1 Μαΐ 2017

Αφιέρωμα στην αποκάλυψη του Απρίλη του 2017



Η απόφαση του Αναστασιάδη να αναπέμψει το νόμο πού εισηγήθηκε το κόμμα του για να προσπεραστεί το πρόβλημα στις συνομιλίες με το προηγούμενο ψήφισμα για εορτασμό των υπογραφών του 1950, και η συνακόλουθη δήλωση του ότι δεν ξέρει ποια ομοσπονδία λειτουργεί με τον τρόπο που διεκδικούν οι Τουρκοκύπριοι, για μερικούς ήταν σοκ, αλλα για όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις ήταν απλά η αποκάλυψη του Αναστασιάδη. Εμφανώς καθυστερούσε γιατί δεν ήθελε να προχωρήσουν οι συνομιλίες. Και το χειρότερο ήταν ότι δεν φαίνεται να είχε καν άποψη για το παρακάτω – απλά φοβόταν να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη είτε για λύση είτε για μη λύση. Μάλλον φάνηκε να θέλει απλά να διατηρήσει την προεδρική καρέκλα για όσο χρόνο γίνεται. Το εντυπωσιακό αυτήν την εβδομάδα ήταν ότι ξαφνικά ο Αναστασιάδης άρχισε να αναπαράγει επι λέξη τις ρητορικές των απορριπτικών ενώ η όλη του στάση [και απέναντι στον κ. Ακκιντζιη στον οποίο είχε δοθεί υπόσχεση ότι θα αντιμετωπιζόταν το πρόβλημα με το νομοσχέδιο, αλλα και στους ελληνοκύπριους που διαφωνούσαν επίσης έντονα με την ενωσιολογία και την ανοχή της προσπάθειας να τορπιλιστούν οι συνομιλίες] φάνηκε να ήταν πλήρως ασυνεπής. Ξαφνικά εμφανίστηκε ένας άλλος Αναστασιάδης, από εκείνο του 2004. Και η όλη του πορεία φάνηκε να ήταν μια πορεία ρητορικών που βόλευαν αναλόγως του τι ήθελε ο ίδιος σαν άτομο και όχι σαν δημόσιο πρόσωπο που όφειλε να αναλάβει ευθύνες. Η σύγκριση με όσα έλεγε και όσα εκτόξευε σαν κατηγορίες το 2004 ήταν αποκαλυπτική.
Πέρα από την όποια δικαίωση μπορεί να νοιώθει κάποιος [για προηγούμενες υποψίες κοκ] το ζήτημα είναι ιστορικά σημαντικό. Η δεξιά η οποία ιστορικά κινείται μετα το 1974 αναμεσά σε δυο τάσεις, την κληρονομιά της ακροδεξιάς ρητορικής και την αναδυομένη φιλελεύθερη [Κληριδικη] θα μπορούσε να πει κάποιος οπτική, βρέθηκε ξαφνικά με ένα είδος εσωτερικής κρίσης ταυτότητας. Ο Αναστασιάδης σαν άτομο έρχεται από την ακροδεξιά πτέρυγα αλλα για να αναρριχηθεί και να διατηρηθεί στην ηγεσία υιοθέτησε την ρητορική του Κληριδισμου – με νευραλγικό σημείο το 2004. Τώρα εκείνο το σημείο συγκόλλησης, το 2004, σαν σημείο αναφοράς, ξεχειλώνει πια…Με αυτήν την έννοια η προεκλογική του Αναστασιάδη είναι πια ασήμαντη λεπτομέρεια.  Το πιο ουσιαστικό είναι η αποκάλυψη ότι η συγκόλληση του 2004 ήταν παραπλανητική. Αλλωστε αυτό δείχνει και η αντιφατικότητα του ιδίου του κ. Αναστασιάδη. Δεν φαίνεται ούτε να καταλαβαίνει ούτε να ξέρει τι θέλει.

Για να καταγραφεί αυτή η σημαντική στιγμή που αναπόφευκτα θα επανέλθει στο μέλλον με αλλα πρόσωπα, αναδημοσιεύουμε μια σειρά από κείμενα από τον χώρο των [τέως;] υποστηρικτών του κ. Αναστασιάδη. Το πρώτο κείμενο δεν έρχεται από αυτόν τον χώρο – μας στάλθηκε από άτομο που κινείται στον χώρο που στήριξε τον Αναστασιάδη το 2004 και διατηρούσε ελπίδες σε αυτόν σαν άτομο μέχρι και πρόσφατα – μέχρι τις εκδηλώσεις που οργώνονταν για «Στηριχθούν» οι ηγέτες. Προφανώς εκείνο το κοινό έχει αποχωρήσει πια οριστικά..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου