12 Ιουν 2017

Το ελληνοκυπριακό βαθύ κράτος και η κρίση του: Η ξεδιάντροπη διαπλοκή του κράτους της δεξιάς που προκαλεί και εσωτερική δυσφορία πια – από τα καμώματα του Χάσικου μέχρι τη χυδαιότητα της προνομιακής μεταχείρισης Νεοκλέους στο φόντο του θανάτου/φόνου του Κ. Παπακώστα [ένα ιστορικό πλαίσιο για το βαθύ κράτος της Μπανανίας, και οι εντυπωσιακές αντιδράσεις του Α. Μιχαηλίδη στον Χάσικο και της Cyprus Mail στην προσπάθεια ευνοιοκρατικής εξυπηρέτησης του Ιωνά προς τον Νεοκλέους]



Το περασμένο δεκαπενθήμερο είχαμε  δυο νέα συμπτώματα διαπλοκής των κυβερνώντων –την επίθεση των κυβερνητικών ΜΜΕ ενάντια στον Γενικό Ελεγκτή με σαφή στόχο τον έλεγχό του, και την γελοία προσπάθεια δουλοπρεπούς εξυπηρέτησης του κατάδικου Νεοκλέους από τον Ιωνά. Μια κίνηση που έφερε αμέσως σε συγκριτικό πλαίσιο τον θάνατο/φόνο του Παπακώστα. Στην ανάλυση του ακολουθεί γίνεται αρχικά μια προσπάθεια ιστορικού προσδιορισμού του φαινομένου της διαφθοράς και διαπλοκής με την ιστορική παράδοση του κράτους της δεξιάς στη δυτική περιφέρεια, και ακολούθως γίνεται μια παρουσίαση των αντιδράσεων στην συμπεριφορά των νυν και τέως αξιωματούχων της δεξιάς [του Χάσικου και του Ιωνά] από ιστορικά φιλικά ΜΜΕ [Φιλελεύθερος, Cyprus Mail] που δείχνουν και ένα ευρύτερο ξεχείλωμα του βαθέως κράτους με την ξεδιαντροπιά της επίδειξης…

Το βαθύ κράτος της δεξιάς στην δυτική περιφέρεια – και το βαθύ κράτος της ελληνοκυπριακής δεξιάς του 1948
Μια πρόσφατη διεθνής αξιολόγηση των επιπέδων διαφθοράς ανάδειξε την Κύπρο σε δεύτερη θέση σε θέματα δωροδοκίας και διαφθοράς – και αξίζει να λάβει κανείς υπό οψιν ότι η έρευνα δεν περιορίστηκε μόνο σε δυτικές χώρες – κάλυψε και την Μέση Ανατολή και την Ινδία λ.χ. Και η Κύπρος αναδείχθηκε δεύτερη με ποσοστό 82%, ξεπερνώντας και την Ελλάδα που έμεινε στο 81%, ενώ την πρώτη θέση κατέλαβε η Ουκρανία με ποσοστό 88%.[1] Τα ποσοστά είναι ενδιαφέροντα γιατί κατ’ αρχήν δεν συνάδουν με τη δυτικόφιλη λογική/ρητορική ότι όσο πιο ταυτισμένος είναι με τη Δύση ο εκμοντερνισμός τόσο λιγότερη διαφθορά και διαπλοκή [και πελατειακές σχέσεις θα υπάρχουν].  Αντίθετα και οι 3 χώρες που καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις βρίσκονται στην δυτική σφαίρα επιρροής και ταυτίσεων.

Ανάμεσα σε άλλες χώρες που έχουν ανάλογη γεω-πολιτισμική θέση, οι 3 αυτές χώρες έχουν ορισμένα κοινά: και στις 3 επιβλήθηκε σε διάφορα στάδια μετά το 1945 ένα είδος αυταρχικού [συγκεκαλυμμένου ή όχι] κράτους της δεξιάς για να διαχειριστεί η άρχουσα τάξη την κοινωνία. Και στο θεσμικό επίπεδο, αυτό το κράτος ήταν μια μεταβατική μορφή νεωτερικού κράτους – ενώ είχε, δηλαδή, την επιφάνεια των θεσμών, κάτω από την επιφάνεια συγκροτείτο ένα παραδοσιακό πλέγμα δομών εξουσίας με βάση το οποίο μια μερίδα αντιμετωπιζόταν ευνοιοκρατικά – και γινόταν έντονη προσπάθεια να χειραγωγηθεί η κοινωνία σε ένα είδος διαχωρισμού των πολιτών [με βάση πολιτισμικά/εθνικά ή πολιτικά/ιδεολογικά κριτήρια] σε κατηγορίες άλφα, βήτα κοκ…

 Η πρώτη και πιο αιματηρή επιβολή έγινε στην Ελλάδα από το 1944 μέχρι το 1949, όπου σε ένα πλαίσιο πολιτικο-ιδεολογικής γενοκτονίας της μερίδας της κοινωνίας [της αριστεράς] που ταυτίστηκε με την αντίσταση στην κατοχή, επιβλήθηκε ένα αυταρχικό καθεστώς που κυβέρνησε την χώρα με βαθύ κράτος, αλλά και επιφανειακές παρεμβάσεις αυτού του βαθέως κράτους έχει το 1974, όταν κατάρρευσε με την απόπειρα προσάρτησης της Κύπρου, την αντίσταση και την τραγωδία που προκάλεσε η τουρκική εισβολή. Η ελληνική κοινωνία απέβαλε το επιφανειακό κράτος της δεξιάς, αλλά το αίσθημα της ρουσφετολογίας, της διαπλοκής κοκ, που εφάρμοσε σαν μέσο διακυβέρνησης το κράτος της δεξιάς φαίνεται να επιβιώνει ακόμα.

Από την άλλη, η πιο πρόσφατη περίπτωση αυτού του κράτους επιβολής και διαπλοκής είναι η Ουκρανία, μια περιοχή [παρα χώρα τώρα πια] βαθύτατα διαιρεμένη, όπου, αντίθετα με την Ελλάδα, οι συνεργάτες των ναζί διώχθηκαν επί σοσιαλισμού, αλλά τους επανάφερε η Δύση μετα το 1990 και τους στήριξε στο πιο ξεκάθαρα φιλοναζιστικο πραξικόπημα της μεταπολεμικής περιόδου στο δυτικό κόσμο το 2014. Η Ουκρανία από τότε είναι και μια εμπόλεμα διαχωρισμένη χώρα, [με ένα αίσθημα ημικατοχής από τις ακροδεξιές συμμορίες στην ανατολική –πλην των αυτόνομων ήδη περιοχών-  και νοτια περιοχή που μπορεί να εκραγεί στην πρώτη ευκαιρία] αλλά επί της ουσίας, οι ολιγαρχίες που υπάρχουν σε ποικίλους βαθμούς στις περισσότερες τέως σοσιαλιστικές χώρες, έχουν ουσιαστικά δημιουργήσει προσωπικούς στρατούς τραμπούκων που εκφοβίζουν ή και εξαγοράζουν. Οι χίτες του 1944 και οι ακροδεξιοί του 2014 στην Ουκρανία λίγο διαφέρουν.

Η κυπριακή περίπτωση είναι διαφορετική με την έννοια ότι δεν βιώθηκε ένας εμφύλιος ή ένα επιτυχημένο πραξικόπημα – πλην 8 ημερών το 1974. Στην τουρκοκυπριακή κοινότητα υπήρχε περισσότερο ένα είδος αυταρχισμού, αλλά εκεί υπήρξαν και άλλες διαφοροποιητικές καταστάσεις. Αυτό, όμως, που υπήρξε στην Κύπρο από το 1948 ήταν η εμπέδωση ενός βαθέως κράτους [του οποίου τα πιο εξόφθαλμα συμπτώματα τότε ήταν στον αθλητισμό – σαν λαϊκή διασκέδαση – και στα σχολεία σαν μηχανισμό χειραγώγησης] της δεξιάς που απλώθηκε το 1958 και σε ένοπλες μορφές προσπάθειών τρομοκράτησης αντίπαλων [όπως δείχνουν οι δολοφονίες από τους μασκοφόρους και οι ξεκάθαρες θέσεις-οδηγίες Γρίβα], και ολοκληρώθηκε με το κράτος/παρακράτος του Γιωρκάτζη μετά το 1960. Για αυτό το βαθύ κράτος, οι πολίτες ήταν 3 ειδών: οι ημέτεροι, οι αριστεροί – και οι μη ελεγχόμενοι, και οι τουρκοκύπριοι. Αυτή η σαλαμοποίηση του πληθυσμού επέτρεπε την διακυβέρνηση από μια μειοψηφία. Το ότι στελέχη αυτής της μειοψηφίας [η ακροδεξιά που κυμαίνεται από το 45 μέχρι το 12%] είχαν το θράσος να απαιτούν να τους δοθεί η διακυβέρνηση και να απομακρυνθεί ο Μακάριος τον οποίο δεν ελέγχαν, ήταν εκφραστικό. Η αντίσταση στην ΕΟΚΑ β και η ήττα του πραξικοπήματος με την επιστροφή του Μακαρίου ταρακούνησε αυτό βαθύ κράτος [και εκφραστικά πήρε και μια σειρά πρωταθλήματα αριστερή ομάδα] αλλά τελικά παρέμεινε. Με την εκλογή Κληρίδη [και παρά τις όποιες προθέσεις του ιδίου] οι μηχανισμοί της δεξιάς ξανάρχισαν να δουλεύουν σε ρυθμούς βαθέως κράτους. Το ότι ήταν η διακυβέρνηση Κληρίδη που ταυτίστηκε με τον όρο «Μπανανία» είναι ίσως ενδεικτικό.

 Η επιστροφή της δεξιάς με τον Αναστασιάδη οδήγησε στην σημερινή χυδαιότητα που αγγίζει πια το όριο του ξεδιάντροπου. Δεν είναι ότι θέλουν να επιδεικνύονται – δεν φαίνονται να μπορούν να συμπεριφερθούν διαφορετικά. Το βαθύ κράτος φαίνεται να είναι μια δομή μες την οποία και αναπαράγουν σχεδόν τυφλά. Τί άλλο από τέτοια νοοτροπία ήταν η ανόητη κίνηση του συμπέθερου να βγάλει εκατομμύρια πριν το κούρεμα; Αίσθημα ατιμωρησίας και συγκάλυψης. Τί άλλο μπορεί να εξηγήσει την κωμική πια φιγούρα του Ιωνά που δρα τόσο κραυγαλέα ημετεροκρατικά που απορείς, αν μπορεί να σκεφτεί ή αν απλώς λειτουργεί από κεκτημένη ταχύτητα. Ανάλογα και γκάφες του Χάσικου, του Ρίκκου, του Χάρη κοκ.



Το κράτος της δεξιάς που καταλήγει σαν Μπανανία – η τραγωδία που μετατρέπεται σε κωμωδία
Το περασμένο δεκαπενθήμερο, αφού τα καμώματα του Χάρη με την Σάβια έγιναν το θέμα κοροϊδίας της κοινωνίας σαν σύμπτωμα νέας Μπανανίας, ήρθε μετά ο Χάσικος και ο Ιωνάς να ξαναθυμίσουν την αδυναμία τους να καταλάβουν..

Η περίπτωση του Χάσικου ήταν ενδιαφέρουσα γιατί είχε όλα τα συμπτώματα των κόλπων του βαθέως κράτους – αλλά τώρα έσκασε σαν φούσκα και γιατί δεν τα ΜΜΕ δεν ελέγχουν πια απόλυτα το δημόσιο διάλογο, και η δεξιά δεν ελέγχει, πια, όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ όπως το 2013 - αλλά και γιατί το όλο θέαμα του βαθέως κράτους είναι πιο πληκτικό στην επανάληψη του. Όπως τα γήπεδα αδειάζουν χρόνο με τον χρόνο αφού υπαρχει, πια, διάχυτη η αίσθηση ότι η ομάδα Κουτσοκούμνη [η «παράγκα» γενικότερα] στήνει μέσω διαιτησίας πρωτάθλημα, έτσι και η εικόνα της δεξιάς, είναι πια ένα είδωλο διάτρητο. Και φάνηκε έντονα..

Ο Χάσικος είτε για να προσφέρει στην παράταξη ευρύτερα [που φοβάται το διορισμένο τους, τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη, που δεν ελέγχεται πια] είτε γιατί όπως έγραψε η Χαραυγή προέκυψε νέο ζήτημα μαζί του γιατί δεν πλήρωσε φόρο για μεταβίβαση, οργάνωσε μια εκστρατεία εναντίον του Γενικού Ελεγκτή. Προφανώς, αντί να ασχολείται με το δημόσιο λειτούργημα του όταν ήταν υπουργός αναλωνόταν να βρει λεπτομέρειες για να κατασκευάσει θεάματα εναντίον πολιτικών του αντιπάλων. Έτσι έκανε και με το θέαμα της Δρομολαξιάς το 2013, όταν οι δημοσιογράφοι του Φιλελεύθερου πρόσφεραν πειθήνια, χωρίς ντροπή, τις υπηρεσίες τους.
Κατασκεύασε ένα θέαμα για μια παράτυπη αγοραπωλησία, η οποία τελικά έγινε αστυνομικούς της παράταξης του, και άρα έπεσε στα μαλακά, ενώ οι πειθήνιο δημοσιογράφοι λογοκρίναν το ότι ο κ. Χάσικος ήταν εμπλεκόμενος, αφού οικογενειακή του εταιρεία ενδιαφερόταν για ανάλογο έργο. Και μετά με μια κυρία Ελεονόρα, κατασκεύασε κατηγορητήριο [έστω και αν δεν είχε καν ειδικότητα στα θέματα] και ο Χάσικος σαν εκπρόσωπος του Ανωτάτου ανάγγελλε κατηγορίες από την τηλεόραση. Και έστειλε ανθρώπους φυλακή που δεν κατηγορήθηκαν καν ότι πήραν έστω ένα σεντ, σε μια δίκη παρωδία για την οποία υπήρχε και ηχογράφηση ότι ο Ρίκκος έστηνε κατηγορητήρια και έκανε συναλλαγές, ενώ ο δικαστής έκανε τα στραβά μάτια σε κωμικές σκηνές μαρτύρων που ανταλλάσσονταν όταν δεν βόλευε… Το ότι πέρασε εκείνο το θέαμα [πρακτικά συγκάλυψης των σκανδάλων της δεξιάς καθώς ανέβαινε στην εξουσία] πρέπει να έκανε τον Χάσικο να νομίζει ότι θα μπορούσε να εφαρμόσει το σενάριο παντού. Έτσι βρήκε μια λεπτομέρεια για τον Ο. Μιχαηλίδη έστησε τα όργανα με την εφημερίδα του και τον Πολίτη που είναι απόλυτα ελεγχόμενος, και περίμενε να ..κερδίσει.

Έτσι συμπεριφέρονται οι του βαθέως κράτους: εδώ έστειλε τον Ζαννέτο και τον Τσουρή φυλακή χωρίς τεκμήρια, και χωρίς αδίκημα ουσιαστικά και άρα γιατί να ανησυχεί ότι δεν είχε τίποτα ουσιαστικό ενάντια στον Μιχαηλίδη;
Τα βρήκε μπαστούνια. Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης φαίνεται να έχει αποκτήσει τη στήριξη μιας μεγάλη πλειοψηφίας που έχει αηδιάσει με το κατεστημένο των στημένων δικών. Στο facebook του Πολιτη[2] λ.χ. υπηρξε μια εντονη αντοδραση του κοινου… Και φαίνεται ότι και το κατεστημένο δεν συμβαδίζει πια με τα κόλπα του βαθέως κράτους. Μια μερίδα, τουλάχιστον, όπως ο Κ. Κληρίδης και Ο. Μιχαηλίδης σαφώς διαφοροποιήθηκαν.
Ακολουθεί πιο κάτω μια αναπαράσταση της αντιπαράθεσης, αρχικά το εξώφυλλο του Πολίτη που ήταν η αιχμή του δόρατος και σύμφωνα με τις πρακτικές της «δίκης δια του πρωτοσέλιδου» που καθιέρωσαν οι Χάσικος – Ρίκκος με την συνεργασία του Πολίτη [και του Φιλελεύθερου προηγουμένως] η δολοφονία χαρακτήρων ήταν εύκολη δουλειά. Όχι πια..
Ο Πολίτης προσφέρει υπηρεσίες



Η απάντηση του Οδυσσέα Μιχαηλίδη

«Όσο μεγαλύτερο το ψέμα, και όσο περισσότερο επαναλαμβάνεται, τόσο πιο πιστευτό γίνεται» Γκέμπελς, Υπουργός Προπαγάνδας του Χίτλερ.

Το σημερινό αήθες άρθρο του Πολίτη δεικνύει ότι, επειδή η απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρα που διήρκησε όλη την βδομάδα απέτυχε, η εφημερίδα αποφάσισε να υιοθετήσει 2 μεγάλα ψέματα (μαζί με τα μικρότερα που έλεγαν όλη την βδομάδα τα οποία έπεσαν στο κενό), με την ελπίδα ότι σιγά σιγά θα πείσει τον κόσμο ότι αυτά είναι αλήθεια. Είμαι βέβαιος ότι θα τα βλέπουμε πλέον συχνά να επαναλαμβάνονται στη θλιβερή "δημοσιογραφία" τους. 

• Ψέμα αρ. 1: Ο ανήθικος Γενικός Ελεγκτής δήλωνε την ιδιοκτησία του ως χωράφι, χωρίς την αξία της κατοικίας, με αποτέλεσμα να φοροδιαφεύγει από το φόρο ακίνητης ιδιοκτησίας που επιβλήθηκε το 2013. Η αλήθεια: Η αξία της κατοικίας λήφθηκε από το 2008 υπόψη στην αξία της γης και συνεπώς δεν υπήρχε φοροδιαφυγή ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΥΡΩ

• Ψέμα αρ. 2: Ο ανήθικος Γενικός Έλεγκτης υπέβαλε αίτηση για αγροτικό ρεύμα, ενώ φυσικά δεν είναι αγρότης!!! Η αλήθεια: Το 2000 όταν θα ηλεκτροδοτούσαμε την οικία μας, υπήρχε σχέδιο για επιχορήγηση του κόστους για να πάρεις ρεύμα στην μόνιμη κατοικία σου αν διέμενες σε αγροτικές περιοχές, στις οποίες ρητά εντασσόταν η Κοκκινοτριμιθιά. Το ρεύμα μας ήταν από την πρώτη στιγμή "ΟΙΚΙΑΚΟ" και τελικά δεν χρειάστηκε ούτε επιχορήγηση για μεταφορά ρεύματος γιατί υπήρχε κοντινή παροχή. Δηλαδή, το «αμάρτημα» είναι που μένουμε σε χωριό!!!

Τα άλλα ψέματα: Ότι δεν παραχωρήσαμε το χώρο πρασίνου (που τώρα ο Πολίτης τον ονόμασε «μικρό πάρκο» για να ακούγεται μεγαλύτερο), ότι δεν πληρώσαμε για τα πεζοδρόμια (ως εάν να έπρεπε ενώ σε όλο το χωριό έγιναν από την Κοινότητα), και ότι δεν επιτρεπόταν να κάνουμε ξύλινη στεγασιά πάνω από την οριζόντια πλάκα από μπετόν (αυτό ομολογώ είναι το πιο κουφό!!!).
Το πρόβλημα του Πολίτη, είναι πως, ενώ η θεωρία του Γκέμπελς λέει τα πιο πάνω, η λαϊκή ρήση λέει ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Και ευτυχώς στην εποχή της πληροφορίας που ζούμε, τα ποδάρια αυτά είναι ακόμη πιο κοντά. Ειδικά του Πολίτη είναι και κοντά και ξύλινα.

ΥΓ. Ντροπή στον Πολίτη να οικειοποιείται την αποκάλυψη του σκανδάλου του ΣΑΠΑ. Το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται με την επιστολή μας ημερ. 20.10.2014 προς την Αστυνομία, την οποία παρεμπιπτόντως αποκάλυψε πρώτος ο Michalis Hadjivasilis του Φιλελεύθερου, αν και ήδη το νερό είχε μπει στο αυλάκι. Προηγουμένως, η Ελεγκτική Υπηρεσία, την οποία ο Πολίτης νοσταλγεί, είχε κάνει γαργάρα και αυτό το σκάνδαλο, όπως φυσικά και τα άλλα μεγάλα σκάνδαλα όπως του Νέου Νοσοκομείου Λευκωσίας, του ΤΕΠΑΚ, του ΣΑΛ Λευκωσίας και Λάρνακας, του κτιρίου της Ελεγκτικής Υπηρεσίας, των ελικοπτέρων της αστυνομίας κλπ.

Ιδού για το ΣΑΠΑ και το απόσπασμα της απόφασης του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Πάφου:
«Ο Ανδρέας Χασαπόπουλος, (Μ.Κ.5) Διευθυντής Τεχνικού Ελέγχου της Ελεγκτικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας, υιοθετώντας την κατάθεση του ημερ. 23.10.2014, (Έγγραφο Ε) αναφέρθηκε στην εμπλοκή της υπηρεσίας του στις συνεδρίες της Βουλής των Αντιπροσώπων, οι οποίες αφορούσαν συζήτηση θεμάτων οικονομικής διαχείρισης. Μεταξύ άλλων και στη συζήτηση του θέματος της δεινής οικονομικής κατάστασης του ΣΑΠΑ, τις πιθανές ευθύνες για τη σωστή διαχείριση του οργανισμού και τις επιπτώσεις στους πολίτες. Ο μάρτυρας υπέδειξε ότι ήταν το πρόσωπο στο οποίο απευθύνθηκε ο Σαβέριος Βραχίμης, (πρόσωπο που παρείχε συμβουλευτικές υπηρεσίες στο ΣΑΠΑ για τον σχεδιασμό/επίβλεψη της Β΄ φάσης του αποχετευτικού συστήματος Πάφου ως εκπρόσωπος των συμβούλων μηχανικών του έργου) μετά τον τερματισμό των υπηρεσιών του στο ΣΑΠΑ, προβαίνοντας σε διάφορες καταγγελίες σε βάρος του Δημάρχου, μελών του Συμβουλίου του ΣΑΠΑ και του Γενικού Διευθυντή του ΣΑΠΑ, ως επίσης του προηγούμενου Δημάρχου και προηγούμενων μελών του Συμβουλίου του ΣΑΠΑ. Το εν λόγω πρόσωπο, υπέδειξε ο μάρτυς, είχε προσπαθήσει και στο παρελθόν να καταγγείλει αυτά τα ζητήματα απευθυνόμενος στον προηγούμενο Διευθυντή Ελέγχου, χωρίς όμως να υπάρξει συνέχεια, για λόγους που επικαλέστηκε, ειδικότερα ενόψει του γεγονότος ότι μετά την πρώτη του επικοινωνία με τον προηγούμενο διευθυντή, απειλούμενος από εργολάβους σταμάτησε οποιεσδήποτε ενέργειες. Η σχετική πληροφόρηση στην οποία ο Βραχίμης προέβη στην παρουσία του μάρτυρος προς την προηγούμενη Γενική Ελέγκτρια, κα Γιωρκάτζιη, επαναλήφθηκε και προς τον νέο Γενικό Ελεγκτή κ. Μιχαηλίδη. Μετά την πληροφόρηση που ο Σαβέριος Βραχίμης οικειοθελώς προέβη προς την υπηρεσία του, η Ελεγκτική Υπηρεσία, μέσω της επιστολής ημερ. 20.10.2014, (τεκμήριο 52) απευθύνθηκε στην αστυνομία ενημερώνοντας την για το ζήτημα.»

Ο Χάσικος επέμενε περιμένοντας τη δομή της παβλωφικης υποταγής να λειτουργήσει και στο κύκλωμα που το στήριζε στον Φιλελεύθερο. Η απάντηση του Α. Μιχαηλίδη τον τσάκισε. Ήταν από τις πιο αναλυτικές – συγκριτικές αναφορές του Μιχαηλίδη [σαφώς από τα καλύτερα του κείμενα – αλλά φυσικά στο παρελθόν δεν το έκανε – τώρα έδειξε, τουλάχιστον, ότι μπορεί να βάζει τα γεγονότα και τις νομικίστικες υπεκφυγές σε πλαίσιο

Τελικά, ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης πρέπει να είναι ο πιο τίμιος αξιωματούχος του κράτους. Διότι ολόκληρη κρατική μηχανή, κυβέρνηση, υπουργοί, κάποια κόμματα και κάποιες εφημερίδες ερευνούν επί χρόνια να βρουν κάτι εναντίον του για να τον εκθέσουν ή να τον προσαρμόσουν στα μέτρα τους και το μόνο που βρήκαν είναι ότι το οικογενειακό του σπίτι δεν διαθέτει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Δεν βρήκαν τίποτε άλλο εναντίον του, απελπίστηκαν και αποφάσισαν να γελοιοποιηθούν και να αναδείξουν αυτό το ζήτημα (χτες κύριο θέμα στην εφημερίδα Πολίτης) πιστεύοντας ότι υπάρχει πιθανότητα να τον εκθέσουν, έστω και με αυτό το γελοίο γεγονός. Και γιατί είναι γελοίο; Διότι, η σύζυγός του, στην οποία ανήκει το σπίτι, έκανε αίτηση για το πιστοποιητικό από το 2014 και ακόμα περιμένει απάντηση (Μάλλον, η Ελεγκτική Υπηρεσία πρέπει να ερευνήσει τώρα γιατί αυτή η καθυστέρηση). Αλλά και γιατί πιστοποιητικά τελικής έγκρισης δεν έχουν δεκάδες χιλιάδες κτήρια στην Κύπρο. Είναι ένα από τα εγκλήματα των κρατικών υπηρεσιών, που αδυνατούν να εφαρμόσουν τις νομοθεσίες με τρόπο ώστε να εξυπηρετούν τους πολίτες. Κτίζει, για παράδειγμα, ο πολίτης το σπίτι του αλλά δεν μπορεί να το κατοικήσει αν δεν έχει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Το οποίο, όμως, καθυστερεί τόσο πολύ, χρόνια ολόκληρα, που αναγκάζει τους πολίτες να κατοικούν πρώτα στο σπίτι τους και μετά να ζητούν το πιστοποιητικό. Έτσι φτάσαμε σε ένα χάος κυριολεκτικά. Σε τέτοιο βαθμό που το υπουργείο Εσωτερικών δυο φορές έκανε εκστρατείες για να πείσει να υποβληθούν αιτήσεις για πιστοποιητικά με αντάλλαγμα να νομιμοποιηθούν κατασκευαστικές παρανομίες, όπως αυθαίρετες καλύψεις σε βεράντες, επιπρόσθετα δωμάτια εκτός σχεδίων κ.λπ. Αυτοί, όμως, που νομίζουν ότι είναι έγκλημα να μην έχει αυτό το πιστοποιητικό ένα σπίτι, τι θα έπρεπε να λένε που δεν το έχουν εκατοντάδες ξενοδοχεία, ίσως και όλα τα ξενοδοχεία, και δεκάδες κυβερνητικές υπηρεσίες ή και ολόκληρα υπουργεία; Να θυμίσουμε μόνο τους καβγάδες για το κτήριο του Τμήματος Αλιείας, στο τέλος του 2015, όταν ο ιδιοκτήτης έβαλε λουκέτο και δεν επέτρεπε στους υπαλλήλους να εισέλθουν, λόγω διαφορών στα ενοίκια με την κυβέρνηση. Το ενοικίαζαν από το 2007 και όταν έγιναν οι καβγάδες, έλεγαν ότι δεν έχει ούτε πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Το χρησιμοποιούσαν, όμως, μια χαρά χωρίς πιστοποιητικό και το θυμήθηκαν για να πιέσουν τον ιδιοκτήτη στα ενοίκια. Και είναι προφανές ότι αν το πιστοποιητικό αυτό είναι απαραίτητο για τις ιδιωτικές κατοικίες, είναι πολλαπλάσια απαραίτητο για τα κτήρια δημόσιας χρήσης, όπως είναι τα κυβερνητικά ή οι δημόσιες πισίνες (των ξενοδοχείων π.χ.), τώρα που καλοκαιριάζει, αφού το 75% δεν έχει πιστοποιητικό, σύμφωνα με στοιχεία των τοπικών Αρχών που δημοσίευσε ο Φιλελεύθερος. Αλλά, δεν σκοτίστηκε κανένας για όλα αυτά, σκοτίστηκαν για το σπίτι του Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Και, μάλιστα, με τρόπο που ολοφάνερα στοχεύει στο κύρος και την υπόληψή του. Και με παραμύθια. Επειδή, λένε, δεν έχει το πιστοποιητικό, πληρώνει χαμηλότερα τέλη στην κοινότητα Κοκκινοτριμιθιάς. Παρότι είναι γνωστό ότι τα τέλη δεν έχουν σχέση με αυτό το πιστοποιητικό αλλά με την αξία του ακινήτου. Και φαντάσου, έστω και με αυτό το ψέμα, πόσο απελπισμένοι είναι οι επικριτές του, να διαδίδουν ότι κοτζάμ Ελεγκτής καταδέχτηκε να κάνει απάτη για να γλυτώσει καμιά εικοσιπενταριά ευρώ τον χρόνο.
Ακούμε συχνά το εφεύρημα ότι ο Ελεγκτής πρέπει να ελέγχεται. Φαίνεται, όμως, ότι ειδικά αυτός ο Ελεγκτής ελέγχεται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο κρατικό αξιωματούχο. Τόσοι πολλοί και τόσο εξονυχιστικά ψάχνουν να βρουν κάτι εναντίον του που ανακάλυψαν ακόμα και την απουσία του πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Αν έβρισκαν τίποτε πιο σοβαρό, θα τον είχαν ήδη στείλει φυλακή. Διερωτώμαστε πόσο πιο χαμηλά μπορούν να πέσουν δημοσιογράφοι και πολιτικοί.

Παράλληλα ο Ιωνάς προσπαθούσε να εξηγήσει γιατί έκανε τόσο ντόρο για να βγάλει τον Νεοκλέους από την φυλακή, ενώ δεν επέτρεπαν στον Παπακώστα ούτε καν το Πάσχα να πάει εκκλησία..
«Ποια θα ήταν η ευθύνη του αν γινόταν οτιδήποτε αν το συγκεκριμένο πρόσωπο, λόγω αυτής της παράλειψης, έμενε παράλυτο ή για κάτι χειροτερο, διερωτάται ο Ιωνάς.
Άρα παραδέχεται ευθύνη για τον θάνατο του Παπακώστα.»                       Μαρίνα Σάββα
Στην περίπτωση του Ιωνά η κριτική ήταν και πάλι σαρκαστική στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά οι εφημερίδες κράτησαν απόσταση. Φαίνεται ότι ο κ. Νεοκλέους και οι σχέσεις του στα ΜΜΕ είναι πιο πειστικά. Αλλά η Cyprus Mail, η οποία φαίνεται να έχει μια αυτονομία από τους δικηγορικούς κύκλους, είχε να ξεκάθαρο σχόλιο για το πώς αυτή η κωμική ιστορία δουλοπρεπούς εξυπηρέτησης του μεγαλοδικηγόρου, ήταν ένα ακόμα κορυφαίο σύμπτωμα διαπλοκής… Αλλά όπως και οι άλλοι δεν άγγιξαν την εξόφθαλμη συγκριτική περίπτωση του Παπακώστα. Έχουν διάφοροι τις ενοχές τους για εκείνο το φόνο/θάνατο..

Το άρθρο της Mail
THE GOVERNMENT seems to be going out of its way to prove that the state does not treat everyone equally. The decision to move a prominent lawyer, sentenced to two-and-a-half years in prison for corruption, to the Eoka rehabilitation centre, supposedly for urgently needed dental treatment, was beyond belief. It was the type of decision that turns our state into a laughing stock, making a mockery of the idea of rule of law.

The lawyer, Panayiotis Neocleous, according to an announcement by Akel, appeared before a medical council twice in the space of a week. At the first council, his request for a transfer to the rehabilitation centre in his hometown, because of back problems, was rejected. At the second council, he requested a transfer for tooth implant treatment and was approved, which seemed a ludicrous decision however it was viewed.

How many people check into a clinic to have teeth implants? And for how many other prisoners had teeth implants been used as a reason to have them move out of prison and into better accommodation? What is even more absurd is that the rehabilitation centre takes care of people that had suffered a stroke or similar ailments, but does not provide dental services.

A room at the rehabilitation centre would, reportedly, be turned into a cell and have police guards posted outside. This is part of the theatre being staged by the government for which the taxpayer will have to pick up the bill. The lawyer has been moved out of the prison to a private room in medical centre so we doubt there is a risk of him escaping. His escape from prison has taken place ‘lawfully’, with the blessing of our government, which had tried to keep the matter a secret, as if it were possible.

This bizarre decision has come under no criticism, only Akel of the opposition parties taking up the issue and accusing the government of double standards, which was a mild way of putting it. This was not just a case of double standards, but a case of granting unheard of privileges to a prisoner by a government which makes a habit of helping out its own, especially the close friends and supporters of the president.

We may have thought that the idea of equality before the law had become firmly established and that our institutions treated all citizens in the same way, but we were wrong. To paraphrase Orwell, some people are more equal than others.http://cyprus-mail.com/2017/06/02/view-not-just-another-case-double-standards/

Και το τεκμήριο της μικροπρέπειας του κράτους της δεξιάς που δεν μπορεί να αλλάξει νοοτροπία. Το ήθος το αποκτά κανείς και μερικές νοοτροπίες δεν το επιτρέπουν: όταν οι ακροδεξιοί βρήκαν το πτώμα του Άρη Βελουχιώτη, του πρωτοκαπετάνιου της αντίστασης, έκοψαν το κεφάλι και το περιφέραν σαν ένδειξη της μικροπρέπειάς τους – ο Νικόλας Ιωαννίδης επισκέφθηκε τον Παπακώστα, τον άνθρωπο που τα έβαλε και με τους Βρετανούς, και με το πραξικόπημα και με την εισβολή [όταν άλλοι έτρεχαν να κρυφτούν] για να του κάνει επίδειξη εκβιασμού ότι καταδικάστηκε γιατί δεν έκανε δήλωση ενοχής του Χριστόφια… Ποιό κράτος επιτρέπει σε τέτοιες νοοτροπίες ανωριμότητας να καμώνονται ότι έχουν δικαστική και πολιτική εξουσία ατιμώρητοι;




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου