14 Μαΐ 2017

Η αριστερά μπροστά στις εκλογές: Η μεταβατική συγκυρία των προεδρικών εκλογών ανάμεσα στα Πέτρινα Χρόνια [2011 -15] και στην αριστερή πλειοψηφία του μέλλοντος. Αλλάζοντας το ηγεμονικό πλαίσιο από τα κάτω και οι στρατηγικές ισορροπίες ανάμεσα στην αυτονομία και στις συνεργασίας, την άμυνα και τη διάχυση....


Καθώς πλησιάζει η στιγμή της απόφασης για τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ στις προεδρικές εκλογές [θα ανακοινωθεί αρχές του Ιούλη] ξεκίνησαν, ήδη, οι έμμεσες επιθέσεις, όπως τζαι οι αναμενόμενες διαρροές – αν εν αριστερός ο υποψήφιος/α θα χρησιμοποιηθεί ένα είδος λάσπης τζαι παραπλάνησης/μετατόπισης [το ίδιο κασαρολούιν από όπου εγίνετουν η δαιμονοποίηση Χριστόφια] αν είναι εξωκομματικός [στο πρότυπο Βασιλείου] θα χρησιμοποιηθεί άλλο κασαρολούιν λάσπης. Ήδη η απολογήτρια του κ. Χάσικου, η κ. Χατζηδημητρίου [με αφορμή την κυκλοφορία του ονόματος του Μ. Σπανού] στο Φιλελεύθερο άρχισε την επίθεση ..γιατί θα είναι δεξιός.[1] Την ενοχλούν οι όμοιοί της, φαίνεται την σχολιογράφο – ή απλώς ο καθένας/καθεμιά κανει το καθήκον του/της. Άλλωστε στις στήλες της εφημερίδας που κυκλοφορεί μαζί με την Χαραυγή στους αριστερούς συλλόγους, τον Φιλελεύθερο, τις όποιες αριστερίζουσες αμφιβολίες, τις εκφράζουν άτομα με δεξιές καταβολές, όπως η κ. Χατζημητρίου. Που φυσικά επιλέγουν ό,τι βολεύει. Όπως και στην κριτική. Οι αριστεροί σχολιογράφοι είναι άγνωστο είδος στις 4 από τις 5 καθημερινές εφημερίδες. Και φυσικά, άφαντοι στις 5 από τις 5 Παγκυπρίας τηλεοράσεις.

Το ζήτημα του/της υποψήφιου, αλλά και της ευρύτερης στάσης της αριστεράς απέναντι στις εκλογές [και στο δεύτερο γύρο, αν δεν περάσει ο υποψήφιός της] είναι ένα ζήτημα που αφορά σαφώς τον ευρύτερο χώρο της αριστεράς [της θεσμικής του ΑΚΕΛ, αλλά και της εξωθεσμικής] αφού είναι εμφανές με τα σημερινά δεδομένα ότι θα υπάρχει μόνο ένας υποψήφιος. Και σε αυτό το πλαίσιο, είναι καλά να αναπτυχθεί ένας διάλογος. Την απόφαση για τον υποψήφιο της θεσμικής αριστεράς θα τη πάρει φυσικά, το κομματικό σύνολο του ΑΚΕΛ. Το ποιά χαρακτηριστικά θα έχει είναι ένα ανοικτό ζήτημα όπως και το ζήτημα του δεύτερου γύρου.



Διάλογος για τη στρατηγική της αριστεράς, καθώς δημιουργεί την Ιστορία: οι δυο πόλοι της κυπριακής αριστερής παρέμβασης, το ιστορικό πλαίσιο και η συγκυρία....
Αναδημοσιεύομε πιο κάτω ένα ειδος πρωτου διάλογου με αφορμη ένα σχόλιο που το #AKEListen  για το ζήτημα της στρατηγικής της αριστεράς – το οποίο αγγίζει το ιστορικό διπλό της κυπριακής αριστερής πρακτικής: αυτονομία και συνεργασίες είτε για άμυνα [ταξική, πολιτική – δημοκρατική κοκ]... Και πέρα από τα επιφανειακά κλισέ που αναπαράγονται σαν σε παβλωφικά σκυλάκια, η θεσμική αριστέρα κινήθηκε ανάμεσα σε αυτό το δίπολο από την αρχή της μαζικής της φάσης: εξέλεξε αρχιεπίσκοπο το 1947, στήριξε τον Ι. Κληρίδη [σαφώς, όχι αριστερό] στις προεδρικές του 1960, ενώ ταυτόχρονα την ίδια περίοδο στήριξε με ταξικές συμμαχίες τις απεργίες του 1948 και το 1958. Μετά το 1960, η πλειοψηφία των προέδρων που στήριξε η αριστερά ήταν κεντρώοι [είναι ενδιαφέρον πως η ιδεολογική προκαταληψη της δεξιάς κριτικής[2] ξαφνικά εξαφανίζει τις διαφορές ανάμεσα σε δεξιά [ιδιαίτερα τη σημερινή νεοφιλελεύθερη πτέρυγα] και με τους μετριοπαθείς κεντρώους – όπως ιστορικά ήταν ο Ν. Λανίτης και ο Ι. Κληρίδης].
 
Όσον αφορά την αυτόνομη διεκδίκηση η αριστερά υιοθέτησε ουσιαστικά 2 μοντέλα – το μοντέλο Γ. Βασιλείου, το οποίο αφορά στην εστίαση στο Κυπριακό, και άρα την ενότητα, και το μοντέλο Δ. Χριστόφια, το οποίο ξεκίνησε, επίσης, ως πρόταση ενότητας μπροστά στο χάσμα, ανάμεσα σε δεξιά και κέντρο μετά το 2004, αλλά με την οικονομική κρίση έφερε στην επιφάνεια και την αυτονομία της αριστεράς όσον αφορά στην οικονομία, αλλά και το θάρρος να μιλήσει ειλικρινά για τη διαδικασία λύσης ….
 
Η αριστερά είτε εντός, είτε εκτός κυβέρνησης, είχε το βασικό καταλυτικό ρόλο και στη διαδικασία εκμοντερνισμού, και στη συγκρότηση μιας ταξικά πιο ισομερούς πολιτειακής δομής «κράτους ευημερίας» και τη διακήρυξη, στήριξη και εμπέδωση της Κυπριακής Δημοκρατίας – και τώρα της λύσης του κυπριακού. Σε αυτό το πλαίσιο θα γίνει κατ’ αρχήν μια ιστορική αναφορά για την εμπειρία της αριστεράς στα «πέτρινα χρόνια» [2011 – 2014/15] όταν η αριστερά αγωνιζόνταν μόνη της για να διασφαλίσει τα αυτονόητα [να ειπωθεί η αλήθεια για την κριση, να διαπραγματευτεί η Κύπρος με την τρόικα – αντί να παραδοθεί, όπως φώναζε τότε ο Αναστασιάδης με τα συνηθισμένα του θεάματα μέσω Πολίτη, κοκ]. Ακολούθως θα σκιαγραφηθεί η επιτυχία της αριστεράς να συνεισφέρει στην μετατόπιση του ηγεμονικού πλαισίου συζήτησης [και στην οικονομία, και στις εξωτερικές σχέσεις και στο κυπριακό] την περίοδο 2014/15 – 2017] για να καταλήξουμε στη σημερινή συγκυρία και το διαχωρισμό της κοινωνικής άποψης από την πολιτική θέση που επιβάλλουν ακόμα τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Σε αυτό το πλαίσιο, η αριστερά έχει τις εμγαλύτερες δεξαμενές άντλησης και ψήφων και στήριξης, αλλά δεν έχει τα μέσα επικοινωνίας με αυτές τις αναδυόμενες ακόμα πολιτικο-κοινωνικές δυναμικές. Σε αυτό το πλαίσιο, τοποθετείται και ο κατ’ αρχήν διάλογος γύρω από τη στρατηγική με 3 σχόλια. Το ενδιαφέρον του πρώτου σχολίου, με το οποίο θα ανοίξει ο διάλογος, σχόλιο στην υιοθέτησης της θέσης ότι η αριστερά πρέπει μεν να διεκδικήσει με αριστερό υποψήφιο, όχι γιατί είναι η «ώρα», αλλά αντίθετα γιατί δεν είναι ώριμη ακόμα η κοινωνία. Άρα θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί η υποψηφιότητα ως μέρος της διαδικασίας ωρίμανσης της κοινωνίας με μελλοντική προοπτική, θα μπορούσε να πει κάποιος. Οι άλλες δυο απόψεις ως εκφράσεις διαλόγου, τοποθετούν το ιστορικό, στρατηγικό και ηθικό πλαίσιο …


Η αριστερά στα πέτρινα χρόνια: όταν το να λες την αλήθεια, είτε για το κυπριακό, είτε για την αίτια της οικονομικής κρίσης, και να αντιστέκεσαι στις απαιτήσεις της τρόικα, ήταν αιτία και στόχος δαιμονοποίησης….
Για να κατανοηθούν τα δεδομένα αξίζει να δούμε τί έχει συμβεί τα προηγούμενα 4+ χρόνια με την αριστερά στην αντιπολίτευση και στο δρόμο. Κατ’ αρχήν το εχθρικό θεσμικό κλίμα ήταν σαφές ιδιαίτερα τα 2 πρώτα χρόνια. Η μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ συνέχισε στο ρυθμό των υστεριών που ξεκίνησαν, από το 2009, ενάντια στις προσπάθειες του Χριστόφια για «τσιμέντωμα της λύσης» [που κατέληξαν στις συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ – και οι οποίες αποτελούν την ουσιαστική βάση των νυν συνομιλίων], και κορυφωθήκαν με την προσπάθεια συγκάλυψης της ευθύνης των τραπεζών για την οικονομική κρίση [όπου η έκρηξη στο Μαρί λειτούργησε σαν το θέαμα μετατόπισης] και την δαιμονοποίηση του Χριστόφια και της αριστεράς, γιατί δεν υπέγραφε ότι ήθελε η τρόικα, και διαπραγματευόταν.
 
Η στάση μερικών τον Νοέμβριο του 2012 θα μπορούσε να καταγραφεί ιστορικά και σαν μια εντυπωσιακή πράξη δουλοπρέπειας. Μετά την εκλογή Αναστασιάδη, εξαπολύθηκε μια γενική επίθεση ιδιαίτερα με φόντο την εξέγερση ενάντια στο καθολικό κούρεμα που προωθούσε ο Αναστασιάδης και η κυβέρνηση. Η εξέγερση του Μάρτη του 2013 ήταν ιδιαίτερα απειλητική – για αυτό και το κατεστημένο, που στήριζε εμφανώς την λογική της κοινωνικοποίησης των ζημιών των τραπεζών, υποχώρησε δραματικά και η βουλή δεν ενέκρινε εκείνη τη μορφή του κουρέματος. Όμως, με την συνδρομή των ΜΜΕ έστησε αμέσως μετά την κωμική επιτροπή Πική [αξίζει να αναφερθεί και η απορριπτική εμμονή –στο κυπριακό- του εν λόγω κυρίου ο οποίος ανέλαβε την επιτροπή η οποία δεν μπορούσε να ερευνήσει τον Αναστασιάδη, παρά το ότι στήθηκε εν μέρει, όπως ειπώθηκε αρχικά, για να διερευνήσει την υπόθεση του «συμπέθερου», των εκροών πριν το κούρεμα που έδειχναν προνομιακή πληροφόρηση κοκ]. Η επιτροπή Πική φάνηκε να έχει σαφή στόχο να κάνει την ύστατη απόπειρα να μετατοπίσει την έμφαση στις ευθύνες του δημόσιου και κατ’ επέκταση των εργαζομένων. Απέτυχε οικτρά, όταν αποκαλύφθηκε ότι αποδέχτηκαν να συμμετέχουν στην επιτροπή, ενώ ο νόμος προνοεί ότι δεν μπορούσαν να διερευνήσουν την κυβέρνηση, αν τους είχε διορίσει. Και ήταν ο Πικής και στο Ανώτατο Δικαστήριο κοκ. Τέτοια συνεργασία του κατεστημένου.
 
Η εκστρατεία μετατόπισης των ευθυνών: όταν τα ελεγχόμενα ΜΜΕ ξέχασαν τους «καλυτέρους τραπεζίτες» του Αβέρωφ και του Ν. Παπαδοπούλου, και προσπάθησαν να περιορίσουν την συνειδητοποίηση των ψέματων και των ευθυνών τους με θεάματα στημένων δικών από τον Ρίκκο…
Ακολουθήσε μετά το θέαμα της Δρομολαξιάς, όπου ο Χάσικος με τον Ρίκκο [και οι δυο τώρα πια τεκμηριωμένα εμπλεκόμενοι σε παραβιάσεις των νόμων και κανονισμών για ίδιον όφελος] έστησαν μέσω των ελεγχόμενων ΜΜΕ το θέαμα, το οποίο, όπως αποκαλύφθηκε από τις ηχογραφήσεις των συνομιλιών Λίλλη-δικηγόρου-Ρίκκου - ήταν μια σαφής προσπάθεια κατασκευής κατηγοριών – εξού και η μνημειώδης ατάκα «ο Ρίκκος θέλει τον….». Και ακολουθήσαν διάφορα μικρά και μεγάλα – σε σημαντικές εκλογικές στιγμές – ο Πολίτης [ ο οποίος είναι πια τεκμηριωμένο ότι έπαιρνε πακέτα διαφημίσεων από τις τράπεζες για να λογοκρίνει] έστηνε θεάματα μετατοπίσεων – αφού δεν κατάφεραν να λογοκρίνουν την ευθύνη των τραπεζών [οι του Πολίτη είχαν «απαιτήσει» κάτι τέτοιο τον Σεπτέμβριο του 2012] αποφάσισαν να ..κατηγορήσουν την αριστερά για σχέσεις με τις τράπεζες… Οι απολογητές του Αβέρωφ των καλύτερων τραπεζιτών [ο οποίος μάλιστα διαμαρτυρόταν το 2010 γιατί ο Χριστόφιας ως πρόεδρος δεν έδειχνε «ευαισθησία και εκτίμηση» για τους τραπεζίτες] το έπαιζαν κατηγορητήριο με πρωτοσέλιδα θεάματα παραπλανήσεων.
 
Και όταν ήρθαν οι εκλογές μπροστά στις αποκαλύψεις για τον Λουρουτζιάτη, προσπάθησαν και πάλι να.. μετατοπίσουν το θέμα στην αριστερά. Απέτυχαν – και εν μέρει γιατί είχε αρχίσει το ξήλωμα του δικτύου του Ρίκκου. Και φυσικά, πριν τις δημοτικές υπήρχε το επόμενο βολικό θέαμα. Ο Μιλτής στα τέσσερα. Μεγάλο σθένος και πάθος για εξόφθαλμες παραπλανήσεις – όταν από την πρώτη μέρα πιάστηκε ο Μιλτής να λέει ψέματα για το καζίνο, η πλειοψηφία των ΜΜΕ το έθαψε στα χαμηλά [ακόμα και κάπως πιο σοβαροί όπως το Σ. Χριστοδούλου του Φιλελευθέρου, που έπαιζε κανονικά σαν όργανο κατασκευή κατευθυνόμενου θεάματος].. Ήταν χρήσιμος ο Μιλτής – και ο δικηγόρος του φαίνεται να είχε την ίδια εμμονή, με τους αρχισυντάκτες την περίοδο 20012-14 – να ρίξουν τα ποσοστά του ΑΚΕΛ… για να μπορούν προφανώς να διαχειρίζονται, έλπιζαν τουλάχιστον, τον χώρο της αριστεράς με φτηνά θεάματα… Τώρα απομένει να δούμε, αν ο δικαστής του θεάματος της Δρομολαξιάς [που θεώρησε γλαφυρή την κωμική παράσταση του αναπληρωματικού μάρτυρα], ο οποίος είναι και δικαστής στο θέαμα Μιλτής, θα αποδείξει την πλήρη του ιδεολογική μεροληψία, ή αν υπάρχει κάποιο όριο στην προκατάληψη.
 
Και σε αυτό το πλαίσιο, δεν πρέπει να ξεχνά κανείς και την ντε φάκτο δολοφονία [στο βαθμό που ήταν ιατρικά γνωστό ότι εγκλεισμός του στο κελί-δωμάτιο του νοσοκομείου θα σημαίνει θάνατο] του Κ. Παπακώστα γιατί δεν υπέκυψε στον εκβιασμό να υπογράψει δήλωση «φταίει ο Χριστόφιας».
 
Αυτό ήταν το κλίμα. Άρα ο υποψήφιος της αριστεράς θα έχει να αντιμετωπίσει μια σαφώς εχθρική άμεσα ή έμμεσα – έμμεσα αρχικά και αν είναι επικίνδυνος για το κατεστημένο και τους δυο του υποψήφιους, τον Νικόλα Παπαδόπουλο και τον Αναστασιάδη, τότε η επίθεση θα γίνει άμεση με όλη την αισχρότητα που έχουν, πια, σαν μέρος της θλιβερής του ιστορικής εικόνας η πλειοψηφία των νυν ΜΜΕ. Με αυτά τα δεδομένα, η νίκη στο δεύτερο γύρο είναι πολύ δύσκολη.
 
Οι επιτυχίες της αριστεράς να αλλάξει το ηγεμονικό πλαίσιο του 2011-13 από τα κάτω, τόσο στην οικονομία όσο και στην εξωτερική πολιτική
Όμως, η προηγούμενη περίοδος δεν ήταν μια περίοδος για την οποία η αριστερά δεν μπορεί επίσης να νοιώθει ικανοποιημένη και για τις μορφές αντίστασης της, αλλά και για τις επιτυχίες της, όσο παράξενο και αν φαίνεται μπροστά στην επίθεση που δέχτηκε. Η πρώτη άλλωστε μορφή αντίστασης στην προεδρία Αναστασιάδη, η εξέγερση ενάντια στο καθολικό κούρεμα, ήταν μια εντυπωσιακή δικαίωση της αριστεράς, έστω και αν τα εμβλήματα της δεν ήταν στην πρώτη γραμμή. Στο πλουραλιστικό πλήθος που απέτρεψε το καθολικό κούρεμα [μια ιστορική νίκη με τοπικές, αλλά και διεθνείς προεκτάσεις, αφού προστάτευσε τις καταθέσεις κάτω των 100,000] οι αγώνες της αριστεράς της προηγούμενης περιόδου για να κατανοηθεί η ευθύνη των τραπεζών και να προστατευθεί η κοινωνία όσο γίνεται [στα πλαίσια της ΕΕ] φαίνονταν να είχαν διαχυθεί στην κοινωνία παρά τις υστερικές επαναλήψεις απειλών και παραπλανήσεων από τόσους και τόσους σχολιογράφους των ΜΜΕ του κατεστημένου. Ο δαιμονοποιημένος Χριστόφιας ήταν άτυπα [χωρίς να αναφέρεται] δικαιωμένος της εξέγερσης και της επιτυχίας της. Αυτός είχε επιμένει να καταγγέλλει εν μέσω επιθέσεων ότι η αλήθεια είναι ότι για την κρίση έφταιγαν οι τράπεζες – και ξαφνικά η κοινωνία το έβλεπε εξόφθαλμα μπροστά της. Για αυτό και στήθηκε αμέσως μετα το θέαμα Πική με την μνημειώδη, όπως φάνηκε τον Αύγουστο προκατάληψη του [έντονα εχθρικός με τον Χριστόφια, φιλικότατος, σχεδόν υποτελής απέναντι στον Αναστασιάδη].
 
Μετά αντιμετωπίζοντας την προσπάθεια της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει το μνημόνιο για να επιβάλει [και από την πίσω πόρτα, όταν δεν μπορούσε λόγω του πλαισίου που είχε διαπραγματευτεί η αριστερά το 2012] μια ευρύτερα νεοφιλελεύθερη ατζέντα, η αριστερά είχε αρκετές επιτυχίες. Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί και η σταδιακή αποστασιοποίηση των κομμάτων του Κέντρου από την πειθήνια υποταγή στους μηχανισμούς της κυβέρνησης του ΔΗΣΥ από τα μέσα του 2014.

Το ότι καθυστέρησαν και τελικά αντιμετωπίζονται αρνητικά οι εκποιήσεις είναι επιτυχία αν σκεφτεί κανείς τις προσπάθειες υποβολής της θέσης ότι «όσοι χρωστούν να πληρώσουν το κόστος» [και η εκποίηση λανσάρετο σαν κόστος] κοκ. Η αποτυχία, επίσης, της κυβέρνησης να προχωρήσει σε μαζικές ιδιωτικοποιήσεις είναι επίσης σημαντική. Και φυσικά, η σταδιακή μεταστροφή της σε διάφορους τομείς [εργασιακών ή παροχών] είναι αποτέλεσμα ότι, παρά την υπεροπλία στα ΜΜΕ, η δεξιά δεν κατάφερε να επιβάλει μια νεοφιλελεύθερη ηγεμονία. Η αριστερά δεν καρπώθηκε [εκλογικά για την ώρα] τη δικαίωση των αγώνων της – αλλά αυτήν ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας που οδήγησε από την νεοφιλελεύθερη υστερία των ΜΜΕ του 2012 στη μεταστροφή μετά το 2014.
 
 

Η δικαίωση της αριστεράς ήρθε και σε δυο άλλους τομείς – την εξωτερική πολιτική και το κυπριακό. Εδώ το συγκριτικό μέτρο, αναπόφευκτα, είναι το 2011 όταν [και πριν το Μαρί – λες και μερικοί ήταν προετοιμασμένοι] άρχισε μια, επίσης, οργανωμένη εκστρατεία για σχέσεις με το ΝΑΤΟ, μετα το Μαρί, δαιμονοποίησης των σχέσεων με τους Άραβες. Και έμμεσα και τη Ρωσία. Το 2015 ο Αναστασιάδης βρέθηκε στη Μόσχα, παρά το δυτικοευρωπαϊκό εμπάργκο στη Ρωσία λόγω του ουκρανικού ζητήματος. Ανάλογα και ο κεντρώος χώρος ανακάλυψε τώρα τη Ρωσία..
 
Η Αριστερά από την άμυνα στη διάχυση: από το κυπριακό στον ακτιβισμό της εξωθεσμικής αριστεράς
Στο κυπριακό, η εκλογή Ακιντζή το 2015 [και η δυσφορία στον ΟΗΕ για την τότε στάση του Αναστασιάδη – που είναι ανάλογη με σήμερα] οδήγησαν σε μια περίοδο θετικού κλίματος, το οποίο έδωσε ώθηση στην ανασύσταση της δυναμικής της λύσης ανάμεσα στον πληθυσμό. Και εδώ η βάση της ό,ποιας συζήτησης από ότι φαίνεται ήταν οι συγκλίσεις Χριστόφια – Ταλάτ.
 
Αν, όμως, για την οικονομία η θεσμική αριστερά κατάφερε να απαγκιστρώσει κάπως τους κεντρώους από το νεοφιλελεύθερο ντελίριο του 2012, για το κυπριακό, η αριστερά κατάφερε να σπρώξει τη δεξιά προς τις διαπραγματεύσεις.
 
Και φυσικά, όσο πλησιάζει το τελικό ζήτημα, ο Αναστασιάδης τρομοκρατείται γιατί φοβάται τις ..εκλογικές ισορροπίες το κόμμα του..
 
Σε αυτό το πλαίσιο, η αριστερά, παρά την εχθρική στάση των θεσμών του κατεστημένου, κατάφερε να οικοδομήσει μηχανισμούς αντίστασης και διάχυσης των ιδεών και των πρακτικών της. Και αν και η πιο πάνω αναφορά αφορά τη θεσμική αριστερά,

θα πρέπει να θυμίσουμε ότι σε μια σειρά θεμάτων [όπως τα οικολογικά, τα οποία φυσικά δεν απασχολούν τον μαϊντανό του κατεστημένου, τον Περδίκη], η εξωθεσμική αριστερά και οικοδόμησε γραμμές αντίστασης, αλλά και διάχυση – στο οικολογικό [από τα αμπελοπούλια στον Ακάμα], το κυπριακό ιδιαίτερα με την  Αριστερή Κίνηση – Θέλουμεν Ομοσπονδία], τον αντιρατσισμό, τον αντιμιλιταρισμό και αντιφασισμό, την αποδοχή της ερωτικής διαφορετικότητας/πολλαπλότητας κοκ….

Η εν δυνάμει κοινωνική πλειοψηφία της αριστεράς
Σε αντίθεση με το σχόλιο του Ακέρα, που αναδημοσιεύεται πιο κάτω, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι δημιουργείται υπόγεια μια ντε φάκτο αριστερή πλειοψηφία σε μια σειρά θεμάτων, και ότι, όπως και σε άλλες χώρες άλλωστε,

τα καθεστωτικά ΜΜΕ λειτουργούν μηχανισμοί διαχωρισμού των απόψεων των πολιτών από τους πολίτικους χώρους που στηρίζουν αυτές τις απόψεις: επι Χριστόφια λ.χ. ακόμα και οι δημοσκοπήσεις των καθεστωτικών ΜΜΕ έδειχναν σαφής πλειοψηφία για τις θέσεις της κυβέρνησης και της αριστεράς, αλλά τα πρωτοσέλιδα δαιμονοποίησης διαχώριζαν τις απόψεις από τους πολιτικούς τους φορείς. Και κάπως έτσι ξέσπασε και η εξέγερση του Μάρτη του 2013, όταν έσπασε το διαχωριστικό τοίχος της δαιμονοποίησης.
Η αριστερά έχει 3 εν δυνάμει δεξαμενές [οι οποίες διογκώνονται για αυτό και οι αντίπαλοι της αριστεράς προσπαθούν να κινηθούν προς το πεδίο που κάλυπτε μόνη της η αριστερά το 2011-14. Υπάρχει κατ’ αρχήν η αριστερά της αποχής – και ως θέμα αρχής για μερίδα της εξωθεσμικής αριστεράς, αλλά ο μεγαλύτερος όγκος αυτού του μέρους της αριστεράς βρίσκεται εκεί λόγω της επίθεσης των ΜΜΕ. Βιώνει ένα θυμό που δεν ξέρει ακόμα που να κατευθύνει. Υπάρχει μετά μια διάχυτη αίσθηση μετατόπισης αισθητικών στους νέους, που σαφώς αγγίζουν ιστορικές θέσεις τις αριστεράς. Και υπάρχει επιπλέον και μια έντονη κινητικότητα σε δυο τομείς – και πάλι προς την κατεύθυνση της αριστεράς, αλλά από ψηφοφόρους άλλων κομμάτων: το αίσθημα ότι η οικονομική κρίση χρησιμοποιήθηκε ευνοιοκρατικά για τους ημέτερους και τους πλουσίους, και το αίσθημα ότι το κυπριακό πρέπει να λυθεί σύντομα.

Αργά ή γρήγορα αυτά τα ρεύματα θα κινηθούν προς τα αριστερά και πολιτικά. Η κυριαρχία των ΜΜΕ είναι ήδη ευάλωτη. Τα τελευταία 15 χρόνια τα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ βίωσαν 2 εξεγέρσεις εναντίον τους τα- 2003 με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, και το 2013 με την αντίσταση στο καθολικό κούρεμα. Η κρίση νομιμότητας αποκτά τώρα και εναλλακτικές μορφές έκφρασης, καθώς μέσω του ιντερνέτ οικοδομούνται εναλλακτικά δίκτυα, που σε λίγο καιρό θα μπορούν να αντιπαρατεθούν με το κυρίαρχο κύκλωμα. Και τότε θα μπορέσει να εμφανιστεί και μια νέα δημοσιογραφία του Μέλλοντος που θα αφήσει πίσω της αυτήν την θλιβερή περίοδο που κάποτε θα αντιμετωπίζεται όπως αντιμετωπίζεται στην Ελλάδα η περίοδος πριν το 1974.

΄


Στρατηγικές μπροστά στις εκλογές
Η αριστερά εκλογικά, κατάφερε να αντέξει τις επιθέσεις [τα ποσοστά της κινήθηκαν γύρω στο 27% με λίγο πιο κάτω στις βουλευτικές] αλλά δεν κατάφερε να ανακτήσει είτε τους παροπλισμένους ψηφοφόρους της, είτε τις νέες εν δυνάμει αριστερές ροές. Με το κυρίαρχο κλίμα δεν είναι παράξενο. Όμως, στο δρόμο η αριστερά κατάφερε να οικοδομήσει μια αρκετά καλή βάση στα δικοινοτικά, ενώ η εξωθεσμική δημιούργησε ένα γοητευτικό, αλλά και αποτελεσματικό πλαίσιο πρακτικών παρεμβάσεων. Ο λογικός στόχος της θεσμικής αριστεράς θα πρέπει να είναι να πάρει περισσότερο από 27% και αν φτάσει το 30% θα είναι κομβικό σημείο. Αν και το τελικό ποσοστό θα καθοριστεί και από αστάθμητους ιστορικά παράγοντες, όπως το μέγεθος των υστεριών του κύκλου των ΜΜΕ. Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή ανάμεσα σε προσωπικότητα του «με ευρύτερη πρόσβαση» και επιλογή για συσπείρωση του κόσμου της αριστεράς, είναι ένα ανοικτό ζήτημα. Από την μια η αριστερά δεν μπορεί να μην προσπαθήσει να διευρύνει τις προσβάσεις της. Η ηγεσία της θεσμικής αριστεράς, ήδη, κινείται ισορροπημένα μπορεί να πει κανείς σε προσπάθεια απόκτησης προσβάσεων τόσο προς το κέντρο [όπως φάνηκε στις δημοτικές] όσο και προς την «φιλελεύθερη δεξιά» που θέλει λύση. Όμως, από την άλλη μια τέτοια κίνηση μπορεί να αφήσει ένα κενό χώρο, όπου θα κινηθούν [έστω και κωμικά] άτομα όπως ο Λιλληκας – η ταξικότητα της αριστεράς, αλλά και οι αγώνες ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, είναι τόσο σημαντικοί όσοι και οι εξίσου ιστορικοί  αγώνες για τη λύση.

Εδώ υπάρχει και πάλι μια λεπτή γραμμή ισορροπίας. Την περίοδο πριν τις βουλευτικές, το ΑΚΕΛ στήριξε και προώθησε την κριτική στη λιτότητα και την τρόικα, αλλά λόγω του ήταν μόνο του να καλύπτει ολόκληρο το φάσμα της αριστεράς, δεν διεκδίκησε και το ότι κατάφερε να διαπραγματευτεί το 2012 και να σώσει σημαντικά κεκτημένα [από τον 13ο μισθό, στη μη κατάργηση, αλλά παγοποίησης -άρα και την δυνατότητα αυτόματης επαναφοράς τους θεσμικά] ωφελημάτων μέχρι την διασφάλιση του ελέγχου του φυσικού αερίου από την τρόικα]. Με αυτήν την έννοια, μια ευρύτερη στρατηγική ανοίγματος θα μπορούσε να διεκδικήσει ότι η αριστερά και αντιστέκεται και ξέρει να διαπραγματεύεται. Όμως, είναι θέμα ισορροπίας και ποιός το κάνει σε προεκλογικές περιόδους – και σε ποιό επικοινωνιακό πλαίσιο.

Και εδώ τίθεται με ενδιαφέρον τρόπο το κύριο επιχείρημα του σχολίου που ακολουθεί – θα πρέπει η αριστερά να θέλει να περάσει πάση θυσία στο δεύτερο γύρο, ή να χρησιμοποιήσει την προεκλογική του πρώτου γύρου για να κανει μια παρέμβαση με στόχο την συσπείρωση ποσοστών [παλιών και νέων ψηφοφόρων] και να σπρώξει με την παρέμβαση της τον έστω και στημένο διάλογο σε πιο αριστερές κατευθύνσεις [θα υπάρχουν και τώρα κάποιοι άλλοι όπως την Κεννεβέζου, τον Βίκτωρα κοκ του 2013 που το έπαιζαν ουδέτεροι και στήριζαν έμμεσα στον ΔΗΣΥ για τα γνωστά μετεκλογικά ανταλλάγματα].. Όπως έκανε η αριστερά τα προηγούμενα χρόνια που έφερε, ουσιαστικά, αριστερότερα το πεδίο του πολιτικού διαλόγου.

Και αν δεν περάσει η αριστερά στο δεύτερο γύρο, θα είναι τότε περιζήτητη – τουλάχιστον για την εβδομάδα που συνήθως έχουμε την κλιμάκωση των υστεριών.

Στρατηγικές για το δεύτερο γύρο
Η αριστερά θα πρέπει αναπόφευκτα να αντιμετωπίσει και το θέμα του δεύτερου γύρου, έμμεσα ή άμεσα. Το έμμεσο είναι αν η αριστερά ενδιαφέρεται να είναι ο αντίπαλος τον οποίο θα δαιμονοποιήσει το εργοστάσιο λάσπης του Αναστασιάδη – αν περάσει αυτός ο υποψήφιος στο δεύτερο γύρο. Αν, βέβαια, πάει δεύτερο γύρο η αριστερά με αντίπαλο τον Νικόλα Παπαδόπουλο, τότε η υστερία θα έχει να κανει με το κυπριακό. Αλλά με τον ΔΗΣΥ και τον Αναστασιάδη, η υστερία και η λάσπη είναι κάτι που είχαμε για 5 χρόνια. Αν υπάρξει μια νέα λάσπη [που θα υπάρξει αναπόφευκτα γιατί δεν ξέρει τίποτα άλλο το προεδρικό] τότε θα διευρύνει ένα βαθύ ρήγμα ανάμεσα σε αριστερούς και μια πτέρυγα δεξιών που στηρίζουν λύση, αλλά είναι και νεοφιλελεύθεροι.

Μια πτέρυγα της δεξιάς τώρα καλοπιάνει το ΑΚΕΛ γιατί στηρίζει τη λύση μπροστά στα καραγκιοζιλίκια Αναστασιάδη – αλλά τελικά, εκτός ίσως [ελπίζουμε;] από μια νεότερη γενιά που δεν είναι αιχμάλωτη του παρελθόντος, θα ψηφίσουν και αυτήν τη φορά το κόμμα τους. Οι μόνοι, προς το παρόν που φαίνεται να έχουν δυναμική απόδρασης από το μαντρί είναι συγκεκριμένες ομάδες ψηφοφόρων, όπως οι Βαρωσιώτες [μια τάση η οποία μετά τους Μαρωνίτες και τους Βαρωσιώτες φαίνεται να διευρύνεται].[3] Διαφορετικά, οι λευκωσιάτες λ.χ. είναι φτηνά λόγια. Το 2011, ψήφισαν τον αδελφό του Νικόλα Παπαδόπουλου, όχι γιατί ήξεραν κάτι για τον Κωνσταντίνο, αλλά γιατί τους τον υπέβαλε το κόμμα. Και παρόλα τα δεξιά φούμαρα για τον Σταυρινίδη το 2016, πάλι Γιωρκάτζη ψήφισαν. Οπότε η υποτιθέμενη δεξαμενή των υποστηρικτών της λύσης από τα δεξιά, δεν φαίνεται να είναι ακόμα ώριμη για να αποστασιοποιηθεί. Και μια μερίδα των στελεχών της ανήκει και στους ευνοιοκρατικά διορισμένους κοκ… Ίσως, μάλιστα, αν χάσει ο Αναστασιάδης και γίνουν εκλογές στον ΔΗΣΥ να ξεκαθαρίσει καλυτέρα το τοπίο. Κατά τα άλλα, η αστεία έπαρση όσων κοροϊδεύει καθημερινά ο Αναστασιάδης ότι θέλει/δεν θέλει λύση, είναι έκδηλη σε μερικούς που θεωρούν πρέπει να υποβάλει η αριστερά υποψήφιο που να τον εγκρίνουν αυτοί – οι δεξιοί φανατικοί [σχεδόν με την ίδια τύφλα και υστερία όπως οι εθνικιστές] του ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Είναι σύμπτωμα του πώς μερικοί δεν κατανοούν την αβάσταχτη μοναξιά τους. Το κυπριακό είναι σημαντικό, αλλά δεν είναι το μόνο ζήτημα που διακυβεύεται στα πολλαπλά μέτωπα. Η θεσμική αριστερά στηρίζει για δυο χρόνια τον Αναστασιάδη στο κυπριακό, μέχρι και εκδήλωση για να τον στηρίξει έκανε, και ποιό είναι το αποτέλεσμα; Αυτός στην κοσμάρα του και οι εκπρόσωποι του προσπαθούν να κατασκευάσουν ένα πλαίσιο ότι φταίει η αριστερά. Γιατί είναι υποχωρητική. Ο Τάσσος είχε τουλάχιστον ένα σεβασμό.

Οπότε, αν δεν πάει η αριστερά στο δεύτερο γύρο, η μη-στήριξη του Αναστασιάδη θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη από την μεγάλη πλειοψηφία της αριστεράς – η δεξιά κυβέρνηση συμπεριφέρθηκε και στην αριστερά, αλλά και στις θέσεις που υπεράσπιζε με την νοοτροπία του τραμπούκου [είναι χαρακτηρισστκή η εμμονή της δεξιάς κάθε φορά που ανεβαίνει στην εξουσία να θέλει να «δικάζει» την αριστερά – λές και ζει ακόμα φαντασιακά στο 1948, το 1958 ή στις πέντε μέρες του πραξικοπήματος. Και αυτό το έκανε και η διακυβέρνηση Κληρίδη – την ίδια ακριβώς στιγμή που έδινε συγχωροχάρτι στους 62 του πραξικοπήματος. Μπορεί να το δει κανείς ψυχαναλυτικά ότι η δεξιά προβάλλει στον ιδεολογικό της αντίπαλο το φόβο για τις δίκες που πρέπει να γίνουν για τα δικά της ιστορικά εγκλήματα και παρατυπίες/ παρανομίες. Αλλά ακόμα και τον τελευταίο χρόνο που ο Αναστασιάδης προσπαθεί να είναι κάπως πιο ιισορροπημένος απέναντι στην αριστερά, η ασυνέπεια και η ασυναρτησία του [και της κυβέρνησής του] κάνουν αμφίβολη το τί ακριβώς θέλουν πίσω από τις επιφανειακές παραπλανήσεις. 
Δεν μπορεί κανένας να τον εμπιστευθεί,  ακριβώς γιατί στο εξευτελιστικά κοροϊδευτικό προεκλογικό σενάριο του νυν προέδρου ενυπάρχουν όλα τα στοιχεία για να μην τηρήσει τίποτα – είτε στο κυπριακό, είτε αλλού. Το βασικότερο είναι η ανηθικότητα και η διαφθορά και ότι κανένας δεν μπορεί να εμπιστευθεί ένα άτομο που είναι διατεθειμένο να λέει τέτοιες ασυναρτησίες και ψέματα δημόσια. Ο κ. Αναστασιάδης έκανε τη φαντασίωση του, έγινε πρόεδρος, αλλά αυτός και ο περίγυρος του είναι κίνδυνοι, πια, για την ίδια την δημοκρατία.

Από την άλλη, ο κ. Παπαδόπουλος κουβαλά μαζί του τον απορριπτισμό του χθες, αλλά και την εμπλοκή του επίσης σε εκείνα τα θεάματα νεοφιλελεύθερων υστεριών. Είναι αναμενόμενο ότι μερίδες των εκλογικών στρωμάτων της αριστεράς [είτε λόγω παρελθόντος – η αριστερά αντιμετωπίστηκε με περισσότερο σεβασμό από το κέντρο στην εξουσία, παρά από τη δεξιά – είτε λόγω αντιπάθειας στη δεξιά κυβέρνηση και τη διαπλοκή της] θα κινηθούν στο δεύτερο γύρο προς το κέντρο. Και σε αυτήν την επιλογή θα στραφούν επίσης και όσοι θεωρούν ότι η διαφθορά είναι εγγενής και στον Αναστασιάδη και τον Παπαδόπουλο, οπότε η εναλλαγή είναι το μίνιμουμ μέχρι να μπορεί η αριστερά να έχει τη δύναμη [και επικοινωνιακά και θεσμικά] να αντιμετωπίσει αυτήν την κατάσταση…

Και θα μπορούσε να πρωτοστατήσει στην κατάθεση θέσεων [και προεκλογικά και μετέπειτα στην βουλή] για θέματα, όπως η διατήρηση του κ. Κληρίδη στη θέση του Γενικού Εισαγγελέα – λογικά το κύκλωμα Αναστασιάδη θα θέλει να τον αλλάξει], η μη-ιδιωτικοποιήσεις κοκ…




Στον πιο κάτω πίνακα καταγράφονται συνοπτικά οι θέσεις και ιστορική εξέλιξη του καθενός [Αναστασιάδη – Ν. Παπαδόπουλου]..
Και αυτά, στο κυπριακό και τις εξωτερικές σχέσεις, τουλάχιστον χωρίς τον αστάθμητο παράγοντα εξωτερικών πιέσεων, και ανασφάλειας του Αναστασιάδη για τη στήριξη των δεξιών επαναπροσεγγίσεων [που μπορεί να του στοιχίσει είσοδο στον δεύτερο γύρο], και άρα μια ραγδαία μεταστροφή και δημιουργία ντε φάκτο νέων γεγονότων προς τη λύση.





ΚΥΠΡΙΑΚΟ
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
ΔΙΑΦΘΟΡΑ/
ΔΙΑΠΛΟΚΗ
ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ





Αναστασιάδης
Υπόσχεται κάποια «προοπτική» αλλά ανάλωσε την θητεία του στο να αποφεύγει την λύση, με στόχο την καρέκλα. Οι απόψεις του, αν υπάρχουν, μάλλον καθορίζονται από τα ιδιωτικά του συμφέροντα. Περιβάλλεται και από κομματικούς που δήθεν θέλουν λύση, αλλά και ακραίους εθνικιστές, όπως οι Ταλιαδωρος, Προδρόμου κοκ
Νεοφιλελεύθερη πολιτική με εκφραστή τόσο τον Αβέρωφ, όσο και τον Χάρη. Βασικός στόχος, απροκάλυπτα, είναι η εξυπηρέτηση ημέτερων συμφερόντων, συγκεκριμένων επιχειρηματιών και φυσικά, των ιδιοκτήτων ΜΜΕ.
Από τις πιο διαπλεκόμενες [αν όχι η πιο διαπλεκομενη] διακυβέρνηση από το 1960. Το ρουσφέτι έχει φτάσει μέχρι και το διορισμό επικεφαλής ιδιωτικών τραπεζών. Έστω και για λόγους εναλλαγής στην εξουσία για να μην σταθεροποιηθεί ένα κύκλωμα που να αναπαράγεται, πρέπει να αντικατασταθούν από την εξουσία.
Έκανε μια κάποια στροφή από τις μονοδιάστατα φιλοδυτικές θέσεις του ΔΗΣΥ προς μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Ακόμα έχει εμμονές -όπως με Ισραήλ.


Ν. Παπαδόπουλος
Απορριπτικός και με συμμάχους εθνικιστές. Το μόνο θετικό του, είναι ότι το ΔΗΚΟ είναι το μόνο κόμμα του κέντρου που στηρίζει την Διζωνική δημόσια. Πέρα από τους εθνικιστές έχει και  καποιους μετριοπαθείς υποστηρικτές όπως ο Μ. Κυπριανού
Συμμετείχε στην νεοφιλελεύθερη υστερία σαν εξαρτώμενος του Αβέρωφ και του Α. Ορφανίδη. Λόγω κόμματος, όμως. κινήθηκε μετά το 2014 προς πιο κεϋνσιανές θέσεις. Λόγω ταξικής καταγωγής, θα είναι κοντά στο κεφάλαιο – αλλ΄σ λόγω του ότι είναι ένας από αυτούς, δεν θα εξυπηρετεί για να καλοπιάσει.
Το ΔΗΚΟ είναι το κλασικό κόμμα της κρατικής ρουσφετολογίας. Άρα απλώς θα αντικαταστήσει αυτά του ΔΗΣΥ με τα τους δικούς του. Το μόνο πλεονέκτημα εδώ είναι ότι θα είναι εναλλαγή και όχι συνέχεια.
Ξεκίνησε φιλοδυτικός [ιδιαιτερα στα της τροικα], αλλά ίσως και λόγω καταγωγής, κινήθηκε επίσης προς πιο πολυδιάστατες μορφές εξωτερικής πολιτικής.

Η αριστερά θα πρέπει να σκεφτεί και την Αποχή ως πιθανότητα – και να ετοιμαστεί για αντιπολιτευτική πλειοψηφία στη Βουλή. Οι αγώνες της προηγούμενης περιόδου ανέδειξαν και μορφές αντίστασης των θεσμών [όπως του κ. Κ. Κληρίδη και του κ. Ο. Μιχαηλίδη] και τώρα είναι καιρός να προσχωρήσει ο εκδημοκρατισμός με συμμαχίες στη Βουλή.

Η αριστερά, ουσιαστικά, θα πρέπει να περπατήσει μια λεπτή γραμμή αυτήν την περίοδο, για να προετοιμαστεί για την ιστορική προοπτική που έρχεται…







[1] Ο άλλος απολογητής του Χασικου, ο κ. Καλλινικου, ήταν πολύ πιο «γλαφυρός» στην αναπαράσταση του his masters [old boss?] voice .. :) ..Θυμήθηκε την δικαιολογία του Χάσικου για την σύγκρουση συμφερόντων.. Μασκαραλλίκια.. :)

[2] Όπως της Χατζηδημητρίου, ανάλογο τίτλο είχε και η Καθημερινή την Κυριακή

[3] «ΚΙΝΗΣΗ "ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ" PEACEFUL RETURN OF REFUGEES MOVEMENT» - https://www.facebook.com/groups/1768233610157168/?hc_ref=PAGES_TIMELINE

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου