15 Μαΐ 2017

Ένα ρευστό τοπίο: από τα καραγκιοζιλίκια του Αναστασιάδη, σαν απόπειρες προεκλογικών παραστάσεων σε ετερόκλητα ακροατήρια, μέχρι τα καρότα Γενεύης»… [ η σκλήρυνση της στάσης του ΟΗΕ, και η οδυνηρή πραγματικότητα για την ε/κ απορριπτική ρητορική, ότι ούτε η Τουρκία, ούτε οι τουρκοκύπριοι πρόκειται να εξαφανιστούν, ούτε να αλλάξει η γεωγραφία – και άρα όλα θα πρέπει κάποτε να προσγειωθούν στην υλική και γεωγραφική πραγματικότητα…



Ένας βασικός λόγος για τη δυσφορία των κυπρίων πολιτών, πρέπει να είναι ένα υποσυνείδητο αίσθημα ότι η πλειοψηφία των πολιτικών τους αντιμετωπίζουν, σαν παιδιά που δεν καταλαβαίνουν το νόημα του παραμυθιού «ο βοσκός ο ψεύτης». Από τις μεταμορφώσεις του Αναστασιάδη και του Αβέρωφ, και από την άλλη, τις ρητορικές χωρίς νόημα για «άλλες στρατηγικές» [λες και η γεωπολιτική στρατηγική είναι εισαγόμενη σοκολάτα], η όλη νοοτροπία μεγάλου μέρους του δημόσιου λόγου, με την ενεργή συνδρομή των μεγαλοδημοσιογράφων των οθονών και των πρωτοσέλιδων, μοιάζει με απελπιστικά παρωχημένες μορφές λόγου. Ήδη, το πώς μια μεγάλη [και με δυναμική σταθερής πλειοψηφίας] μερίδα των πολιτών ουσιαστικά απορρίπτει τις εκδοχές των ΜΜΕ, όπως φαίνεται στην έρευνα του κ. Ψάλτη [στην οποία γίνεται αναφορά σε άλλο άρθρο αυτής της έκδοσης], είναι εμφανές. Οπότε αναγκαστικά η ανάλυση θα πρέπει, πια, να κινείται στο ρυθμό των «δυο ροών επικοινωνίας» – από την μια πώς εξουσία προσπαθεί μέσα από τους αρχισυντάκτες και τα sound bites της πλειοψηφίας των πολιτικών, να επιβάλει μια εικόνα – και πώς η κοινωνία, η πραγματικότητα, αλλά και το εξωτερικό, όπως ο ΟΗΕ, βλέπει αυτό το θέαμα που μπορεί να ονομαστεί καραγκιοζιλίκια.

Αυτήν την εβδομάδα είχαμε μαγκιές τύπου κινηματογραφικού Ταρζάν, που ξαφνικά μετατράπηκαν σε ψίθυρο φοβισμένου ηθοποιού σε παλιά ελληνική κωμωδία. Και αφού ο Άιντα, όπως και οι διαρροές προς την Cyprus Mail, κατέγραφαν το εξωτερικό σκηνικό, μαζί με την περιπολία πια των πλοίων του τουρκικού κράτους γύρω από την Κύπρο, και έθεταν θέμα, είτε προόδου, είτε τερματισμού της προσπάθειας, ξαφνικά νεκραναστήθηκε η ..υπόσχεση ότι μπορεί να γίνει νέα διάσκεψη στην Γενεύη. Και ‘φτου π’ αρχής ο Φιλελεύθερος άρχισε να βλέπει συνομωσίες. Είναι και τα προεκλογικά, είναι όμως και πως έμαθε ο καθένας να μιλά και να γράφει για το κυπριακό. Μερικοί είναι τόσο αιχμάλωτοι της αναπαραγωγής της ρητορικής τους, που αδυνατούν να δουν έστω και τα απλά δεδομένα – είτε των αντιδράσεων των πολιτών, είτε της γεωγραφίας.

Τα καραγκιοζιλίκια του Αναστασιάδη: ο κακός Άιντα, και η επιστολή «μα εγώ εν τζαι…»
Η έκφραση «καραγκιοζιλίκια» κουβαλά μια αρνητική χροιά που παραπέμπει σε μια υπεροψία για το λαϊκό θέατρο του καραγκιόζη. Κουβαλά όμως και μια συμπαραδήλωση που μάλλον ταιριάζει στην πληκτική μορφή της κοινωνίας του θεάματος. Ο καραγκιόζης ήταν θέατρο σκιών – διάφοροι ψεύτικοι [με την έννοια ότι ήταν αναπαραστάσεις με τη βοήθεια της σκιάς] χαρακτήρες εναλλάσσονται στη σκηνή, και μια φωνή  δημιουργεί ένα διάλογο – και συνήθως, το ίδιο άτομο που μιλά, απλώς αλλάζει τόνο για να εμφανιστεί ως ο καραγκιόζης, ο χατζηαβάτης κοκ. Είναι ένα είδος παρωδίας της πραγματικότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, η χρήση της λέξης καραγκιοζιλίκια στην κυπριακή πολιτική σκηνή πρόσφατα, με αναφορές στη συμπεριφορά του προέδρου σε σχέση με το κυπριακό, είναι αρκετά καλή περιγραφικά. Ο Αναστασιάδης παίζει διάφορους ρόλους ταυτόχρονά, την ίδια εβδομάδα, την ίδια ημέρα μερικές φορές, αναλόγως ακροατηρίου. Μοιάζει με ένα θλιβερό left over/απομεινάριο μιας άλλης εποχής, αν και δίνει την εντύπωση ότι δεν κατανοεί το εύρος των αντιφάσεων της κωμικής του παράστασης.

Η περασμένη εβδομάδα ξεκίνησε τη Δευτερά με μια ομοβροντία των ελληνοκυπριακών εντύπων ΜΜΕ [πλην της Χαραυγής] ενάντια στον Άιντα – είχε προηγηθεί η φραστική επίθεση Αναστασιάδη ενάντια στον εκπρόσωπο του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ. Η «Αριστερή Κίνηση – Θέλουμε Ομοσπονδία» κωδικοποίησε σωστά τον καιροσκοπισμό του Αναστασιάδη: το ερώτημα, πια, είναι πότε ο Αναστασιάδης θα αρχίσει  να αποκαλεί του οπαδούς της λύσης.. νενέκους.. Όσο κωμικό και να ακούγεται, όποιος ειλικρινά αποκλείει την περίπτωση, είναι αισιόδοξος. Ο Αναστασιάδης έχει, ήδη, υιοθετήσει [όχι απλώς εννοιολογικά, αλλά και λεκτικά] τη ρητορική των απορριπτικών – για την λύση, την ομοσπονδία, τα χρονοδιαγράμματα κοκ..

Και μετά σπούρτησε κωμικά, όταν έστειλε την επιστολή στον Γενικό Γραμματέα. Καμιά αναφορά στον Άιντα, όπως ανακοίνωσε με εμφαντικό πρωτοσέλιδο ..η Αλήθεια. Έμεινε η ψευτομαγκιά στην μέση του δρόμου; Το πιο πιθανό είναι ότι ο Αναστασιάδης απλώς βιώνει την κατάσταση ότι στήνει παραστάσεις με δικηγορίστικες ρητορικές. Και κάθε ακροατήριο το βιώνει σαν διαφορετική δικηγορίστικη υπόθεση. Έτσι, λέει άλλα εδώ και άλλα εκεί. Είναι η πιο λογική ερμηνεία για την κατάστασή του.


Το ταμ ταμ ενάντια στον Άιντα, ήταν απλώς προεκλογική εξάσκηση για την παράσταση «είμαι έλλην το καυχώμαι», αλλά «εγώ εν τζαι..» διότι με πιέζουν..: η προεκλογική χορωδία Σοφοκλέους, Αβέρωφ κοκ…



Υπάρχει βέβαια και το πλαίσιο που καθόρισε προκαταβολικά ότι δεν θα επαναλάμβανε τις ανοησίες για τον Άιντα στον Γενικό Γραμματέα. Είχε, ήδη, κάνει απόπειρα και του έκοψαν τον βήχα. Από την άλλη μια μερίδα των οπαδών του ΔΗΣΥ, οι οποίοι στηρίζουν τη λύση, αντέδρασαν κάπως – ο Κουλέρμος λ.χ. βγήκε με εκείνο το ιστορικό πρωτοσέλιδο σχόλιο «το κρίμα στο λαιμό σας». Ο Πολίτης αντίθετα ήταν απολυτά πειθήνιος – στο εσωτερικό εκτόνωσε τη δυσφορία των υποστηρικτών της λύσης, ενώ το εξώφυλλο έμοιαζε με έκδοση προσωπικής εφημερίδας του προεδρικού. Ήδη, ο διορισμός του Σοφοκλέους, μέρος του κυκλώματος του Αβέρωφ, και άτομο χαρακτηρίζεται από εμμονές με καταβολές από την απλοϊκότητα της εθνικοφροσύνης, θα είναι, φαίνεται/λέγεται το όργανο εξισορρόπησης ανάμεσα στα θεάματα του Αναστασιάδη με τη φουστανέλα, και την προσπάθεια να συγκρατηθούν με ευχολόγια οι δεξιοί οπαδοί της λύσης. Η εικόνα του Σοφοκλέους σαν «Κληριδικού» είναι σχετικά παραπλανητική – ανήκει μάλλον στο επίπεδο/πλαίσιο Αβέρωφ: θα πει οτιδήποτε για το συγκεκαλυμμένο συμφέρον [τουλάχιστον ο Κληρίδης απέφευγε τα δημόσια θεάματα και τα άφηνε σε άλλους]. Πολιτικά/ιδεολογικά το επίπεδο ρητορικής του Σοφοκλέους [εκτός από το «συμπεριφορά πολιτικής ανηθικότητας» με φτηνό καταφύγιο το Μαρί κάθε φορά που πρέπει να συγκαλύψει την ημετεροκρατία του κόμματος του] ήταν εμφανής και στο σχεδόν κωμικό επιχείρημα του γιατί έπρεπε να ψηφιστεί το νομοσχέδιο του κόμματος του για το ψήφισμα του ΕΛΑΜ – το οποίο μετα ανέπεμψε Αναστασιάδης. Σαν παιδική φαντασίωση γεμάτη παραπλανήσεις της μνήμης είχε σαν τίτλο «είμαι ελλην το καυχιέμαι». Οι απέναντι δεξιοί, στην βόρεια Κύπρο, θα έχουν τώρα τον καθρέφτη του «τι χαρά να είσαι τούρκος».

Και ο ίδιος ο Αβέρωφ κινήθηκε στον ρυθμό των καραγκιοζιλικιών του Αναστασιάδη τεκμηριώνοντας το σενάριο στο οποίο θα παίζει ο Σοφοκλέους και τα εξαπτέρυγα του πολιτικαντισμου του Αναστασιάδη. Αφού το έπαιξε δυσαρεστημένος για την αναπομπή του νόμου που ο ίδιος εισηγήθηκε, μετά λες και δεν συμβαίνει τίποτε, έτρεξε να στηρίξει τα καραγκιοζιλίκια – προσπάθησε να πει ότι κατηγορούν τον πρόεδρο οι απορριπτικοί γιατί τα έδωσε όλα, και το ΑΚΕΛ γιατί δεν .. «ότι δεν έδωσε αρκετά». Καταλαβαίνεις τον Αβέρωφ, πια, όταν θα ξεκινήσει ύπουλα τη λαφαζανια από τον τόνο της φωνής που καμώνεται ότι τάχα μου εκείνη την ώρα το σκέφτηκε… και απορεί δημοσίως. Σύντομα θα έχει και ο Χάσικος την ευκαιρία να πάρει την εκδίκησή του από τον Αβέρωφ αν συνεχίσει ο τελευταίος αυτό το πληκτικά επαναληπτικό σενάριο του δήθεν σκεπτόμενου Αβέρωφ. Διότι άμα χάσει ο Αναστασιάδης τις εκλογές, θα τεθεί και θέμα ηγεσίας του ΔΗΣΥ… Οπότε αν θέλει κάποιος να δει γιατί ο καιροσκοπισμός του Αβέρωφ θα ταυτιστεί απόλυτα με αυτόν του Αναστασιάδη, ιδού ο λόγος: αν κερδίσει ο ΔΗΣΥ ο Αβέρωφ θα το παίξει.. «σε εμένα ανήκει αυτή η νίκη». Ενώ όταν χάσει, θα αρχίσουν τα όργανα… Σύρθηκε και ο Χριστοδουλίδης σε αυτό.

Όταν η Cyprus Mail εξηγεί στα παιδιά του «ταμ ταμ», τις συνέπειες από την μη τήρηση συμφωνιών [ο Αναστασιάδης δεν κατάλαβε ότι, όταν του δίνει πίστωση εμπιστοσύνης η Τουρκία, ή οποιοδήποτε κράτος, πρέπει να τηρεί τον λόγο του;], και τις συνέπειες των αππωμάτων απέναντι στον ΟΗΕ
Πέρα από τα γενικότερα καραγκιοζιλίκια του ΔΗΣΥ, αξίζει να αναφερθεί και η Cyprus Mail, η οποία εξελίσσεται στην πιο σοβαρή και ενημερωμένη εφημερίδα της δεξιάς. Η Mail είχε από τις αρχές του χρόνου κατανοήσει το πολιτικαντικο χορό του αυτοεξευτελισμού του Αναστασιάδη [για αυτόν είναι απλώς μέρος μιας πληκτικής διαδικασίας επαναλήψεων που δεν μπορεί να αποφύγει γιατί δεν ξέρει κάτι καλύτερο] ενώ πρόσφατα εμφανίστηκε να έχει πρόσβαση σε σημαντικές πηγές πληροφοριών. Μετά την διεύρυνση των καραγκιοζιλικιών Αναστασιάδη η εφημερίδα ξεκαθάρισε στον ελληνοκύπριο ηγέτη ότι, αν συνεχίσει το σενάριο των προεκλογικών θεαμάτων, απλώς θα αρχίσει και ο ΟΗΕ να θέτει ζήτημα αποχώρησης της Ουνφικυπ.

Και κολλητά, ο Άιντα επέμενε ότι έστω και μικρή πρόοδος υπάρχει στην συνομιλίες και ότι η λύση είναι εφικτή σύντομα – και έριξε και το δικό του «Μολών λαβέ», αφού η τοπική κωμωδία πάει για παρωδία στο Χόλυγουντ: είτε πρόοδος προς την λύση, είτε κατάρρευση..
Σούζα ο δικηγόρος από τη Λεμεσό. Έστειλε επιστολή γιατί η Τουρκία δεν τον λαμβάνει υπόψιν. Αλλά η Mail αποκάλυψε επίσης ότι ο λόγος που η Τουρκία ξανάρχισε να κάνει περίπατους γύρω από την Κύπρο [αποδεικνύοντας την αβάσταχτη μοναξιά του Αναστασιάδη διεθνώς, όπως και το 2014] ήταν ότι ο ίδιος παραβίασε την άτυπη συμφωνία με την Τουρκία στο Νταβός το 2015 – τότε, σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο Αναστασιάδης είχε συμφωνήσει με τον Νταβούτογλου ότι η Τουρκία δεν θα έκανε ζήτημα για το τεμάχιο 6 της κυπριακής ΑΟΖ, μέρος του οποίου διεκδικεί και η Τουρκία. Αλλά τώρα που αποκαλύφθηκε ότι ουσιαστικά ο Αναστασιάδης έλεγε ψέματα για την προθυμία του για λύση [και αυτό αποδεικνύεται επανειλημμένα τους τελευταίους μήνες] εγκατέλειψε και η Τουρκία την άτυπη συμφωνία. Το πρόβλημα με τον Αναστασιάδη είναι ότι δείχνει να μην μπορεί να συμπεριφερθεί ώριμα: φαίνεται ότι δεν μπορεί να κατανοήσει ότι άππωμα από την ανοχή που του επίδειξαν στον ΔΗΣΥ, όταν πετούσε τασάκια για να επιβάλει τις απόψεις του, ήταν απλώς εσωτερικό πρόβλημα δειλίας στον ΔΗΣΥ, και ότι ο περίγυρος δεν ενδιαφέρεται για τα καμώματα του. Η αγένεια του απέναντι στον κ. Ακιντζή είναι εκεί – και παρά την ομοβροντία των ΜΜΕ δεν φάνηκε να πείθει ούτε καν εσωτερικά την πλειοψηφία ότι για όλα φταίει ο «κακός Μουσταφά», όπως προσπάθησε να υποβάλει μέχρι και τα πρωτοσέλιδα του Πολίτη.

Το προεκλογικό παιχνίδι ανεμόμυλου του ΔΗΣΥ και του Αναστασιάδη
Ο Αναστασιάδης ετοιμάζεται να πουλήσει ένα γελοίο παραμύθι – ο άνθρωπος του 2004, τώρα θα το παίξει Τάσσος και θα κατηγορεί το ΑΚΕΛ ότι τον πιέζει για παραχωρήσεις, ενώ θα συναγωνίζεται του απορριπτικούς στα πυροτεχνήματα [έλειψαν οι πύραυλοι, έμειναν τα ομοιώματα] ..και κατά περιόδους, με το τον «είμαι έλλην το καυχιέμαι» θα εξηγεί και στους καημένους τους αιχμάλωτους της μάντρας του Πολίτη, ότι σε σύγκριση με τον Παπαδόπουλο, ο Αναστασιάδης, τουλάχιστον δεν είναι τόσο απορριπτικός…

Είναι αξιον απορίας ποσό ποσοστό θα πιστέψει αυτό το θέαμα ανεμόμυλου. Αλλά αυτό που ίσως δεν υποψιάζεται ο ηλικιωμένος [και εκτός επαφής] κύριος στο προεδρικό [ο οποίος φαίνεται να πιστεύει ότι θα εξαγοράσει τις εκλογές και δεν θα το καταλάβει η κοινωνία – και για αυτό ίσως να είναι καλά να συμβουλευτεί συγκριτικά την κορεατική εμπειρία], είναι ότι ίσως το παιχνίδι να παιχτεί, όχι στο κυπριακό, αλλά στην εσωτερική διαφθορά. Και εκεί μάλλον έχει πλέον κριθεί…

Η πλειοψηφία της ελληνοκυπριακής ελίτ [ο Αναστασιάδης και οι απορριπτικοί] φαίνονται να εκλιπαρούν για χρόνο – αφού όπως δείχνει η Ιστορία, η όλη τους πορεία από το 1948, είναι η αποδοχή αυτού του απέρριπταν χθες – με μοναδικό στόχο να είναι αυτοί που θα έχουν την εξουσία… Παραβλέποντας τις συνέπειες, για τις οποίες ήταν σαφής και ο Τάσσος: την μετατροπής της Πολιτείας σε κοινότητα [διότι αυτό εξαρτάται και από το εξωτερικό σαν συνέπεια]
Όσο για το κυπριακό, εφόσον η μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ εξαρτώνται η έχουν σε αυτά προσβάσεις είτε ο Παπαδόπουλος είτε ο Αναστασιάδης, τότε μια ενδεχομένη αντιπαράθεση μεταξύ τους στο δεύτερο γύρο και εκλογή ενός από αυτούς, σημαίνει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα συνεχίσει να υποβαθμίζεται σε κοινοτική δομή, ενώ η δυναμική των διαδικασιών επανένωσης θα μεταφερθεί εκτός της πολιτικής εξουσίας και περισσότερο στις ντε φάκτο πρακτικές από τα κάτω, και τις εξωτερικές μεταμορφώσεις που θα λειτουργούν σαν ντε φάκτο πραγματικότητα. Είναι, επίσης, πιθανό ότι και το θέμα της ΑΟΖ θα παγοποιηθεί, καθώς η Τουρκία θα επιδεικνύει άνετα πια τη θέση της ότι η ΑΟΖ της περιβάλει την Κύπρο – μετατρέποντας το θαλάσσιο χώρο γύρω από την Κύπρο σε ένα είδος νεκρής ζώνης όσον αφορά τις εξελίξεις, όπως είναι το Αιγαίο. Και καθώς οι Τουρκοκύπριοι θα αποκτούν πρόσβαση [με τον ένα η άλλο τρόπο στην Ευρώπη, αλλά και στο μη ηγεμονικά καθοριζόμενο πια πλαίσιο στην περιοχή μας και στην Ασία ευρύτερα] η ελληνοκυπριακή ελίτ της «όποιας λύσης» ή/και της «άλλης στρατηγικής» θα μπορούν, πια, να διαπραγματευτούν μια χειρότερη λύση συμβιβασμού, αναγνωρίζοντας σαν θετικό αυτό που τώρα δαιμονοποιούν [όπως έκαναν το 1960 απέναντι στο 1948 κοκ] και εκλιπαρώντας για αυτά που θα έχουν χάσει – όπως κάνει πάντα η εθνικά αιθεροβατούσα πτέρυγα της ελληνοκυπριακής ελίτ, που ταυτίζεται με τον λύμπουρο που πετά και νομίζει ότι κυβερνά τον κόσμο…

Τώρα, αν οι προειδοποιήσεις του Άιντα συνοδευτούν και από σύγκλιση δεδομένων συμφερόντων, για να προχωρήσει κάτι τον Ιούλιο, θα φανεί. Στο εσωτερικό υπάρχει μια κάποια πίεση προς τον Αναστασιάδη από μερικούς Κληριδικού [την Αλήθεια του Κουλερμου, όχι τον πειθήνιο κ. Σοφοκλέους] – αλλά για να γίνει πραγματική πίεση πρέπει να εκφραστεί και πρακτικά. Για την ώρα τους θεωρεί δεδομένους ο ΔΗΣΥ σαν μέρος της χειραγώγησης του Πολίτη, η οποία μετατρέπεται σε κομματική εφημερίδα.






2 σχόλια:

  1. Εξοχή ανάλυση και καταγραφή των πραγματικών γεγονότων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή