26 Ιουν 2017

Και μια εξαιρετικη καταγραφή από μια γενιά που ξεπέρασε το μίσος – ή πως η αισθητική της ελευθερίας, εμπόδισε το μίσος να ακρωτηριάσει και να κάνει μισούς ανθρώπους σε μισή γη, μισή χώρα… Πώς εξεκινήσαν ούλλα




Που μιτσιά ακούω πως τούτο το νησί επέρασε που 1000 κύμματα.
Έζησα αρκετά για να δω τζαι να περάσω τζι εγώ πολλά μαζί του.    
Όπως εμεγάλωννα, στο σχολείο ελαλούσαν μας πολλές ιστορίες, για το πόσο βάρβαροι ήταν όσοι ήρταν τζαι επληγώσαν τούτον τον τόπον. Το πώς εκλέψαν τζαι εσκοτώσαν , εβασανίσαν, εβιάσαν τζαι ατιμάσαν, εκαταστρέψαν τζαι εδιαλύσαν στο πέρασμα τους. Έτσι εξεκίνησεν ένας πόλεμος μέσα μου τζαι εμπήκα τζι εγω στο ρεύμα, εν θα άηννα κανένα να πληγώσει τον τόπο μου τζαι τους δικούς μου. Τούτα ούλλα βεβαίως ενισχύουνταν που επισκέψεις σε στρατόπεδα, σε μνήματα τζαι μουσεία, με προβολές που διάφορα στιγμιότυπα που βασανιστήρια ανθρώπων. Τζαι να λαλεί το μωρό του δημοτικού «εν θέλω να βλέπω άλλο» τζαι να του λαλούν με απάθεια, «κλείστα μμάθκα σου.» Να σου τυπώννουν φυλλάδια με το απανθρακωμένο σώμα του Αυξεντίου να σου τα διούν τζαι να σου λαλούν μάθε ανάγνωση τζαι ορθογραφία το κείμενο. Εβάλλαν να σκεφτούμαστε πως τζείνοι οι αθρώποι εννά εμπορούσαν να εκάμναν τζαι στην οικογένεια μας κακό, ελαλούσαν « εσκοτώνναν τζαι εβιάζαν κοπέλλες τζαι μωρά σαν εσάς οι καταραμένοι οι τάδε» τζαι αυτόματα εγίνετουν προσωπικό το θέμα. Τι πιο σκληρό να πεις σε ενα μωρό του δημοτικού? Σίουρα όι ότι τζαι οι Κυπραίοι εκάμαν πολλά ακόμα τζαι αναμεταξύ τους. Ακόμα είχαμε μια κολώνα ιωνικού ρυθμού που χαρτόνι πολλά ψηλή τζαι πάνω της καρφιτσωμένες οι χώρες τζαι οι εθνικότητες των πολλών που επληγώσαν το νησί τζαι που κάτω με μεγάλα κότσινα γράμματα το θρυλικό «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ».

           Ποττέ μου εν ήμουν καλή με τη γεωγραφία. Ίσως επειδή μέσα στο νου μου επίστευκα πάντα πως οι χώρες ανήκουν σε μια γειτονιούαν σαν τη δική μου, τσας πιο μεγάλη, με λλιο διαφορετικά σπίθκια τζαι αθρώπους που εβρέθουνταν τζαι εγίνουνταν φίλοι, σαν εμεγάλωνα όμως πολλοί επροσπαθούσαν να με πείσουν πως ο κόσμος εν μπορεί να ένι μια χαρούμενη τζαι αγαπημένη γειτονιά. Τζαι έτσι το μίσος εν με άφηννε να κάμω φίλους όσον εύκολα όσον πριν, πριν που ήμουν αφελής τζαι πιο «σοφή», πιο δεκτική. Έβαλλα ταπέλλες τζαι οι ταπέλλες έννεν σχεδόν ποττέ καλές, εχτός τζαι αν έσχεις αλλεργία στες κούννες τζαι πρέπει να θκιαβάσεις τα συστατικά που κάποιο προϊόν. Το μόνο σίουρο ενι πως εν ήμουν ποττέ αλλεργική, ούτε στους Τούρκους, ούτε στους Εγγλέζους , ούτε στους Γάλλους, ούτε στους Πέρσες, ούτε στους Γερμανούς, ούτε στους Ιταλούς ούτε σε κανένα άλλο λαό. Ευτυχώς το ταπέλλωμα ήταν μια φάση που επέρασε τζαι άηκεν μου ένα πολλά καλό μάθημα, να μεν κρίνω που τη χώρα που κάποιος τυχαία εγεννήθηκε.

Τζαι έτσι, εμπήκαν στο νου μου οι βάσεις για επανένωση τζαι ειρηνική συμβίωση
           Η νεκρά ζώνη
Εστέκουμουν στη νεκρά ζώνη της Λευκωσίας μου, της πόλης που ερωτεύτηκα μόλις επάτησα το πόδι μου, τζαι εμοιράζουμουν κρασί, αγγαλιές τζαι στιγμές με φίλους. Φίλους που μοιραζούμαστε το ίδιο νησί, τον ίδιο αέρα, τον ίδιο ουρανό τζαι μουσική ενώ την ίδια στιγμή μοιραζούμαστε τζαι την διαφορετικότητά μας με κάθε πιθανό τζαι απίθανο τρόπο.
Το πάεννε έλα που τα οδοφράγματα άρκεψεν τζαι ξιφτά όπως περνάς τη νοητική τζαι ανύπαρκτη γραμμή τζαι ταυτόχρονα υπαρκτό ψέμα που εν τζαι πράσινο λαλούν.Εγώ τη μόνη πράσινη γραμμή που θορώ εν τζείνη που εν που γρασίδι τζαι αγριόχορτα τζαι φυτρώνει γυρώ γυρώ που τα τείχη, τζαι εν το εμποδίζουν ούτε σύνορα ούτε στρατοί.

Όπως τζαι η φύση εν μπορεί να εμποδιστεί που σύνορα τζαι τείχους, εν έσχει κριτήρια για το πού εννα φυτρώσει, αν θα φυτρώσει που τη μια ή που την άλλη μερκά του οδοφράγματος. Εννά φυτρώσει τζαμαί που έσχει έδαφος εύφορο, έτσι τζαι οι φιλίες τζαι η επανένωση, φυτρώνουν τζαι μεγαλώνουν σε υγιές έδαφος που οργώθηκεν που ούλλους μας.

Το φεγγάρι φωτίζει ούλλο το νησί το ίδιο, χωρίς διακρίσεις, τζαι ισορροπεί μεταξύ θκιο συρμάτων όπως τζαι εμείς ισορροπούμεν ανάμεσα που τις θκιο μερκές του οδοφράγματος τζαι της πόλης μας. Τούτη η πόλη εν θα έπρεπεν όμως να έσχει οδοφράγματα εξ αρχής.    
Η πράσινη γραμμή πρέπει να διαγραφεί που το χάρτη, η νεκρά ζώνη πρέπει να ζωντανέψει τζαι  τα σύνορα τζαι ούλλα τα οδοφράγματα πρέπει να φύουν. Η Κύπρος εν ένα.
13/6/2017



Giorgos Kaskanis: Συνεχίστε... ανησύχησαν

Στην αρχή αδιαφόρησαν. «Σιγά μωρέ, οι γραφικοί βρήκαν πάλι τρόπο να κάνουν τα δικά τους». Τουρκόφιλοι, οπαδοί της όποιας λύσης, νενέκοι… Ύστερα άρχισαν να το σημειώνουν. «Ναι, αλλά δεν λέτε για την κατοχή, δεν λέτε για τον Αττίλα». Κι όταν βγήκαν Τουρκοκύπριοι και κάλεσαν την Τουρκία να φύγει και να μας αφήσει ήσυχους, όταν τα πίκετς μιλούν για τους πρόσφυγες που πρέπει να επιστρέψουν, όταν η σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας κάνει την εμφάνισή της ως κομμάτι της εκδήλωσης, πέφτει σιωπή. Μέχρι την ανασύνταξη της άρνησης. «Και που βάζετε το σύνθημα στις φωτογραφίες σας, νομίζετε κάνετε κάτι;» Μπορεί και όχι. Αλλά εσείς γιατί ενοχλείστε; Κανείς δεν σας είπε να ακολουθήσετε εάν δεν το θέλετε. Ο καθένας επιλέγει τον ρόλο του.
Τώρα όμως περάσαμε σε άλλο στάδιο. Αυτό της ανησυχίας. Διότι η πολεμική θα κρύβει πάντα το στοιχείο της ανησυχίας μπας και αυτοί οι περιθωριακοί και γραφικοί είναι περισσότεροι απ’ όσους πιστεύαμε και, κυρίως, μπας και έχουν πράγματι κάτι να πουν που προκαλεί, αν μη τι άλλο, έναν υγιή προβληματισμό. Κι έτσι άρχισαν οι εχθρικές αναφορές της ασυναρτησίας και οι γελοιογραφίες της εξυπνοβλακείας. Το λέγαμε από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε στη Λήδρας: Χαμογελάτε, κάνει τους άλλους να ανησυχούν. Κι αυτό το χαμόγελο έγινε τρόπος ζωής, αυτή η αντάμωση καθημερινή ανάγκη, οι χοροί έδωσαν χρώμα στους νεκρούς δρόμους, η ποίηση πέρασε μέσα από φυλάκια και σακιά με άμμο, το τραγούδι χάιδεψε ακόμα και τις ψυχρές καρδιές κάποιων περαστικών.
Μια ερωτική διάθεση ξεσηκώνει αυτούς που το ζουν. Γιατί ο έρωτας είναι τρόπος ζωής και όχι περιστασιακή κατάσταση. Κι οι άνθρωποι ομορφαίνουν, φιλιούνται για να δείξουν αγάπη, ακουμπά ο ένας τον άλλο λες και τινάζουν τη σκόνη που τόσα χρόνια κάθισε πάνω μας.
Ένα κίνημα γεννιέται. Όχι πολιτικό. Δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική που ξέρετε. Είναι ένα κίνημα ανθρωπιάς, αυθορμητισμού, έξυπνων ιδεών, μεγάλης συντροφικότητας. Είναι ένα κίνημα χαράς, αγάπης, συνεννόησης. Θα μου πείτε, δύσκολες έννοιες για τέτοιες εποχές. Όπως είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσει κανείς πως είναι η πρώτη φορά που Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι διαδηλώνουν μαζί και διεκδικούν μια Κύπρο για τους Κύπριους. Ακόμα και κάποιοι διεθνιστές εθνικιστικών αντιλήψεων έχουν τόσο πολύ μπερδευτεί που γίνονται κράχτες του «πολιτικώς ορθού». Όπως και κάποιοι ελιτίστες του Κυπριακού.
Εμείς, λοιπόν, θα συνεχίσουμε να χαμογελούμε, να τραγουδούμε, να χορεύουμε, να αγκαλιαζόμαστε. Εσείς, μπορείτε τώρα να ανησυχείτε…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου