1 Μαΐ 2017

Ο Πανίκος Χρυσάνθου σε διαμαρτυρία με απεργία πείνας ενάντια στην προσπάθεια λογοκρισίας και τιμωρίας για την προσπάθεια να ειπωθεί / γραφτεί κινηματογραφικά η υπόγεια αλήθεια της Κύπρου, ως χώρος, και ο Ιστορικός μας χρόνος



Η επιτυχία της τελευταίας ταινίας του Πανίκκου Χρυσάνθου, «Ιστορία της Πράσινης Γραμμής», ήταν μια μορφή δικαίωσης για το δημιουργό και το πάθος του για την καταγραφή και ποιητική ανάπλαση της ιστορικά βιωμένης κυπριακής εμπειρίας, αλλά με ένα γοητευτικό τρόπο, ήταν και ένα είδος ιστορικού γεγονότος. Η προβολή του φιλμ συνέπεσε με την προσπάθεια εθνικιστών, αλλά και καιροσκόπων, να παγώσουν για άλλη μια φορά τη διαδικασία λύσης, κατασκευάζοντας τα γνωστά και χιλιοειπωμένα κλισέ της δαιμονοποίησης [τώρα ο στόχος ήταν ο κ. Ακκιντζιη] με άξονα την προσπάθεια να επαναφέρουν σαν σημείο αναφοράς εκείνη τη θλιβερή δεκαετία του 1950 που ξεκίνησε στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, κάτω από την αύρα του απόηχου των βασανιστηρίων της Μακρονήσου [γιατί υπήρξαν και στην Κύπρο διωγμοί, εκβιασμοί για υπογραφές νομιμοφροσύνης και άλλες υστερίες μεταφερόμενες από τον ελληνικό εμφύλιο], με την συλλογή υπογραφών στις εκκλησίες... για την προσάρτηση... Μια εποχή που οι πολλοί ιθαγενείς δεν μπορούσαν ακόμα να ονειρευτούν το να στέκουν στα πόδια τους και τους ανάγκαζαν να αναζητούν μαμμάδες έξω από την Κύπρο... Αλλα υπήρχαν και τότε αυτοί που ονειρεύονταν την πραγματική ελευθερία, που όπως ανακαλύψαμε μετά, και με το αίμα της αντίστασης στο πραξικόπημα, αλλά και των αγώνων των ανυπότακτων τουρκοκυπρίων, ήταν η ανεξαρτησία... Πέρασαν δύσκολες στιγμές, υπογείου λόγου και επιφανειακών συμβιβασμών – αλλα η ιστορική δικαίωση ήταν σαφής στην πορεία του χρόνου. Και το 1960, και το 1974..Μερικες φορές οι «περιθωριακοί» όπως έλεγε ο Κ. Αχνιωτη, οι συγκυριακά αποκλεισμένοι, εκφράζουν και την κρυφή αλήθεια της κοινωνίας – και της πλειοψηφίας όταν μπορέσει να «ανοίξει τα μάτια» και το στόμα της..…

Σε αυτό το κλίμα που έμοιαζε κωμικό σε σχέση με την τραγωδία του παρελθόντος, όπως θα έλεγε και ο Μαρξ, η ταινία του Πανίκκου, ένα υπόγειο χάδι υπενθύμισης της αντίστασης και του ονείρου για μια άλλη Κύπρο, ήταν μια εντυπωσιακή επιτυχία... Ήταν σαν μικρά συλλαλητήρια αντίστασης όσων πήγαιναν.. Για να δουν, να νοιώσουν, να μοιραστούν την κοινή αντίσταση στην υστερία των καρεκλοκένταυρων συντακτών..

Και έτσι η προβολή ενός έργου αισθητικής αντίστασης και καταγραφής μετατράπηκε και σε πρακτική μορφή αντίστασης...
Αναδημοσιεύμε πιο κάτω αποσπάσματα από το κείμενο που διένειμε ο Πανίκκος – τα οποία εστιάζουν στην ευρύτερη προσπάθειας «τιμωρίας του» για το θάρρος του να δοκιμάσει τα όρια του επιτρεπτού λόγου και να παράξει έργο μέσα από το πάθος του για την αλήθεια και το χώρο που τον εμπνέει.....

Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το βρείτε στην ακόλουθη διεύθυνση /λινκ: https://www.facebook.com/panicos.chrysanthou.7/posts/1314497752004261
«…ξεκινώ σήμερα μιαν απεργία πείνας διαρκείας, επειδή οι επιπτώσεις της πολεμικής και των απαγορεύσεων της ταινίας «Ακάμας» είναι ακόμα ζωντανές, κι επειδή συνεχίζω να βιώνω ακόμα και σήμερα διακρίσεις και αποκλεισμούς.Δε νομίζω ότι χρειάζεται να ξαναδιηγηθώ την περιπέτεια του «Ακάμα». Μου άφησε όμως πίσω της 180 000 ευρώ χρέη, τα οποία προέκυψαν από σκόπιμες καθυστερήσεις καταβολής χρημάτων, διοικητικά μέτρα, παραβίαση του συμβολαίου συμπαραγωγής και απαγόρευση της ταινίας. Έκαμα μια τεκμηριωμένη καταγγελία στο Υπουργείο Παιδείας και ζήτησα να γίνει έρευνα γύρω από το θέμα, αυτό όμως αρνήθηκε, και θεώρησε ότι ξεμπέρδεψε με μια φράση: «Οι ισχυρισμοί σας είναι ανυπόστατοι». […..]

Τrailer της ταινιας ΑΚΑΜΑΣ: https://www.youtube.com/watch?v=wcYj519nKtI
O «Ακάμας» ωστόσο δεν ήταν μια απομονωμένη περίπτωση πολεμικής. Έχει βαθύτερα αίτια, που έχουν να κάμουν με τη μισαλλοδοξία και την έχτασή της μέσα στον κρατικό μηχανισμό. Γι αυτό και επακολούθησε ένα είδος απομόνωσης και αποκλεισμού μου, και ως προσώπου αλλά και ως δημιουργού. Καμιά από τις ταινίες που έκαμα δεν προβλήθηκε ή προωθήθηκε ποτέ από το κράτος. Υπάρχουν περιπτώσεις, που μπήκαν σε προγράμματα προβολών του εξωτερικού, στα οποία ζητήθηκε και η συμμετοχή της εκεί κυπριακής αντιπροσωπείας, όπου εκ των υστέρων μου ανακοινώθηκε ότι αφαιρέθηκαν. Οι ξένοι βλέπουν στις ταινίες μου χέρια πάνω από τα συρματοπλέγματα, έργα ανθρωπιάς και συμφιλίωσης, την ομορφιά του κυπριακού τοπίου. Κάποιοι διπλωμάτες μας φαίνεται ότι βλέπουν κάτι άλλο. Το ΡΙΚ, που έχει τα δικαιώματα του «Τείχους μας» και του «Ακάμα» αρνείται να τις προβάλει, χωρίς να δίνει καμιά δημόσια εξήγηση γι αυτή τη μορφή λογοκρισίας, που συνεχίζεται για χρόνια. Ανεξάρτητοι οργανισμοί, που παίρνουν επιχορηγήσεις από το κράτος, επίσης δεν προβάλλουν τις ταινίες μου. Κάποιοι λένε φανερά πως φοβούνται ότι θα τους κοπεί η επιχορήγηση. Το Υπουργείο δεν έκαμε ποτέ ως τώρα μια κίνηση για να διαψεύσει αυτή τη φήμη.  [….]

..κάποιοι που έχουν εξουσία τις κρίνουν με βάση τις πεποιθήσεις μου και όχι με βάση την αξία τους. Όταν επιτρέπεται κάτι τέτοιο, σημαίνει ότι η κοινωνία μας δεν έχει ξεκαθαρίσει μέσα στο μυαλό της κάποια πράγματα, που είναι αυτονόητα στην Ευρώπη και αποτελούν το κεκτημένο του πολιτισμού της. Όπως η ελευθερία της έκφρασης, που είναι αδιαπραγμάτευτη και χωρίς αστερίσκους, η διαφάνεια, η αξιοκρατία και η ευρύτητα πνεύματος. Από την άλλη αυτά τα αγαθά δεν είναι δώρα του ουρανού. Κερδίζονται με αγώνες και με τιμήματα. Όταν οι «ενδιαφερόμενοι» δεν ενδιαφέρονται, η κατάσταση μένει βαλτωμένη και διαιωνίζεται.

Με αυτή την απεργία μπαίνω σε μια μεγάλη δοκιμασία. Από τη μια δεν είναι και τόσο όμορφο να αναγκάζεσαι να διεκδικήσεις αυτονόητα και δεδομένα δικαιώματα μόνος και με ένα δραματικό τρόπο, γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή. Από την άλλη δεν μπορείς να αντέξεις την υπεροψία της εξουσίας, που σου λέει «ίνταμπον να κάμεις ρε κοπελλούδιν», υποβάλλοντας σου ότι δεν έχεις άλλην επιλογή από το να παραδοθείς. Ξεκινώ την απεργία με το μυαλό μου σε όλους εκείνους, που ήρθαν στις προβολές της «Ιστορίας της Πράσινης Γραμμής» και είδαν την ελπίδα. Θα δοκιμαστούμε μαζί. Εγώ για τις αντοχές μου, κι η κοινωνία μας για το βαθμό της ευαισθησίας της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου