29 Μαΐ 2017

Η έκρηξη στο Μάντσεστερ και οι προεκτάσεις της: Από το «A very “British” coup» στο «Μπούμερανγκ» των συνεπειών της στήριξης των ισλαμιστών που δολοφόνησαν τον Καντάφι..


Η έκρηξη στο Μάντσεστερ ήταν ..ξαφνική. Οι βρετανικές υπηρεσίες φαίνονταν τα τελευταία χρόνια να ελέγχουν τη δράση ισλαμικών ομάδων. Η μόνη αντίστοιχη τρομοκρατική επίθεση είχε γίνει το 2005 με 56 νεκρούς. Οι επιθέσεις από τότε ήταν απομονωμένες – με λίγα θύματα και χωρίς την δυνατότητα των ισλαμιστών να χρησιμοποιήσουν μαζική έκρηξη. Ξαφνικά όμως εμφανίστηκε και πάλι μετά από 12 χρόνια μια επίθεση αυτοκτονίας με δεκάδες θύματα. Το «παράδοξο» συνοδευόταν και από μια ύποπτη συγκυρία. Σε δυο σχεδόν εβδομάδες από την έκρηξη θα γίνουν εκλογές στην Βρετανία. Και στις δημοσκοπησεις υπήρχε μια δραματική, και απρόσμενη αλλαγή μετα την δημοσίευση των εκλογικών προγραμμάτων των κομμάτων – μια απότομη εντυπωσιακή άνοδος των εργατικών. Την όλη παραξενιά του σκηνικού επισφράγισε η ανάληψη ευθύνης από τον ΙΣΙΣ – και ακολούθως οι πληροφορίες ότι ο δράστης ήταν μέλος μιας οικογένειας με πρόσβαση στο ισλαμικό κίνημα, με καταγωγή από την Λιβύη, και μάλιστα ο ίδιος ο δράστης φέρεται είχε ταξιδέψει και στην Λιβύη [μετά την ανατροπή του Κανταφι] αλλά και στην Συρία. Και όμως, ένα τέτοιο άτομο, οι υποτίθεται πανίσχυρες υπηρεσίες ασφάλειας του Ηνωμένου Βασίλειου, το άφησαν να ετοιμάσει μια βόμβα και την ανατινάξει σε ένα πολυσύχναστο χώρο στο Μάντσεστερ…

A very British coup?
Σε μια πολύ καλά γυρισμένη τηλεοπτική παραγωγή σε 3 μέρη, το «a very British coup», της δεκαετίας του 1980, παρουσιάζεται το σενάριο να έχει κερδίσει τις εκλογές ένας αριστερός ηγέτης του εργατικού κόμματος. Η εικόνα του ηγέτη αντιστοιχεί σχεδόν ανατριχιαστικά με τον Κόρμπυν. Βέβαια, σε μια έξυπνη παραπομπή ο πρωταγωνιστής θυμίζει οπτικά τον ..Βαλέσα σε μια έμμεση ειρωνεία για την υποκρισία των δυτικών ΜΜΕ. Το φιλμ αναπαριστά [βασίζεται σε μυθιστόρημα] τις διάφορες προσπάθειες των ΜΜΕ και του «βαθέως κράτους», όπως και της αμερικάνικης πρεσβείας, να τον υπονομεύσουν. Σαν φιλμ αξίζει κανείς να το δει για να παρακολουθήσει έστω και κινηματογραφικά σαν μια καλή αναπαράσταση της δομής που πάει πίσω στην προσπάθεια ανατροπής του Αλλιέντε μέχρι τις προσπάθειες υπονόμευσης του Χριστόφια το 2011, ιδιαίτερα κατά τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, όπως και τα πρόσφατα σενάρια τηλεοπτικών/θεματικών πραξικοπημάτων στην λατινική Αμερική. Η πιο ανατριχιαστική σκηνή είναι η δολοφονία ενός ειδικού του υπουργείου άμυνας, ο οποίος είναι ο μόνος που στηρίζει την προσπάθεια του πρωθυπουργού για καταστροφή των πυρηνικών όπλων της χώρας. Βρίσκεται νεκρός μετά από ένα υποτιθέμενο ατύχημα, όπου μες από λανθασμένες υποδείξεις της τροχαίας οδηγείται σε μια αφύλακτη διάβαση τραίνου, όπου σκοτώνεται από το διερχόμενο τραίνο. Το περιστατικό επαναλήφθηκε σχεδόν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για την εισβολή στο Ιράκ όταν ένας ειδικός του υπουργείου, ο οποίος φερόταν να μην είχε πειστεί πλήρως με τις κατασκευασμένες, όπως αποδείχτηκε, «πληροφορίες» ότι το Ιράκ είχε χημικά όπλα. Βρέθηκε νεκρός σε πάρκο και ο θάνατος του δηλώθηκε σαν αυτοκτονία. Η αύρα της υποψίας έμεινε όμως..

Στην περίπτωση της πρόσφατης επίθεσης η συγκυρία ήταν ..παράδοξα ανάλογη. Όταν η συντηρητική πρωθυπουργός προκήρυξε τις εκλογές φαινόταν να προηγείται με διαφορά ανάλογη του 48% έναντι 26% των εργατικών. Η μόνιμη και υστερική επίθεση των ΜΜΕ εναντίον του Κόρμπυν ήταν μέρος της παρουσίας του στη ηγεσία του εργατικού κόμματος. Οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ ήταν ξεκάθαροι ότι ήθελαν ..άλλο εργατικό κόμμα. Όμως ο Κόρμπυν επιβίωσε [και μάλιστα με ενισχυμένα ποσοστά] και σε δεύτερη εσωκομματική εκλογή μετα το Brexit. Έτσι, οι τωρινές εκλογές εμφανίστηκαν σαν μια ακόμα ευκαιρία για να του επιτεθούν.

Όταν οι εργατικοί διαμόρφωσαν το μανιφέστο τους, τα ΜΜΕ το δημοσίευσαν με διαρροή – όχι σαν είδηση, αλλά για να το προκαταλάβουν με δαιμονοποίηση. Έτσι, το κυρίαρχο σενάριο ήταν ότι οι εργατικοί και ο Κόρμπυν «θέλουν να μας πάρουν στη δεκαετία του 1970».

Ξαφνικά όμως, κάτι έσπασε – το φράγμα του διαχωρισμού απόψεων του κοινού από τις πολιτικές θέσεις. Όπως παρατηρήθηκε συχνά μια από τις στρατηγικές των ΜΜΕ είναι η δαιμονοποίηση του πολιτικού [ή του κόμματος] που εκφράζει μια θέση που είναι δημοφιλής, για να μην ταυτιστεί το κοινό μαζί του. Έτσι, ενώ οι θέσεις των εργατικών ήταν δημοφιλείς, η δαιμονοποίηση του Κόρμπυν εμπόδιζε τη μετάφραση της συμφωνίας σε στήριξη στους εργατικούς. Ξαφνικά όμως, και μετά από μια ακόμα άτσαλη νεοφιλελεύθερη εισήγηση των συντηρητικών για να υποχρεωθούν οι ηλικιωμένοι με άνοια/αλζχάιμερ κοκ να πληρώνουν για τα έξοδά τους, αν έχουν σπίτι αξίας άνω των 100,000  προκλήθηκε μια διερευνώμενη ρωγμή.

Ξαφνικά, οι εργατικοί άρχισαν να ανεβαίνουν δραματικά. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις πριν την έκρηξη τους έδειχναν στο 36% έναντι 43% των συντηρητικών – και ακόμα πιο απρόσμενα με άνοδο της συμπάθειας για τον Κόρμπυν. Το δε μανιφέστο των εργατικών, το οποίο δαιμονοποιήθηκε από τα ΜΜΕ έγινε viral στο ίντερνετ. Η τελευταία δημοσκοπική αναφορά του BBC, πριν την έκρηξη, αναφερόταν σε αλματώδη άνοδο των εργατικών στην Ουαλία με 16% …Τις ίδιες μέρες οι συντηρητικές εφημερίδες άρχισαν πάλι τις επιθέσεις εναντίον του Κόρμπυν γιατί δεν ήταν αυστηρός με την τρομοκρατία [η σπόντα πήγαινε πίσω στην περίοδο του ΙΡΑ]..

Και ξαφνικά η έκρηξη…
Η εικόνα των στελεχών του βαθέως κράτους που συνωμοτούν εναντίον του αριστερού πρωθυπουργού αναπόφευκτα πλανιέται για όποιον είδε το φιλμ της δεκαετίας του 1980… Αλλά ήρθε ο ΙΣΙΣ να αναλάβει την ευθύνη…
Και ξαφνικά, το σκηνικό γινόταν ύποπτο για μπούμερανγκ…

Οι ισλαμιστές από την Λιβύη που θυμίζουν τους «αγωνιστές της ελευθερίας του Αφγανιστάν» - ένας φίλος των μυστικών υπηρεσιών του Ηνωμένου Βασιλείου;
Οι αποκαλύψεις για το δράστη έδωσαν μια άλλη διάσταση – αλλα εξίσου προβληματική. Η οικογένεια του είχε μεταναστεύσει στη Βρετανία, σαν διαφωνούντες με τον Καντάφι, αλλά όπως παραδέχεται έστω και με σφιγμένα δόντια το bbc, ουσιαστικά ανήκαν στο ισλαμικό κίνημα. Και παρά το ότι το βρετανικό κράτος έκανε ότι δεν καταλάβαινε, κατά την διάρκεια της εισβολής στο Ιράκ, ότι την πρακτική της ισλαμικής τρομοκρατίας την είχε κατασκευάσει και εκπαιδεύσει η Δύση [με την βοήθεια της Σαουδικής Αραβίας], η αποκάλυψη της καταγωγής του δράστη, ήταν ένα ακόμα τεκμήριο ότι ουσιαστικά οι δυτικές υπηρεσίες συνεργάζονταν με οτιδήποτε μπορούσε να τους φανεί χρήσιμο. Και η συνεργασία έριχνε και νέο φως στην επίθεση ενάντια στην Λιβύη το 2011. Η οικογένεια του δράστη φαίνεται να εμπλεκόταν, και ο ίδιος φαίνεται να έχει αποκτήσει πρόσβαση στους ισλαμιστές στους οποίους παρέδωσαν την λιβυκή κοινωνία οι δυτικοί  μετα τον σχεδόν 8μηνο εξουθενωτικό βομβαρδισμό της. Και ακολούθως, ο γιος του ισλαμιστή προστατευόμενου της Βρετανίας βρέθηκε να έχει σχέσεις και με τους τζιχαντιστες στην Συρία.

Δεν τα ήξεραν αυτοί οι μυστικές υπηρεσίες; Αλλά χρειάζεται να θυμάται κανείς ότι το 2013 η κυβέρνηση Κάμερον η οποία είχε συνεργαστεί με την Γαλλία και τις ΗΠΑ στην παράδοση της Λιβύης στου ισλαμιστές ήθελε να κανει κάτι ανάλογο και στην Συρία, αλλά την εμπόδισε η αντίθεση της κοινής γνώμης και ένα σχετικό ψήφισμα του κοινοβουλίου. Άρα οι διαδρομές του νεαρού δράστη δεν ήταν ούτε άγνωστες αλλα ούτε και εχθρικές για ένα διάστημα για την επίσημη πολιτική της συντηρητικής κυβέρνησης. Ουσιαστικά ενθαρρύνονταν οι ισλαμιστές που παρουσιάζονταν σαν ..δημοκρατικοί [ενάντια στον Ασσαντ] κοκ..

Σε αυτό το σενάριο έχουμε την κλασική περίπτωση του Μπούμερανγκ – όπως ακριβώς και στην περίπτωση του Οσάμα Μπιν Λάντεν τον οποίον εκπαίδευσαν οι Αμερικανοί για να πολεμήσει τους κομμουνιστές στο Αφγανιστάν και τελικά τον βρήκαν μπροστά τους. Ο νεαρός δράστης κινείτο στα κυκλώματα που επέτρεπαν [αν όχι ενθάρρυναν] οι βρετανικές αρχές σαν το πλαίσιο για τις παρεμβάσεις τους στην Συρία και την Λιβύη. Αλλά τελικά ΤΟ «τέρας» που κατασκεύασαν και ανέχτηκε ο Φρανκεστάιν των βρετανικών ,μυστικών υπηρεσιών , γύρισε ενάντια στου δημιουργούς του.

Το γιατί το έκανε αυτό το Ισλαμικό κράτος είναι άξιο απορίας. Ότι και να σκεφτεί κανείς για την βία και τον φανατισμό που χαρακτηρίζει το κίνημα, είναι ιδιαίτερα προσεκτικό στις θεαματικές του κινήσεις. Αυτή ήταν μια θεαματική κίνηση. Προφανώς, ήταν γνωστό ότι θα συνεπεφτε με τις εκλογές. Ο στόχος ήταν να θυμίσει στους βρετανούς την εμπλοκή τους σε εγκλήματα εναντίον των μουσουλμάνων, όπως την εισβολή στο Ιράκ; Και γιατί επιλέγηκε Λιβυος; Αυτός ήταν διαθέσιμος ή ήταν και μια απάντηση στο βομβαρδισμό θέσεων του Ισλαμικού κράτους και στη Συρία και στη Λιβύη, μετά την πρόσφατη εστίαση των δυτικών στον ΙΣΙΣ σαν τον μεγάλο αντίπαλο;

Είναι, όμως, πιθανό να μην υπήρχε και η σκέψη ότι μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τους συντηρητικούς για να κατασκευάσουν κλίμα υστερίας; Ή μήπως η στιγμή επιλέγηκε σε κάποια συγκυρία διασταύρωσης αντικρουόμενων συμφερόντων;

Αναμένοντας το βρετανικό κοινό – πόσο εκφοβίζεται, πόσο θυμάται, πόσο χειραγωγείται και πόσο αντιστέκεται
Πάντως, την τελική εικόνα θα την δώσουν οι βρετανοί. Η αντίδραση τους στα εκλογικά μανιφέστα αποκάλυψε μια υπόγεια αλλα ισχυρή αίσθηση ταξικής συνείδησης και υπεράσπισης του δημόσιου από τις επελάσεις υφαρπαγής δημόσιου πλούτου και περικοπής του κοινωνικού κράτους από το κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκπροσωπους. Όμως, τώρα θα τους ασκηθεί πίεση για ..εθνική ενότητα. Πάντως, η βρετανική κοινωνία απέδειξε ότι μπορεί να αντέξει μερικές φορές σε αυτές τις υστερίες. Το 2013 απέτρεψε λ.χ. την επίθεση στη Συρία που θα πολλαπλασίαζε αυτού του τύπου τις επιθέσεις – και ας παρουσίαζε ο Κάμερον τότε, τους ισλαμιστές σαν δημοκράτες..

Από εκεί και πέρα η στιγμή της ταξικής συνείδησης και μάλιστα ενάντια στα ΜΜΕ, είναι κάτι που πρέπει να καταγραφεί – γιατί σαφώς θα έχει προοπτικές επέκτασης στο μέλλον. Και άλλωστε το παιχνίδι τώρα παίζεται και σε δυο ταμπλό – και για τη διατήρηση και επέκταση της αριστερής στροφής/επαναστροφής του εργατικού κόμματος με την συμβολική μορφή της ηγεσίας του Κόρμπυν, αλλά και το πώς θα διαμορφωθούν εκλογικά τα δεδομένα στην μετά Brexit εποχή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου