8 Μαΐ 2017

Δελτίο Εποχής: φυσούσε ένα παράξενος άνεμος, κάπου ανάμεσα σε χειμώνα και άνοιξη, και ας ήταν Μάιος.. Μια κυβέρνηση που παραπαίει ανάμεσα στη διαπλοκή/διαφθορά και επαναλαμβανομένη απόπειρα Μετατοπίσεων, περιμένοντας τον Γκοντό στο κυπριακό [ότι και αν είναι, πια, αυτός ο Γκοντό], και ενδιαφέροντα εξωτερικά συμπτώματα




Στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό η αποσύνθεση της κυβέρνησης Αναστασιάδη [από τον Χάσικο, στον Χάρη, στον Ιωνά] συνεχίζεται, ενώ φαίνεται ότι ο ΔΗΣΥ προσπαθεί εναγωνίως να συμμαζέψει κάπως την κατάσταση [υπόσχονται ότι κάπου… θέλει τελικά λύση] – με τον Αναστασιάδη να περιορίζει τις αρλούμπες μόνο στο χώρο των συναντήσεων για το κυπριακό. Στο κυπριακό ξεκαθαρίζει η εικόνα ότι τις δικαιολογίες  καθυστέρησης τις εφευρίσκουν διάφορες πτέρυγες των ελληνοκυπρίων: οι απορριπτικοί κοιμούνται και ξυπνούν με σενάρια τρόμου που έχουν αφαιρεθεί τόσο πολύ από την πραγματικότητα πια, που δεν ασχολούνται πλέον ούτε καν τυπικά να τεκμηριώνουν τί λένε. Ο Αναστασιάδης φαίνεται ότι κατασκεύασε μόνος του τελικά το μέγα ζήτημα των 4 ελευθερίων για τους τούρκους υπηκόους, τον άφησε ξεκρέμαστο η ΕΕ. Στα ενεργειακά, ο τροχός γυρίζει πάντως – και φυσικά το Ισραήλ συζητά με την Τουρκία για αγωγό. Και όσοι πίστευαν στην συμμαχία με το Ισραήλ, ξαφνικά έχασαν την λαλιά τους. Ενώ σιγά σιγά γίνεται και κατανοητό ότι η Τουρκία διεκδικεί θαλάσσιο χώρο έξω από την Πάφο – και δεν μπορεί κανένας να την υποχρεώσει να δεχτεί τις αποφάσεις της Λευκωσίας. Και εδώ είναι θέμα διαπραγματεύσεων ή όπως στο Αιγαίου μπορεί να παγώσει το θέμα και εδώ  για δεκαετίες. Αυτό όντως ανησυχεί την απορριπτική και την Αναστασιαδική πολιτική ελίτ που ονειρευόταν να φάει με χρυσά κουτάλια από το φυσικό αέριο. Τώρα η προοπτική απομακρύνεται όπως και τα κουτάλια – χωρίς λύση. Το ενδιαφέρον σε αυτό σχετικά μουντό τοπίο, είναι η επανεμφάνιση ενός είδους κατανόησης μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ στο συριακό. Και ανάλογες κινήσεις Τουρκίας – Ρωσίας. Και στο κλίμα εκτόνωσης μέσω ισορροπιών των διάφορων πόλων του παγκοσμίου συστήματος, να καταγράψουμε και τη δήλωση του Τραμπ ότι θα ήταν «τιμή του» να συναντήσει τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας… Τα ΜΜΕ το έριξαν χαμηλά… Πολεμάνε και αυτά για κάποιο νόημα σε ένα κόσμο που αλλάζει δραματικά…

Το εσωτερικό σκηνικό: η παραίτηση/ήττα του Χάσικου, η περιφορά του κωμικού Χάρη και επίθεση των φασιστικών αρνιών στη εκδήλωση του ΤΕΠΑΚ
Η παραίτηση του Σωκράτη Χάσικου είναι αντίστοιχη με την αποπομπή του Ρίκκου. Ο Χάσικος κατάφερε να φύγει κάπως αξιοπρεπώς. Οι απολογητές του στα ΜΜΕ, όπως η φαιδρότητα του Καλλινίκου, φώναζαν γιατί να δεχτεί ειρωνείες και επιθέσεις ο Χάσικος, αφού είχε επικαλεστεί προσωπικούς λόγους. Ο Χάσικος και οι οπαδοί του παίρνουν ουσιαστικά αυτό που αφήσαν σαν εικόνα. Οι ίδιοι έφτιαξαν το κλίμα υστερίας που πήρε την κοινωνία σε κλίμα πραξικοπήματος το 2011 – οπότε το ότι η κρίση των ορίων αλληλοσεβασμού βρίσκεται σε κρίση είναι κάτι αρχήν προϊόν της ίδιας της πρακτικής αυτών που διαμαρτύρονται σήμερα. Από εκεί και πέρα ο κ. Χάσικος έγινε από μόνος του σύμβολο της σύγκρουσης συμφερόντων. Το να διαπιστώνεται σήμερα με δήθεν θλίψη η κριτική είναι αστείο – τί νόμιζε δηλαδή ο  κ. Χάσικος και οι απολογητές του – ότι επειδή έλεγε ότι δεν υπήρχε σύγκρουση συμφερόντων, τον πίστευε κανείς;

Η γενικότερη κρίση της κυβέρνησης φαίνεται και από το γεγονός ότι ο Χάσικος έφυγε μεν, αλλά όσοι μένουν δεν είναι σε καλύτερη μοίρα. Ο Δημητριάδης αντιμετωπίζει σοβαρές κατηγορίες για παρατυπίες που ζημιωσαν το δημόσιο στην ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών στο λιμάνι Λεμεσού – όμως ο Αναστασιάδης που λέγεται ότι θέλει τις ψήφους της «οικογένειας» [και του όποιου δικτύου], δεν θα τον διώξει φυσικά. Ο Χάρης μοιάζει με κινούμενο ανέκδοτο πια – και ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει αν θα σεβαστεί τον νόμο ή όχι. Και ο Αναστασιάδης χαμένος στην κοσμάρα του δεν φαίνεται να κατανοεί το σκηνικό σαν εκφυλισμό κάθε έννοιας συνοχής. Και επιπλέον ο Ιωνάς βρέθηκε με ακόμα μια κρίση που αναδεικνύει την υποκρισία και τα δυο μέτρα και δυο σταθμά. Ενώ την προηγούμενη φορά που έγιναν επεισόδια στη Λεμεσό επέβαλε την παραίτηση του τέως επικεφαλής της αστυνομίας που, από ότι φαίνεται, δεν του έκανε τα χατίρια για ρουσφέτια στους διορισμούς, τώρα με τα επεισόδια στο ΤΕΠΑΚ, ξαφνικά δεν ..έγινε τίποτα… Και ας είχε ειδοποιηθεί η τοπική αστυνομική διεύθυνση. Σε αυτό το συγκριτικό πλαίσιο υποκρισίας και οι πληροφορίες για έρευνα [στην οποία συμμετείχαν διορισμένοι του Ιωνά και του ημέτερου του επικεφαλής της αστυνομίας] κατέληξε στο εξής λαμπρό συμπέρασμα: η απάντηση στο ερώτημα για τη διαπλοκή του υποκόσμου με άτομα στην αστυνομία [κάτι που φαίνεται από τη δολοφονία Καλοψιδιώτη], είναι ότι… φταίει αυτός που διέρρευσε την σχετική έρευνα.

Με αυτό το σκηνικό η κυβέρνηση παραπαίει έστω και αν άρχισε τις προσπάθειες μαζικές εξαγοράς. Ο ΔΗΣΥ πάντως δεν φαίνεται να κατανοεί την οργή που προκάλεσε η προηγουμένη περίοδος δικής του διακυβέρνησης – και το ότι το 76% του 2004 ήταν και ψήφος απόρριψης εκείνης της περιόδου και των εκπροσώπων της. Σέρνεται από εδώ και από κει προσπαθώντας να ξεγελάσει παρά να κάνει κάτι που να υπόσχεται ότι θα αλλάξει κάτι. Ποιός αντέχει την εικόνα ακόμα 5 χρόνια Αναστασιάδη, Ιωνά και Χάρη;…

Το μόνο στο οποίο φαίνεται να υπάρχει κάποια κίνηση είναι στην προσπάθεια να συμμαζευτεί κάπως ο Αναστασιάδης και να σταματήσει να νομίζει ότι το κόμμα του και ο ίδιος αλλάξαν πολιτική στο κυπριακό [και τώρα είναι με τους απορριπτικούς – ο Αναστασιάδης ξέρει από αυτά, την ίδια αλλαγή είχε κανει και το 1992 και το 2010, απλώς τώρα λόγω ηλικίας μάλλον ξεχνά το πλαίσιο – πότε πρέπει να λέει τί]… Οπότε δεν είπε τίποτα ανάλογο των ανοησιών της περασμένης εβδομάδας, αλλά από ότι μάθαμε από τον Ακιντζή είπε τα κουφά του στην συνάντηση για το κυπριακό. Τους είπε ότι ανέπεμπε το νόμο του κόμματος του για αποφυγή του ψηφίσματος του ΕΛΑΜ για το 1950.. για να αποτρέψει το ψήφισμα. Μάλλον θα τον κοίταξαν με λύπη. Είναι κρίμα όποιος λέει τέτοια πράγματα – είτε δεν έχει τί να πει και λέει εν γνώσει του ανοησίες, είτε δεν καταλαβαίνει πια το πλαίσιο και πόσο ανόητα ακούγονται όλα αυτά..

Και στο κλίμα της σήψης και της διαπλοκής ήρθε και μια απόπειρα τραμπουκισμού στην εκδήλωση του Γραναζιού με την Αριστερή Κίνηση-Θέλουμεν Ομοσπονδία στο ΤΕΠΑΚ. Το επεισόδιο μπορεί κανείς να το δει σε διάφορα επίπεδα, αλλά στο γενικότερο βαρύ κλίμα, θύμιζε και πάλι τα δυο μέτρα και δυο σταθμά του Ιωνά που επιτρέπει τέτοιους εκφασισμού της πολιτικής συμπεριφοράς, όταν είναι από τις κερκίδες των προνομιούχων ομάδων της κυβέρνησης. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η αντίσταση και η εκδίωξή των τραμπούκων, ήταν ένα πολύ θετικό στοιχείο – ένδειξη ενός κλίματος ότι η κοινωνία δεν μπορεί, πια, βασίζεται μόνο σε μια πολιτεία που ασχολείται μόνο με τις ευνοιοκρατικές αποφάσεις για ημέτερους. Η επιμονή στη λύση είναι πέρα από την εξουσία πια, όπως ανακάλυψαν και ανακαλύπτουν τα απορριπτικά ΜΜΕ που δεν μπορούν πια να επιβάλουν ευκολά την ομοφωνία της υποταγής στην εθνική ενότητα όπως παλιά. Σε αυτό το πλαίσιο, ο τραμπουκισμός αυτού που μπήκε για να σταματήσει την εκδήλωση, έμοιαζε με ένα κωμικά κατάλοιπο/delayed left over της υστερία τω αρχών της δεκαετίας  του 1990.. Τότε ναι υπήρχε τέτοιο κλίμα. Τώρα δεν τους παίρνει…

Στα θετικά αξίζει, επίσης, να τονιστεί η προσπάθεια του ΕΛΑΜ να αποστασιοποιηθεί και αντίθετα η προσπάθεια της νυν ηγεσίας της ΕΔΕΚ να κάνει κριτική στον τραμπουκισμό γιατί… γίνει κακή εικόνα.. λες και η ΕΔΕΚ πια νοιώθει ότι πρέπει να απολογείται και για τους τραμπουκικούς των απογόνων του γριβισμού..

Ότι και να ήταν πάντως η αντίσταση ήταν ιστορική και σφραγίζει το ΤΕΠΑΚ στα πλαίσια των αρχικών του ιστορικών σταδίων, με πιο ελεύθερη εικόνα έκφρασης ιδεών. Ουσιαστικά, ο κ. Κλεοβούλου [αν είναι αυτός που όρμησε στην αίθουσα] έμπαιζε με ένα τηλεοπτικό ζόμπι από τη δεκαετία του 1990, το οποίο προσγειώθηκε στο παρόν. Και ήταν κωμικά εκτός τόπου και χρόνου. Όμως στις αρχές της δεκαετίας τους 1990, όταν ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Κύπρου στα πλαίσια της τότε υστερίας ενάντια στις ιδέες Γκάλι τότε, το κλίμα ήταν υστερικό από τον εθνικισμό – έγινε ολόκληρο θέμα γιατί δεν δόθηκε προνομιακή θέση στον αρχιεπίσκοπο. Ο Αναστασιάδης απειλούσε να αφαιρέσει τον τήβεννο της Τσουγιοπούλου[τόσα καταλάβαινέ από σπουδές και αυτονομία των πανεπιστημίων], ενώ, όταν ένας φοιτητής έγραψε σε ένα φοιτητικό περιοδικό κείμενο με τίτλο στο στυλ «η Κύπρος δεν ήταν μόνο ελληνική», τα ΜΜΕ έπαθαν σπασμούς, και εκμαιεύτηκε μέχρι και δήλωση από τον παππού του ότι αν ήταν προδότης με αυτά που έγραφε έπρεπε να τον κτίσουν σε τείχος όπως στην αρχαιά εποχή… τέτοια λαμπρά. Από εδώ βγαίνει αυτός. Και έπεσε το 2017..

Το κυπριακό και το διεθνές πλαίσιο

Υπάρχουν ακόμα άτομα, όπως ο Τ. Τσελεπής που ελπίζουν ότι κάτι μπορεί να γίνει μέχρι τον Ιούλιο. Ο Άιντα ελπίζει επίσης, αλλά επειδή κατάλαβε τον Αναστασιάδη, και λογικά έχει βαρεθεί να ακούει τις υπεκφυγές του, άρχισε να μιλά και τους κίνδυνους του τέλους της διαδικασίας. Πάντως ο Γκουτιέρες έκοψε τον βήχα του Αναστασιάδη που φάνηκε να σκέφτηκε ότι αν άνοιξει και θέμα Άιντα θα κέρδιζε ακόμα λίγο χρόνο. Ο Άιντα θα είναι εδώ. Οι Ευρωπαίοι επίσης ξεκαθάρισαν στον Αναστασιάδη ότι δεν ενδιαφέρονται να παίξουν το παιχνίδι του με τις 4 ελευθερίες που είναι τελικά 1, και αυτή εξαρτάται από την αναλογία 4 προς 1 υπέρ των ελληνοκύπριων. Και εκεί παγιδευμένος φαίνεται να είναι ο Αναστασιάδης.
Στο μεγάλο θέμα  που έλπιζε να του αποδώσει – το φυσικό αέριο – τα κύματα είναι επίσης δύσκολα. Ο κ. Έλληνας τον οποίο έδιωξε ο ΔΗΣΥ για να φτιάξει μια ημετεροκρατική κομματική ομάδα για το φυσικό αέριο [που δεν κανει και δεν λέει τίποτα πια] παρατήρησε ότι η Τουρκία δεν έχει πια ανάγκη το κυπριακό φυσικό αέριο – και έμμεσα εξηγούσε ότι, όπως εξελίσσονται τα δεδομένα η Τουρκία θα είναι ο περιφερειακός κολοσσός αγωγών φυσικού αερίου. Και ότι το κυπριακό φυσικό αέριο από μόνο του μάλλον αυτοεγκλωβισμό θα φέρει… Και πριν καν απορροφηθουν αυτά, να σου και το Ισραήλ να συζητά για αγωγό  με την Τουρκία. Και όλες οι φαντασιώσεις της δεξιάς και των υποκριτών απορριπτικών για συμμαχία με το Ισραήλ κατέρρευσαν και παλιν…

Η πραγματικότητα της περιοχής όπως γράψαμε και προηγουμένως απαιτεί στήριξη του συνοριακού καθεστώτος της Κύπρου.
Αυτό που έκανε η κυβέρνηση με εξαίρεση μια προσπάθεια να διατηρηθούν οι δίαυλοι επικοινωνίας με την Μόσχα ήταν να είναι υπάκουη γενικά στη Δύση. Και τελικά, ποιός θα ασχοληθεί με ένα ν νησί που θεωρείται δεδομένο; Εδώ η Νούλαντ συμπεριφερόταν λες και έδινε οδηγίες. Οπότε σε εκείνο τον χαζό κυκεώνα φαντασιώσεων [όπου τάχα μου οι Αμερικανοί θα έκαναν κάτι, το Ισραήλ θα μας προστατεύει – όλοι σύμμαχοι της Τουρκίας στην ευρύτερη ιστορική γεωπολιτική της περιοχής] οδήγησαν στο αδιέξοδο της διαπίστωσής ότι η κυπριακή δημοκρατία εκτός από το κωμικό [όταν παρουσιάζεται με διεθνείς διαστάσεις και από τους απορριπτικούς και από τους αναστασιαδικους] φαινόμενο Κοτζιά, δεν έχει συμμάχους για να διεκδικήσει κάτι παραπάνω στην δική της ΑΟΖ..…

Οι ελληνοκύπριοι δεν μπορούν να επιβάλουν τη θέληση τους. Άρα; Μοιάζουν τραγικά αχαπαροι για τις διαφαινόμενες συνέπειες όπως μερίδα της πολιτικής ελίτ της δεκαετία του 1950…
Το ευχάριστο γεωπολιτικά είναι το ότι μετα από την θεαματικό splash του Τραμπ με τον βομβαρδισμό ενός αεροδρομίου στην Συρία, την βόμβα μεγατόνων σε ένα βουνό στο Αφγανιστάν, και την ανακοίνωση για αποστολή πολεμικών πλοίων στην Κορέα [τελικά τα πλοία πήγαιναν στην Ινδονησία], η εικόνα ηρέμησε. Προφανώς ο Τραμπ έστησε το θέαμα σαν ένδειξη ότι θα υπακούει το βαθύ κράτος… Αλλά η συνέχεια ήταν μάλλον anti-climax. Στο Αφγανιστάν, οι Ταλεμπάν έκαναν μια θεαματική επίθεση σε στρατόπεδο αποδεικνύοντας το μάταιο της «μητέρας όλων των βομβών» σε ασύμμετρους πολέμους. Στην Κορέα, ο Τραμπ αλλαξε ρητορική με την Κίνα και τώρα θεωρεί ότι έχει καλή σχέση με τον κινέζο ηγέτη και φαίνεται να τοποθετεί το θέμα της Βόρειας Κορέας στα πλαίσια των συζητήσεων με το Πεκίνο. Και σε μια εντυπωσιακή δήλωση, που πέρασε όμως απαρατήρητη [γιατί το βαθύ κράτος στα ΜΜΕ δεν μπορούσε προφανώς να την μεταδώσει] ο Τραμπ δήλωσε ότι θα ήταν «τιμή του» να συναντήσει τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας. Και ειρωνικά είχε μάλιστα πει – τώρα αυτό θα είναι breaking news, δεν είναι; Τελικά δεν ήταν… Κατά τα άλλα στο εσωτερικό των ΗΠΑ η αντιπαράθεση παίρνει διάφορες διαστάσεις – και το πιο σαφές από την προβληματική πολιτική του Τραμπ [εκτός από το μεταναστευτικό] είναι η μαζική απορρύθμιση των οικολογικών περιορισμών…

Όσο αφορά, ωστόσο, στην περιοχή μας η σχέση Ρωσίας – ΗΠΑ φαίνεται να βελτιώνεται παρά το επεισόδιο με τον βομβαρδισμό του αεροδρομίου. Ενώ συνεχίζονται οι συζητήσεις στην Αστάνα, φαίνεται άτυπα να ονομάζονται «safe zones» [ορολογία που έριξε αρχικά ο Τραμπ] οι περιοχές όπου μαζεύονται με κοινή συναίνεσή οι ισλαμιστές για επέλθει ένας τύπος εκεχειρίας. Άτυπα οι σχέσεις των δυο μεγάλων παικτών του ψυχρού πολέμου, φαίνεται να οδηγούν σε κάποια συνεννόηση. Μια τέτοια εξέλιξη θα δημιουργήσει και πάλι το πλαίσιο για κίνηση στο κυπριακό όπου χωρίς αυτές τις δυο μεγάλες δυνάμεις δύσκολα βγαίνει άκρη με τις εγγυήσεις και την ασφάλεια [με δεδομένο ότι μόνο με ικανοποιητικές δικές τους εγγυήσεις, όπως της Ρωσίας, θα δεχθούν οι ελληνοκύπριοι τις με κάποια μορφή  τουρκικές για τους Τουρκοκυπρίους [οι οποίοι μετά τον απίστευτο σε θράσος καιροσκοπισμό της πλειοψηφίας της Βουλής είτε με ψήφο, είτε με αποχή, επέτρεψαν να περάσει κάτι που βιώνεται σαν ρατσιστικό σύνθημα από τους Τουρκοκυπρίους – αλλά και σαν προσβλητικό από μεγάλη μερίδα των ελληνοκυπρίων[ Η αυξανόμενη προσέγγιση Τουρκίας – Ρωσίας είναι επίσης μέρος ενός κλίματος που σπρώχνει το κυπριακό από το εξωτερικό προς λύση. Αλλά βέβαια χωρίς τους ιθαγενείς δύσκολα κινείται κάτι. Το ευτύχημα είναι ότι οι υποστηρικτές της λύσης, σε διάφορες πια παρατάξεις, δεν φαίνονται διατεθειμένοι να φοβηθούν τους τραμπουκισμούς ή να συγχωρέσουν εύκολα [και να πειθαρχήσουν] στον καιροσκοπισμό.

Υπάρχει βέβαια και η Ευρώπη. Αλλά εκεί αναμένονται σαν εν δυνάμει ουσιαστικό σημείο οι γερμανικές εκλογές που είναι μετά το κυπριακό οριακό σημείο του καλοκαιριού. Μια νίκη του Σουλτς ή μια νίκη της αριστεράς μπορεί να δώσει νέα ώθηση στην εικόνα της Ευρώπης – πέρα από την τετριμμένη πια εικόνα των Μέρκελ – Σόιμπλε σαν γερασμένων «παληκαριών/κυριών της γερμανικής ηγεμονίας. Θα μπορέσει, όμως, η Ευρώπη ή  η Γερμανία; Στην Βρετάνια παίζεται επίσης ένα ενδιαφέρον παιχνίδι. Ελέγχοντας τα ΜΜΕ και απορροφώντας από την ακροδεξιά οι συντηρητικοί έχουν σαφές προβάδισμα σε ένα κλίμα στο οποίο οι συντηρητικοί προβάλλονται σαν η σταθερή δύναμη που μπορεί να διαπραγματευτεί εθνικά το Brexit. Όμως το κατεστημένο έχει και ένα επιπλέον στόχο – με μια σχεδόν υστερική επίθεση των ΜΜΕ για περισσότερο από ένα χρόνο, και διαρροές από τους μπλερικους, ο στόχος είναι να εμποδιστεί η ανακατάληψη του εργατικού κόμματος από την αριστερά. Οπότε εκεί το θέμα είναι και συγκριτικό, αλλά στην ουσία αφορά και τις δυναμικές του έστω και καθεστωτικού λογού στο μέλλον. Ήδη η παρουσία του Κόρμπυν υποχρέωσε και τους συντηρητικούς σε ένα φιλεργατικό τόνο.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου