1 Μαΐ 2017

Προεκλογικό τοπίο: η αυξανόμενη αυτό-υπονόμευση της Προεδρίας, και, κατά συνέπεια, της μονοπωλιακής διαχείρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας από τους ελληνοκυπρίους [η κρίση νομιμότητας και ο σταδιακός αυτο-υποβιβασμός σε κοινότητα: οι προεδρικές ως ένδειξη]


Τελικά, η προεκλογική των ελληνοκυπρίων δεν περίμενε καν το καλοκαίρι. Προκηρύχθηκε από τον Απρίλιο. Δεν ήταν και δύσκολο άλλωστε να δει κάποιος ότι ο Αναστασιάδης κινείτο σε προεκλογικούς ρυθμούς από μήνες τώρα και απλώς συντηρούσε τη διαδικασία συνομιλίων για να κρατά δεμένους κοντά του τους οπαδούς της λύσης. Είναι πιθανό να έλπιζε ότι  με τη θέρμη που στήριζε η αριστερά τη λύση θα τη δέσμευε [ο ίδιος μπορεί να μην καταλαβαίνει από δεσμεύσεις, αλλά ελπίζει ότι οι άλλοι δεν είναι σαν αυτόν] για τον δεύτερο γύρο… Από την άλλη ήταν, επίσης, φανερό ότι και ο Ν. Παπαδόπουλος είχε στήσει το επιτελείο του.

Ο Ν. Παπαδόπουλος ξεπέρασε σχετικά επιτυχημένα το κίνδυνο της φθοράς από τις συζητήσεις του Κέντρου

Η τελική συνάντηση των κομμάτων του Κέντρου ολοκλήρωσε με επιτυχία το σχέδιο του Ν. Παπαδόπουλου. Ο βασικός αρχικός του στόχος ήταν, ουσιαστικά, να αποφύγει τη διαδικασία τριβής και εκφυλισμού μέσα από εσωτερικούς καυγάδες. Ο Λιλλήκας φανηκε διατεθειμένος να οδηγήσει τα πράγματα εκεί. Μάλλον από προσωπική πίστη ότι θα τα κατάφερνε ή από αίσθημα ότι δικαιούται περισσότερο λόγω ηλικίας κοκ. Δεν μπορεί, όμως, από την άλλη να μην έβλεπε τις κινήσεις του Ν. Παπαδόπουλου. Οπότε είναι δύσκολο να μην δει κάποιος ότι καταλαβαίνει ότι το παιχνίδι είναι χαμένο για τον ίδιο. Οι κινήσεις του τελευταία φαίνονταν να λειτουργούν απλώς σαν είδος φθοράς για τον Παπαδόπουλο – εξού και η υποψία ότι μπορεί να λειτουργεί ως μέρος μιας συνεργασίας [άτυπης με φόντο το δεύτερο γύρο] με τον Αναστασιάδη. Η πιο ενδιαφέρουσα κίνηση ήταν της Θεοχάρους, η οποία αποδέχτηκε τη δυναμική του Παπαδόπουλου. Και προφανώς, η κίνηση της προκάλεσε δυσφορία και πανικό στο προεδρικό, αφού διαφάνηκε ένας μηχανισμός ροής ημέτερων ψηφοφόρων της ακροδεξιάς προς τον Ν. Παπαδόπουλο. Οι «οικολόγοι» καθυστερούν κάπως, διότι το όλο σκηνικό τους σαν κόμμα βασίζεται στις θεαματικές δηλώσεις – αρά θα περιμένουν να φανεί ότι υπάρχουν και ότι τάχα μου σκέφτηκαν και συσκέφθηκαν. Έτσι και αλλιώς πραγματικό ποσοστό δικών τους ψηφοφόρων που θα επηρεαστούν από τις αποφάσεις τους δεν υπάρχει – απλώς ο Περδίκης και οι συν αυτώ εκμεταλλεύονται, όπως μια διαφημιστική πατέντα, την εικόνα και την ιδεολογία σαν τοπικοί μεταπωλητές προϊόντος από το εξωτερικό. Οι ψηφοφόροι τους θα πάνε όπου καταλήξουν χωρίς να ασχοληθούν με το τί θα πει ο Περδικης και η παρέα του.

Σε αυτό το πλαίσιο, της επιτυχημένης κίνησης του Ν. Παπαδόπουλου [και ενδεχομένως και των δημοσκοπήσεων που κανει κάθε υποψήφιος που έχει λεφτά – και Παπαδόπουλος και Αναστασιάδης έχουν λεφτά για πέταμα], ο Αναστασιάδης φάνηκε να πανικοβάλλεται. Οι ασυνάρτητές δηλώσεις του για τη λύση, η αναπομπή του νόμου παράκαμψη του ψηφίσματος του ΕΛΑΜ ήταν κάτι πολύ περισσότερο από τη συνηθισμένη του ασυναρτησία. Τώρα πως μπορεί να ερμηνεύσει κάποιος την διαφαινόμενη  διαμάχη με τον Αβέρωφ είναι άγνωστο – είναι πιθανό να είναι ένα θέαμα για να συγκρατηθούν μαζί προεκλογικά η απορριπτική ακροδεξιά και η κεντροδεξιά που θέλει λύση. Αλλά με δεδομένη τη σχέση που αναπτύσσει πρόσφατα ο Αβέρωφ και με ξένες πρεσβείες κα παράγοντες [αυτό ακριβώς που έκανε πριν, και ιδιαίτερα το 2004  ο Αναστασιάδης] είναι πιθανό να υπάρχει και πραγματική διαφοροποίηση. Ταυτόχρονα, το προεδρικό έχει τεράστιο πρόβλημα με τη διαπλοκή… Και η προεκλογική του φαίνεται, όμως, να στηρίζεται στην πρακτική της εξαγοράς διάφορων στρωμάτων με προεκλογικές παροχές και υποσχέσεις… Κινδυνεύει, όμως, με μπούμερανγκ… Ιδιαίτερα με φόντο της διάχυση της διαπλοκής [και του ότι είναι πια διάφανη και ξεδιάντροπη] αλλά και του αισθήματος ότι τα πανηγύρια του υπουργού οικονομικών για ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης αφορούν τους ημέτερους και ότι η πλειοψηφία πληρώνει για τους ημέτερους. Και είναι εμφανές ότι, όπου προσπαθήσει ο Αναστασιάδης εμφανίζεται και ένα είδος διαπλοκής – όπως λ.χ. με το ΓΕΣΥ όπου τα συμφέροντα από τον οικείο του χώρο, φτιάχνουν συνεχώς αναβολές, μετατρέποντας το όλο θέμα, σε προεκλογικό θέαμα..

Η Αριστερά και το guesswork
Σε αυτό το κλίμα, μπήκε και η αριστερά στο χορό των προεκλογικών κινήσεων με καθορισμού κριτηρίων για τον υποψήφιο… Η ονοματολογία συνεχίζεται, αλλά, αν λάβει κανείς υπόψιν ότι κυκλοφορούσε το όνομα του Λιλλήκα σαν σοβαρής πιθανότητας υποψήφιου του ΑΚΕΛ, είναι μάλλον σαφές ότι τα ΜΜΕ βόσκουν στον κόσμο των ψιθύρων που τους διοχετεύονται από τους ενδιαφερομένους… Μέχρι και ο Σ. Χριστοδούλου του Φιλελευθέρου, που ήταν κάποτε και θέλει σήμερα να το παίζει κάπως σοβαρός [παρά τις ανόητες εμμονές του που μεταφέρουν τα οικογενειακά απωθημένα σε πολιτικό ζήτημα και μετατρέπουν μερικούς σε οπαδούς του κωμικού θεάματος «Μιλτής»] επέμενε με κωμική ..σοβαρότητα ότι συζητήθηκε σοβαρά το θέμα Λιλλήκα.. Είναι και αυτές οι ρητορικές μέρος του κλίματος, αλλά και του επιπέδου πατώματος της κυπριακής δημοσιογραφίας αυτήν την εποχή - όσον αφορά τουλάχιστον τους παράγοντες που έχουν ρόλο στις συντακτικές ομάδες κοκ… Οπότε θα φανεί τί θα βγει από την αριστερά..

Οι απρόσμενες συνέπειες του κλίματος κρίση νομιμοποίησης της Προεδρίας με φόντο την εξωτερική αμφισβήτηση της ελληνοκυπριακής διαχείρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας

Αυτό που αξίζει να σχολιαστεί ωστόσο, είναι το γενικότερο κλίμα. Η ελληνοκυπριακή πολιτική σκηνή σύρεται σε μια προεκλογική εκστρατεία που παραδόξως [σε σχέση με το τί διακηρύσσεται] απειλεί να οδηγήσει σε μια περαιτέρω εκ των έσω συρρίκνωση της αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι δυο μέχρι τώρα υποψήφιοι, ο Ν. Παπαδόπουλος και ο Ν. Αναστασιάδης, έχουν χάσει πραγματικά το φόντο του εξωτερικού πλαισίου – αυτό, δηλαδή, που έκανε τους ελληνοκύπριους να έχουν το συγκριτικό πλεονέκτημα από το 1964. Σήμερα για πρώτη φορά [και περισσότερο και από την εποχή του Τάσσου, όπου τουλάχιστον υπήρχε μια στήριξη από αρκετές χώρες έστω και αν παράγοντες της ΕΕ στήριζαν την τουρκοκυπριακή κοινότητα επι Ταλατ] η εικόνα της εσωτερικής ελληνοκυπριακής σκηνής είναι η εικόνα ατόμων που ενδιαφέρονται για την καρέκλα χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος για την εξωτερική εικόνα. Ο Αναστασιάδης φτιάχνει εσωτερικά παραμύθια [όπως το όλο θέαμα για τις «4 ελευθερίες»] τα οποία, όπως παραδέχονται και τα πλήρως ελεγχόμενα ΜΜΕ [εδώ η εικόνα είναι αντίστοιχη με την Τουρκία και μάλιστα χωρίς την απειλή των διώξεων – λειτουργεί απλώς η εξαγορά] δεν πουλά στην Ευρώπη. Αντίθετα, η εικόνα του κ. Ακιντζή είναι αυτή του σοβαρού μετρημένου πολιτικού, χωρίς την κωμική ασυναρτησία και εγωπάθεια που εκπέμπει ο Αναστασιάδης ή την ανωριμότητα που εκπέμπει ο κ. Παπαδόπουλος. Και ο κ. Ακιντζή δεν κτίζει μόνο πάνω στην εικόνα του. Κτίζει και πάνω στην ασυναρτησία και την αντιφατικότητα των ελληνοκυπριακών πολιτικών εσωτερικά. Το όλο θέαμα με το ψήφισμα του ΕΛΑΜ, σαφώς έγινε μπούμερανγκ. Στον κωμικό κόσμο των αρχισυντακτών, η εικόνα είναι ότι τους επιβλήθηκε κάτι – στο εξωτερικό η εικόνα ήταν ότι οι ελληνοκύπριοι βυθίζονται σε μια ομφαλοσκόπηση από την οποία δεν φαίνεται να υπάρχει τρόπος, αν εξέλθουν με λογικό τρόπο. Το ότι κατάντησε ο Έλληνας υπουργός εξωτερικών [ένας ασήμαντος πολιτικά μικροπαραγοντας την Αθηνών] να μεταφέρει θέσεις του Αναστασιάδη, ενώ εκφράζει θέσεις του Ν. Παπαδόπουλου [αν κρίνει κανείς από τη σχιζοφρενική αναπαράσταση των ΜΜΕ] είναι ενδεικτικό του πόσο μειωμένη εκτίμηση έχει, πια, ο Αναστασιάδης. Ποιός να τον πάρει σοβαρά με όσα έγιναν και τα νυν καμώματα του;




Σιγά σιγά, σε αυτό το πλαίσιο, η ελληνοκυπριακή διαχείριση της Κυπριακής Δημοκρατίας χάνεται μέσα από τα δάκτυλα της ελληνοκυπριακής ελίτ. Όταν κανει βόλτες το Μπαρμπαρός δεν τολμούν, καν, να ζητήσουν στήριξη από κάπου. Ποιός να ασχοληθεί, πια, με μια κοινότητα που διαχειρίζεται μονοπωλιακά το κράτος, δεν δείχνει έστω και στοιχειώδη σεβασμό για την αποκλεισμένη κοινότητα, και θέλει και να χρησιμοποιήσει το φυσικό αέριο μόνο για τον εαυτό της; …Όσο για τις ρητορικές της μόνο μειδίαμα προκαλούν στο επίσημο επίπεδο – ταυτίζεται με το Ισραήλ και μετά φωνάζει για παραβίαση δικαιωμάτων των προσφύγων, για κατοχή κοκ. Τουλάχιστον στο παλαιστινιακό, η ΕΕ έχει μια ευαισθησία που αυξάνεται. Η ελληνοκυπριακή πολιτική ελίτ που κυβερνά τώρα δεν αντιλαμβάνεται καν τις αντιφάσεις της.

Η ιστορική πραγματικότητα είναι ότι η αριστερά λειτουργούσε πάντοτε σαν η πολιτική δύναμη εσωτερικά και εξωτερικά που στήριζε την εικόνα της Κυπριακής Δημοκρατίας σαν δικοινοτικής  πολιτείας [που νομιμοποιούσε και την ελληνοκυπριακή διαχείριση λόγω της κατοχής – ενώ αντίθετα, τώρα η εγωπάθεια της ελληνοκυπριακής κυβερνητικής ελίτ και τους απορριπτικού λόγου, νομιμοποιεί τις τουρκοκυπριακές διεκδικήσεις από το 1964]. Τώρα, όμως, με το σχεδόν αποκλειστικό έλεγχο των ΜΜΕ, από τη Δεξιά και το Κέντρο [και στις πιο περιορισμένου βεληνεκούς αντιλήψεις των συγκεκριμένων παρατάξεων], αυτοί που φωνάζουν είναι αυτοί που εν αγνοία τους [αφού μιλούν σε ένα κόσμο αυτοαναφορας] οδηγούν στην αναβάθμιση της τουρκοκυπριακής κοινότητας που φαίνεται, πια, να έχει δίκαιο ότι αδικείται από τον αποκλεισμό. Η δυσφορία μιας δεξιάς, βασικά, εφημερίδας, όπως η Cyprus Mail, η οποία διαβάζεται από τους ξένους πρέσβεις, για την ασυναρτησία της κυβερνητικής πολιτικής είναι χαρακτηριστική της εικόνας που πάει προς τα έξω. Ο Φιλελεύθερος λ.χ. μοιάζει πια με μια παιδική χορωδία που αναπαράγει τα ψέματα που κατασκευάζει η αρχισυνταξία και νομίζει μετα ότι συμφωνούν όλοι μαζί τους. Η αδυναμία να γίνει κατανοητή η ασυναρτησία που προσπαθεί από την μια να πουλήσει κορώνες δίκαιου, ενώ ταυτόχρονα διεκδικεί αποκλεισμό της μιας κοινότητας, κατασκευάζει φτηνές δαιμονοποιήσης του Άλλου [της άλλης κοινότητας, του κ. Ακιντζή κοκ] και απόρριψη των διαδικασιών συζήτησης, είναι εκφραστικό του επιπέδου που αντιμετωπίζεται, πια, σαν ανωριμότητα. Τουλάχιστον ο Τάσσος εξέπεμπε μια σοβαρότητα, και είχε και μια βουλή με συγκριτική σοβαρότητα λόγου, που τον στήριζε..

Απροσμενες συνεπειες ΙΙ: Οι εσωτερικες πηγες της κρισης νομιμοτητας
Η απονομιμοποίηση της μονοπωλιακής διαχείρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας από τους ελληνοκύπριους, δεν είναι μόνο ωστόσο εξωτερική. Έχει και μια βαθύτερη εσωτερική διάσταση. Από το 2011, η μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους, αλλά και των τραπεζών που διοχετεύουν κεφάλαια/δάνεια/διαφημίσεις κοκ στα ΜΜΕ, αναλώθηκε σε μια διπλή διαδικασία: μετατόπισης των ευθυνών των τραπεζών για την κρίση [και το ότι τελικά πέρασε αυτή η εικόνα στην κοινωνία είναι και ενδεικτικό της αδυναμίας των ΜΜΕ να πείσουν και να ελέγξουν πια] στην πολιτική σφαίρα, στο δημόσιο κοκ. Αυτό είχε σαν έμμεσο στόχο και την απονομιμοποίηση της πολιτικής [και της συμμετοχής των πολίτων και να μετατραπούν τα ΜΜΕ σε είδος διαμεσολαβητή/λογοκριτή του δεν επιτρέπεται] – και εμφανώς, εδώ ο στόχος ήταν η αριστερά, η οποία ήταν και η μόνη παράταξη η οποία είχε κατονομάσει τις τράπεζες ως αιτία της κρίσης και προσπάθησε να αντισταθεί – και διοχέτευση στην κοινωνία την άλλη άποψη και στάση/οπτική. Αυτή η προσπάθεια απονομιμοποίησης της πολιτικής έχει την εξής ντε φάκτο απρόσμενη εξέλιξη.

Όσο περνά ο καιρός, η κοινωνία αντιμετωπίζει μεν τα ΜΜΕ με καχυποψία, αλλά και διατηρεί και επιφύλαξη για την πολιτική. Αν υποθέσουμε ότι συνεχιστεί αυτή η τάση, και στο δεύτερο γύρο, λόγω αποχής ή αδιαφορίας, οι ψηφοφόροι πέσουν γύρω στο 50-60% και από αυτούς οι μισοί εκλέξουν πρόεδρο, τότε ουσιαστικά ο πρόεδρος θα έχει εκλεγεί από μόνο το 20-30% των ελληνοκυπρίων. Ένα ποσοστό, δηλαδή, μικρότερο από το ποσοστό των τουρκοκυπρίων στον συνολικό πληθυσμό. Ποιός δεν θα βλέπει στο μέλλον ένα πρόεδρο του 25% των ελληνοκυπρίων και λιγότερου από 20% του συνολικού πληθυσμού σαν υπερφίαλο, όταν ποζάρει σαν μοναδικός εκπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας; Και όμως, αυτή η συνέπεια είναι γνήσιο αποτέλεσμα της προσπάθειας των ΜΜΕ να μετατοπίσουν τις ευθύνες από την οικονομική ελίτ στην πολιτική. Της εσωστρεφούς μικροπολιτικής δηλαδή – όπως ακριβώς είναι και η προεκλογική πολιτική σήμερα και οι ρητορικές των ΜΜΕ και των απορριπτικών… Οδηγούν σαν απρόσμενη συνέπεια σε αυτό που φωνάζουν ότι υποτίθεται δεν θέλουν…
Ενισχυτικό αυτής της κρίσης νομιμότητας είναι και η διάχυση της διαφθοράς και της διαπλοκής από την νυν κυβέρνηση που απλώς επιβεβαιώνουν την καχυποψία. Αλλά και σε πρακτικό επίπεδο, το εύρος των επιθέσεων της περιόδου 2011-2013 εναντίον του Δ. Χριστόφια και της αριστεράς, με τη δημιουργία μιας πιο σταθερής πια «κυβερνώσας βουλής» [ξαναεπιχειρήθηκε τη δεκαετία του 1980 σε πιο ήπια πλαίσια], οδηγεί πια σε ένα κλίμα, όπου όποιος και να εκλεγεί μάλλον θα έχει σαφή μειοψηφία στη βουλή. Και δεν φαίνεται να υπάρχει, πια, ένα είδος συναίνεσης για ανοχή για το κοινό καλό. Η άτυπη συνεργασία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ είχε φόντο και οικονομικά συμφέροντα, και άρχισε να μειώνεται δραματατικά μετά το 2015. Και σαφώς δεν μπορεί κανείς να την περιμένει στην επόμενη βουλή. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου