14 Μαΐ 2017

ΔΙΑΛΟΓΟΣ για τη στρατηγική της αριστεράς στις προεδρικές

Υποθετικό σενάριο σκέψης για τις εκλογές:
Μια στρατηγική νίκης
με ένα υποψήφιο
 [που, στην συγκυρία, μοιάζει με υποψήφιο] ήττας

Aceras Anthropophorum
Έτσι για χάρην ενός υποθετικού σεναρίου προεδρικών εκλογών: Για μέναν Η ΜΟΝΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΝΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ "ΕΠΙΛΟΓΉ ΗΤΤΑΣ".

Δηλαδή μια καθαρά αριστερή επιλογή, τζ̆αι ας κυβερνήσει αλλό πέντε χρόνια όποιος θα θέλει η δεξιά πλειοψηφία της χώρας μας. Τα πέντε χρόνια που έρκουνται θα είναι κακά χρόνια τζ̆αι η αριστερά πρέπει να είναι στην διεκδίκησην, όχι στην διαχείρησην. Ακόμα τζ̆αι στο κυπριακόν. Μια αδύνατη πολιτικά αριστερά έχει άλλες πρωτεραιότητες που το να δειαχειριστεί μόνη της το τέρας με θκυο τρεις ξαπόλητους ποτζ̆εί τζ̆αι ποδά για μαϊτανούς.

Με μιάν λαϊκήν βάσην πολιτικά αναλφάβητην τζ̆αι μειοψηφούσαν, με έναν εχθρικόν πολιτικόν περιβάλλον χωρίς αξιόπιστους συμμάχους, που θα πάει ανυπόλητη η αριστερά μες τ΄αγγούρκα; Αυτός που θα εκλέξει, είτε αριστερός είναι, είτε δεξιός, τα ίδια θα πάθει με τον Χριστόφκιαν, τα ίδια με την Ρούσεφ. Θα τον φάει η λάσπη τζ̆αι η μετα-αλήθκεια. Αν θέλει το ΑΚΕΛ να κυβερνήσει, θα πρέπει να επικεντρωθεί να δημιουργήσει την πολιτικήν βάσην που να του επιτρέπει να το κάμει. Από την στιγμήν που οι μισοί ανθρώποι που εστηρίζαν παραδοσιακά αριστεράν δεν παν να ψηφίσουν διότι πέντε χρόνια "δεν τους εσάσαν", ή "δεν τους είδεν κανένας" (εννοείται σε προσωπικόν επίπεδον), τί θα πάει να κυβερνήσει; Για να παραπονήσει τζ̆αι τους άλλους μισούς που εμείναν τζ̆αι που καρτερούν αριστερήν διακυβέρνησην για να τους "σάσει κάποιος". Η αριστερά χρειάζεται μιαν πενταετίαν με ξεκάθαρους στόχους, με ξεκάθαρους αγώνες χωρίς πολλούς πολλούς συμβιβασμούς, με ξεκάθαρες διεκδικήσεις, με ξεκάθαρες πολιτικές αξίες για να μπορέσει να γλύψει τες πληγές των προηγούμενων συμβιβασμών. Χρειάζεται πολιτικούς αγώνες που θα δημιουργήσουν μιαν υγειήν πολιτικήν βάσην όπου θα κάτσει την πολιτικήν της δράσην. Τωρά ότι κτίσει πάνω στην πολιτικήν βάσην που έχει μες την κοινωνίαν θα ππέσει σαν χάρτινος πύργος μπροστά στην πρώτην επίθεσην.

Η αριστερά πρέπει να διεκδικήσει την στήριξην των Κυπραίων με αυτόν που είναι, όχι με κάτι που δεν είναι, τζ̆αι ότι καταφέρει Η διαχείρηση του καπιταλισμού δεν είναι αυτοσκοπός. Πολλές φορές που την αντιπολίτευσην πετυχαίνεις παραπάνω. Αναγγάζεις τους άλλους να κάμουν συμβιβασμούς. Δεν κάμνεις εσύ. Με όποιον τζ̆αι να πάει η αριστερά πρέπει να είναι σταθερή στες αξίες της, όι να βουρήσει πίσω που τες αξίες των άλλων. Αυτόν μου λαλεί η διαίσθηση μου. Αλλά μπορεί να έχω τζ̆αι λάθος.



Διαφωνία: Η «προοπτική νίκης» είναι μέρος της διαδικασίας οικοδόμησης του μέλλοντος
Α+Μ
Το κείμενο εν χρήσιμο ως θέση σε συζήτηση. Βασίζεται σε μια λογική με την οποία δεν διαφωνούμεν – τζαι νομίζουμεν ότι τζιαι αρκετός κόσμος που θωρεί τη σημερινή φάση ως συγκυρία με προοπτική. Εν μεν την κατάληξη για υποψηφιότηταν ήττας που δεν συμφωνούμεν. Θεωρούμεν ότι ο κόσμος μόνον που την αριστερά μπορεί να πιαστεί, οπότε μια υποψηφιότητα με δεδομένην ήττα ή μόνο για να ηττηθεί δεν θα βοηθήσει ούτε την ανάπτυξη συνεργιό, ούτε τες αντιστάσεις του κόσμου, αλλά ούτε τζιαι το ρόλο της αριστεράς. Αντίθετα, μια υποψηφιότητα με δεδομένη ήττα που δεν θα καταφέρει καν να πιάει τα ποσοστά του ΑΚΕΛ, την αριστερά θα πλήξει τζιαι κανέναν άλλο, επομένως θα υποσκάπτει τζιαι τον αντιπολιτευτικόν της ρόλο. Εν άλλο να λαλείς μιαν υποψηφιότητα ήττας (άρα θεωρείς δεδομένο ότι βάλλεις κάποιον ως υποψήφιο, ακριβώς με στόχο να χάσεις, άρα τζιαι τζιείνο το άτομο το αποδυναμώνεις πλήρως που την αρκήν, αλλά τζιαι τον εαυτόν σου a priori τοποθετείς στη γωνιά ως μη αξιόλογη επιλογή). Υπό της συνθήκες αντιλαμβανούμαστεν ότι μια υποψηφιότητα στηριζόμενη που το ΑΚΕΛ ;eσει λλίες πιθανότητες εκλογής. Η λογική που προβάλλουμεν εν η λογική του αγώνα τζιαι της...... "ελληνοπρέπειας" :) του

ξέρω ότι οι πιθανότητες εν λλίες, αλλά τον αγώνα θα τον κάμω γιατί ο στόχος δεν είναι να κερδίσω την μάχη, αλλά να δημιουργήσω τις συνθήκες αντίστασης στον πόλεμο. Εν η ίδια ακριβώς λογική για την οποία π.χ. ο Χριστόφια δεν επαρετήθηκεν μετά την επίθεση, αλλά έμεινε τζιαι εδιαπραγματεύτηκεν το μνημόνιο, δημιουργώντας τες συνθήκες για τη μικρήν επανάσταση του '13 έστω τζιαι αν δεν εφαίνετουν η δική του συμβολή σε τούτον. Γιατί να μεν δοθεί, δηλαδή, η δυνατότητα ή να κτιστεί η προοπτική, ο ενδιάμεσος να γλύψει τζιαμέ που έφτυσεν? Ή που την άλλη γιατί να αποκλείεται η επιλογή της ... αποχής? Γιατί άλλον να χαθεί ο δεύτερος γύρος στο τσακ τζιαι να έρτει να πει το ΑΚΕΛ κατά συνείδηση ψήφος, μετατρέποντας τα ποσοστά αποχής σε ... μακαριακά, άρα να αφαιρείται legitimacy σε αξιοπρεπή βαθμό που τον ό,ποιον εκλεγεί τζιαι να τρέμει η ψυσιή του ότι εκλέγηκε με ποσοστά Μπους, άρα να δίννουνται τα σιέρκα του τζιαι να μπόρει να γίνει δουλειά που το δρόμο τζιαι που τα συνδικάτα?
Τζιείνο το 50% + κάτι του όποιου υποψήφιου, εννά ξέρει τζιαι ο ίδιος τζιαι η συνοπαρτζιά του ότι εν το ποσοστό τζιείνων που επήαν τζιαι εψηφίσαν τζιαι αντικατοπτρίζει 20-30% της κοινωνίας. Άρα μπορεί να εν στην εξουσία, αλλά δύναμην εν έσιει γιατί την πλειοψηφίαν την έσιει απέναντί του τζιαι δεν μπορεί να την ελέγξει - κάθε άλλο. Κάτι ανάλογο που την αντίθετην πλευρά που ότι είσιεν πάει να κάμει ο Τάσσος στην δεύτερη υποψηφιότητα για επανεκλογή που εσυγχίστηκεν τζιαι ενόμισεν ότι το 76% ήταν προσωπική επιτυχία. Τελικά, έμεινε με δκυο σιείλη καμένα τζιαμέ που ΜΜΕ τζιαι δημοσκοπήσεις ήταν υπέρ του.

Για να μπόρει να σταθεί αντιπολιτευτικά το ΑΚΕΛ (γιατί η εξωθεσμική αριστερά εν καθαρή τζιαμέ που στέκει) χρειάζεται ποσοστά. Όπως τωρά λαλεί ότι εν το δεύτερο μεγαλύττερον κόμμα τζιαι επιβάλλει το να έσιει λόγο. Τζιαι νομίζουμεν δαμέ έγκειται τζιαι μια που τες διαφορές της εξωθεσμικής με τη θεσμικήν αριστερά στον τόπο. Η θεσμική αριστερά εν με το έρεισμα σε ποσοστά που μπόρει να κάμει δουλειά. Η εξωθεσμική αριστερά που ποττέ δεν είσιεν αστρονομικά ποσοστά έμαθεν να χρησιμοποιεί τη δημιουργικότητα (που δεν έσιει η θεσμική) για να περάσει τα μηνύματά της τζιαι απέδειξε πλέον ότι μπόρει να το κάμει, τζιαι να κάμει σαματά χωρίς μολότωφ, τζιαι να κερδίσει συμπάθειες και κλείσιμο του μμαθκιού ευρύτερα. Ο συνδυασμός των δύο μπορεί να αποδειχθεί ως η καλλύττερη προοπτική κοινωνικά, γιατί η φωνή που εννά φκαίννει εν θα μπόρει εύκολα να αποσιωποιηθεί, ούτε που πλευράς μερίδας του πληθυσμού (ας μην ξεχνούμεν ότι υπάρχει έναν θέμα μες τες φωνές των μειοψηφούντων σε αριθμό ανθρώπων τζιαι το άκουσμαν της φωνής τους), αλλά ούτε τζιαι που πλευράς διείσδυσης στο δημόσιο λόγο, που αν προσέξουμεν τελευταίως επικυριαρχεί - τζιαι δεν εννοούμεν τα ΜΜΕ. Τρανόν παράδειγμα οι εορτασμοί της Πρωτομαγιάς που το 2014 τζιαι μετά. Έσιει κανένα που μπόρει να αμφισβητήσει τη δυναμικήν τους; Εμπόρεσεν κανένας να τες κρύψει ως έκταση, ως παλμός, ως ώθηση? Τζιαι στα ΜΜΕ μόλις που εμφανίστηκεν καμιά φωτογραφία - αλλά τούτον είσιεν επιβληθεί που την συμμετοχικότητα τζιαι τη διάχυση σε άλλα επίπεδα. 

Επειδή σκεφτούμαστε ότι τα ΜΜΕ, λογικά, βρίσκουνται στην κατιούσα, θα ήταν ενδιαφέρον να δούμεν ποιά εν τα ποσοστά που θωρούν ειδήσεις σε σχέση με τα ποσοστά που π.χ. θωρούν survivor ή talent shows. Τζιαμέ ίσως φαίνεται η διείσδυση των τηλεοράσεων σε σχέση με άλλα μέσα (φμπ, τουίτερ κλπ). Τζιαι δεν υποτιμούμεν το ρόλο των ΜΜΕ, με τούτον. Αλλά στηρίζει το που πάνω: Ας σκεφτούμεν, ας πούμεν, που την μιαν το ΑΚΕΛ να πιάννει 25% τζιαι η Αριστερή Κίνηση για την Ομοσπονδία να κάμνει τρολιές για τους υποψήφιους στες εκλογές τζιαι τα βιντεούθκια να γίνουνται βάιραλ - όπως συνήθως. Την εξουσία θα την έσιει καθαρά τζιείνος που εννά πιάει το 50% +1 των ψήφων, την δύναμην όμως να διαγράψει πορεία τζιαι να περάσει μηνύματα, η εξουσία δεν θα την έσιει.

Το Ιστορικό καθήκον στη συγκυρία
Μ.
Σε ένα πλαίσιο απίστευτης διαφθοράς, συνεχούς υποβάθμισης των δημόσιων παροχών υγείας, με έναν δημόσιο τομέα που ταλαιπωρεί τον πολίτη άμαν εν έσιει προσβάσεις, μιαν τοπική αυτοδιοίκηση που δεν δουλεύκει τζαι χωρίς ισονομία τζιαι ισοτιμία που είτε είσαι "βασιλειάδης" είτε «απλός» τζαι λαγκοδέρνεσε τζαι άκρην δεν βρίσκεις.. το να ΜΕΝ διεκδικείς την διακυβέρνηση εν σαν την προδοσια για μένα. 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου