1 Μαΐ 2017

Η μεγάλη κωλοτούμπα του Αναστασιάδη, ο πανικός, και ο αυτοεξευτελισμός: από την πομπώδη δικηγορίστικη παράσταση του 2004 στην αυτοαναίρεση, εν μέσω ασυναρτησίων και μικροπρέπειας το 2016-17

[το τέλος ενός θεαματικού μύθου: τελικά, δεν είναι απλώς προεκλογικός πανικός, είναι ένα ξεκάθαρο δείγμα της αδυναμίας του ατόμου να κατανοήσει το πλαίσιο, τις συνέπειες και την ουσία, πέρα από τις παραστάσεις δικηγορίστικων ρητορικών]


Την περασμένη εβδομάδα υπήρχε ένα σχεδόν πονεμένος θρήνος στο χώρο αυτού που κάποτε ονομαζόταν «φιλελεύθερη δεξιά» - ή έστω «κεντροδεξιά υπερ της λύσης». Η αναπομπή του νόμου για τους εορτασμούς στα σχολεία [τον οποίο εισηγήθηκε ο ΔΗΣΥ, στήριξε, έστω και δυσφορία το ΑΚΕΛ, και ο οποίος ήταν ξεκάθαρη δημόσια υπόσχεση του κυβερνώντος κόμματος προς την τουρκοκυπριακή κοινότητα] αλλά και ακόμα πιο κωμικό τραγική δήλωση του Αναστασιάδη για την ομοσπονδία, έμοιαζαν με το τέλος ενός μύθου. Οριστικά και αμετάκλητα. Το καλύτερο που θα μπορούσε να πει κανείς, πια, για τον Αναστασιάδη από εκείνη την πτέρυγα της δεξιάς, ήταν ότι δεν καταλάβαινε – αλλά η υποψία ήταν χειρότερη: όχι απλώς δεν καταλάβαινε, αλλά ήταν ένας καιροσκόπος που συμπεριφερόταν ασυνάρτητα και αντιφατικά με μοναδικό γνώμονα το ατομικό εγωιστικό του συμφέρον [και αυτό όπως ο ίδιος το καταλάβαινε].. Αντίθετα, από την άλλη πλευρά του απορριπτικού κέντρου υπήρχε ένα είδος εορταστικού πανηγυρισμού – ο ηττημένος Αναστασιάδης περιφερόταν μέσα από τα δικά του λογία [που αναπαρήγαν, πια, ότι έλεγαν οι απορριπτικοί για χρόνια] ως σύμβολο νίκης. Ο Ν. Παπαδόπουλος, ως υποψήφιος πρόεδρος του κέντρου, βγήκε από τη συνάντηση του εθνικού συμβουλίου, για πρώτη φορά χωρίς να κανει δηλώσεις. Ήταν ο νικητής. Οι πληροφορίες έλεγαν ότι ο Αναστασιάδης ήταν σε τέτοια θλιβερή κατάσταση που σχεδόν επιχειρηματολουσε ότι το ..ΑΚΕΛ τον πίεζε να κάνει υποχωρήσεις.


 Ο ίδιος, δηλαδή, έδινε, πια, εξετάσεις στους απορριπτικούς. Εκλιπαρούσε τον Νικόλα. Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει κάποιος, όταν δεν κατανοεί το πλαίσιο των πράξεων του; Και οι οπαδοί του Αναστασιάδη κάποτε μιλούσαν για «Νίκαρο» και «Νικολάκη»- τώρα ήταν το «Νικούιν» και ο «Νικόλας». Ο Άριστος Μιχαηλίδης του Φιλελευθέρου απολάμβανε, εμφανώς, να περιφέρει την παραδοχή ήττας σαν τρόπαιο:

«Η απάντησή μου είναι μια», έλεγε χτες ο Πρόεδρος Αναστασιάδης. «Μακάρι και ο ίδιος να έχει την ορθή αντίληψη της ομοσπονδίας. Μακάρι και ο ίδιος εις όσα προβάλλει, να μου βρει ένα παράδειγμα ομοσπονδίας όπου γίνονται αποδεκτά τα όσα αξιώνει για την κοινότητά του. Και αν υπάρχει έστω και ένα κράτος, ομόσπονδο κράτος, που να προνοεί ανάλογες αξιώσεις, είμαι έτοιμος να αποδεχθώ την όποια λύση, τη λύση εκείνη». Μακάρι, λέμε, εμείς να ήταν πιο έγκαιρες οι απορίες και οι απαντήσεις του Προέδρου.
Διότι, όταν έλεγε ακριβώς τα ίδια πράματα ο Ακιντζί, επικαλούμενος μια ομοσπονδία δικής του εφεύρεσης για να χωράνε σε αυτήν οι απαιτήσεις του για αριθμητική ισότητα, εκ περιτροπής, βέτο κ.λπ. ο Πρόεδρος τον έβγαζε βόλτα στην Ευρώπη, στο Νταβός, στη Νέα Υόρκη κι έλεγε ότι έχουν κοινό όραμα για τη λύση. Αλλά, πού να καταλάβουμε εμείς την υψηλή πολιτική της ηγεσίας μας.»
http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/393158/esto-kai-ena-paradeiga-omospondias
Οι αντιδράσεις από το χώρο της φιλελεύθερης δεξιάς ήταν ενδιαφέρουσες. Αρχικά, η Κ. Ηλιάδη [που μετακόμισε από τον Άστρα στα συναγερμικά ΜΜΕ, Αλήθεια και Πολίτη] έθεσε αμέσως θέμα συνέπειας: δηλαδή το 2004 τί υποστήριζε ο Αναστασιάδης; Η εφημερίδα Πολίτης, πάντως, σαν πρωτοσέλιδο, ακολούθησε την ιστορική της παράδοση – προσπάθησε να προσφέρει συγκάλυψη. Την Κυριακή, 23/4, ανακοίνωσε προκαταβολικά ότι δεν θα υπέγραφε ο Αναστασιάδης σε ένα πλαίσιο αναφορών για κρίση στις συνομιλίες. Την Δευτέρα, ωστόσο αναδιπλώθηκε σαν κομματική εφημερίδα που προσφέρει εξυπηρέτηση: ο τίτλος έκανε αναφορά ότι «πήρε πάνω του» το θέμα ο Αναστασιάδης. Ήταν μια κωμική κίνηση να συντηρήσει τον αστείο, πια, μύθο για τον Αναστασιάδη που τολμά κλπ. Την στιγμή που τρομοκρατημένος έκανε αναδίπλωση και δήλωνε ότι ουσιαστικά και οι αντίπαλοι του από το 2004. Τί μπορεί να πάρει πάνω του ένας τέτοιος πολιτικός εκτός από τη δείλια του; Να ελιχθεί ίσως – αλλά και να προσπαθήσει μέσω των ΜΜΕ που ελέγχει να πουλήσει μετατόπιση. Την Πέμπτη, 27/4, ο Πολίτης βγήκε με τον ακόμα πιο θλιβερό [ή αισχρό;] τίτλο. Άρχισε σχεδόν σαν αντίγραφο απορριπτικής εφημερίδας να δαιμονοποιελι τον Ακιντζή σαν «Εφέντη». Για το γεγονός ότι ο Ακιντζή είχε βγάλει μια ηπία σχετικά ανακοίνωση για την εξαπάτηση από τον ΔΗΣΥ [του είχε υποσχεθεί ο πρόεδρος του κόμματος του Αναστασιάδη ότι θα άλλαζε ο νόμος – και τώρα ο Αναστασιάδης υπαναχωρούσε πάλι]. Αλλά ο Πολίτης θεώρησε την έστω και ήπια ανακοίνωση δείγμα «εφέντη»…



Η πειθήνια στάση του Πολίτη δεν ήταν και η πρώτη φορά – τα ίδια έκανε και πριν τις βουλευτικές του 2011, όταν έκτισε κλίμα δαιμονοποίησης, γιατί ο Άντρος Κυπριανού σε μια δήλωση επεξήγησης της εκ περιτροπής σαν δημοκρατικής διαδικασίας, είχε πει ότι ο ίδιος θα ψήφιζε/προτιμούσε ένα τουρκοκύπριο αριστερό, παρά ένα ελληνοκύπριο δεξιό – αλλά ο Πολίτης ήθελε τότε εθνικό φρόνημα για να εξυπηρετήσει την προεκλογική του Αναστασιάδη. Αντίθετα, η Αλήθεια μέσω του ιστορικού της εκδότη του Φ. Κουλέρμου πήρε μια σαφώς πιο έντιμη στάση – βέβαια, ο γαμπρός του κ. Κουλέρμου εξακολουθεί να είναι υπουργός εσωτερικών και μάλιστα με τεκμηριωμένη, πια, σύγκρουση συμφερόντων. Αλλά ο Κουλέρμος, ιστορικό στέλεχος της Κληριδικής πτέρυγας και το άτομο που εξέδωσε εφημερίδα για να εκφράζει εκείνη την άποψη, ήταν σαφής ότι στάση του Αναστασιάδη ήταν απαράδεκτη. Το πρώτο του σχόλιο ήταν αρκετά δηκτικό: «το κρίμα στο λαιμό τους». Δυο μέρες μετά συνέχισε με πιο εκτενές κείμενο επιστολή στον Αναστασιάδη. Πιο ευγενικό, αλλά και υπόγεια μπορούσε κανείς να δει το αίσθημα της απογοήτευσης για τον υποτιθέμενο «πολιτικό της νέας γενιάς» που πρόδωσε πλήρως την κληρονομιά του Κληρίδη.


Ανάλογα κείμενα, σαρκαστικά [του Κωνσταντίνου στον Πολίτη την Παρασκευή] ή και με θλιβερό τόνο [όπως του μπλόγκερ Στροβολιώτη που κάποτε εξέφραζε την περιρρέουσα γύρω από τον ΔΗΣΥ, μη κομματική, φιλελεύθερη δεξιά] κινήθηκαν σε ανάλογο μοτίβο…

Τί οδήγησε τον Αναστασιάδη σε αυτήν την στάση; Εμφανώς ο Αναστασιάδης δεν είχε ποτέ πρόθεση να προχωρήσει με τη λύση. Έψαχνε δικαιολογίες για να αποφύγει το τελευταίο μίλι για τη λύση, γιατί φοβάται τις διαρροές από την ακροδεξιά. Ίσως να ήλπιζε ότι η Θεοχάρους θα κινείτο όπως ο Λιλλήκας, και θα λειτουργούσε μεν σαν εναλλακτική υποψηφιότητα στη δική του στον πρώτο γύρο, αλλά ταυτόχρονα θα αφαιρούσε ψήφους από τον Ν. Παπαδόπουλο. Η οριστικοποίηση της υποψηφιότητάς του, και ενδεχομένως δημοσκοπήσεις [είναι γνωστή η εμμονή του Αναστασιάδη με τις δημοσκοπήσεις σαν κάτι ανάλογο της αστρολογίας για άλλους] να τον οδήγησε σε αυτήν την στροφή 180 μοιρών.

Όμως, το θέμα δεν είναι πια απλώς η γνωστή ασυνέπεια του [το «δεσμεύομαι» έχει γίνει σήμα κατατεθέν και ο ίδιος, παρά τις προσπάθειες του απλώς το επιβεβαιώνει συνεχώς]  η διαπλοκή και η ρουσφετολογία [το σύνδρομο που κωδικοποιήθηκε στην υπόθεση του συμπέθερου και του Ρίκκου], αλλά και η ολοκληρωτική, πια, αποκάλυψη του ότι δεν έχει άποψη – πέρα από την επανάληψη ατακών. Κανένας λογικός άνθρωπος που σέβεται έστω και στοιχειωδώς τον εαυτό του δεν θα έκανε εκείνη τη δήλωση για την ομοσπονδία που απλώς αναπαρήγαγε ότι έλεγαν οι αντίπαλοι. Όπως σχολιάστηκε «αν πιστεύει ότι λέει, τότε προφανώς παραδέχεται ότι έχει δίκαιο ο Ν. Παπαδόπουλος.»
Η ασυναρτησία, όμως, έχει τελικά κόστος. Ουσιαστικά, ο Αναστασιάδης αναίρεσε, όχι απλώς τον εαυτό του του 2004 [ως υποστηρικτή της λύσης] αλλά ακόμα βαθύτερα έχει καταντήσει πλήρως αναξιόπιστος. Ένα καμένο χαρτί ή ένας lame duck president, όπως λένε στις ΗΠΑ για προέδρους στα τελευταία στάδια της θητείας τους. Ποιός μπορεί να πιστέψει, πια, ένα πολιτικό, ο οποίος γυρίζει και κατηγορεί τον Α. Κυπριανού, ο οποίος σήκωσε το βάρος στήριξης του [στα πλαισια μεν την ιστορικης θεσης της αριστερας για το κυπριακο αλλα παρά τη δυσφορία στο χώρο της δικής του παράταξης για τον Αναστασιαδη] ότι δήθεν τον πιέζει να κάνει υποχωρήσεις; Αυτό δεν δείχνει απλώς πανικό – δείχνει ένα άτομο χωρίς ίχνος σεβασμού γενικότερα στο τί λέει, πώς λειτουργεί κοκ – ένα έστω στοιχειώδες ίχνος ηθικής, πέρα από την «φιλία» που ανταλλάσσεται με εξαγορά [αυτό φαίνεται να τον κατανοεί ο Αναστασιάδης, αν δει κανείς τη θλιβερή επίδοση της προεδρίας του στο ρουσφέτι]. Ακόμα χειροτέρα, έχοντας εμπλακεί, όπως έγραψε και η Cyprus Mail, σε ένα είδος μικροπρεπούς διαμάχης με τον Ακιντζή, πώς μπορεί, πια, να ελπίζει σε κάτι από τον τουρκοκύπριο ηγέτη; Είναι πλήρως καμένο χαρτί σε σχέση με κινήσεις  καλής θέλησης. Άλλωστε ο Ακιντζή κωδικοποίησε τη δυσφορία από πριν, καθώς έβλεπε τον Αναστασιάδη να ζητά κινήσεις για να πουλά στο εσωτερικά ελληνοκυπριακό κοινό, αλλά δεν έκανε τίποτα από όσα υποσχόταν στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η περίπτωση της αγγλικής σχόλης είναι χαρακτηριστική – διόρισε ένα συμβούλιο που, ουσιαστικά, ήταν εναντίον ακόμα και των θετικών προσπαθειών του Τάσσου σε εκείνο το δικοινοτικό εν δυνάμει ίδρυμα.

Βλέποντας την πολιτική πορεία του Αναστασιάδη, φαίνεται να ολοκληρώνει με την ίδια ασυνέπεια, χωρίς ουσιαστικά πιστεύω στην πολιτική του πορεία. Σε αυτό το πλαίσιο, ακόμα και το 2004 μοιάζει, πια, σαν μια στιγμή μιας δικηγορίστικης άσκησης σε ένα χαμένο παιχνίδι για να κερδίσει την εύνοια του βαθέως μηχανισμού του κόμματος [που είναι κληριδικός όπως εξέφρασε και ο Κουλέρμος το θέμα] αλλά και της ΕΕ. Σήμερα, ούτε στην Ευρώπη [εκεί έχασε την ό,ποια υπόληψη με την υποκρισία του κουρέματος που όχι μόνο ήξερε, αλλά και ο ίδιος επέμενε για το «καθολικό κούρεμα» που απορρίφθηκε μετά από εξέγερση του κοινού – και ο Αναστασιάδης κρύφτηκε σαν δειλός πίσω από την συγκάλυψη των ΜΜΕ – και τώρα φαίνεται να αναβιώνει εκείνο το κλίμα καχυποψίας για τα ψέματα του σε σχέση με το θέαμα «4 ελευθερίες»] ούτε στους κληριδικούς έχει, πια, ανθρώπους που πιστεύουν ότι έχει άποψη. Θα μπορούσε να δεχτεί το οτιδήποτε και να φωνάζει για το ίδιο πράγμα με μόνο ο κριτήριο το συμφέρον του ως άτομο – δέχτηκε εκ περιτροπής το 2004 και σήμερα κάνει ότι δεν.. μπορεί να τη δεχτεί, αλλά φυσικά δεν μπορεί να εξηγήσει, έστω και υποτυπωδώς λογικά, την συμπεριφορά του ανεμόμυλου που τον χαρακτηρίζει.

Ο Αναστασιάδης κλείνει, ουσιαστικά, μια μεταβατική περίοδο στον ΔΗΣΥ μετά τον Κληρίδη – και είναι μια αποτυχημένη μετάβαση σε ότι, τουλάχιστον, φανταζόταν ο Κληρίδης και ήλπιζαν οι διάδοχοι ότι θα ήταν αναγνώριση της διάχυσης της κληριδικής οπτικής. Αλλά και ο Κληρίδης ανέχτηκε τη διγλωσσία. Ο Αναστασιάδης, όμως, φαίνεται να ζει τη διγλωσσία ως υπαρξιακή πολιτική. Μπορεί να εμφανιστεί άλλος δεξιός φιλελεύθερος υποψήφιος, όπως έγινε με τον Λόρδο στο Βαρώσι; Όχι κατ’ ανάγκη για να εκλεγεί, αλλά για να εξισορροπηθεί ο δημόσιο λόγος στην προεκλογική περίοδο τουλάχιστον του πρώτου γύρου και να εκφραστεί η πλειοψηφία που θέλει λύση μπροστά στον τραμπουκισμό της απορριπτικής μειοψηφίας. Αλλά φαίνεται να είναι δύσκολο ακόμα να εμφανιστεί ένας κοινός υποψήφιος αριστεράς και φιλελεύθερης κεντροδεξιάς…

Πάντως ο Αναστασιάδης είναι, πια, στο τέλος του κύκλου. Ακόμα και μια εξαγορά εκλογών μέσω των ΜΜΕ και κατασκευασμένων υστεριών απλώς θα τον φέρει ενώπιο της πραγματικότητα μιας βουλής που θα του κανει πόλεμο και μιας κοινωνίας που τον αντιπαθεί και τον χλευάζει πια – και από την οποία μπορεί, πια, να ελπίζει ότι θα την ξεγελάσει μόνο με συγκυριακούς διχασμούς των αντιπάλων του. Και αυτό πόσο θα κρατήσει; Ο ίδιος είναι, πια, ανεχτός μόνο από μια μειοψηφία. Και μια συντριπτική πλειοψηφία δεν τον πιστεύει όχι γιατί είναι προκατειλημμένη από το έτσι και αλλιώς προβληματικά επιλήψιμο παρελθόν του, αλλά από την ασυναρτησία του που αγγίζει, πια, το όρια της απορίας αν μπορεί να καταλάβει το τί συμβαίνει πέρα από το να πετά ατάκες για ικανοποιεί όσους φοβάται… 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου