12 Ιουν 2017

Συζήτηση για την διαφορετικότητα, τις διαμαρτυρίες στο Pride, την τεμπελιά και τον πειθαρχικό τόνο της εξουσίας στην ελληνοκυπριακή δημοσιογραφία…,


ΑΠΟΨΕΙΣ
Η φετινή πορεία Pride μοιάζει να ολοκλήρωσε ένα κύκλο και να άνοιξε ένα άλλο. Από την μια ήταν και η εκδήλωση, που προηγήθηκε, στην βόρεια Λευκωσία που έδωσε ένα άλλο κλίμα. Μετα ήταν ο αποκλεισμός ακτιβίστριας από το να μιλήσει – ουσιαστικά μερικοί άρχισαν να κατασκευάζουν το προφίλ του «αποδεκτού». Και όταν στην συγκυρία αποδοκιμάστηκε ο Ν. Παπαδόπουλος άρχισε να αναπτύσσεται ένα κλίμα που απαιτούσε λίγο πολύ από τους ΛΟΑΤΙ και την οργάνωση accept να γίνουν καθώς πρέπει και να ελέγχουν όσους πάνε στην πορεία. Σε λίγο μερικοί ίσως και να ζητούν και πιστοποιητικά φρονημάτων;

Το επιχείρημα ότι σε μια εκδήλωση για την διαφορετικότητα δεν είναι αρμόζων να αποδοκιμάζεται κάποιος για τις απόψεις του, έχει μια βάση. Αλλα και ο αποκλεισμός και η επιλογή ομιλητών τι είναι; Και αν η διαφορετικότητα αφορά την ευρύτερη μορφή του φαινομένου, τότε τίθεται η δεν τίθεται θέμα για την αντιμετώπιση του Αλλου, όσον αφορά την άλλη κοινότητα στο κυπριακό;

Και τίθεται φυσικά και το ζήτημα τι πρέπει να αναμένεται από τους ΛΟΑΤΙ – να είναι ευγνώμονες που γίνονται αποδεκτοί, η να εκφράσουν τον καταπιεσμένο πλούτο που κουβαλά η εμπειρία τους; Και πως μπορεί να εκφραστεί η συνοριακή εμπειρία της ρευστότητας του φύλου, χωρίς την ανατρεπτικότατα;..

Με αυτήν την έννοια, όποιο και αν ήταν το κίνητρο και της συζήτησης και του γιουχαΐσματος, θεωρούμε ότι ανοίξει ένα πολύ ενδιαφέρον ζήτημα και για την κοινότητα των ΛΟΑΤΙ, και για τα κοινωνικά κινήματα ευρύτερα [περί αφομοίωσης/αποδοχής και ριζοσπαστικής αυτονομίας]…Σε αυτό το πλαίσιο αναδημοσιεύουμε 2 κείμενα: ένα της συσπείρωσης ατακτων σαν απάντηση στην μίνι υστερία που ήθελε απολογία, και ένα σχόλιο του Σταύρου Αναστασίου για το κλίμα των πιέσεων προς την κοινότητα ΛΟΑΤΙ να πειθαρχεί μέσα από την υπερβολική διόγκωση ενός επεισοδίου…

 Το εντυπωσιακό με την «δημοσιογραφική» διάσταση του θέματος ήταν η αποκάλυψη για μια ακόμα φορά της φτώχειας της ελληνοκυπριακής δημοσιογραφίας. Δηλαδή πόσο περίπλοκο ήταν να ανακαλύψουν ρωτώντας οι  δημοσιογράφοι που απλά έμειναν στην εκδοχή του θιγμένου Νικόλα Παπαδόπουλου και την οπτική των διαμαρτυρόμενων; Δεν ήταν στοιχειωδώς δημοσιογραφικό να ρωτηθεί κάποιος/α για το θέμα του αποκλεισμού της Δέσποινας και της άρνησης να την αφήσουν να μιλήσει ενώ επιτράπηκε σε κάποιον [σαφώς εκτός κινήματος] όπως τον Ν. Παπαδόπουλο; Αλλα σε μερικούς περισσεύουν οι έτοιμες συνταγές αντί η σκέψη και η ερώτηση..:)

Παρέμβαση στο Pride: Μιλούμε, οργανωνόμαστε, εν τους παρακαλουμεν…

Στες 28 του Μάη, απαντώντας στο κάλεσμα της Queer Cyprus Association, που δραστηριοποιείται στον βορρά, εσυμμετάσχαμεν στην “Πορεία Υπερηφάνειας” που εδιοργάνωσεν η accept ΛΟΑΤ Κύπρου στον νότο. Το κάλεσμαν της QCA άλλωστε εκφράζει της τζι εμάς:

[…] Πολλά άτομα βιώνουν διακρίσεις και παραβίαση του βασικού δικαιώματος στη ζωή λόγω του καπιταλιστικού και πατριαρχικού συστήματος, της και της ομοφοβίας, αμφιφοβίας και τρανσφοβίας, που επικρατεί τόσο στο νησί της και σε διάφορες περιοχές στον κόσμο. Της όλα τα άτομα της κοινωνίας που ζουν στο νησί, εμείς οι Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφισεξουαλικοί, Τρανς, Ίντερσεξ (ΛΟΑΤI), επηρεαζόμαστε αρνητικά από τη διαίρεση του νησιού της, από το γεγονός ότι υπάρχουν 6 διαφορετικοί στρατοί και η διαδικασία λύσης δεν έχει ολοκληρωθεί εδώ και τόσα πολλά χρόνια.Για το λόγο αυτό, είναι πολύ σημαντικό, ως άνθρωποι από το βορρά, την δύση, την ανατολή, τον νότο της Κύπρου, όλοι/της και όλα τα άτομα που αιθάνομαστε ότι ανήκουμε στο νησί, να έρθουμε μαζί και να αγωνιστούμε ενάντια σε γεωγραφικές και νοητικές διαιρέσεις, να τονίσουμε ότι η ειρηνευτική διαδικασία δεν είναι μόνο μια συμφωνία στο χαρτί και, πάνω απ’όλα, ότι μπορούμε να μιλούμε για μια πραγματική ειρήνη, μόνο μετά που η ομοφοβία, η αμφιφοβία και η τρανσφοβία πάψουν να υπάρχουν, όταν θα ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου κανένα άτομο δεν θα βιώνει διακρίσεις και θα μπορούμε να συνυπάρχουμε μέσα από της διαφορετικότητές της.

Η πραγματική ειρήνη βρίσκεται μέσα στα δικά της χέρια και δεν θα επιτευχθεί πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά της δρόμους, από εμάς. […]



Η συμμετοχή της ήταν μια συνέχεια των κοινών της αγώνων τζιαι πάνω στα θέματα της σεξουαλικής τζιαι έμφυλης απελευθέρωσης, αγώνες ενάντια στην πατριαρχία τζιαι την ετεροκανονικότητα που κάμνουμεν αψηφώντας την πράσινην γραμμή, είτε συμμετέχοντας στην «Οργανωτική Επιτροπή της 17ης Μαίου», που φέτος επραγματοποίησε την «Πορεία Ενάντια στην Ομοφοβία, Αμφιφοβία, τζιαι Τρανσφοβία» της 13 του Μάη, είτε στην συνδιοργάνωση του Queer Street Party, είτε μέσα που το ετήσιο της φεμινιστικό/κουίαρ φεστιβάλ «Φύλα τζιαι Εξουσία» τζιαι εκδηλώσεων της το Beyond Gay: The Politics of Pride, τζιαι μέσω των παρεμβάσεων της ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού που εν διάχυτη στην κυπριακήν κοινωνία νότια τζιαι βόρεια των εθνικιστικών διαχωρισμών.

Είμαστουν τζιαμαί για να στηρίξουμε την διεκδίκηση των τουρκοκύπριων ΛΟΑΤ τζιαι κουίαρ συντρόφων/ισσων της να αντιμετωπίζουνται ισότιμα ως μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας της Κύπρου, τζιαι όι ως διακοσμητικά στοιχεία τζιαι φτωσιοί συγγενείς, της εν η αίσθηση που ως τωρά της αφήννει η στάση της accept.

Θυμίζουμεν εν η accept που της απέκλεισε που την συνδιοργάνωση του πρώτου PRIDE με την δικαιολογία ότι η συμμετοχή των τουρκοκυπρίων σε τόσον εμφανές επίπεδον εννά ήταν “πολλά πολιτική” τζιαι εννά επροκάλεν εντάσεις με της πολιτικούς εταίρους της ACCEPT, της οποίους εναποθέτει της ελπίδες της για δημιουργία νομοθεσιών που αφορούν μερίδα των ΛΟΑΤΚΙ+. Εν η ίδια οργάνωση που πιο μετά εννά έκαμνεν εκδηλώσεις για της τουρκοκύπριους ΛΟΑΤΚΙ+ δίχως τζιείνους (μια στάση που κρατούν απέναντι σε διαφορα μέρη της κοινότητας (της είναι για παράδειγμα τα αμφισεξουαλικά και gender-queer άτομα) τα οποία βλέπουν σαν διακοσμητικά στοιχεία, μέσα στο “ΛΟΑΤ” ακρωνύμιο). Τζιαι εν η ίδια οργάνωση που φέτος έβαλεν στην σκηνή την αντιπρόσωπο της τουρκοκυπριακής οργάνωσης να σταθεί ανάμεσα σε θκυο εθνικιστές πολιτικούς που προωθούν την οριστική διχοτόμηση της Κύπρου, τζιαι τούτα υπό την αιγίδα του ΠτΔ. Τζιαι εν η ίδια οργάνωση που απέκλεισεν συντρόφισσα της που το να φκει στην σκηνή ως διερμηνέας της Queer Cyprus Association λόγω της δράσης της απέναντι στην επιχείρηση ροζ ξεπλύμματος της accept.

Πέραν τούτου, για εμάς η παρουσία της στην εκδήλωση της accept έσιει νόημαν μόνον ως πράξη 





αντίστασης ενάντια στο ξεπούλημαν των ταυτοτήτων της στο πολιτικόν τζιαι καπιταλιστικόν παζάρι, με την accept να έσιει αναλάβει τον ρόλον του αποκλειστικού διανομέα. Πρόκειται για έναν PRIDE που εξεκίνησε την πρώτη χρονιά με χορηγούς τα κράτη του Ισραήλ τζιαι των ΗΠΑ, θκυο υπερεθνικιστικών στρατιωτικών κρατών που ρημάζουν την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τζιαι της ευρύττερης γεωγραφίας της. Πρόκειται για έναν PRIDE με χορηγούς ιδιωτικές επιχειρήσεις, τζιαι που κάθε δράση μέσα στα πλαίσια του γίνεται με καθαρά εμπορικούς σκοπούς (αξίζει να θκιαβαστεί το έγγραφο της accept που θέτει το πλαίσιο για την οργάνωσην ανεξάρτητων εκδηλώσεων στα πλαίσια της Εφτομάδας Υπερηφάνειας – πρόκειται για έναν κείμενο που αρμόζει σε εταιρία που νοικιάζει το franchise της τζιαι όι σε έναν —υποτίθεται— κίνημα προάσπισης δικαιωμάτων).



Αντιπαραθέτουμεν στο εμπορικό φεστιβάλ της accept, την κινηματικήν δομή της «Οργανωτικής Επιτροπής της 17ης Μαίου», στην οποία συμμετέχουν εργατικά συνδικάτα, πολιτικές ομάδες, οργανώσεις εκπαιδευτικών τζιαι φοιτητών, φεμινισικές πρωτοβουλίες, τζιαι πολιτιστικοί σύλλογοι. Σε μιαν ισότιμη τζιαι αμεσοδημοκρατική βάση, οργανώνοντας εκδηλώσεις με συναίνεση τζιαι σεβασμό στην πολιτική αυτονομία, χωρίς χορηγούς τζιαι εισητήρια εισόδου.

Τα ΛΟΑΤΙ τζιαι κουίαρ άτομα του αναρχικού τζιαι του αντικαπιταλιστικού χώρου, τζιαι οι cis τζιαι στρέιτ σύντροφοι/ισσες τζιαι συνεργοί στες διεκδικήσεις της, έν έχουμεν κοινά συμφέροντα με όσους περιμένουν υπομονετικά στην σειρά για να ενσωματωθούν στο καπιταλιστικό τζιαι ετεροκανονικό σύστημαν τζιαι να αποκτήσουν αντιπροσώπευση στην κρατική τζιαι μιλιταριστική δομή (λαλεί τα καλά τζιαι η antifa λευkoşa, έν χρειάζεται επανάληψη).

Έν ζήτουμεν συγγνώμη που διεκδικούμεν λόγον τζιαι χώρο, τζιαι που στεκούμαστεν απέναντι των αυτόκλητων τάχα “αντιπροσώπους” της, τζιαι των “υψηλών” προσκεκλημένων της.
Μιλούμεν για της εαυτούς μας τζιαι τες εαυτές μας, οργανωνούμαστεν, τζιαι έν παρακαλούμεν το κράτος για τίποτε.

Συσπείρωση Ατάκτων
Δευτέρα 29/05/2017
τζαι το κειμενο της Queer Cyprus που εδκιαβαστηκεν μεσα
https://syspirosiatakton.org/queer-cyprus-association-at-pride-2017/
  

Σχόλια για την κριτική του Σταύρου Χριστοδούλου[1] στο γιουχάισμα στο Pride

Σε σχόλιο του στον Φιλελεύθερο ο Σ. Χριστοδούλου [http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/403975/to-kostoymaki-tis-diaforetikotitas#.WTPApCt1vkk.facebook]
Υπερασπίστηκε [και με ένα σχετικα υπεροπτικο υφος – όπως αλλωστε ηταν και ο τονος του τιτλου του] εντονα την εκδοχή του Ν. Παπαδόπουλου ότι δεν έγινε σεβαστή η δική του διαφορετικότητα – τονίζοντας μάλιστα ότι ο κ. Παπαδόπουλος στηρίζει από χρόνια την κοινότητα των ΛΟΑΤΙ – και μέσα στην βουλή…

Το να αναφέρεται ένας μεγαλοδημοσιογραφος σε «κοστουμάκι διαφορετικότητας» είναι το λιγότερο κωμικό. Και γίνεται και κάπως ενοχλητικό όταν απευθύνεται σε άτομα που αγωνίστηκαν σε αντίξοες συνθήκες [ενώ άλλοι απολάμβαναν την ασφάλεια της εξουσίας] για να διαχυθεί η ανοχή στην διαφορετικοτητα. Σαν δημοσιογράφος όφειλε να μάθει το πλαίσιο και αν ήθελε να τοποθετηθεί επι της ουσίας – που ήταν και ο αποκλεισμός της ριζοσπαστικής άποψης. Και υπήρχαν κείμενα για να δει. Κατά τα αλλα τα κοστουμάκια τα φοράνε άλλοι και όχι όσοι αγωνίζονται στο δρόμο για την διαφορετικότητα και την μη υποταγή….

Μερικά από τα απαντητικά σχόλια περιγράφουν το ευρύτερο κλίμα – πέρα δηλαδή από το χώρο της πολιτικό δημοσιογραφικής ελίτ η οποία δικαιολογημένα, για το στάτους της, ενοχλήθηκε για τις διαμαρτυρίες γιουχαΐσματα [αλλα ήταν αδικαιολόγητη στην τεμπελιά να ρωτήσει για τους λόγους]…Και καταγράφουν και το κλίμα που δημιουργήθηκε σαν πίεση ότι οι ΛΟΑΤΙ οφείλουν να είναι «καθώς πρέπει» κοκ…

Άλλο το να διαφωνείς με το γιουχάισμα και άλλο να απαιτείς εξηγήσεις και απολογίες – σιγά μην κάνουν οι πολιτικοί χατίρι όταν πάνε και μιλάνε σε εκδηλώσεις

Stavros Anastasiou αν δεν γνώριζα για το συμβάν, διαβάζοντας το άρθρο σου θα νόμιζα πως 5-6 χιλιάδες αχάριστου κόσμου τον γιουχάϊσαν, σε μια εκδήλωση της Αξεπτ. Για να μην πω πως το γενικό σου μήνυμα είναι πως "αυτούς δεν τους αξίζει στήριξη". Να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους βάση, λέω εγώ.

1) Τον γιουχάϊσαν καμιά 20-30ρια άτομα από τις χιλιάδες που βρίσκονταν εκεί. Η συντριπτική πλειοψηφία ούτε γιουχάϊσε, ούτε αποδοκίμασε

2) Ο περισσότερος κόσμος διαφώνησε με το γιουχάϊσμα, απλά κατέκρινε την υπερβολική αντίδραση στα social media από την επομένη. Δεν ξέρω γιατί δεν το προσέξατε

3) Από την επομένη λοιπόμν, στήθηκε μια ολόκληρη μηχανή, από άτομα του στενού οικογενειακού του κύκλου μέχρι και δημοσιογράφους, να ζητάνε δημόσιες καταδίκες και ανακοινώσεις από την Αξεπτ, αλλά κυρίως να περνά το μήνυμα "έτους αχάριστους, τούτος στηρίζει τους και τούτοι γιουχαϊζουν τον". Ευτυχώς που δεν είμαστε στη Β.Κορέα διότι θα ζητούσατε και θανατική ποινή. 

4) Υπενθυμίζω πως την εκδήλωση την διοργάνωσε η Αξεπτ και ήτανε ανοικτή για το κοινό! Όλο το κοινό. Και παρόλο που όλοι γνωρίζετε πως η Αξεπτ ουδέποτε θα υιοθετούσε το γιουχάισμα, ζητήθηκαν εξηγήσεις και άρχισε μια προσπάθεια να γενικοποιηθεί μια απρεπή (λέω εγώ) συμπεριφορά κάποιων λίγων ως σαν να είναι η καθολική στάση των ΛΟΑΤΙ. Σε μια εκδήλωση, επαναλαμβάνω που ο όποιοσδήποτε μπορούσε να πάει. 

5) Ναί ο Νικόλας είναι από τους λίγους που διαχρονικά και σταθερά στηρίζει τα ΛΟΑΤΙ δικαιώματα. Δεν κάνει όμως χάρη σε κανέναν. Και δεν κατάλαβα ακόμη ποιό ήταν το πολιτικό κόστος, στο οποίο αναφέρεστε. Make no mistake, άνθρωπος που είναι υποψήφιος πρόεδρος, πρόεδρος όλων των Κυπρίων, κάνει απλά τα αυτονόητα! Δεν κάνει χάρη σε κανέναν. Και αυτή του η στάση τιμά πρώτα τον ίδιο και μετά τον όποιονδήποτε άλλο. Και ναί, όσοι γνωρίζουν τι μάχη δώθηκε για αυτό τον νόμο, νιώθουν και εκτίμηση προς το πρόσωπο του. Όχι όμως υποχρέωση, ούτε ομηρεία.

Παρόλα αυτά, επειδή και κάποιος άλλος δημοσιογράφους του Φ έγραψε για "τον αγώνα του Νικόλα μέσα στο κόμμα του" για τα ΛΟΑΤΙ δικαιώματα, νομίζω κι εδώ αξίζει να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Από τους 9 βουλευτές του ΔΗΚΟ, μόνο 2 υπερψήφισαν το νομοσχέδιο για την πολιτική συμβίωση. 3 άλλοι δεν ψήφισαν και άλλοι 3 το καταψήφισαν. Απορώ ποιά θα ήταν η τύχη των διαφωνούντων αν τηρούσαν αποχή ή καταψήφιζαν νομοσχέδια που αφορούσαν πχ μνημόνια. Την επόμενη θα βρίσκονταν εκτός κόμματος, το είδαμε και στο παρελθόν να συμβαίνει στο ΔΗΚΟ. Με απλά μαθηματικά, αν περίμενε κανείς από το ΔΗΚΟ για να περάσει το σύμφωνο, ούτε σε 100 χρόνια δεν θα περνούσε. Οπότε, φτάνει να λέτε ανακρίβειες για την μάχη που έδωσε ο Νικόλας στο κόμμα του. Διότι αν ήταν μάχη, μας λέτε εν ολίγοις ότι οι βουλευτές του ΔΗΚΟ γράφουν στα παλιά τους παπούτσια τον πρόεδρο του κόμματος τους αλλά και το ίδιο το κόμμα που επίσημα τάχθηκε υπερ του νομοσχεδίου για τα ΛΟΑΤΙ δικαιώματα. Σκεφτείτε το λίγο.

6) Νομίζω πως όλοι θα συμφωνούσαν πως είναι πιο εύκολο να ελέγξεις 6-7 βουλευτές σου παρά να ζητάτε από την Αξεπτ να ελέγξει μια εκδήλωση με ελεύθερη είσοδο. Κι εγώ διαφώνησα και εκνευρίστηκα με το γιουχάισμα, αλλά η αντίδραση του κύκλου του Νικόλα και ο τρόπος που κάποιοι δημοσιογράφοι έγραψαν για το συμβάν, ήτανε πολύ πιο εκνευριστικός και απογοητευικός. Και ρεβασνισμός ή όχι, το 2004 δεν είναι και τόσο αρχαία ιστορία και κάποιες αντιδράσεις προκαλούν μια μερίδα του κόσμου που ούτε λίγο ούτε πολύ ο Νικόλας τους στοχοποίησε με ένα πολύ χειρότερο τρόπο από ένα απλό γιουχάισμα.

Andreas Karayan εξαιρετικό το κείμενό σας Stavros Anastasiou! ούτε εγώ προσωπικά κατάλαβα το μενος των δημοσιογραφων για το γιουχαισμα. έδωσαν τέτοια δημοσιότητα σε κατι ,οκ ατυχες, αλλά άσχετο με το Pride και την πορεία. Φίλοι μου στην Αθήνα διάβασαν το άρθρο του κυρίου Καλλινικου και με πήραν τηλεφωνο να μουν πουν ντροπη στους gay να συμπεριφερονται ετσι και οτι γι αυτους απετυχε το Pride. Συμφωνω στο οτι η πλατφορμα του Pride δεν επρεπε να γινει προεκλογική πασαρελα αλλα τοσα ...κειμενα επιπληξης! Αμαν πια!. Much ado about nothing θα έλεγε και ο φιλος μας ο Σαιξπηρος.

Η θεση του κ. Σ. Χριστοδουλου: το κοστουμακι της διαφορετικοτητας

Τα περί σεβασμού της διαφορετικότητας τα ακούω βερεσέ. Και γιατί είναι ένα εύκολο κλισέ, αλλά κυρίως γιατί δεν με πείθουν πλέον τα ευχολόγια. Η διαφορετικότητα δεν είναι ένα κοστουμάκι που το ράβουμε στα μέτρα μας. Αφορά στις πολιτισμικές αντιλήψεις που ο καθένας κουβαλά στο κεφάλι του. Και όλοι κρινόμαστε γι’ αυτό. Καθημερινά και έμπρακτα. 
Διδακτικό παράδειγμα: το γιουχάισμα των Νικόλα Παπαδόπουλου και Γιώργου Λιλλήκα από «ομάδα αγανακτισμένων» την περασμένη Κυριακή στην Πορεία Υπερηφάνειας. Κυρίως του πρώτου, ο οποίος βρέθηκε στο στόχαστρο ενός όχλου που εκτόνωσε την αντιπάθειά του με σφυρίγματα και γιούχα. Επαναλαμβάνω για όσους έχασαν τη «λεπτομέρεια»: στο
Gay Pride. Οπότε εύλογα υποθέτει κανείς πως η διαμαρτυρία τους, σε μια τέτοια εκδήλωση, προφανώς αφορούσε κάτι που συνδεόταν αμυδρά έστω με τον αγώνα για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΙ κοινότητας. 

Εδώ ακριβώς έγκειται η αντίφαση και η μέγιστη κατά την άποψή μου υποκρισία. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος –γι’ αυτόν θα μιλήσω γιατί αυτός κυρίως στοχοποιήθηκε– είχε μια συνεπή παρουσία από την αρχή της Πορείας Υπερηφάνειας. Για όσους διαθέτουν επιλεκτική μνήμη να θυμίσω πως ήταν κάθε χρονιά στο πλευρό της
Accept και έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά την υπερψήφιση του Νόμου για το Σύμφωνο Συμβίωσης. Αναλαμβάνοντας μάλιστα και το πολιτικό κόστος αφού καλό είναι να θυμόμαστε πως οι βουλευτές του ΔΗΚΟ, με εξαίρεση την Αθηνά Κυριακίδου, είτε καταψήφισαν είτε (πολύ βολικά) απείχαν από την επίμαχη ψηφοφορία. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος λοιπόν, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, έχει μια σταθερή θέση που δεν επινόησε ξαφνικά για σκοπούς προεκλογικής κατανάλωσης. 

Είναι ξεκάθαρο ότι το γιουχάισμα αφορούσε οτιδήποτε άλλο εκτός από την Πορεία Υπερηφάνειας. Και αυτό το «άλλο» είναι βεβαίως η πολιτική του στο Κυπριακό. Πού πήγαν όλα εκείνα τα ηχηρά για τη διαφορετικότητα, τη ρητορική μίσους και τον σεβασμό της άλλης άποψης; Αισθάνομαι πως νομιμοποιούμαι να θέτω το ερώτημα καθώς όποιος στοιχειωδώς με παρακολουθεί γνωρίζει πως έχω ασκήσει δριμεία κριτική στον Νικόλα Παπαδόπουλο, ειδικά για τις θέσεις του στο Κυπριακό. Ενυπόγραφα όμως. Και επί του συγκεκριμένου. Όχι κραυγάζοντας κρυμμένος πίσω από μια σφυρίχτρα ή κανιβαλίζοντάς τον στο διαδίκτυο.
 

Αυτό που συνέβηκε την περασμένη Κυριακή ήταν τοξικό, φτηνό και αντιδημοκρατικό. Και έχει να κάνει με το έλλειμμα παιδείας και πολιτικού πολιτισμού. Είναι πολύ εύκολο να λοιδορούμε εκείνους που επιτρέπουν να «τους τραβάει το κόμμα από το μανίκι»; Τι γίνεται όμως με αυτούς που σύρονται από τις εμμονές και τα πολιτικά τους πάθη; Είναι πραγματικά θλιβερό άνθρωποι που κατάγγελλαν ότι υπήρξαν θύματα της περιρρέουσας το 2004 σήμερα να κάνουν τα ίδια από την ανάποδη. Από ρεβανσισμό; Από στενομυαλιά; Ειλικρινά ολίγον με ενδιαφέρει.
 
Και ένα τελευταίο για να το κλείνουμε: Οι πολιτικοί δεν έχουν καμιά δουλειά να εκφωνούν λόγους στην Πορεία Υπερηφάνειας. Το ότι παρίστανται φτάνει και περισσεύει. Να μια ακόμα απόφαση που πρέπει να λάβει η
Accept αν δεν θέλει να μετατραπεί σε πολιτικό παραμάγαζο του κάθε φανατικού. Γιατί χθες ήταν ο Νικόλας και ο Λιλλήκας. Αύριο όμως μπορεί να είναι οποιοσδήποτε.

Υ.Γ. Διαβάζοντας τις αναρτήσεις του κόσμου που έσταζαν χολή, θυμήθηκα κάτι που έγραψε πρόσφατα ο Σταμάτης Κραουνάκης με μια άλλη αφορμή: Το
Facebook δεν είναι ο κόσμος, είναι η μπόχα του. Αυτό. 






[1] Το κειμενο επισυναπτεται στο τελος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου