12 Ιουν 2017

Κυπριακό: ακόμα μια Γενεύη με τον Αναστασιάδη να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, το διεθνές σκηνικό να ξεπερνά χωρίς να ασχολείται με τους ελληνοκύπριους.. και την Λήδρας να απαιτεί το ιστορικά αναπόφευκτο



Σχόλιο του τέως Αμερικανού πρέσβη για τον Αναστασιάδη όταν οδήγησε τις συνομιλίες σε αδιέξοδο με την πρόταξη. «αυτό-απορροφημένος διαχειριστής μικροπραγμάτων, με μεγάλες φαντασιώσεις αλλα χωρίς κόκκαλο να τις στηρίξει»

Αν υπάρχει ένα άτομο το οποίο μπορεί να βασιστεί κάποιος για μια έστω υποτυπώδη δημοσιογραφική κάλυψη, αυτό είναι σίγουρα ο κ. Ακιντζή: είχε αναφέρει ως είδος απλού γεγονότος [αντί ως θεάματος όπως συνηθίζει το ακριβοπληρωμένο συνεργείο του προεδρικού] ότι θα τους καλούσε ο Γκουτιέρες στην Νέα Υόρκη, και μετά ότι μάλλον θα γίνει η διάσκεψη της Γενεύης τέλη Ιουνίου. Για να είμαστε δίκαιοι και ο κ. Άιντα είναι, επίσης, ακριβής στις διατυπώσεις του. Η πλειοψηφία της ελληνοκυπριακής δημοσιογραφίας έχει καταντήσει ένα είδος κωμικού φερέφωνου είτε απορριπτικών υστεριών είτε απολογητών των περιστροφών του Αναστασιάδη γύρω από τον εαυτό του. Το απορριπτικό σενάριο είναι πληκτικά επαναλαμβανόμενο – ο «σουλτάνος», ο «εγκάθετος» μπλα μπλα, λες και αυτοί οι δημοσιογράφοι δεν μπορούν, εγκεφαλικά πλέον, να αντιληφθούν την εικόνα γύρω τους. Η από την άλλη η εξίσου παιδική εικόνα του Σοφοκλέους, του υπεύθυνου επικοινωνιακής πολιτικής του προεδρικού, ότι ο Αναστασιάδης .. «πέτυχε κορωνίδες» με την προβολή της ασφάλειας [δηλαδή ότι θα συζητηθεί πρώτη] είναι δείγμα απλοϊκής πια κομματικής προπαγάνδας..

Στην Νέα Υόρκη οι συνομιλίες επανήλθαν εκεί από όπου προσπάθησε να διαφύγει ο Αναστασιάδης με την «πρόταξη»
Επί της ουσίας, ο Γκουτιέρες κάλεσε τους δυο ηγέτες, και βγαίνοντας από τη συνάντηση ανακοίνωσε νέα συνάντηση στη Γενεύη. Το περιεχόμενο ήταν σαφής η υπαναχώρησή, η επιστροφή στο αρχικό σημείο μηδέν του Αναστασιάδη.

Θα συζητηθεί πρώτα το θέμα της ασφάλειας [γιατί να γίνει συνάντηση στη Γενεύη με τις εγγυήτριες αν δεν θα συζητηθεί αυτό ατού θέμα;] αλλά παράλληλα θα συζητούνται όλα τα θέματα «αλληλένδετα», όπως είχε συμφωνηθεί το 2014. Η θέση/όρος του Αναστασιάδη ότι θα έπρεπε να συζητηθούν και να συμφωνηθούν πρώτα το θέμα της Ασφάλειας και του εδαφικού πριν προχωρήσουν σε άλλα κεφάλαια – χωρίς δηλαδή αλληλένδετη διαπραγμάτευση, απλώς απορρίφθηκε και εγκαταλείφθηκε.
Ευγενικά ο Ακιντζή ως ώριμος άνθρωπος δεν πρόβαλε το όλο θέμα  σαν επιβεβαίωση της θέσης του - όπως θα μπορούσε. Άφησε χώρο στον Αναστασιάδη και το συνεργείο των δημοσιογράφων του να φτιάξουν θέαμα ότι δήθεν κάτι πέτυχε. Πλήρης αναδίπλωση ήταν. Την ίδια απόφαση θα μπορούσε να την είχαν πάρει 2 μήνες πριν. Ουσιαστικά, αναίρεσε την πολιτική της «πρόταξης» που είχε υιοθετήσει την ίδια περίοδο που έκανε την επίσης γελοία κίνηση να αναπέμψει το νομοσχέδιο για τις σχολικές γιορτές [αναιρώντας τη δέσμευση του κόμματος του στον Ακιντζή αλλά και την ελληνοκυπριακή αριστερά].  Ο Ν. Παπαδόπουλος είχε δίκαιο, όταν σχολίασε το ότι θα συζητηθεί το θέμα της ασφάλειας σαν «σπουδαία τα λάχανα»… Απλώς κάλυψη για την επιστροφή του Αναστασιάδη στο πλαίσιο το οποίο είχε υπογράψει το 2014 για «αλληλένδετη διαπραγμάτευση». Το ότι η αριστερά και οι μπλόγκερ/σχολιαστές της στο ίντερνετ προσφέρουν κάλυψη ακόμα στην ανωριμότητα και παλινδρομήσεις του Αναστασιάδη είναι τεκμήριο ηρωικής συνέπειας ίσως. Αλλά δεν αρκεί για να συγκαλύψει τα δεδομένα – ο Αναστασιάδης κέρδισε μόνο 2 μήνες καθυστέρηση και ανακάλυψε, όπως και άλλοι το 1974, ότι οι ψευτομαγκιές έχουν κόστος.
Η ανάγκη να διερευνηθεί η πραγματικότητα, αντί να αντιμετωπίζεται ο Αναστασιάδης σαν ένα μωρό που θα αγκριστεί, αν του υποδειχθεί ότι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του [αυτό φαίνεται ότι κάνουν μερικοί], αφορά και το τί μπορεί να περιμένει κανείς από την Γενεύη, αλλά και το τί συμβαίνει και εσωτερικά και εξωτερικά.



Εσωτερικές πιέσεις: η δυναμική των υποστηρικτών της λύσης
Εσωτερικά, η πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη ήταν η σαφής πια διαφοροποίηση των υποστηρικτών της λύσης. Το συμβολικό κέντρο βάρους αυτής της διαφοροποίησης είναι οι συνεχόμενες εκδηλώσεις στην Ληδρας, αλλά οι προεκτάσεις του φαινομένου [στο ίντερνετ, στα πολιτικά παρασκήνια και στην καθημερινότητα] είναι ευρύτερες. Οι κινητοποιήσεις στη Λήδρας είναι εντυπωσιακές για δυο λόγους:

1.    Επαναφέρουν ένα πλαίσιο συνύπαρξης και συζήτησης υποστηρικτών της λύσης από διάφορους πολιτικούς χώρους [με ιδιαίτερο άξονα την αριστερά και τη φιλελεύθερη δεξιά, αλλά χωρίς να περιορίζεται σε αυτούς τους χώρους] που υπήρχε μετα το 2004 και κόπηκε απότομα μετα το 2011… Αλλά προφανώς υπόγεια συνέχισε να υπάρχει και να αναπτύσσεται με άξονα τις σχέσεις με τους Τουρκοκύπριους που ανέλαβαν, μετά το 2011, μια νέα μορφή πρωτοβουλίας για την ανάπτυξη του δικοινοτικού χώρου, με την εξέγερση, αυτή τη φορά, ενάντια στο εθνικό αποικισμό και υπεροψία του Ερντογάν [πριν ανακαλύψουν μερικοί τους.. σουλτάνους σαν κλισέ]

2.    Η αυτόνομη και πολυσυλλεκτική πρωτοβουλία στη Λήδρας έθεσε ξεκάθαρα ένα νέο δεδομένο – ότι εκτός από τους απορριπτικούς με κραυγές [και τις απειλές τη δεκαετία του 1990 ότι «λίγοι» μπορούσαν να ναυαγήσουν μια λύση – εννοώντας την ακροδεξιά με τους τραμπουκισμούς της] τώρα εμφανίζεται δυναμικά και η μερίδα της κοινωνίας που έχοντας ζήσει μια ντε φάκτο δικοινοτική εμπειρία από το 2003, δεν είναι διατεθειμένη να σιωπήσει. Η δικοινοτική κραυγή «θέλουμε λύση» εκφράζει ακριβώς την ανάδυση αυτού του κομματιού της κοινωνίας [το οποίο είναι και πέρα από την θεσμική αριστερά, έστω και αν συμμετέχουν αριστεροί] το οποίο δεν αποδέχεται τον διαχωρισμό και θεωρεί αυτονόητο δικαίωμα της την επανένωση.

Τις καθημερινές, οι συγκεντρώσεις είναι πιο μικρές, αλλά σταθερές, ενώ τα σαββατοκύριακα αποκτούν μια δυναμική που διαχέεται μέσω του ίντερνετ – αναγκάζοντας και τα θεσμικά ΜΜΕ να κάνουν αναφορές. Η πολλαπλάσια επίδραση αυτής της κινητοποίησης είναι εμφανής και στα σχόλια δυσφορίας απορριπτικών σχολιογραφων [όπως του Α. Μιχαηλίδη που προσπάθησε να πουλήσει δαιμονοποίηση των «νεοκυπρίων» από τη δεκαετία του 1990] αλλά και στο γεγονός ότι ακόμα και ο Ν. Παπαδόπουλος ένταξε στο προεκλογικό του και τις ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου. Τώρα, πια, η λύση δεν είναι πια θέμα των πολιτικών μόνο. Αυτό φάνηκε και αυτό διαχέεται.

Η επίδραση του φαινομένου στον Αναστασιάδη είναι μάλλον σαφής. Νοιώθει πια διαρροή και από τους υποστηρικτές της λύσης, άρα η στροφή 180ο προς τον απορριπτισμού, ξαφνικά βρέθηκε μπροστά σε δημοσκοπικα ευρήματα και πρακτικές κινήσεις αποστασιοποίησης. Το ότι η εφημερίδα του κυβερνώντος κόμματος, ο Πολίτης, ρίχνει και την πιθανότητα και άλλης δεξιάς υποψηφιότητας για να …μαζέψει υποστηρικτές της λύσης που διαρρέουν είναι ενδεικτική. Και πέρα από τις κωμικές φιγούρες όπως τον Χριστοφίδη, υπάρχουν και δεδομένα ήδη όπως η ανεξάρτητη υποψηφιότητα στις δημοτικές στο Βαρώσι, αλλά και κινήσεις [μαρωνιτών, βαρωσιωτών κοκ] που δείχνουν αποφασισμένες να προχωρήσουν τη λύση από τα κάτω.

Και θα πρέπει στα θετικά του κλίματος να αναφέρει κανείς και την αποφασιστική στάση του ΑΚΕΛ που επιμένει στη λύση, παρά τις προσπάθειες υστερικής επιβολής σιωπής [με προμετωπίδα την «Εθνική ενότητα»] όπως έγινε με το ψήφισμα του ΕΛΑΜ στη βουλή, και τις περιστροφές του Αναστασιάδη. Ουσιαστικά, το ΑΚΕΛ λειτουργεί σαν ένας θεσμικός πόλος, ο οποίος έστω και με ελάχιστα ΜΜΕ στη Δημόσια Σφαίρα, κατοχυρώνει τη θέση της λύσης, όταν το κλίμα πάει να θυμίσει τις εποχές, όπου η μειοψηφιες επιβάλλονταν με τις υστερίες και τις απειλές για δαιμονοποίηση.
Έτσι, ο Αναστασιάδης εκτός από το να εναλλάσσει τη φουστανέλα με το παντελόνι, τώρα πρέπει να περιστρέφεται 180ο για τους απορριπτικούς και ξανά 180ο [ολοκληρώνοντας τον κύκλο] για τους υποστηρικτές της λύσης.

Βέβαια, το κόστος είναι πια δεδομένο – ο Αναστασιάδης θύμισε και θυμίζει στους ελληνοκύπριους πόσο αφερέγγυος είναι. Πόσο καιροσκοπικά μπορεί να συμπεριφερθεί για μικροπολιτικά η ιδιοτελή συμφέροντα [και η προεκλογική μπροστά στη λύση με φόντο τους φανφαρονισμούς του – όπως αποδείχτηκε – το 2004]. Ταυτόχρονα, έχει χάσει σαφώς και την ό,ποια εμπιστοσύνη [που ήταν εντυπωσιακά δεδομένη το 2013] εκ μέρους των τουρκοκυπρίων. Τώρα κάθε του κίνηση θα προκαλεί καχυποψία και σε αυτούς – όπως και στους ελληνοκύπριους.

Οι εξωτερικές δυναμικές: η μοναξιά της ελληνοκυπριακής φαντασίωσης για το φυσικό αέριο: όλοι τους θυμίζουν ότι πρέπει να διαπραγματευτούν και ότι δεν τους ανήκουν τα εισοδήματα σαν κοινότητα
Οι εσωτερικές πιέσεις και αβεβαιότητα για τις κινήσεις των υποστηρικτών της λύσης που δεν φαίνονται να είναι δεδομένοι – συν η εμφανής πια αδυναμία των ΜΜΕ να επιβάλουν «γραμμή» σιωπής και συγκάλυψης για τον «δικό μας ηγέτη»- είναι μόνο μια διάσταση του θέματος. Η άλλη είναι οι εξωτερικές εξελίξεις. Εδώ διασταυρώνεται το φυσικό αέριο και οι εξελίξεις ανατολικά και δυτικά. Όσον αφορά το φυσικό αέριο, εμφανώς και πάλι ο Αναστασιάδης προσπάθησε να  χρησιμοποιήσει τις γεωτρήσεις προεκλογικά. Όμως, ξαφνικά, το σκηνικό θυμίζει πάλι 2014 – προς το χειρότερο. Η Τουρκία κάνει απροκάλυπτα περιπάτους γύρω από την Κύπρο και κανένας ξένος παράγοντας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για την ελληνοκυπριακή θέση. Ο Λαβρώφ στήριξε φυσικά την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά υπέδειξε τα διεθνή θέσμια της εποχής – οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με αμοιβαίες συζητήσεις. Ένας Αμερικανός αξιωματούχος ο οποίος έκανε δήλωση για το κυπριακό φυσικό αέριο, είπε βέβαια ότι είναι δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά αμέσως μετά τόνισε ότι τα έσοδα πρέπει να διανεμηθούν δίκαια σε όλο τον πληθυσμό – άρα και τους τουρκοκύπριους. Και μάλλον δεν εννοούσε ένα ταμείο των ελληνοκυπρίων για να εκβιάζουν. Το Ισραήλ, φυσικά, έχει τα δικά του και οι υπερφίαλες αναλύσεις για συμμαχίες κλπ., το μόνο που απέδωσαν είναι ισραηλίτες κομάντος να κάνουν ασκήσεις στην Κύπρο, στη γη φυσικά. Σε λίγο καιρό ο Αναστασιάδης μπορεί να ανακαλύψει ότι χωρίς να κερδίσει τίποτα από το Ισραήλ όσο αφορά στην ΑΟΖ, θα έχει μετατρέψει την Κύπρο σε χώρο επέκτασης της αραβοϊσραηλινής διαμάχης.

Η πιο εμφανής ωστόσο κριτική, ήταν το εκπληκτικό, για διπλωματικά θέσμια, σχόλιο του πρώην Αμερικανού πρέσβη στην Λευκωσία, το οποίο επισυνάπτεται στην αρχή. Αφαιρέθηκε μετά την δημοσίευση, αλλά τέτοιες δηλώσεις δεν είναι απομονωνόμενες. Εκφράζουν σαφώς το αίσθημα των δυτικών ότι επίσης [όπως και οι κύπριοι στο εσωτερικό] δεν μπορούν να εμπιστευθούν τον Αναστασιάδη. Και το σχόλιο ήταν από άτομο που στήριξε τον Αναστασιάδη – και αρκετά εχθρικό προς τον Χριστόφια για όσους ήξεραν τα δεδομένα.

Και μια υπενθύμιση ότι τα ασταθή «σύνορα» δεν είναι μόνο της ΑΟΖ, αλλά και τα εσωτερικά «σύνορα», αν φύγει η δύναμη του ΟΗΕ
Η πιο αποφασιστική διεθνής πίεση προς τον Αναστασιάδη ήρθε από τον ΟΗΕ που θύμισαν ότι οι περικοπές στις εισφορές των ΗΠΑ στο διεθνή οργανισμό σημαίνουν ότι θα γίνουν περικοπές και στην δύναμη του ΟΗΕ στην Κύπρο. Επί της ουσίας με τόσα διεθνή προβλήματα το να ξοδεύει ο ΟΗΕ χρήματα για μια αποστολή σε μια γενικά εύπορη χώρα, είναι σαφώς πρόκληση για μια λογική κατανομή πόρων. Για τα κυπριακά δεδομένα, όμως, σημαίνει ότι οι ελληνοκύπριοι που φωνάζουν για τα όρια της ΑΟΖ τους, θα πρέπει μάλλον να αρχίσουν να ασχολούνται και με τα εσωτερικά προβλήματα στις διαχωριστικές γραμμές [«σύνορα»] εσωτερικά..

Και ο αποκλεισμός του Κατάρ σαν καθρέφτης για τις πολιτικές στον 21ο αιώνα…
Και καθώς αυτή η εξωτερική πίεση [και λόγω μετατοπίσεων στη Δύση] περιόρισε το χώρο για προεκλογικούς ελιγμούς, ήρθε και η κρίση στις σχέσεις Κατάρ Σαουδικής Αραβίας για να θυμίσει πόσο ανόητες είναι οι δήθεν αναλύσεις των απορριπτικών [και του Αναστασιάδη] για το ρόλο και «δύναμη» της Κυπριακής Δημοκρατίας με φόντο το μελλοντικό φυσικό αέριο. Το Κατάρ, η χώρα με το μεγαλύτερο ταμείο λόγω φυσικού αερίου, έχει μπλοκαριστεί από τους γείτονες της, και το μόνο που μπορούν να της προσφέρουν οι σύμμαχοί της, είναι στήριξη για να μην γίνει εισβολή. Και μάλιστα, η Τουρκία εμφανίζεται και πάλι σαν ένας από τους 3 βασικούς περιφερειακούς παίκτες [Ιράν, Τουρκία, Σαουδική Αραβία]. Η περικύκλωση και αποκλεισμός του Κατάρ είναι πανομοιότυπος με τον τρόπο που ντε φάκτο το τουρκικό ναυτικό περικυκλώνει την Κύπρο. Και επαναφέρει το ζήτημα για το πότε θα ωριμάσει ο ελληνοκυπριακός δημόσιος λόγος για το ζήτημα των εγγυήσεων – με βάση την εμπειρία του Κατάρ [πλούσιο, αλλά γεωγραφικά περικυκλωμένο εκτός από μια κατεύθυνση] αυτοί που έπρεπε να αναζητούν εγγυήσεις για το μέλλον θα έπρεπε να είναι οι ελληνοκύπριοι. Οι ανοησίες για το «δεν είναι αποδεκτές εγγυήσεις στον 21ο αιώνα» είναι φανφαρονισμοί που καμώνονται ότι δεν βλέπουν την πραγματικότητα – αυτά που συμβαίνουν στο Κατάρ, αυτά που συνέβησαν στην Λιβύη, αυτά που συμβαίνουν στην Υεμένη, το Μπαχρέιν, τη Δυτική Όχθη στην Παλαιστίνη, δεν είναι η εικόνα του σήμερα;
Με αυτά τα εσωτερικά και εξωτερικά δεδομένα ο Αναστασιάδης σύρεται και πάλι στις συνομιλίες. Η στάση του θα εξαρτηθεί από τις εξωτερικές εξελίξεις και τις εσωτερικές τάσεις όπως θα τους τις πουν όσοι κάνουν δημοσκοπήσεις για το προεδρικό [το ξαναείπαμε ότι η σχέση του Αναστασιάδη με τις δημοσκοπήσεις είναι ανάλογη όσων πιστεύουν με πάθος στην Αστρολογία]. Από ότι έχει δείξει θα προσπαθήσει να αποφύγει τη λύση και την ανάληψη ευθυνών. Αλλά τώρα πια δεν έχει και ιδιαίτερο πολιτικό κεφάλαιο να ξοδέψει – είτε εσωτερικά, είτε εξωτερικά.

Η ώρα της λύσης… είναι τώρα η πέρασε;

Και ίσως να αξίζει να κλείσουμε με την αναφορά [στη ροή του λόγου] του Ακιντζή, ότι «ο χρόνος της λύσης», είναι πια εδώ «αν δεν έχει περάσει ήδη». Και το να έχει περάσει μάλλον αναφερόταν στην ευκαιρία του Αναστασιάδη, η γενικότερα σε αυτήν την προεκλογική περίοδο. Όμως, όλα τα στοιχεία λύσης του κυπριακού είναι ήδη στο τραπέζι – τα 4 κεφάλαια ουσιαστικά έκλεισαν με τις συγκλίσεις Χριστόφια -Ταλάτ, και τα αλλα δυο που είναι υπό συζήτηση αυτήν περίοδο δείχνουν ότι τα δεδομένα είναι εδώ: το περίφημο θέαμα της κατάθεσης χαρτών οδήγησε στα ποσοστά των δεικτών Γκουεγιάρ, και στο χάρτη που πλανιέται από το σχέδιο Γκάλι [με περισσότερο ποσοστό για τους ελληνοκύπριους τότε] στο σχέδιο Αννάν. Όσο για τις εγγυήσεις είναι πια εμφανές το αδιέξοδο της ελληνοκυπριακής πολιτικής των μη-εγγυήσεων, με βάση την οποία οι τουρκοκύπριοι [με τον προσθήκη της ανοησίας και πάλι για τον «21ο αιώνα»] θα πρέπει να εμπιστευθούν τους ευρωπαίους που δεν κουνούν το δακτυλάκι τους για το ρατσισμό και το απαρτχάιντ εναντίον των ρωσόφωνων στις βαλτικές χώρες]. Ο Ρώσος πρέσβης επανάφερε το θέμα συμμετοχής του συμβουλίου ασφαλείας στις εγγυήσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου