26 Ιουν 2017

Αποσπάσματα από την προσπάθεια απελευθέρωσης της Ληδρας/Lokmaci Ο Μακρυδρομος που επιστρέφει με δυο ονόματα [Ληδρας-Lokmaci] και μετατρέπεται στο κομβικό σημείο όπου οι πολλαπλότητες της κυπριακής πραγματικότητας [του παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος] αλληλοδιασταυρωνονται Δημιουργώντας την «Γιορτή» Που υλοποιεί το φαντασιακό που κουβαλά σαν όραμα απελευθέρωσης η καθημερινότητα


Οι συγκεντρώσεις στην Ληδρας συνεχίζονται και σαφώς αποκτούν πια μια δυναμική που ξεπερνά και το συγκεκριμένο της καθημερινής συγκέντρωσης αλλα και του συγκεκριμένου χώρου. Πέρα από τα συγκεκριμένα άτομα που στηρίζουν την πρωτοβουλία/κινητοποίηση ο χώρος έχει γίνει πια ένα είδος σημείου χημικής συνάντησης από όπου παιρνουν διάφορές ομάδες και άτομα και όπου στήνονται διάφορές εκδηλώσεις και happenings – μουσικές εκδηλώσεις, απαγγελίες ποιημάτων, χοροί…Στην τελετουργική του διάσταση ο χώρος και οι καθημερινές εκδηλώσεις αποτελούν ένα είδος συγκέντρωσης δυναμικών που κωδικοποιούν με την παρουσία τους στο συγκεκριμένο χώρο [έστω και περαστικά, έστω και νοερά για όσους είναι από άλλες πόλεις] την διεκδίκηση του χώρου σαν συμβόλου επανένωσης, αλλα σαν συμβόλου γιορτής πια παρα σαν διαμαρτυρίας για το αδιέξοδο ενός δρόμου που έκφραζε και το αδιέξοδο της ιστορίας που είναι παγωμένη εκεί για δεκαετίες.

Οι εκδηλώσεις και η ζωτικότητα του χώρου μετέφεραν ουσιαστικά μια σειρά από πολλαπλές αφηγήσεις [για την εικόνα της Κύπρου, για το γιατί θέλουν διάφοροι να λυθεί το κυπριακό, να επανενωθηκε η χωρά κοκ] σε ένα είδος συνάντησης που γεννά σαν δυναμική μια ευρύτερη προοπτική…Και αυτό είναι εμφανές πια καθώς και η καθεστωτική Δημόσια Σφαίρα προσπαθεί να ασχοληθεί και να κατανοήσει το θέμα – και καθώς οι απορριπτικοί βλέπουν πια μπροστά στα ματιά τους να αναδύεται αυτό που προσπάθησαν για τόσα χρόνια να λογοκρίνουν μέσα από τις απειλές και τον εκφοβισμό.
Δημοσιεύουμε πιο κάτω 4 σχόλια που κατέγραψαν/καταγράφουν στιγμές από την αναδυομένη γοητεία και την κοινωνική της διάχυση: ένα τραγούδι του hajimike, ένα σχόλιο ενός δημοσιογράφου που μπόρεσε να δει το ευρύτερο ιστορικό και συγκριτικό πλαίσιο, μια καταγραφή από το ιντερνέτ [από την ιστοσελίδα sinistradementia] από μια γενιά που ξεπέρασε το μίσος με το οποίο ήθελαν να την εγκλωβίσου , και μια αναφορά του Γ. Κασκανη για το πώς αντιδρούν αυτοί που φοβούνται την απελευθέρωση της επιθυμίας και την παραβίαση της λογοκρισίας….
Ο Μεταμοντέρνος τραγουδοποιός
Ο Hajimike απαντά με ένα συγκινητικό τραγούδι στις προσπάθειες δαιμονοποιησης από τα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ…
Our answer to every Pin who makes a living peddling hatred cartoons - also our answer to every pinhead who wants to keep our island partititioned

Ο Κώστας Γενναρης καταγράφει την στιγμή που θυμίζει άλλες ανάλογες που έγιναν ιστορικά καταρρεύσεις αφετηρίες  καθεστώτων σιωπής και εκφοβισμού
Costas Yennaris
ΠΟΣΟΙ, άραγε, αντιλαμβάνονται ότι κάποιοι που όσο πάει και πληθαίνουν (παρά τον πόλεμο που δέχονται) καταργούν την κατοχή και τη νεκρή ζώνη στη Λήδρας, κάθε βράδυ εδώ και μερικές εβδομάδες, στις 7 το βράδυ, κάθε βράδυ και για μερικές ώρες.
Κάπως έτσι είχαν ξεκινήσει κάποτε και οι μαυροφορεμένες μάνες αγνοουμένων στην Αργεντινή και οδήγησαν τα πράγματα στην πτώση της δικτατορίας. Γι αυτό λέμε ότι στη Λήδρας εκεί στη νεκρή ζώνη καταργείται και η νεκρή ζώνη και η κατοχή κατά συνέπεια για μερικές ώρες κάθε βράδυ.
Και μερικοί, αντί να χειροκροτούν αυτούς τους ανώνυμους που σηκώνουν το βάρος μιας ελπίδας, τους κατασυκοφαντούν και τους βρίζουν. Και αυτό λέγεται, "πολιτικός πολιτισμός".


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου