροστά του τις αναφορές στο οικονομικό τμήμα της εφημερίδας του, δεν μπορούσε να διαβάσει όσα λέγονταν στο εξωτερικό, στους οίκους αξιολόγησης κοκ για την τραπεζιτική διάσταση της οικονομικής κρίσης; Φυσικά μπορούσε. Αλλά πρόσφερε υπηρεσίες και κατασκεύαζε χλεύη για να κρύψει την ημιμάθεια και την σκόπιμη λογοκρισία. Τα ίδια έκανε και κανει η εφημερίδα του σε ένα σωρό θέματα, όπου ρίχνει πρωτοσέλιδες μετατοπίσεις για να προστατεύσει ημέτερους. Και μια χαρά συνεργάστηκε με τον Χάσικο σε τέτοιες μετατοπίσεις – Άλλωστε στο τέλος του 2015 χρειάστηκε να υπενθυμίσουν στον Χάσικο ότι με τις παρεμβάσεις του χαλούσε την προσπάθεια να μετατοπίζουν το θέμα στους «προηγουμένους», όπως ήθελε και ο υπουργός και όπως έκαναν τα «στρατιωτάκια του», κατά την έκφρασή του, όταν ενοχλήθηκε..

..Αλλά τελικά δεν άντεξε. Μια ύστατη απόπειρα μετατόπισης από τον Περδίκη: έχουν και οι άλλοι επίδομα οδηγού. Αλλά δεν στήνουν και θέματα με ψευτομαγκιές..

Και η καταληκτική απόπειρα Μετατόπισης από την ψευτομαγκιά του Περδίκη… «Μα οι άλλοι πιάνουν τόσα». Ναι, αλλά το θέμα είναι ότι οι άλλοι δεν έστησαν θεάματα για να διαμαρτυρηθούν για τα αυτοκίνητα και τους οδηγούς βουλευτών [λες και οι ίδιοι δεν εμπλέκονταν]  πρώην προέδρων κλπ. Η απόγνωση στη διατύπωση, λες και προσπαθεί να φωνάξει πια για να μετατοπίσει, είναι μια ευχάριστη νότα για την αυξανομένη απώλεια ελέγχου αυτών που έφτιαχνα για τόσα χρόνια θεάματα Μετατόπισης και υστεριών..

…..Γράφουν, μάλιστα, ότι έκαναν και λογαριασμούς που δείχνουν ότι πήρε μέχρι τώρα, από το 2005, €200.000. Ακόμα κι αν είναι έτσι, παραλείπεται από την εξίσωση το πιο σημαντικό στοιχείο. Ότι οι Οικολόγοι με αυτό το ειδικό επίδομα κοστίζουν στο κράτος €12.000 τον χρόνο, αλλά οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί και κρατικοί αξιωματούχοι, νυν και πρώην, που έχουν αστυνομικούς να τους υπηρετούν, κοστίζουν στο κράτος τρία εκατομμύρια τον χρόνο. Τρία ολόκληρα εκατομμύρια τον χρόνο! Ακόμα και την εποχή της οικονομικής κρίσης. Και δεν ενοχλείται κανένας!..http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/357134/to-pio-anentimo-stin-ypothesi-perdiki





[2]  «Νωρίτερα και πολύ πριν τα πνεύματα οξυνθούν ο Γιώργος Περδίκης είχε εγγράψει θέμα με τίτλο «Οι δημόσιες δαπάνες για φρουρούς/οδηγούς πολιτικών προσώπων». Αιτιολογώντας το αναφέρθηκε σε επίθεση που δέχεται από καθημερινό έντυπο, για το θέμα του επιδόματος οδηγού που λαμβάνει από την πολιτεία το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών»

http://www.tothemaonline.com/politiki/2017/03/16/perdikis-gewrgiou-vouli-ektrashinsi/


Ένα ακόμα χελιδόνι από το εφηβικό ασυνείδητο του μέλλοντος, των κυπρίων millennials: το μεταμοντέρνο παιχνίδισμα των εσωρούχων σε αγάλματα και η εκτροπή ενός δεδομένου αποτελέσματος σε ανατρεπτική κίνηση. Θα πρέπει άραγε να επιτρέπεται να βλέπει ο αρχιεπίσκοπος Κυπριανός το βυζι της Αφροδίτης;



Η αντιμετώπιση των έργων τέχνης γίνεται με διάφορές σημασιολογικές αποχρώσεις που βρίσκονται αναμεσά σε δυο πόλους. Ο ένας από τους πόλους αυτούς είναι η λατρευτική αξία, ο άλλος η εκθετική αξία…Η τεχνική αναπαραγωγιμοτητα του έργου τέχνης αλλάζει της σχέση της μάζας με την τέχνη…ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντα της τέχνης ήταν ανέκαθεν να δημιουργεί μια ζήτηση, για την πλήρη ικανοποίηση της οποίας δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα. Η ιστορία κάθε μορφής τέχνης περνάει κρίσιμες περιόδους, κατά τις οποίες η μορφή αυτή τέχνης προσπαθεί να πέτυχει αποτελέσματα, που κατ΄αναγκη μόνο με μια αλλαγή τεχνικού προτύπου,  δηλαδή με μια καινούργια μορφή τέχνης μπορούν να πραγματοποιηθούν….οι ντανταιστικες εκδηλώσεις εγγυούνταν ένα έντονο περισπασμό, κάνοντας το έργο τέχνης επίκεντρο κάποιου σκανδάλου. Το έργο τέχνης έπρεπε προπάντων να εκπληρώνει μια λειτουργία: να προκαλεί τη δημόσια αγανάκτηση..»
Βάλτερ Μπένγιαμιν,
το έργο τέχνης την εποχή της τεχνικής αναπαραγωγιμότητας του

«Το μεταμοντέρνο θα είναι αυτό το οποίο, μέσα στο μοντέρνο, θέτει μπροστά εκείνο που δεν μπορεί να παρουσιαστεί στο παρουσιάσιμο¨  αυτό το οποίο αρνείται στον εαυτό του την παρηγοριά των κάλων μορφών, την ομοφωνία του γούστου/αίσθησης το οποίο θα έκανε εφικτό να μοιραστεί συλλογικά η νοσταλγία για αυτό που δεν μπορεί να επιτευχθεί¨ αυτό το οποίο ερευνά για νέες παρουσιάσεις, όχι για να τις απολαύσει αλλα για να κατοχυρώσει μια ισχυρότερη αίσθηση αυτού που δεν μπορεί να παρουσιαστεί…ο καλλιτέχνης και ο συγγραφέας, κατά συνέπεια, εργάζονται χωρίς κανόνες για να διαμορφώσουν του κανόνες αυτού που θα γινόταν. Εξου και το γεγονός ότι η εργασία η το κείμενο έχουν χαρακτήρες δρωμένου/event..»
Jean-Francois Lyotard.
Answering the question: what is postmodernism?

Μια μαθητική αισθητική παρέμβαση, που κατέγραψε υπόγειες διαδρομές του μέλλοντες και το κλίμα υστερίας των νοσταλγών του χθες σαν λατρεία χωρίς σκέψη…
Η καλλιτεχνική παρέμβαση μαθητών/τριών στο Παγκύπρια γυμνάσιο, στα πλαίσια της οποίας φόρεσαν σουτιέν και ζαρτιέρες σε αγάλματα, προκάλεσε, φυσικά, την οργή των συντηρητικών και του Ταλιαδώρου, αλλά γενικότερα το όλο σκηνικό, μάλλον, προκάλεσε ένα αίσθημα χιούμορ, αλλά και θετικής ανακούφισης. Το ότι οι μαθητές/τριες[1] προκαλούν το καθιερωμένο με ένα παιχνίδισμα σημείων, είναι, αν μη τί άλλο, μια απόδειξη ότι η νεότερη γενιά των μελλοντικών κύπριων καλλιτεχνών συμβαδίζει [και τελικά προσφέρει, αφού η όλη παρέμβαση χάρη στην υστερία του/των Ταλιαδώρων θα είναι πια ιστορική] με τις παγκόσμιες τάσεις και προβληματισμούς. Αυτό, όμως, που αξίζει να προσεχθεί περισσότερο, και σαν φόρος τιμής στην παρέμβαση την ίδια, είναι ο τρόπος με τον οποίο μια φαινομενικά καλοπροαίρετη, για τα θέσμια, σκέψη-πράξη άνοιξε νέες διαστάσεις εικαστικών, αλλά και πολιτικο-πολιτιστικών παρεμβάσεων…

Ο Ταλιαδώρος φωνάζει και γιατί δεν διαβάζει….
Το θέμα το έφερε στην επικαιρότητα ο Ταλιαδώρος, ο οποίος λειτουργεί σε ένα βαθμό σαν λογοκριτής και χωροφύλακας[2] στο εκπαιδευτικό σύστημα, χάρη στην πρόσβασή του στο κυβερνητικό κόμμα.

«ΕΛΕΟΣ!!!! ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΑΓΚΥΠΡΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ. ΔΕΝ ΒΛΑΠΤΕΙ ΛΙΓΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΚΥΠΡΙΑΝΟ»

Στην απάντηση του σχολείου [μέσω διευθύντριας], αλλά και στο ίδιο το κείμενο της ομάδας που έκανε την εικαστική παρέμβαση[3], διαφάνηκε ότι δεν υπήρχε ουσιαστικά πρόθεση για πρόκληση – αντίθετα: φαινομενικά [με βάση την πρόθεση] ο στόχος ήταν να επιβεβαιωθεί κάτι που έγινε και στην Ελλάδα[4]. Να διαφανεί ότι η εμπορευματοποίηση [και η παγκοσμιοποίηση που χρησιμοποιήθηκε ως είδος εναλλακτικού όρου] οδηγεί σε ισοπέδωση κλπ.… Ο τίτλος είναι εκφραστικός: «Από το ιδεώδες στο Αγοραίο – Η κατά παγκοσμιοποίηση γεφύρωση των πολιτισμών». Η εστίαση είναι σαφής στην κωδικοποίηση – το «ιδεώδες» είναι τα αρχαία αγάλματα, ενώ το «Αγοραίο» [το εμπορικό ή και το πορνογραφικό/πορνεία] είναι τα εσώρουχα. Και το «κατά την παγκοσμιοποίηση» παραπέμπει στην αρνητική εκδοχή της «γεφύρωσης των πολιτισμών».

Υπήρξε, όμως, μια ενδιαφέρουσα εκτροπή. Κατ’ αρχήν η παρέμβαση δεν έγινε σε ιστορικά αρχαιά αγάλματα, αλλά σε αντίγραφα [ρέπλικες] – προϊόντα, δηλαδή, της «μαζικής αναπαραγωγής» που έλεγε και ο Μπένγιαμιν. Η παρέμβαση η ίδια δεν έγινε από την Gucci, ένα οίκο/βιομηχανία μόδας, αλλά από μια ομάδα εφήβων με την καθηγήτριά τους. Έτσι, δεν υπήρχε κατ’ ανάγκη κάτι να πουληθεί. Δεν διευκρινίστηκε αν το σουτιέν και οι ζαρτιέρες είχαν ταμπέλες, όπου αναφέρονταν επώνυμες μάρκες, αλλά κάτι τέτοιο δεν προέκυψε στη συζήτηση. Αυτό που φαινόταν σαν εικόνα, και το οποίο θα έβλεπαν οι μαθητές/τριες που θα περνούσαν από εκείνο τον χώρο, ήταν εσώρουχα τα οποία χρησιμοποιούνται καθημερινά [σουτιέν] ή θα μπορούσαν να χρησιμοποιούνται [ζαρτιέρες], και θα μπορούσαν να είναι είτε μάρκες, όπως η Gucci, είτε από φτηνά αντίστοιχα… Άρα το ερώτημα μετατέθηκε [με την απουσία επώνυμης μάρκας, αλλά και original έργων τέχνης] στο ζήτημα του ερωτισμού – αφού τα συγκεκριμένα εσώρουχα παραπέμπουν σε ερωτισμό και ανάλογες φαντασιώσεις.

Ουσιαστικά, ο Ταλιαδώρος απέδειξε ότι δεν διάβασε καν το κείμενο. Το να μην κατανοεί τις τάσεις την μεταμοντέρνας τέχνης, είναι κατανοητό – είναι, βαθιά συντηρητικός, άκαμπτος αισθητικά, ακόμα και στο λόγο του. Αν, όμως, διάβαζε και μπορούσε να αφαιρέσει έστω και λίγο τις παρωπίδες, θα έβλεπε ότι ο στόχος ήταν να επιβεβαιώσει εν μέρει [αν αυτές ήταν οι αντιδράσεις του κοινού/μαθητών/τριών] αυτό για το οποίο ο ίδιος φώναζε: Ότι «δεν είναι σωστό» να γίνεται/γίνονται τέτοια μείγματα/συνδυασμός στοιχείων. Αλλά ο κ. Ταλιαδώρος, φιλόλογος, ο οποίος λογικά διδάσκει «κατανόηση κειμένου»,  δεν μπορεί φαίνεται να κατανοήσει ούτε καν κείμενα που αγγίζουν τέτοιες διαστάσεις… Ή δεν συνήθισε να ρωτά και να σκέφτεται πριν εκτοξεύσει πολεμικές ιαχές για τα περιμαζέψει τους εναπομείναντες φανατικούς του χθες που αναζητούν «ανώτερο» για να υποταχθούν/προσκυνήσουν σαν πιστοί… Η αντίληψη του για την Τέχνη φαίνεται να είναι «λατρευτική» με την έννοια ενός ειδώλου που λατρεύεται σαν σύμβολο ανωτερότητας για να επιβάλει υποταγή στους πιστούς – παρά σαν ένα άνοιγμα προς την αισθητική εμπειρία και μορφές αλήθειες που καταγράφουν ένα «άλλο κόσμο» ως προοπτική και πιθανότητα, ως την «ουτοπία που εξατμίστηκε από την θρησκεία». [5]

Μια απόπειρα αποκωδικοποίησης του περάσματος/παιχνιδίσματος που τρομοκράτησε τον κάθε Ταλιαδώρο…



Ο Ταλιαδώρος αντέδρασε γιατί ένοιωσε ότι υπήρχε κάτι γοητευτικό στην παρέμβαση που παραβιάζει το ιερό της υποταγής σε νεκρά είδωλα. Αν το σκηνικό έδειχνε κάτι που στο ασυνείδητο του θα ήταν αρνητικό, δεν θα ενοχλείτο.

Τί έγινε λοιπόν;

Οι μαθητές/τριες προφανώς άφησαν το ασυνείδητο τους, για να το πούμε με την σουρεαλιστική αντίληψη για την πηγή της αισθητικής έκφρασης, να «μιλήσει».

Το σουτιέν στην Αφροδίτη είναι μαύρο το οποίο στη μετανεωτερική κουλτούρα παραπέμπει σε ένα είδος «έντονου» [μυστήριου; βρώμικου; άγριου; σαδομαζοχιστικού;] ερωτισμού, και η τιράντα στο ένα χέρι [ότι υπάρχει από το χέρι] είναι μισοκατεβασμένη όπως στις διαφημίσεις, παραπέμποντας σε ένα είδος γδυσίματος, Στριπ τηζ. Αυτά είναι μέρος από τους κώδικες της μεταμοντέρνας διαφήμισης – αλλά και του ερωτισμού της εποχής μας.

Το εσώρουχο/ζαρτιερα στο πρόσωπο της Αφροδίτης από την άλλη, είναι μια ενδιαφέρουσα εκτροπή στο πολιτικο-πολιτισμικό κόσμο της εποχής μας. Η γυμνή θεά που ντύνεται για να αποκτήσει ερωτισμό, καλύπτει το πρόσωπο όπως οι μουσουλμάνες στη δυτική και την ισλαμιστική [και όχι τη μουσουλμανική κοσμική] εκδοχή της εικόνας των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμο. Ή για να το πούμε με κυπριακούς ορους: «να μεν μας δει ο κόσμος» - ότι εν θωρούμεν, κλείουμεν τα μμάθκια σε ότι συμβαίνει, αλλά τζιαι στον εαυτό μας.[6]

Το ντύσιμο-γδύσιμο έτσι αποκτά και μια ειρωνική αύρα – είναι ένα παιχνίδισμα με την αντιφατικότητα της εποχής: το γυμνό σώμα [του αγάλματος] δεν ενόχλησε [ενώ βρίσκεται μπροστά από χριστιανική εικόνα και το πορτρέτο του αρχιεπίσκοπου Κυπριανού, αλλά [όπως το κατέγραψε ο κ. Ταλιαδώρος] η «ντροπή» και το «σοκ» εμφανίστηκαν όταν.. καλύφτηκε το στήθος/βυζί.. Ήταν πιο σεμνό άραγε το βλέμμα του αρχιεπίσκοπου να βλέπει το γυμνό βυζί της Αφροδίτης; Δείγμα της αντίφασης μιας μεταβατικής εποχής, όπου το Στριπ τηζ και το γδύσιμο είναι πιο ερωτικό από το ίδιο το γυμνό σώμα. Σε αυτό το πλαίσιο, το καλυμμένο πρόσωπο της Αφροδίτης με την παραπομπή του στην ισλαμιστική συντηρητική απεικόνιση του φερετζέ μοιάζει να είναι και μια εκ των προτέρων απάντηση στον κ. Ταλιαδώρο..

Φυσικά το πιο προκλητικο είναι οι ζαρτιέρες στο αντρικό γυμνό σώμα.
Μια παιχνιδιάρικη παραπομπή στην ομοφυλοφιλία ενδεχομένως ή και σε ένα είδος ανδρόγυνου ερωτισμού ευρύτερα. Αυτό είναι μια συνειδητή εκτροπή προς το σκάνδαλο. Αλλά και πάλι παιχνιδιάρικη – το ερωτικό σώμα στο δυτικό κόσμο επανεμφανίστηκε μετά την Αναγέννηση σε πίνακες ζωγραφικής και οι κώδικες της πέρασαν και στη διαφήμιση και την πορνογραφία, από όπου εμφανώς αντλείται η παραπομπή στη ζαρτιέρα. Αλλά και πάλι το σύμβολο εμπεριέχει την αντίφαση της πραγματικότητας – στον αρχαίο κόσμο, η ομοφυλοφιλία ήταν αποδεκτή, και το αντρικό σώμα ήταν και ερωτικό σώμα στις δημόσιες αναπαραστάσεις του γυμνού. Και ο Πλάτωνας ήταν αρκετά σαφής στο Συμπόσιο. Κατά συνέπεια, οι ζαρτιέρες στο αντρικό σώμα παραπέμπουν και στη διάχυση των ερωτικών συμβόλων του γδυσίματος, αλλά και στην κουλτούρα της ομοφυλοφιλίας που ανάδειξε τον αντρικό ερωτικό σώμα, το οποίο σαν ρεπλίκα εμφανίζεται μπροστά στο πουριτανικό βλέμμα του αρχιεπίσκοπου και της θρησκευτικής εικόνας με τους αγγέλους. Μόλις τώρα αρχίζει το ετερόφυλο αντρικό ερωτικό σώμα να εμφανίζεται – και αυτό αποτριχωμένο, όπως έκανε το γυναίκειο για αιώνες…

Και πάλι, όμως, με ένα γοητευτικα διαφορετικό τρόπο υπάρχει ένα παιχνίδι με το «βλέπω/δεν βλέπω». Τα γυαλλιά στα μάτια παραπέμπουν και στον κόσμο του θεάματος της σημερινής κατανάλωσης, αλλά και με ένα παιχνίδι, όπου τα μάτια κρύβονται.. ενώ ταυτόχρονα η ερωτική κουλτύρα προσπαθεί να γδύσει τα σώματα...

Ο χώρος της παρέμβασης και οι αντιφάσεις της ιστορικότητας που λογοκρίνει [θέλει να λογοκρίνει το λατρευτικό-τυφλο-υποταγμένο βλέμμα/λόγος: μια ιστορική υπενθύμιση για τους προγόνους της λογοκρισίας στην Κύπρο -  το 1913  και το Θέατρο ήταν αντικείμενο δαιμονοποίησης από τους εθνικά/λατρευτικά ορθούς [σαν ευτελές και τέχνη των καταγωγίων] και προσβλητικό για την παρουσία χριστιανών ιερωμένων

Και το ότι έγινε σε ένα τέτοιο χώρο υπό τη σκιά της χριστιανικής παρουσίας [εικόνας και αρχιεπισκοπικού βλέμματος] που από τον 4ο αιώνα μ.χ. μέχρι τον 20ο απαγόρευε, όχι απλώς την συνύπαρξη αρχαίων γυμνών [ή οτιδήποτε αρχαίου] μαζί με χριστιανικά σύμβολα, αλλά απαγόρευε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ως ειδωλολατρικό και αμαρτωλό. Η μεταμοντέρνα παρέμβαση στον χώρο συνύπαρξης των χριστιανικών και των αρχαίων ερωτικών συμβόλων ήταν από μόνη της μια στρατηγικά οξυδερκής  [είτε ήταν προϊόν αναλυτικής σκέψης, είτε προϊόν της συγκυρίας του χώρου] που επαναφέρει και το ιστορικό πλαίσιο ότι αυτοί οι δυο πολιτισμοί μόλις πρόσφατα κατάφεραν να συνυπάρχουν. Οι προγονοί του κ. Ταλιαδωρου, το 1913-14 θεωρούσαν και το Θέατρο βέβηλο, όπως και ένα σουτιέν σήμερα..

Ο Ν. Καταλάνος, εθνικόφρων και βασιλόφρων, τότε έγινε έξω φρενών, όταν ο μητροπολίτης Μελέτιος Μεταξάκης, φίλος του Βενιζέλου κοκ, τόλμησε να πάει στο θέατρο, αυτή η αρχαιοελληνική τέχνη [όπως και τα αγάλματα στην παρούσα περίπτωση].. Έγραφε, λοιπόν, ο Καταλάνος, όπως ένας πρώιμος Ταλιαδώρος, για τα κακά του θέατρου.. [Και για να γίνει κατανοητό το πλαίσιο, τον μητροπολίτη τον υπερασπίστηκε και ο Γ. Ξενόπουλος. Αλλά στην Κύπρο η εθνικοφροσύνη ανθεί με τη διεκδίκηση του ‘λατρευτικού’ παρελθόντος ως συμβόλου που λογοκρίνει την σκέψη στο παρόν – οπότε προτιμά να ξεχνά…

«[με αυτόν τον τρόπο, την παρακολούθηση θέατρου από κληρικούς].. θα εφοίτων και άλλοι κληρικοί εις τα θέατρα, εις τα καφενεία, τα κεφεωδεία και εις καπηλειά αυλητρίδων και ορχηστρίδων, και το ιερατικόν σχήμα θα διεσύρετο τοιουτοτρόπως εις τον βόρβορον των καταγωγίων και θα συνεγελάζοντο αδιακρίτως κληρικοί και λαϊκοί»

Με αυτήν την έννοια η παρέμβαση ήταν ιστορική. Γιατί κατάφερε να θέσει σαν ανοιχτό ζήτημα το ξεπέρασμα της λατρευτικής/θρησκευτικής στάσης απέναντι στην τέχνη, η οποία αποκλείει την σκέψη, αλλά και εγκλωβίζει την αισθητική αναζήτηση… Η δουλοπρεπής στάση απέναντι στην τέχνη, η οποία λογοκρίνει την συνύπαρξη χριστιανικών και ερωτικών ειδωλολατρικών εικόνων είναι εμφανής στο ότι οι συντηρητικοί ενοχλήθηκαν από ένα σουτιέν και όχι από το βυζιά της Αφροδίτης. Ούτε καν προφανώς ασχολήθηκαν ποτέ με την ιστορική αντιπαράθεση χριστιανισμού και αρχαίου κόσμου. Προτιμούν να διδάσκεται η υποταγή – σε ένα πρότυπο, κάποιο πρότυπο. Ο Πλάτωνας είναι «μεγάλος φιλόσοφος», αλλά δεν είναι ανάγκη να διαβάζουμε το περιεχόμενο του, στο Συμπόσιο λ.χ.. Έτσι, η καλλιτεχνική παρέμβαση έσπασε την λατρευτική βιτρίνα και χρησιμοποιώντας τα αποσπάσματα της σημερινής καθημερινότητας, μετέτρεψε το νεκρό σχήμα των αγαλμάτων και δημιούργησε μια εκτροπή που έθετε νέα ζητήματα. Αν το μεταμοντέρνο είναι η επανάληψη [έστω και με εμπορικά αποσπάσματα 15 λεπτών δημοσιότητας] της ρήξης που ενυπάρχει στο μοντέρνο, τότε η ρήξη ήταν σαφής…

Η όλη συζήτηση θύμιζε και την ανάλογη συζήτηση πριν λίγες εβδομάδες για το τον Μακάριο και τα βυζούθκια της Αφροδίτης στο πίνακα της Τουρκοκύπριας καλλιτέχνιδας. Σήμερα, η πρόκληση της αναζήτησης των νέων μορφών παρουσίασης του μέλλοντος έφτασε και σε ένα άντρο του συντηρητισμού – το Παγκύπριο. Σε αυτό το πλαίσιο, η παρέμβαση θύμιζε πολύ περισσότερο τις μαζικές διαδηλώσεις των μαθητών/τριών ενάντια στην αντιμεταρρύθμιση στην Παιδεία [με το σύστημα εξετάσεων σαν μια νέα μορφής πειθαρχική πρακτική]…

«Και όμως σας ξεφεύγει…» Θα μπορούσε να ήταν η απάντηση του εφηβικού υποσυνείδητου μπροστά στην κωμική παράσταση της Ιεράς εξέτασης

που προσπάθησε να στήσει η αμάθεια και η ημιμάθεια. Άλλωστε σήμερα ποιός θυμάται αυτούς που ήθελαν να αφορίσουν τον Καζαντζάκη ή τον Ανθία; …Η Ιστορία θυμάται του αφορισμένους και όχι τους ιεροεξεταστές…

 






[1] Και θα πρέπει να αναφερθεί και η καθηγήτρια, αλλά και η διευθύντρια, η οποία αρνήθηκε να υποταχθεί στο όλο κλίμα που πήγε να δημιουργηθεί. Αξιοσημείωτη ήταν και η σιωπή του Υπουργού, η οποία προκάλεσε και τη δυσφορία του Ταλιαδώρου που φάνηκε  να περίμενε υπουργική παρέμβαση και καταδίκη …
[2] Η παρέμβαση του άγγιξε τα όρια της αυταρχικής υστερίας, όταν άρχισε να επικαλείται δικαιώματα βιντεογράφησης – παραγνωρίζοντας σκόπικα και την καλλιτεχνική διάσταση και το ότι η διευθύντρια του σχολείου ήξερε για το όλο θέμα. Ήταμ μια εμμονή να λογοκριθεί κάθε τί – και ιδιαίτερα φαίνετα η στάση των μαθητών/ τριών, όταν αντίκρυσαν την παρέμβαση... Σε αυτό το πλαίσιο, ο επικεφαλής της συνετεχνίας των καθηγητών/ τριών μετατρεπόταν σε ένα είδος χωροφύλακα του αισθητικά επιτρεπτού στο χώρο των σχολείων γενικότερα... Ευτυχώς, ο υπουργός Παιδείας δεν ακολούθησε το μονοπάτι του αυταρχισμού..
[4] Το όλο σκηνικό στην Ελλάδα είχε να κάνει με μια προσφορά του οίκου Gucci για χρήση του Παρθενώνα στο πλαίσιο επίδειξης μόδας
[5] «.. τα εργα τέχνης – αντικειμενικά προϊόντα του νου που έχουν αποσπαστεί από το πλαίσιο του πρακτικού κόσμου – παρέχουν άσυλο σε αρχές μέσα από τις οποίες ο κόσμος που τα γέννησε φαίνεται ξένος και ψευδής... ξυπνούν μνήμες μιας ελευθερίας που κάνει τα κυρίαρχα κριτήρια να φαίνονται στενόμυαλα και βάρβαρα. Η τέχνη από τότε που έγινε αυτόνομη, έχει διατηρήσει την ουτοπία που εξατμήστηκε μέσα από τη θρησκεία» Μαξ Χορκχάιμερ, Αυτός ο άλλος κόσμος ήταν εκείνος της τέχνης.
[6] Σαν ένα ειδος πολιτισμικής καταπίεσης, ακόμα, του ερωτισμού – με ένα ειδος εθελοτύφλωσης από τους ενήλικες.. Οι έφηβοι, σε ένα βαθμο, θεωρούνται ακόμα «μωρά». Αρκετοί γονιοί και σίγουρα το σχολείο δεν τους βλέπουν σαν σεξουαλικά όντα. Σε αυτό το πλαίσιο, θα μπορούσε η ζαρτιέρα πάνω από το πρόσωπο να ερμηνευθεί και σαν το παιδικό παιχνίδι, όπου το μωρό κλείνει τα μάτια, και είναι λες και δεν συμβαίνει αυτό που βλέπει. Και κάνουν «ιτά» για να κρυφοκοιτάξουν.