8 Μαΐ 2017

Ανοιχτή επιστολή σε τζήνον που είσιεν την εντύπωση ότι εν να τον φοηθούν τζιαμαί στα σκαλιά του ΤΕΠΑΚ… Για το μυστικό της δειλίας που ξέρουμε τζαι για την μυστική εμπειρία που εν ξέρει…


Ήρτες προχτές στο ΤΕΠΑΚ, οπλισμένος, μαζί με τους παρέες σου να μας φοητσιάσεις τζιαι να μας πισκαλίσεις. Ξέρω καλά το μυστικό που σε οδήγησε να βάλεις την κουκκούλα τζιαι να πιάεις το παλλούτζι. Ξέρω το τζιαι ξέρεις το ότι έννεν εσύ ούτε οι παρέες σου που ανακαλύψατε τούτον το μυστικό. Έμαθα το τζιαι εγώ τούτο το μυστικό στο σκολείο. Εμάθαμε το καλά το μυστικό στον καφενέ της Λύσης τζιαι στον πλάτανο στο Λευκόνοικο. Εμάθαμε το τζιαι μετά στην Ομορφίτα τζιαι στην Κοφίνου. Εσταμάτησε να εν μυστικό τζίντην 15η, τζιαι την 16η, τζιαι την 17η, τζιαι την 18η, τζιαι την 19η. Την 20η εβουρούσατε να το χώσετε το μυστικό σας όταν κάποιοι άλλοι εφκαίναν πας τα stayer για τελευταία φορά. Ενομίσατε πως ήταν να το θάψετε μαζί με τους χωρκανούς μας στην Τόχνη τζιαι στο Σανταλάρη.

Ξέρουμε καλά το μυστικό σας, που εζηθκιανεύκετε για ένα κλωνί ελιάς μες τους καταυλισμούς με τα τσιατίρκα τζιαι τους συνοικισμούς που εν ιξιχάνουν. Μα που εμάθαν να συγχωρούν. 

Το δικό μας το μυστικό όμως νομίζω εν το ξέρεις, μπορεί τζιαι να μεν έκατσες καν ποττέ σου να το σκεφτείς πως έχουμε τζιαι εμείς ένα μυστικό. Μιας τζιαι έκαμες τον κόπο όμως να έρτεις ως τα σκαλιά του ΤΕΠΑΚ, λεβέντης όπως εστέκεσουν ανάπαυση με τις φόρμες σου, εννά σου το εξιστορήσω. Τούτον το μυστικό εν θα το έβρεις στα βιβλία της ιστορίας που θκεβάζεις, τούντο μυστικό εχάθηκε μές σε μια μισή πατρίδα που εμίσησες. Τζιαι επλήγωσες. Μες σε ένα εαυτό που εδιχοτόμησες τζιαι απαρνήθηκες. Μπορεί να μεν μάθεις ποττέ σου πως ένει να ξυπνάς πελλαμένος που τον έρωτα σε ένα άλλο κρεβάτι σε μια κάποια άλλη μερκά. Πως ένει να αγαπάς σε μια άλλη γλώσσα, οποιαδήποτε, που μπορεί να εν τζιαι πιο αρχαία που την δική σου. Οϊ πως έσιει τζιαι σημασία δηλαδή. Μπορεί να μεν σε έβρω ποττέ τζιαμέ στη μέση για να σου εξιστορήσω τζιάλλα, τζιαμέ στη μέση που εκατάλαβα πως για ομπρός πάω για πίσω πάλε ίδιοι εν οι αθρώποι που αγαπώ, πάλε ίδιοι εν οι αθρώποι που μισώ. Για ομπρός πάεις για πίσω πάεις, τα πράματα μπορεί να τον ίδιο ψεύτικα. Μα τζιαι το ίδιο αληθινά. 

Το μυστικό του να είσαι αθεράπευτα αισιόδοξη μες σε ένα νησί που έκαμε το μαύρο ύμνο του τζιαι παντιέρα του. Τζιαι γι αυτό μπορούμε να φορούμε - τζιαι να τιμούμε- τα μαυρογέριμα τα μαύρα τα ρούχα.
Το δικό μας το μυστικό εν θα μπορέσεις ποττέ σου να το κλέψεις, όσα σκαλιά τζιαι να ανεβείς. Όσα ρόπαλα τζιαι να κρατείς, όσα μασιέρκα τζιαι να ακονίσεις, όσες σημαίες εφταλοήτιτζες (που λαλεί τζιαι ο Ανάφεντος) τζιαι να ανεμήσεις εν θα το καταλάβεις. Εν θα τα καταφέρεις γιατί εχωσε το καλά ο Σάββας τζιαμέ στον Πλάτανο τζιαι επροστάτεψαν το με τα σώματα τους που τις σφαίρες ο Κώστής τζιαι ο Μεχμέτ (που λαλεί τζιαι ο Αντρέας). Τζιαι εφοηθήκασιν οι στράτες τζιαι εραήσαν οι βαρέλλες άμαν ανοίξασιν οι πόρτες τζιαι επλημύρισεν ο ντουνιάς με το μυστικό μας. 



No pasarás, ως τα σκαλιά σε έφερε το μυστικό σου. Ελπίζω όμως μια μέρα να πιείς τζιαι να μεθύσεις τζιαι εσού που τόυντο μυστικό φίλε κλαδοελαιολήπτη.

apo Panix

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου