1 Μαΐ 2017

Μια ευγενική επιστολή απογοήτευσης από ένα ιστορικό μπλογκερ και σχολιαστή που στήριξε τον Αναστασιάδη …..

Η χειρότερη στιγμή της προεδρίας Νίκου Αναστασιάδη.
Yiannos C. Ioannou




Όχι, δεν ήταν ο Μάρτης του 2013.
Ήταν η χτεσινή μέρα, 24 Απριλίου 2017.
Όταν ο ίδιος ο πρόεδρος είπε περίπου στο Εθνικό Συμβούλιο πως «ναι μεν προσπαθήσαμε αλλά…..». Ναι, αναμφίβολα προσπάθησε ο Νίκος Αναστασιάδης, ναι, είναι άνθρωπος που συνειδητά πίστεψε στη λύση ως μόνη διέξοδο από τα προβλήματα μας και ως μόνη δυνατότητα αποφυγής των κρίσεων που έρχονται.
Τι πήγε στραβά τότε; Διάφορα. Δεν είμαι της «εύκολης» σχολής του άσπρου – μαύρου. Δεν είμαι της νέας (παλιάς) στρατηγικής κάποιων που μόνο χαμόγελα προκαλεί πλέον, πως δηλαδή φταίνε πάντα οι άλλοι, είναι κακοί ή ανεπαρκείς οι εκπρόσωποι του ΟΗΕ, κάνουμε και μελέτες και αποτεινόμαστε σε δεξαμενές σκέψης για να αποδείξουμε πως είναι ακόμη πιο κακοί, και το …λύσαμε! Όχι, είναι πιο πολύπλοκα τα πράγματα. Είναι αμφίβολο αν ο Ερντογάν θέλει αυτή τη στιγμή να παίξει το χαρτί της winwin λύσης για το Κυπριακό. Είναι επίσης δεδομένο πως ο Μουσταφά Ακιντζί φάνηκε κατώτερος των περιστάσεων, στη σκιά πάντα (τώρα, και ακόμη χειρότερα προσεχώς) του Ερντογάν έδειξε αδυναμία (στο βαθμό που μπορούσε να κάνει κάτι), να διαχειριστεί την κρίση με το δημοψήφισμα, έδειξε αδικαιολόγητα τατσιλλίκκια και αλαζονεία.
Όλα αυτά αφορούν όμως τους άλλους. Ο πρόεδρος μας – κρίνω – ήταν εκείνος που ξεκίνησε αυτή την αρνητική ροή των γεγονότων, εκείνη τη μοιραία νύχτα στα Ελβετικά βουνά που ζήτησε μια βδομάδα διάλειμμα για να μιλήσει με το Εθνικό Συμβούλιο. Και τον Νίκο Κοτζιά.
Από τότε ξίνισε το πράγμα. Και ναι, δεν έχω τρόπο να ξέρω τι θα γινόταν αν οι δυο τους συμφωνούσαν κάτι παραπάνω εκείνη τη νύχτα, αλλά ντε φάκτο από εκείνη τη νύχτα τίποτα δεν πήγε καλά.
Και όσο φτάναμε στη χτεσινή μέρα ήταν εμφανής η αλλαγή στη ρητορική του προέδρου και των εκπροσώπων του. Ήταν εμφανής (και ατυχής) η υιοθέτηση «επιχειρημάτων» του δήθεν πατριωτικού χώρου, ήταν εμφανής η αχρείαστη ανύψωση του πήχη για ζητήματα που φαίνεται μπορούσαν να λυθούν – αναφέρομαι στις 4 ελευθερίες.
Και φτάσαμε στο χτες όταν λίγοι έκρυβαν τη χαρά τους αφού γλυτώσαμε! Πάει η λύση. Δεν ξέρουν όμως οι τραγικοί πως αυτή τη φορά αν δεν βρούμε λύση, κρίση θα έχουμε και δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια και ήρεμα τα πράγματα.
Η αποτυχία στη διαδικασία των συνομιλιών και η πιθανότατα τελεσίδικη απώλεια της ελπίδας για λύση δεν είναι όμως το μεγαλύτερο κακό.
Το μεγαλύτερο κακό είναι η νομιμοποίηση που έδωσε ο πρόεδρος με τη συμπεριφορά του στις πλέον ανεύθυνες δυνάμεις της κυπριακής πολιτικής σκηνής. Έδωσε λοιπόν στους «πατριώτες» τη δυνατότητα να επιχειρηματολογούν , να πολιτικολογούν να κενολογούν επί ίσοις όροις. Κάποτε, θεωρούσαμε πως εκείνος θα ήταν η αιχμή του δόρατος εναντίον τους. Θεωρούσαμε πως ο στιβαρός του λόγος θα υποβάθμιζε στο επίπεδο που ανήκει τον επικίνδυνο λόγο των λογής λογής Λεπέν που έχουμε στο νησί. Τώρα «εμείς», νοιώθουμε πρόεδρε, πως μείναμε μόνοι μας. Νοιώθουμε πως θέλεις να παίξεις το επόμενο σου πολιτικό παιγνίδι (και είναι αυτό απόλυτα θεμιτό, αν δεν σκοπεύεις να βγεις στη σύνταξη) με όρους που προσομοιάζουν στον επαχθή πολιτικό λόγο των ούτω καλούμενων πατριωτικών δυνάμεων.
Αυτό, πρόεδρε, είναι το απόλυτο χαμηλό. Ούτε μπορώ να σε φανταστώ να επιχειρηματολογείς με ανάλογο τρόπο με την παλιά σου φίλη την Ελένη, ούτε έχω λόγο να σε χειροκροτώ αν κάνεις κάτι τέτοιο.
Καλημέρα, και καλή (μας) τύχη.
Και κάτι τελευταίο για το οποίο δεν είμαι σίγουρος ακόμη: 
αντιλαμβάνεσαι που πάμε;


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου