11 Σεπ 2017

Δελτίο εποχής: με το κυπριακό στο ψυγείο, την «ελληνοκυπριακή πλευρά» να ελπίζει μόνο να μην την κατηγορήσουν και ανοικτά, την Τουρκία να αναβαθμίζεται στην γεωπολιτική περιοχή, παγώνει και το φυσικό αέριο, και το κεντρικό ζήτημα, πια, είναι ποτέ θα το διαφαινόμενο αδιέξοδο της ελληνοκυπριακής ελίτ και η εσωτερική κρίση νομιμοποίησης θα συγκλίνουν αποκαλυπτικά. Κατά τα άλλα η λύση, πια, μετατοπίζεται στην ντε φάκτο πραγματικότητα της διαδικασίας από τα κάτω..



«Ελάχιστο το κοίτασμα. Ο «Ονησιφόρος» επιβεβαίωσε το «Ζορ» αλλά δεν είναι εμπορεύσιμος»
Φιλελεύθερος, 9/9/2017

« «Ο γ.γ. έβαλε στο τραπέζι ένα χαρτί που περιέγραφε τη νέα συνθήκη, τη Συνθήκη Εφαρμογής της λύσης, την οποία ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αμφισβητούσε. Τότε ο γ.γ. φανερά ενοχλημένος του είπε ότι μπορεί εάν θέλει να μην την κάνει αποδεχτή, αλλά δεν μπορεί να την αμφισβητεί διότι είναι διεθνής συνθήκη, την εντολή της οποίας θα έχουν τα Ηνωμένα Έθνη. Ο γ.γ. ανέφερε ότι η ευελιξία που επέδειξε η Τουρκία για τη Συνθήκη Εγγυήσεως στο πλαίσιο της λύσης ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα και παρόλο που δεν ήταν τα πάντα, θα ήταν λάθος να μην αναγνωρίσουμε ότι έγινε ένα μεγάλο βήμα. Τέλος, ο Μουσταφά Ακιντζί επεσήμανε ότι ο γ.γ. του ΟΗΕ έλεγε στον κ. Αναστασιάδη πως το ποτήρι του κεφαλαίου των Εγγυήσεων δεν ήταν άδειο, αλλά εκείνος δεν μπορούσε να το δει, δεν ήθελε να το ακούσει. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανταπάντησε ότι δεν έβλεπε κανένα ποτήρι μισογεμάτο.» http://politis.com.cy/article/xeri-arketa-perissotera-o-antros-kiprianou...


Και ακόμα μερικοί δεν κατάλαβαν και δεν είδαν τίποτα…

Το εσωτερικό και το εξωτερικό σκηνικό, στο οποίο λειτουργεί η ελληνοκυπριακή κοινότητα
Μετά την κατάρρευση των συνομιλιών στο Κραν Μοντανά έχουν διαμορφωθεί δυο είδη σκηνικών για το κυπριακό, ενώ οι εξελίξεις στην περιοχή είναι επίσης ραγδαίες. Στο εσωτερικό της ελληνοκυπριακής κοινότητας υπήρξε μια απρόσμενη [για την κυβέρνηση] αμφισβήτηση της εκδοχής της για το Κραν Μοντανά, ενώ και η απορριπτική αντιπολίτευση φαίνεται ξαφνικά να τα έχει επίσης χαμένα για το τι πρέπει να γίνει – με δεδομένο μάλιστα ότι η πρωτοβουλία εμφανώς ανήκει στους τουρκοκύπριους. Σε αυτό το πλαίσιο, άρχισαν μια σειρά δημοσιευμάτων να προωθούν ιδέα για περιορισμό των οδοφραγμάτων, με βασικό στόχο, της εκπληκτικής αυτής αφέλειας, να είναι να πιεστούν οι τουρκοκύπριοι. Είναι σίγουρα σύμπτωμα λογικής απόγνωσης, όταν κάποιοι νομίζουν ότι μετά από όσα έγιναν μετά το 1960, οι τουρκοκύπριοι σήμερα θα εκβιαστούν από τους ελληνοκυπρίους. Το βασικότερο πρόβλημα και της κυβέρνησης και των απορριπτικών είναι ότι και οι δυο οδηγούν σε ένα είδος απονομιμοποίησης της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας, την οποία αγωνίζονται με νύχια και με δόντια να ελέγχουν ως μηχανισμό εξουσίας. Φαίνονται ειλικρινά να αδυνατούν να κατανοήσουν τί γίνεται γύρω τους.

Διότι στο δεύτερο, το γεωπολιτικό σκηνικό, αυτό που συμβαίνει είναι ναι μεν μια κόντρα Γερμανών πολιτικών με τον Ερντογάν λόγω εκλογών στην Γερμανία, αλλά η ουσία είναι αλλού πια: η Τουρκία αναδεικνύεται ως περιφερειακός παίκτης στην περιοχή με προσβάσεις και στο Ιράν και στο Κατάρ, αλλά και στη Ρωσία… Το Ισραήλ τηρεί επίσης μια στάση φιλικής αναμονής για να συζητήσει με την Τουρκία για αγωγό. Και φημολογείται η μεταφορά νερού από την Τουρκία στην Ιορδανία…

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι τα καμώματα των απορριπτικών και της κυβέρνησης έχουν ως στόχο της εκλογές, και ότι μετά ..θα ξανακινήσουν οι συνομιλίες. Μα το θέμα είναι ότι οι συνομιλίες ολοκληρωθήκαν. Ότι γίνει μετά τις εκλογές είτε θα είναι η απόρριψη ότι έγινε και η αδυναμία οποιασδήποτε συζήτησης, αφού ο Γκουτιέρες έθεσε ως όρο να το ζητήσουν και οι δυο πλευρές [άρα οι τουρκοκυπριοι τί να ζητήσουν, αφού για δεύτερη φορά από το 2004 οι ελληνοκύπριοι πιάνονται να κωλοβαρούν; - άσε που συζητούν ήδη για εκλογές αρά το θέμα πάει για χρόνια παρακάτω], είτε η λύση. Αλλά αν μερικοί φανατίζουν τον κόσμο το δικό τους με τη μη λύση, πώς θα νομιμοποιηθεί μια λύση από δίκες τους κινήσεις;…

Η πιο εκφραστική εικόνα του αδιεξόδου της ελληνοκυπριακής εξουσίας είναι το σεργιάνισμα των τουρκικών πλοίων γύρω από την Κύπρο και η πλήρης αδυναμία της κυβέρνησης να κάνει κάτι η των απορριπτικών να εισηγηθούν κάτι. Ο Αναστασιάδης, στο κόσμο του, γράφει επιστολές. Ενώ ο Νικόλας Παπαδόπουλος νομίζει ότι είμαστε ακόμα την εποχή που είχε επιρροή η Κυπριακή Δημοκρατία ή μπορούσε να χρησιμοποιεί χωρίς κόστος το βέτο. Και φαίνεται να δυσκολεύεται να κατανοήσει ότι την πλειοψηφία των χρόνων από το 1974-77 [όταν οριστικοποιήθηκε η λύση της διζωνικής] υπήρχαν απορριπτικοί πρόεδροι -Κυπριανού, Τάσσος, Κληρίδης πρώτη θητεία, Αναστασιάδης μισή θητεία [αρχή και τέλος] και όμως τίποτα δεν έγινε ακόμα και τότε που είχε διεθνή απήχησή η Κυπριακή Δημοκρατία.…
Και ακόμα φαίνεται να έχει αντιληφθεί ότι ο Ερντογάν δεν ενδιαφέρεται για ένταξη στην ΕΕ και ότι είναι η ΕΕ που θέλει μια ιδιαίτερη σχέση με την Τουρκία…

Το αποκορύφωμα του λογικού αδιέξοδου: οι απορριπτικοί και οι εθνικόφρονες εθνικιστές σκέφτονται την υποστήριξη στην λύση που επεδίωξε ο τουρκικός εθνικισμός για δεκαετίες ή τι άλλο είναι η «προδοσία» για την ρητορική του εθνικού λόγου;


Σε αυτό τα πλαίσιο της αδυναμίας κατανόησης, η προβολής κάποιων λογικών προοπτικών, μερικοί απορριπτικοί ρίχνουν και την ιδέα των δυο κρατών. Ήταν η ιδέα του κ. Συρίγου από το 2014, και από ότι έγραψε στον Πολίτη ο κ. Κακουρης, και το προεδρικό της συζητά. Είναι όμως και αυτό χειρότερο αδιέξοδο για τους ελληνοκύπριους. Θα νομιμοποιήσουν το διαχωρισμό του νησιού, και θα αφήσουν ανοικτό το βόρειο σύνορο, οδηγώντας έτσι αναπόφευκτα, στην εποχή μας, να μετατραπούν σε μειονότητα στο νησί… Αλλά και από την Ευρώπη που ζει τις δικές της κρίσεις – από την Καταλονία στην Ιρλανδία μετά το Brexit – η ιδέα ότι οι ελληνοκύπριοι μπορούν να αποφασίζουν μόνοι τους για ευρωπαϊκά θέματα, θεωρείται πιο κωμική και από την συμπεριφορά του Αναστασιάδη…

Ιστορικές δυναμικές
Σε αυτό το πλαίσιο, τα πιο κάτω σημεία αποτελούν μια καταγραφή των δυναμικών σήμερα, όπως φαίνονται με φόντο τις εσωτερικές εξελίξεις/αμηχανία και τις εξωτερικές αναδιατάξεις.…

1.    Η Κύπρος ως χώρος στη συγκεκριμένη εποχή είναι αδύνατον να χωριστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κάθε διαχωρισμός θα υπονομεύεται από πολιτικές ή τεχνολογικές διαδικασίες που θα αντικατοπτρίζονται κοινωνικά. Αυτό σημαίνει ότι ο πληθυσμός θα συνεχίσει να διασταυρώνεται και να διαχέεται ο πλουραλισμός. Σε αυτό το πλαίσιο, ο απόλυτος διαχωρισμός της Κύπρου, ο οποίος επιβλήθηκε το 1974 και άρχισε να παρακμάζει υπόγεια από την δεκαετία του 1990 και οδηγήθηκε σε μερική κατάρρευση το 2003 με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, θα συνεχίσει να παρακμάζει. Η ιδέα ότι θα μπορούσε να υπάρξει ένα είδος μεσαιωνικού σινικού τείχους ή ενός φυσικού διαχωρισμού, όπως ο Έβρος ή το Αιγαίο, είναι εκτός πραγματικότητας για μια νησιωτική χώρα με 2 πόλεις [Λευκωσία Αμμόχωστος] που θα είναι μεικτές με την κάθε κοινότητα έστω σε διαφορετικές συνοικίες.

2.    Το πρόβλημα του βορείου συνόρου για τους ελληνοκύπριους. Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν 2 πιθανές λύσεις – και μια διαδικασία συντήρησης του καθεστώτος διαχωρισμού που επέβαλε το 1974. Οι δυο λύσεις είναι η διζωνική ομοσπονδία και τα δυο κράτη. Για να κατανοηθούν οι επιλογές, θα πρέπει να προσδιοριστούν τα βασικά προβλήματα κάθε κοινότητας. Για τους ελληνοκυπρίους ,το βασικό πρόβλημα είναι η χρήση της βόρειας Κύπρου από την Τουρκία [ή άλλους παράγοντες – λ.χ. ισλαμικό κίνημα κοκ] για επέκταση της επιρροής της [ή του άλλου παράγοντα σε συνεργασία με την Τουρκία] στο σύνολο του νησιού. Αυτό το πρόβλημα μπορεί να ονομαστεί «βόρειο σύνορο»: και στη συγκεκριμένη συγκυρία σημαίνει τη διάχυση τουρκικής επιρροής και μετανάστευσης, η οποία θα μπορούσε σε μερικές δεκαετίες να σημαίνει την ανατροπή των πληθυσμιακών ισορροπιών στο νησί – σε βάρος των ελληνοκυπρίων. Παράλληλα, έχουν αναπτυχθεί ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή πολιτική ελίτ, αλλά και στρώματα του πληθυσμού συμφέροντα και προκαταλήψεις, που θεωρούν ότι αλλαγή τους στάτους κβο όσον αφορά στη διαχείριση της κυριαρχίας αποκλειστικά από τους ελληνοκύπριους, θα είναι βλαβερή για τους ιδίους. Έτσι, ενώ ο κίνδυνος του βορείου συνόρου οδηγεί την κοινότητα στην αντίθεση σε τουρκικές παρεμβάσεις, το βραχυπροθέσμα συμφέροντα οδηγούν τους απορριπτικούς, αλλά και μερίδα της δεξιάς, όπως φάνηκε με την περίπτωση Ν. Αναστασιάδη, στην ντε φάκτο αποδοχή δυο θεσμικών οντοτήτων – παραβλέποντας τις συνέπειες. Ακόμα και η λύση των δυο κρατών στην ΕΕ, η οποία αντιμετωπίζει κάπως και μια άλλη  διάσταση, την ευρωπαϊκή πολιτική ταυτότητα των τουρκοκυπρίων με βάση την συμφωνία ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, ανοίγει το βόρειο σύνορο ακόμα περισσότερο, αφού ένα αυτόνομο τουρκοκυπριακό κράτος θα μπορεί, με την ανάλογη κυβέρνηση, να νομιμοποιεί αυτόματα εισαγόμενους πολίτες. Και αυτό επιπρόσθετα στην αυτονόητη αντίθεση πολλών [αν όχι όλων πλην ελληνοκυπρίων] στην αποδοχή απόσχισης ευρωπαϊκής περιοχής [βόρειας Κύπρου] και αυτόματης αναγνώρισής της. Ήδη οι ελληνοκύπριοι, στην πρόσφατη περίοδο, έχουν ανοίξει τον δρόμο των πληθυσμιακών αλλαγών μέσω πολιτικών αποφάσεων,  με την πώληση πολιτικής ταυτότητας από πλούσιους ξένους. Οι κανόνες κάθε κράτους μπορεί να είναι διαφορετικοί, αλλά η δυνατότητα σκόπιμης προσέλκυσης ξένων, υπάρχει. Οι ελληνοκύπριοι μόνο με ομοσπονδία μπορούν να έχουν λόγο στις ροές από το βόρειο σύνορο. Είναι η κλασική διάσταση-χάσμα ανάμεσα στο βραχυπρόθεσμο όφελος [για μερικούς] και την μακροχρόνια [και ίσως και όχι τόσο αν δει κανείς την διάφορα 15η και 20ης Ιουλίου] απρόσμενη συνέπεια – η οποία μπορεί να σημαίνει και ολική καταστροφή [όπως έγινε με τη βόρεια Κύπρο το 1974]. Μερίδες της ελληνοκυπριακής ελίτ και των άρχουσων τάξεων κάνουν το ίδιο λάθος από το 1948 – και ο εμφανής λόγος γιατί δεν «μαθαίνουν» είναι η προσπάθεια διασφάλισης συγκεκριμένων, έστω και βραχύβιων, συμφερόντων. Η εσωτερική δομή εξουσίας [και αυτό περιλαμβάνει τώρα πια και τα ΜΜΕ στην σημερινή συγκυρία] στην ελληνοκυπριακή κοινότητα θυσιάζει το συνολικό για το μερικό [τη συντήρηση για έστω ακόμα λίγο του καθεστώτος εξαίρεσης του 1964].

3.    Η συνοριακή θέση των τουρκοκυπρίων από την αντίθεση στην προσάρτηση στο ελληνικό κράτος, και μετα στην ελληνοκυπριακή ηγεμονία – και στη σημερινή αντίσταση στην τουρκική ενσωμάτωση/αφομοίωση. Αυτό που επεδίωκε ιστορικά η τουρκοκυπριακή κοινότητα, ήταν η αποτροπή της εκδίωξης [όπως των τουρκοκρητικων] ή της γενοκτονίας [όπως έγινε αντιληπτό το σχέδιο Ακρίτας]. Σε όλη αυτήν την πορεία προς τον διαχωρισμό από τον Μεσοπόλεμο και μετά, υπήρχαν και στην τουρκοκυπριακή κοινότητα κοινωνικές και πολιτικές τάσεις που επεδίωκαν την συνεργασία με τους ελληνοκύπριους, όπως υπήρχαν και αντίστοιχα ελληνοκύπριοι. Όμως η πυροδότηση της ένοπλης σύγκρουσης μετά το 1955 οδήγησε στην ηγεμονία της εθνικιστικής ηγεσίας μέχρι την δεκαετία του 1970. Μετά το 1974, η τουρκοκυπριακή κοινότητα φαίνεται να εκφράζει και ένα άλλο φόβο που γίνεται πια πλειοψηφικός: τον φόβο της αφομοίωσης και του κατακλυσμού από εξαρτήσεις και πληθυσμό από την Τουρκία. Σε αυτό το πλαίσιο, οι τουρκοκυπριοι ελίσσονται μεταξύ ελληνοκυπρίων και Τουρκίας. Όμως, σε όλη αυτήν την πορεία οι τουρκοκυπριοι ήταν ταυτόχρονα, στα μάτια του ΟΗΕ, ο συνιδρυτής της Κυπριακής Δημοκρατίας, του οποίου τα συνταγματικά δικαιώματα θα έπρεπε να αποκατασταθούν, όπως φυσικά και η παραβίαση των δικαιωμάτων ελληνοκυπρίων το 1974. Από το 2004, όμως, οι τουρκοκυπριοι απέκτησαν ένα νέο πόλο στήριξης της αυτονομίας τους: την ΕΕ. Σε αυτό το πλαίσιο, οι τουρκοκύπριοι δεν θα ενοχλούνταν με τα δυο κράτη στην ΕΕ. Όμως,, μια σημαντική μερίδα εξακολουθεί να θεωρεί την ομοσπονδία σαν καλύτερη λύση, γιατί έτσι εμποδίζεται περισσότερο ή εξισορροπείται η ό,ποια πίεση από την Τουρκία.

4.    Το νέο νομικό και ντε φάκτο πλαίσιο των πολιτειακών μορφών στην Κύπρο μετα το 2003-04 και η κρίση του καλοκαιριού του 2017 σαν το σημείο ενοποίησης του συνολικού πολιτικού σκηνικού: Τα τελευταία χρόνια, ως συνέχεια των διαδικασιών που πυροδότησαν το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 και οι αποφάσεις της ΕΕ για τους τουρκοκύπριους στα πλαίσια της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ το 2004, οδήγησαν σε μια αλλαγή του πολιτικού τοπίου. Ενώ ιστορικά, από τη δεκαετία του 1950, είχε παγιωθεί ένας διαχωρισμός στις δημόσιες σφαίρες των δυο κοινοτήτων – και άρα κάθε κόμμα κρινόταν στα πλαίσια της κοινότητας του, με εξαίρεση ίσως τις διαφοροποιήσεις των αριστερών κομμάτων που δεν ήταν ηγεμονικές, εξαιρουμένων των περιόδων 1988-1993 και 2008-2013. Μετά το Κραν Μοντανά, η εικόνα φαίνεται να αλλάζει. Η κινητοποίηση λ.χ. που εξέφρασε στο δημόσιο χώρο, ως event, την εσωτερική πίεση για λύση, οι εκδηλώσεις στη Ληδρας, ήταν δικοινοτικές. Και οι αντιδράσεις ξαφνικά είχαν κάτι ξεκάθαρο – κάτι που υπήρχε και πριν, αλλά λογοκρινόταν, καθώς ο λόγος της άλλης κοινότητας φιλτραρόταν απόλυτα. Όταν ο σκιτσογράφος του Φιλελευθέρου αναλωνόταν να δαιμονοποιεί την εκδήλωση και τους συμμετέχοντες, το ίδιο ακριβώς έκανε και μια οργάνωση αγωνιστών της ΤΜΤ, διαμαρτυρόμενοι για την συνάντηση του Ακιντζή μαζί με ομάδα του unitecyprusnow. Και αντίστοιχα, όταν ο Σ. Λεβέντ ταυτιζόταν πια ξεκάθαρα με τους ελληνοκύπριους απορριπτικούς και τον Αναστασιάδη, ήταν δύσκολο πια να κρυφτεί ο λόγος του πίσω από τον διαχωρισμό «είναι Τουρκοκύπριος» - άρα δεν μπορεί να του γίνεται κριτική από ελληνοκύπριους υποστηρικτές της λύσης. Ο λόγος του στην ελληνοκυπριακή κοινότητα δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τους οπαδούς της TMT σε άλλη γλωσσική εκδοχή. Το να αντιμετωπιστεί το κυπριακό πολιτικό τοπίο ως ενιαίο, είναι ένα βασικό βήμα για την επόμενη κίνηση. Ήδη η επιστροφή των μαρωνιτών ανακοινώθηκε και μετά τις πρώτες απόπειρες τραμπουκισμού και εκφοβισμού, η εξουσία αλλαξε θέμα, και κανείς δεν κατηγορεί τους Μαρωνίτες, που σαφώς επέλεξαν την ντε φάκτο ενοποίηση και λύση από τα κάτω. Το μεγάλο εσωτερικό παιχνίδι τωρα είναι πότε [αν;] θα ανοίξει το Βαρώσι – το οποίο μπορεί να δημιουργήσει ένα είδος ντε φάκτο τρίτου πολιτειακού μορφώματος [μέχρι τώρα πλην των βάσεων τα κύρια μορφώματα είναι η αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία, και το μη αναγνωρισμένο τουρκοκυπριακό κρατίδιο] – μια περιοχή υπό διεθνή επιτήρηση [ΟΗΕ η ΕΕ] το οποίο όμως θα ανοίξει και την πόρτα περαιτέρω αναγνώρισης των τουρκοκυπρίων. Στον ευρύτερο πλαίσιο, ήδη, συζητείται η μεταφορά νερού από την Τουρκία, μέσω Κύπρου στην Ιορδανία.



5.    Η γεωπολιτική πραγματικότητα στην περιοχή και η εκτός τόπου και χρόνου εσωτερική ρητορική των ελληνοκυπρίων. Για να κατανοηθεί η δυναμική των πιθανών μελλοντικών εξελίξεων, αλλά και οι αναπόφευκτες συνέπειες, θα πρέπει να καταγραφούν δυο σημαντικές εξελίξεις στην περιοχή: η σταδιακή, έστω και σε λουτρό αίματος αυτή τη δεκαετία, κρίση του καθεστώτος εξωτερικής [δυτικής] ηγεμονίας στο μεσανατολικό χώρο. Στο μέλλον, η περιοχή [στην συντριπτική της πλειοψηφία μουσουλμανική] θα περάσει από εσωτερικές διαδικασίες [ελπίζει κανείς λιγότερο αιματηρές] για να καταλήξει σε ένα νέο είδος περιφερειακής ισορροπίας. Οι αναδυμένες δυνάμεις στο σημερινό πλαίσιο είναι η Τουρκία, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία με τους συμμάχους τους. Και ταυτόχρονα, θα πρέπει να αναφέρει κανείς και τη συμμαχία Ρωσίας – Συρίας ως καθοριστική. Μένει φυσικά και το Ισραήλ. Το οποίο, όμως, πέρα από την στρατιωτική του δύναμη, δεν φαίνεται να έχει οποιαδήποτε θετική επιρροή η ανοικτούς υποστηρικτές. Σε αυτό το περιβάλλον, η Κύπρος θα περιβάλλεται από χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, είτε κοσμικές, είτε με θρησκευτική εστίαση, και σε αυτό το περιβάλλον θα πρέπει να λειτουργήσει ως συνοριακός χώρος. Οι τουρκοκύπριοι είναι αυτήν την στιγμή μειοψηφία στο εσωτερικό της Κύπρου, αλλα [όπως άλλωστε συνέβηκε και με τη γλωσσική τους σχέση με την τουρκική κοινωνία προηγουμένως] είναι μέρος της πλειοψηφίας στις κοινωνίες της ευρύτερης περιοχής. Η ξαφνική επέκταση των σχέσεων Τουρκίας – Κατάρ, η εισήγηση για μεταφορά νερού στην Ιορδανία κοκ αποτελούν μέρος του μελλοντικού σκηνικού που διαμορφώνεται. Σε αυτό το πλαίσιο, η σχεδόν παιδιάστικη στη θεατρικότητα της επιμονή μερίδας των ελληνοκυπρίων σε «φυσιολογικό κράτος» χωρίς καμία εγγύηση, είναι εντυπωσιακή: εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην ΕΕ και ζητούν από τους τουρκοκύπριους να το δεχτούν επίσης, θεωρώντας ότι στο μέλλον είναι μόνο οι τουρκοκυπριοι που μπορεί να κινδυνεύσουν. Και φυσικά, κάνοντας ότι δεν βλέπουν ότι και υπό σκιά υπάρχουν σαφές προκαταλήψεις απέναντι σε μειονότητες στην περιφέρεια και τα σύνορα της Ευρώπης. Η κατάσταση των ρωσόφωνων μειονοτήτων στις χώρες της Βαλτικής είναι εκφραστική. Αλλά το ουσιώδες για τους ελληνοκύπριους θα έπρεπε να είναι η αναζήτηση δικών τους εγγυήσεων στο υπαρχον πλαίσιο του διεθνους σύστηματος που βασίζεται στην ισορροπία ισχύος. Και αυτήν την ισορροπία μπορεί να την κωδικοποιήσει μόνο το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ συν η Τουρκία και η ΕΕ.

6.    Σε αυτά τα δεδομένα, οι επόμενες ελληνοκυπριακές προεδρικές, εκλογές, μετά το πλαίσιο Γκουτιέρες, θα είναι μια αναμέτρηση δυναμικών που θα ενδυναμωθούν στο μέλλον. Και ο καθρέφτης του πλαισίου θα είναι πια συνολικά κυπριακός. Δεν μπορεί, πια, να αγνοείται ποιοί είναι οι αντίστοιχοι και οι σύμμαχοι σε κάθε κοινότητα – και λόγω διάχυσης, αλλά και γιατί το ζητούμενο είναι κοινό και για τις δυο κοινότητες: επανένωση – ρυθμός και μορφές. Η ρήξη με το καθεστώς της εθνικής ενότητας το 2004 ήταν μια πρώτη ρήξη – η παρούσα είναι ευρύτερη. Και γιατί η ελληνοκυπριακή συζήτησε ανοικτά τα δεδομένα της λύσης επι προεδρίας Χριστόφια, και γιατί έχει διαμορφωθεί μια πλειοψηφία λύσης.


7.       Τα προβλήματα της λύσης είναι εσωτερικά – και αφορούν κατά κύριο λόγο τις δομές εξουσίας στην ελληνοκυπριακή κοινότητα. Με αυτήν την έννοια, η λύση θα λειτουργήσει αναπόφευκτα και ως μηχανισμός εκδημοκρατισμού – όπως λειτούργησε ήδη στην τουρκοκυπριακή κοινότητα μετά το 2000.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου