12 Ιουν 2017

Τα γιουχαΐσματα στα Pride ως σύμπτωμα ωρίμανσης και διαχωρισμού του Κινήματος ΛΟΑΤΙ – ανάμεσα στην αποδοχή και τη ριζοσπαστική κριτική [και το θέμα δεν είναι καν κυπριακό – ίδια εμφανίστηκαν και στο Τελ Αβίβ]




Η φετινή πορεία pride των ΛΟΑΤΙ στην ελληνοκυπριακή κοινότητα [είναι αναγκαίος ο διαχωρισμός, αφού προηγήθηκε και ανάλογη πορεία βόρεια Λευκωσία, όπου συμμετείχαν και ελληνοκύπριοι] είχε και πάλι μαζικότητα, αλλά σφραγίστηκε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο από τα γιουχαΐσματα σε πολιτικούς της απορριπτικής γραμμής στο κυπριακό. Ο βασικός αποδέκτης, αν και δεν ήταν ο μόνος, ήταν ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο ο οποίος εμφανώς ενοχλημένος, όπως και η αδελφή του, εξέφρασαν διαμαρτυρία επειδή έτυχε τέτοιας συμπεριφοράς σε μια πορεία που είχε ως στόχο την αποδοχή της διαφορετικότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, τονίστηκε και το γεγονός ότι  ο ίδιος ο κ. Παπαδόπουλος έτυχε να είναι από τα άτομα – πολιτικούς που στήριξαν τους ΛΟΑΤΙ ιστορικά.

Υπήρχε φυσικά και ένα είδος ανάποδης αντίφασης – την ίδια την έννοια της διαφορετικότητας. Με δεδομένο ότι είχε γίνει μια ανάλογη πορεία στη βόρεια Λευκωσία και όπου η εικόνα που καταγράφηκε ήταν αυτή της παραβίασης των συνόρων, της αποδοχής της διαφορετικότητας δηλαδή, ως είδος ρευστότητας σε αντίθεση με τα κλειστά σύνορα, το ζήτημα της αποδοχής της διαφορετικότητας γενικά έγινε περίπλοκο. Ένας ετερόφυλος ελληνοκύπριος πολιτικός, ο οποίος εμφανίζεται με θέσεις που μοιάζουν με μη-αποδοχή της διαφορετικότητας της άλλης κοινότητας, μπορεί να γίνεται αποδεκτός στα πλαίσια της ελληνοκυπριακής διαφορετικότητας και πλουραλισμού, αλλά υπάρχει ή δεν υπαρχει αντίφαση με τις θέσεις του για τη συνολική αποδοχή της διαφορετικότητας; Και το θέμα δεν είναι καν κυπριακό. Και σίγουρα, δεν αφορά τον κ. Παπαδόπουλο ως συγκεκριμένο άτομο. Ο Αβέρωφ, ας πούμε, με τον ταξικό του ρατσισμό [η ρητορική για τα «τσεκκουθκια των συνταξιούχων» που «προκάλεσαν την κρίση»] θα μπορούσε να είναι επίσης αποδέκτης ανάλογων γιουχαϊσμάτων, αν ήταν στην επικαιρότητα το θέμα.



There is no pride in occupation

Μια ανάλογη εκδήλωση έγινε και στο Τελ Αβίβ, όταν ακτιβιστές/τρεις διέκοψαν την πορεία pride με συνθήματα ενάντια στο ρατσιστικό τείχος διαχωρισμού του Ισραήλ [και εγκλωβισμού των παλαιστινίων] με το σύνθημα «δεν υπαρχει περηφάνεια στην κατοχή»

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, η ομοφυλοφιλία και οι εναλλακτικές μορφές ερωτικής επιλογής/πρακτικής τείνουν πια να γίνουν αποδέκτες σε αρκετές κοινωνίες – να γίνουν δηλαδή μέρος του mainstream. Για να φτάσουν όμως εκεί, χρειάστηκε ένας αγώνας ο πυρήνας του όποιου δεν ήταν απλώς η «αποδοχή», αλλά η βαθύτερη αμφισβήτηση του συστήματος διαχωρισμού, ιεράρχησης και εγκλωβισμού των ταυτοτήτων. Η ριζοσπαστική πτέρυγα [όπως συμβαίνει και με άλλα κινήματα της δεκαετίας του 1960, 70, [όπως του φεμινιστικού κινήματος ή του οικολογικού] αρνείται την αφομοίωση, όχι μόνο για το συγκαταβατικό της χαρακτήρα [μάνα μου τους καημένους], αλλά και γιατί είναι συνεπής φορέας μιας ριζοσπαστικής εκδοχής που διαχέει την αμφισβήτηση επιμένοντας στην κριτική της ιεραρχικής δόμησης και του εγκλωβισμού των ταυτοτήτων.

Ο Βίλτερς στην Ολλανδία μπορεί να επικαλείται τους ομοφυλοφίλους ως παράδειγμα γιατί είναι ρατσιστής ενάντια στους μουσουλμάνους. Κάποιοι το αποδέχονται – κάποιοι όμως συνεπείς στη ριζοσπαστική αιχμή αναπόφευκτα θα αρνηθούν την αφομοίωση στο κόσμο της εξουσίας, όπου η απόχη της διαφορετικότητας γίνεται σε αντάλλαγμα με την ομαλοποίηση της αποδοχής της εξουσίας και της ιεραρχίας ενάντια σε άλλους.

Σε αυτό το πλαίσιο, η διαμάχη για τα γιουχαΐσματα είχε και μια ιστορική διάσταση για το κυπριακό κίνημα – εξέφρασε την στιγμή που μια μερίδα του γιόρταζε την αφομοίωση και μια άλλη γιουχάιζε [όχι τον όποιο πολιτικό] αλλά την αφομοίωση την ίδια…

Υ.Γ. Στο όλο σκηνικό υπήρξε και ένα είδος επεισοδίου το οποίο τεκμηρίωνε ουσιαστικά την κατασκευή νέων διαχωριστικών συνόρων ανάμεσα σε αυτούς που ήθελαν την αποδοχή/ένταξη και στην ριζοσπαστική κριτική – για την οποία φαίνεται να έγινε προσπάθεια να αποκλειστεί, όταν δεν επιτράπηκε σε άτομο με σημαντικό ρόλο στο όλο κίνημα, αλλά και μέλος της ριζοσπαστικής του πτέρυγας, να διαβάσει το μήνυμα των τουρκοκυπριακών ΛΟΑΤΙ. Το μήνυμα διαβάστηκε, αλλά ο αποκλεισμός κουβάλησε ένα αίσθημα διαχωρισμού του επίσημου από αυτό που γίνεται ανεχτό σαν ανεπίσημο. ήταν και αυτό σύμπτωμα του διαχωρισμού που φέρνει αφομοίωση.

Αναδημοσιεύομε μέρος του σχολίου της Μαρίας Χατζημιχαήλ το οποίο καταγραφεί με σαφήνεια το κλίμα που πυροδότησε την διαμαρτυρία –
…όταν αποκλείονται οι ακτιβιστές/τριες…

Η Δέσποινα Μιχαηλίδου εκυρήχτηκεν ανεπιθύμητη που την Accept στο χτεσινο Pride, όπου της είχε ζητηθεί που την τουρκοκυπριακή ομάδα Queer Cyprus να δκιαβάσει την μετάφραση της παρέμβασης τους στα ελληνικά [την οποία τζαι ετοίμασε η ίδια]. Η Αccept αποφάσισεν να αποκλείσει τη Δέσποινα, ένα που τα άτομα που επάλεψαν για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΙΚ+ κοινότητας όσον πολλά λίοι σε τούτον τον τόπο λόγω των δημοσίων παρεμβάσεων της [μαζί με άλλ@ συντροφ@] με στόχο να τονιστούν σημαντικές διαφωνίες με πολιτικές τζαι οργανωτικές αποφάσεις της Accept όσον αφορά την οργάνωση του Pride [όπως την επιλογή sponsors, ομιλίες από πολιτικούς και ιδιαίτερα από πολιτικούς οι οποίοι έχουν ξεκάθαρα ρατσιστικές και συντηρητικές απόψεις]. Γι'αυτό τζαι εν της επετράπηκεν να φκει παστη σκηνή. Σε μια σκηνή όπου ήταν ευπρόσδεκτα ανα τζαιρούς αλλά τζαι εχτες, άτομα τζαι κόμματα που αφήναν πρόσφυγες τζαι μετανάστες σχεδόν να πεθανίσκουν έξω που τα γραφεία τους απαιτώντας τα δικαιώματα τους τζαι που ο λαικισμός τους οδήγησε τζαι οδηγά ακόμα στην ξενοφοβία τζαι τον ρατσισμό……
….η απολιτικοποίηση των πάντων που τες ΜΚΟ κάμνει κακό παρά καλό στην κοινωνία (ναι για κάποι@ τούτον εν πασιφανές αλλά για κάποι@ εν κότσιηνη γραμμή]. Όπως είπεν τζαι η Δέσποινα σήμερα "εν ευτζη τζαι καταρα πανω μας, το οτι τραβουμε τουντην ευθυνη ως ανεπιθυμητα ατομα που την ληδρας ως τα πραιντ με τζείνο το τουπέ των περιθωριακών (που ελάλεν τζαι ο Κωστής)".
Εμείς εν μπορούμε να 'μιλήσουμε με αγάπην απολιτικά τζαι επιλεκτικά', εν ή ούλα ή τίποτε. Τζαι ναι, εν τζαι τούτο πολιτική απόφαση.


Μια ευρύτερη επιλογή κειμένων για την σχετική συζήτηση καταγράφεται στις ΑΠΟΨΕΙΣ αυτού του τεύχους

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου