29 Μαΐ 2017

Κυπριακό: η υποβάθμιση της ελληνοκυπριακής μονοπωλιακής διαχείρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και η ναυτική περικύκλωση της Κύπρου ως η νέα απρόσμενη συνέπεια/παράπλευρη απώλεια του απορριπτικού καιροσκοπισμού


Τί 4 εβδομάδες, τί 4 χρόνια.. Αυτό το καρτούν δημοσιεύτηκε το 2013.. Αν κρίνει κανείς από τη στάση του στο κυπριακό, δεν άλλαξε τίποτα ουσιαστικό....

Μετά τη σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου, κατά την οποία ο κ. Αναστασιάδης θα πληροφορούσε τα πολιτικά κόμματα για τις κινήσεις του στο κυπριακό, προέκυψε μια μικρή αποκάλυψη, που φυσικά συγκαλύφθηκε. Μετά την αποτυχημένη συνάντηση με τον Ακιντζή, ο τουρκοκύπριος ηγέτης είχε αποκαλύψει ότι πρότεινε να γίνει διασταυρωμένη συζήτηση. Τα ε/κ ΜΜΕ στην αρχή πρόβαλαν την είδηση, αλλά σύντομα η είδηση άλλαξε κωδικοποίηση – αντί «πρόταση Ακιντζή» τα ε/κ ηλεκτρονικά ΜΜΕ, που καθόρισαν και την ατζέντα των εντύπων ΜΜΕ την επομένη, άρχισαν να μιλούν μόνο για «πρόταση Αναστασιάδη». Αυτή η υποτιθέμενη πρόταση περιλάμβανε την απαίτηση να προχωρήσουν οι συνομιλίες μόνο αν υπήρχε συμφωνία στα θέματα που ενδιέφεραν [και από όπου ανέμεναν να πάρουν] οι ελληνοκύπριοι – το εδαφικό και την ασφάλεια. Μετά, «δεσμευόταν» φαίνεται ο Αναστασιάδης ότι ..θα συζητούσε και τα υπόλοιπα θέματα [και θέματα που είχαν ήδη κλείσει από το 2004, και με βελτιωμένη εκδοχή στις συγκλίσεις Χριστόφια- Ταλάτ, όπως η εκ περιτροπής]. Εμφανώς, ο Αναστασιάδης έκανε προεκλογική. Το ενδιαφέρον ήταν η πειθήνια αναπαραγωγή των ΜΜΕ ότι αυτή η κωμική θέση ήταν. Πρόταση. Και η μόνη πρόταση που υποβλήθηκε. Τελικά, ο Αναστασιάδης παραδέχτηκε ότι η πραγματική πρόταση που ξεκίνησε τη συζήτηση ήταν του Ακιντζή για την διασταυρωμένη διαπραγμάτευση, και τότε σκέφτηκε ο Αναστασιάδης την ..πρόταξη. Αν και το επεισόδιο είναι μικρό, είναι εντούτοις ενδεικτικό για την λειτουργία της πλειοψηφίας των ΜΜΕ στην επίσημη Δημόσια Σφαίρα. Κατασκευάζουν ένα παράλληλο σύμπαν, στο οποίο προσπαθούν να εγκλωβίσουν τον ελληνοκυπριακό πληθυσμό. Όπως άλλωστε έκαναν για δεκαετίες. Αλλά τώρα η σκηνή δεν είναι μόνο δική τους πια..

Ο εμφανής στόχος του Αναστασιάδη που αναγκάστηκε να αποκαλυφθεί - δεν ήθελε συνέχιση των συνομιλιών

Όταν κοιτάξει κανείς το θέμα ιστορικά, και παρά τις προσπάθειες των ΜΜΕ, η ιστορική εικόνα δεν μπόρεσαν να λογοκριθεί, ο Αναστασιάδης προσπαθεί εναγωνίως από το φθινόπωρο να βρει τρόπο να καθυστερήσει τις συνομιλίες [ή και να τις οδηγήσει σε πάγωμα] αλλά να φορτωθεί την ευθύνη η άλλη πλευρά. Στο Μοντ Πελεράν σηκώθηκε και έφυγε, μετά τα πειθήνια ΜΜΕ που του ανήκουν [σαν παράταξη], όπως ο Πολίτης, τα έβαλαν με τον Κοτζιά, και ακολουθώντας την εισήγησή του Λιλλήκα πριν λίγο καιρό άρχισαν την «αποδόμηση» του Ακιντζή – με αποκορύφωμα τον πρωτοσέλιδο για τον «Μουσταφά εφέντη».

Παράλληλα, ο Αναστασιάδης έφτιαξε, σαν ένας φανατικός απορριπτικός, ένα θέαμα για τις «4 ελευθερίες» για τούρκους πολίτες [που τελικά είναι 1, αφού οι 3 διασφαλίζονται ήδη από την ΕΕ] με αρλούμπες ανάλογες του «θα έρθουν 75 εκατομμύρια τούρκοι» για ένα θέμα που αφορούσε την αναλογία Τούρκων και Ελλήνων πολιτών μετά τη λύση. Κάτι που πηγάζει και από το σύνταγμα της ήδη υπάρχουσας Κυπριακής Δημοκρατίας, και ένα θέμα για το οποίο οι ελληνοκύπριοι θα μπορούσαν να έχουν κερδίσει μια μόνιμη αναλογία 4 προς 1 όσον αφορά στην πληθυσμιακή σύνθεση. Με τα θεάματα αναβολών μπορεί να το χάσουν και αυτό τώρα, όπως και τη Μόρφου στο εδαφικό.
Αν ο Αναστασιάδης σκέφτοταν αυτά που λέει σαν δικηγορίστικες ρητορικές, τότε θα θυμόταν ότι το 2004, εξηγούσε ότι ο χρόνος λειτουργεί στο να κάνει την τουρκοκυπριακή κοινότητα πιο απρόθυμη να ξαναζήσει αλλαγές κατοικίας. Αλλά τώρα κανει προεκλογική και μάλλον δεν σκέφτεται τις προεκτάσεις των λόγων του και τις συνέπειες τους.
Σχεδόν η κυβέρνηση το είπε καθαρά – «και τί έγινε αν παγώσουν και πάλι οι συνομιλίες;». Ο καημένος ο Χριστοδουλίδης θα μπορούσε να πει, «άστε να μας να κάνουμε προεκλογική». Όμως, για κάποιο λόγο αναγκάζονται να διαπραγματεύονται. Γιατί; Γιατί επέμενε ο Άιντα, γιατί η Τουρκία δείχνει τόσο άνετη;

Η τουρκική στάση: ο απορριπτικός μύθος του «τουρκικού σχεδίου» που είναι απλώς οι συνέπειες των δικών τους πράξεων
Για τη στάση της Τουρκίας, οι απορριπτικοί έχουν κατασκευάσει ένα μύθο σύμφωνα με τον οποίο η Τουρκία είχε πάντα στόχο να καταλάβει την Κύπρο, και απλώς εφαρμόζει σταδιακά την τακτική της.

Αυτή η ρητορική είναι το πιο φτηνό επιχείρημα αποφυγής ευθυνών που εφηύρε η ακροδεξιά για να αποφύγει την ενοχή για την ΕΟΚΑ β και το πραξικόπημα. Το πώς μετανάστευσε αυτή η ρητορική στο Κέντρο, και ιδιαίτερα σε εκείνους που ήταν απέναντι στην ΕΟΚΑ β, το 1974, είναι μια ενδιαφέρουσα παράλληλη Ιστορία. Έχει να κανει και με εκλογικές ανάγκες, αλλά και με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ΜΜΕ [το συγκρότημα ΔΙΑΣ λ.χ. και η Σημερινή ειδικά, έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο σε αυτό τη δεκαετία του 1990]. Πέρα από τον στόχο της συγκάλυψης αυτή η ρητορική, όπως άλλωστε και η ρητορική της ακροδεξιάς γενικά και του απορριπτισμου [και της δεξιάς και της ακροδεξιάς] από το 1948 δυσκολεύει τους ελληνοκύπριους να δουν το δομικό μηχανισμό μέσα από τον οποίο η Τουρκία διευρύνει τη θέση της στην Κύπρο. Τον τρόπο, δηλαδή, που οι απρόσμενες συνέπειες των λόγων και των πράξεων μερίδων ελληνοκυπρίων, οδηγούν με ένα ενδιαφέρον τρόπο στην εξυπηρέτηση της Τουρκίας σαν κράτους – και ουσιαστικά στη σταδιακή είσοδο και διάχυση της δύναμής της στο κυπριακό χώρο.

Το 1948, όταν γινόταν η διαπραγμάτευση για την αυτοκυβέρνηση, η Τουρκία ήταν εκτός κυπριακού πλαισίου και οι τουρκοκύπριοι απλώς διεκδικούσαν καθεστώς μειονότητας. Τον Αύγουστο του 1955, η Τουρκία έγινε επίσημα μέρος του κυπριακού με την Τριμερή του Λονδίνου. Ήταν μια κίνηση των Βρετανών που χρησιμοποίησαν τη βία της ΕΟΚΑ για την ένωση για να αποκλείσουν τους κύπριους και να εμπλέξουν τις «μητέρες πατρίδες». Όταν μια πολιτική δύναμη αυτό-υποβιβάζεται σε «παιδί», τότε η χειραγώγηση είναι πολύ πιο εύκολη. 10 χρόνια μετά το 1948, οι διαπραγματεύσεις για το κυπριακό οδηγούσαν σε ένα σαφώς αναβαθμισμένο ρόλο της τουρκοκυπριακής κοινότητας, η οποία [μέσα από τη βία ελεγχόταν πια από τη δεξιά/ακροδεξιά] διεκδικούσε δικαιώματα «προστασίας» ότι δεν θα ξαναβρισκόταν υπό ένοπλη επίθεση με στόχο την προσάρτηση του νησιού στον εθνικό εχθρό των Τούρκων – την Ελλάδα. Οι ελληνοκύπριοι καμώνονταν ότι  το να ζητούσαν ένωση δεν θα έπρεπε να αφορά τους Τουρκοκύπριους – ξεχνούσαν τον αιώνα εθνικού μίσους από το 1821 μέχρι το 1922, και τις τραγωδίες της εκδίωξης των τουρκοκρητικών, όπως και των Ρωμιών/Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Τα 1964, η απόπειρα «εκκαθάρισης» του θύλακα των Κοκκίνων επέτρεψε στην Τουρκία να κάνει μια πρώτη επέμβαση. Σταμάτησε με διεθνή παρέμβαση, αλλά το βήμα έγινε σαν «κίνηση προστασίας». Η πλειοψηφία κατάλαβε. Όσοι ήθελαν καρέκλες τυλιγμένοι τη γαλανόλευκη για να εκλιπαρήσουν ελληνική/χουντική επέμβαση, πρόσφεραν τελικά στην Τουρκία το τέλειο άλλοθι με το πραξικόπημα. Και έτσι, έφτασε ο τουρκικός στρατός στο κέντρο της Λευκωσίας δίπλα από το Δημοτικό Θέατρο.

Σε όλη αυτήν τη διαδικασία δεν υπήρχε πλάνο. Διάφορες πτέρυγες της τουρκικής ελίτ, κινούνταν με διαφορετικές προσεγγίσεις και ελπίδες. Αλλα η ελληνοκυπριακή ακροδεξιά [και μερίδες της δεξιάς] της πρόσφεραν, πριν το 74, όχι απλά ευκαιρίες, αλλα σχεδόν πίεση [με δεδομένο ότι έχει και η Τουρκία ακροδεξιά] για επέμβαση. Είναι άραγε τυχαίο ότι το κόμμα της τουρκικής ακροδεξιάς αντλεί την καταγωγή του από ένα Τουρκοκύπριο αντίστοιχο του Γρίβα [αν και σαφώς πιο πετυχημένο σαν πολιτικό] ακροδεξιό, τον κ. Τουρκές. Στο παράλληλο σύμπαν του σημερινού κεντρώου απορριπτισμού, που αντικατέστησε μερίδα της δεξιάς στη συμμαχία με την ακροδεξιά,, φαίνεται ότι ο Τουρκές κατασκευάστηκε από κάποιο μυστήριο εργαστήρι του τουρκικού «πανταχού παρών και τα πάντα πληρών» κράτους. Η Τουρκία ως κράτος αντικειμενικά κινείται στο πλαίσιο που προσφέρεται – με τις εξωτερικές συνθήκες και τις εσωτερικές διακυμάνσεις των διαφόρων ομάδων που συνθέτουν την κοινωνία πολιτικά.

Πού οδηγείται σήμερα η τουρκική θέση: σταδιακή περικύκλωση της Κύπρου με την ντε φάκτο κατάθεση των τουρκικών θέσεων για την ΑΟΖ που επιτρέπει κυπριακή διέξοδο μόνο προς την Αίγυπτο

Άρα, το ενδιαφέρον είναι τί κάνει δομικά το τουρκικό κράτος σήμερα – αν, όπως είναι λογικό, κινείται με τις ίδιες παραμέτρους [αντίδραση στο διεθνές πλαίσιο και εσωτερικές ισορροπίες] όπως πριν.

Αυτό που φαίνεται να γίνεται είναι ότι το τουρκικό κράτος περικυκλώνει την Κύπρο ναυτικά. Αυτό είναι αποτέλεσμα [ως άμεση αντίδραση] στο ζήτημα του φυσικού αερίου που υπάρχει στη θάλασσα, αλλά και του γεγονότος ότι, ιδιαίτερα μετα το 2011, η περιοχή της ανατολικής Μεσογείου δεν έχει εξωτερική ηγεμονική δύναμη πια – όπως ήταν παλιά η Δύση γενικά [επί αποικιοκρατίας] ή οι ΗΠΑ για ένα διάστημα. Όταν το 2011 έγινε η πρώτη γεώτρηση για φυσικό αέριο, η Τουρκία προσπάθησε να υπενθυμίσει τη θέση της για την ΑΟΖ. Ότι, δηλαδή, δεν μπορεί η ελληνοκυπριακή διαχείριση της Κυπριακής Δημοκρατίας να επιβάλει τη δική της εκδοχή. Με βάση την [ανεπίσημη ακόμα – και είναι και αυτό σημαντικό για την επιφυλακτικότητα] τουρκική θέση, όπως φαίνεται στον πιο κάτω χάρτη, η ΑΟΖ που διεκδικεί το γειτονικό κράτος, φτάνει μέχρι την Αίγυπτο. Ουσιαστικά, η Κύπρος δυτικά είναι πλήρως αποκλεισμένη από την τουρκική ΑΟΖ, ανατολικά η Τουρκία [ή και οι τουρκοκύπριοι] διεκδικούν ΑΟΖ μέχρι το Βαρώσι, ενώ πιο κάτω είναι ο Λίβανος, ο οποίος έχει τα δικά του προβλήματα διαμοιρασμού θαλασσίων συνόρων με το Ισραήλ – και άρα είναι μια ρευστή περιοχή επίσης. Και η Τουρκία έχει προσβάσεις. Η Κύπρος, ουσιαστικά, εκτός από τον Λίβανο, και ένα μικρό σημείο επαφής με την ΑΟΖ του Ισραήλ, έχει ως μόνη διέξοδο την Αίγυπτο. Είναι ντε φάκτο περικυκλωμένη. Η Τουρκία δεν φαίνεται να θεωρεί αυτό το σενάριο τελειωτικό, και δείχνει να θέλει να διαπραγματευτεί. Αλλά σίγουρα δεν θα δεχθεί μονομερείς αποφάσεις την Λευκωσίας, όσο μάλιστα αυτές οι αποφάσεις είναι ελληνοκυπριακές μόνο.


Can Gas Save Cyprus? The Long-Term Cost of Frozen Conflicts ...Crisis Group Blog700 × 365Search by image Unofficial Turkish claims to maritime EEZ near Crete. Copyright PRIO Cyprus Centre/original source

Το 2011, η Τουρκία έστειλε το Πίρι Ρέις κατά τη διάρκεια των γεωτρήσεων της Noble. Αλλά το όλο σκηνικό δεν φάνηκε να προκαλεί ιδιαίτερα προβλήματα. Και μάλιστα, ήταν μια περίοδος όπου η δυναμική του ισλαμικού κινήματος, με βάση τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, τους οποίους θεωρούσε/θεωρεί συμμάχους το τουρκικό κυβερνών κόμμα, φαινόταν να είναι στα πρόθυρα της εξουσίας – στην Αίγυπτο, αλλά και στην Λιβύη [ ο Καντάφι δολοφονήθηκε εκείνο το φθινόπωρο] ενώ άρχιζε και ο εμφύλιος στη Συρία.



Seas without a sheriff | Theoptimisticconservative's Blog ..The Optimistic Conservative - WordPress.com547 × 309Search by imageAuthor annotation of original map by Turkish Marine Research Foundation; see other image for unannotated TMRF map, reflecting TMRF view only

Ο περιορισμός της Τουρκίας το 2011: οι διεθνείς ισορροπίες της κυβέρνησης και διεθνής κατανόηση ότι ήταν η ελληνοκυπριακή πλευρά που συνέχιζε τη διαδικασία, ενώ η τουρκοκυπριακή, επί Έρογλου, την μπλόκαρε

Ο λόγος που περασε χωρίς ιδιαίτερη προσοχή η ανησυχία η «Τουρκική δήλωση», ήταν ότι η τότε κυβέρνηση κρατούσε δυο σημαντικά χαρτιά:

1.είχε εξασφαλίσει διεθνή στήριξη – είχαν ήδη περάσει από την Κύπρο η Μέρκελ και ο Μεντβέντεφ σαν συμβολικοί εκπρόσωποι, ενώ στο ίδιο κλίμα η κάθοδος εκείνη την περίοδο ρωσικών πλοίων στην Μεσόγειο [και για το Συριακό] ερμηνεύθηκε, όχι τυχαία, και σαν ρωσική στήριξη. Ήδη η Ρωσία, ανταποδίδοντας την φιλική στάση της κυπριακής κυβέρνησης, είχε δανείσει 2.5 δις για να αποφύγει η χώρα το μνημόνιο το 2011 – και αν η Τράπεζα Κύπρου δεν κυβερνιόταν από άτομα με οπτική μικρόκοσμου, θα το είχε αποφύγει το 2012, αφού την ίδια περίοδο το Σεπτέμβριο του 2011, είχε προσφερθεί και στην Τράπεζα Κύπρου ρωσική επένδυση σαν είδος δανείου στήριξης. Αλλά για να μην μοιράσουν μερικοί την εξουσία και μερικές καρέκλες τους, έπρεπε να τους το επιβάλει η ΕΕ.. μέσω τρόικας.
2.  η κυβέρνηση Χριστόφια τότε είχε καταφέρει [και αυτό φαινόταν στη ξεκάθαρη διεθνή στήριξη] να πείσει ότι ενδιαφερόταν πραγματικά για λύση και ότι το πρόβλημα εμφανίστηκε με τον νέο ηγέτη των τουρκοκυπρίων τον κ. Έρογλου.

Και η απαραίτητη σύγκριση με το 2014, όταν η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν απομονωμένη και υπό κατηγορία ότι απέφευγε τις συνομιλίες. Ο Αναστασιάδης πανικόβλητος στη Μόσχα να τιμά τον Κόκκινο Στρατό αναμνηστικά το 2015

Για να μπορέσει κανείς να δει τη συγκριτική αλλαγή, ας δούμε την κατάσταση το 2014. Εκείνη την περίοδομ είχε αναλάβει ο κ. Αναστασιάδης. Υπήρχε, βέβαια, το θέμα της οικονομικής κρίσης που έγινε χειρότερο στο εσωτερικό με την απόπειρα καθολικού κουρέματος, και το μετέπειτα κούρεμα το 2013. Αλλά ο κ. Αναστασιάδης είχε δείξει από το 2010, πριν καν χάσει ο Ταλάτ τις εκλογές, ότι δεν ήθελε να προχωρήσει ιδιαίτερα με το κυπριακό. Και η τάση του να προσπαθήσει να παγώσει τη διαδικασία [εκμεταλλευόμενος, νόμιζε, την απορριπτική στάση του Έρογλου] φάνηκε εμφανώς με τον πόλεμο που ξεκίνησε το 2013 εναντίον του Ντάουνερ [τον οποίο στήριζε προηγουμένως] και με το κωμικό επεισόδιο σύμφωνα με το οποίο χάθηκε το έγγραφο με τις συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ. Ταυτόχρονα, η μονομερής δυτικότροπη πολιτική ήταν σαφής – όχι μόνο παραδόθηκε στην τρόικα η νέα κυβέρνηση, αλλά ουσιαστικά είχε ένα παρελθόν που προλείανε το έδαφος για αντι-ρωσικης στάση. Ο νέος ηγέτης του ΔΗΣΥ, ο Αβέρωφ Νεοφύτου, απειλούσε το 2012, την κυβέρνηση Χριστόφια ότι θα υπήρχαν δικαστικές υποθέσεις, αν δίνονταν οικόπεδα για εκμετάλλευση σε ρωσικές εταιρείες. Τελικά, οι ρωσικές εταιρείες απέσυραν το ενδιαφέρον, αλλά σαφώς η στάση καταγράφηκε στη Μόσχα. Έτσι, το 2014, όταν η Τουρκία έκανε μια νέα επίδειξη των απόψεων/θέσεων της για την ΑΟΖ, κανένας δεν κινήθηκε. Και αντί το σχεδόν κωμικό Πίρι Ρέις του 2011, που έπαθε και μηχανική βλάβη, ξαφνικά εμφανίστηκε το Μπαρμπαρός, νότια της Λεμεσού. Οι δυτικοί «φίλοι» και το Ισραήλ έκαναν ότι δεν είδαν τίποτα – η Ρωσία σαφώς δεν έστειλε πλοία κοκ. Αν η Ρωσία αντιδρούσε στην αντι-ρωσική στάση των αξιωματούχων του ΔΗΣΥ που συμπεριφέρονταν, λες και είναι μόνοι τους με τις δυτικές πρεσβείες στο διεθνές σκηνικό, οι δυτικοί, από την πλευρά τους, ήταν ενοχλημένοι από τη στάση του Αναστασιάδη στο κυπριακό διότι εμπόδιζε τις σχέσεις τους με την Τουρκία, σε μια περίοδο που η Τουρκία αναδυόταν [και αναδύεται] σαν σημαντικός περιφερειακός παίκτης/δύναμη.

Ο Αναστασιάδης πανικόβλητος στράφηκε στην Ρωσία. Αλλά το 2015 τον περίμενε μια έκπληξη. Οι τουρκοκύπριοι επαναφέραν στην ηγεσία τους ένα υποστηρικτή της Λύσης, τον κ. Ακιντζή. Τώρα πια ο Αναστασιάδης θα είχε να αναμετρηθεί με όσα έλεγε το 2004. Όμως, στον πανικό του, είχε δεσμευτεί πάλι χωρίς να κατανοεί τις συνέπειες. Σύμφωνα με τις πρόσφατες αποκαλύψεις της Cyprus Mail, αρχές του 2015 είχε κωδικοποιηθεί ένα είδος understanding με την Τουρκία, ότι δεν θα αντιδρούσε έντονα το τουρκικό κράτος σε δανειοδότηση του οικοπέδου 6 [μέρος του οποίου διεκδικεί και η Τουρκία] εφόσον προχωρούσε η λύση. Ο Αναστασιάδης μάλλον νόμιζε, και αυτός στον μικρόκοσμο του, ότι τους ξεγέλασε. Έτσι για 2 χρόνια έκανε φιλικές συναντήσεις με τον Ακιντζή, και περίμενε την ευκαιρία να παγώσει τις συνομιλίες για τις εκλογές. Και ξαφνικά, βρέθηκε και πάλι προ εκπλήξεως. Η Τουρκία ξανα-ξεκινά με το Μπαρμπαρός – αλλά αυτήν την φορά το σκηνικό έχει πια τα στοιχεία της καθιέρωσης των τουρκικών θέσεων και της ντε φάκτο περικύκλωσης της Κύπρου. Το Μπαρπαρος, το 2014 [βλ. πιο κάτω χάρτη] κινήθηκε από τα ανατολικά στο νότια – και τώρα μπορεί να κινηθεί όπου θέλει, αφού έχει πια καταγραφεί από την δύση μέχρι την ανατολή η τουρκική θέση.


Το σημερινό σκηνικό: η μοναξιά του Αναστασιάδη και η εξάντληση της πειστικότητας του βοσκού του ψεύτη – από το 2004 στο 2010, το 2014, στο 2016-17

Η απομόνωση του Αναστασιάδη είναι μεγάλη. Και ο βασικός λόγος είναι ότι συμπεριφέρεται ανώριμα [εκπληκτικά ανώριμα] για τη διεθνή πολιτική. Όπως ομολόγησε και ο επικεφαλής της εκκλησίας, βασικά μια μερίδα ελληνοκυπρίων πολιτικών βίωσαν την ένταξη στην ΕΕ σαν ξεγέλασμα των Ευρωπαίων.[1] Ανάλογα φαίνεται να σκέφτεται και ο Αναστασιάδης –άσχετο αν για λογούς τακτικής καλόπιανε τους δυτικούς το 2004. Έτσι, όταν προσπάθησε τώρα να κατασκευάσει ένα θέαμα με τις «4 ελευθερίες», ουσιαστικά, έλπιζε ότι θα εκβιάσει [χρησιμοποιήσει;] την ΕΕ. Σύμφωνα με το φαντασιακό του σενάριο φαίνεται να έλπιζε ότι η ΕΕ θα έλεγε όχι και θα αναλάμβανε τις ευθύνες για το ναυάγιο [το χειρότερο είναι ότι ο Αναστασιάδης που υποτίθεται θέλει λύση, φαινόταν να ποντάρει στον φτηνό αντι-τουρκικο ρατσισμό της περιόδου – θα «μπουν 75 εκ., τούρκοι στην Ευρώπης»]. Όπως αποκαλύπτουν και τα δημοσιεύματα του Φιλελευθέρου, οι Ευρωπαίοι ούτε κατά διάνοια δεν στήριξαν τον Αναστασιάδη. Και ο Λαβρώφ όταν ήρθε έθεσε το θέμα της ΑΟΖ σαν ζήτημα συνομιλιών.
Η απώλεια φερεγγυότητας μεταφράζεται σε κρίση νομιμότητας του Πρόεδρου που προσπαθεί κουτοπόνηρα να αποφύγει τις υποχρεώσεις του [εξωτερικά, αλλά και εσωτερικά σαν πρόεδρος δικοινοτικής Πολιτείας]

Βαθύτερα – ο καιροσκοπισμός του Αναστασιάδη δεν αντικατοπτρίζει μόνο στον ίδιο σαν πολιτική φιγούρα. Αποκαλύπτει με τραγικό [για την ελληνοκυπριακή κοινότητα] και κωμικό [για όσους παρακολουθούν] την συμπεριφορά της μονοπωλιακής διαχείρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας από τους ελληνοκύπριους. Οι ελληνοκύπριοι απέκτησαν αυτό το δικαίωμα στα πλαίσια του ΟΗΕ το 1964 [και με τη μαζική στήριξη των αδεσμεύτων], επιβίωσαν παρά την τραγωδία του 1974 και πάλι με τον ΟΗΕ και τη διεθνή στήριξη. Όμως, τώρα κινούμενοι από ένα καιροσκοπικό πλάνο της νυν κυβέρνησης φαίνεται κραυγαλέα ότι όχι μόνο θέλουν φυσικό αέριο, διατηρήσουν το μονοπώλιό τους, αλλά θέλουν να το χρησιμοποιήσουν για να πάρουν το φούσκο αέριο μόνο για τους εαυτούς τους. Διότι τώρα το φυσικό αέριο, όπως και η ΑΟΖ, είναι μέρος της λύσης. Και ενώ ο κ. Χριστόφιας επέμενε να τονίζει ότι το φυσικό αέριο ανήκει και στις δυο κοινότητες και ότι ο ίδιος προσπαθεί έντιμα για τη λύση, η νυν κυβέρνηση ουσιαστικά φτιάχνει ένα πλαίσιο όπου οι Τουρκοκύπριοι θα πάρουν.. κάτι.. αν και όταν.

Προφανώς, λοιπόν, με το προηγούμενο της εξαπάτησης της ΕΕ το 2004, την ασυναρτησία [για να το πει κανείς ευγενικά] της νυν κυβέρνησης για το κυπριακό, και την απόπειρα οικειοποίησης αποκλειστικά και το φυσικού αερίου, η εικόνα είναι πολύ προβληματική για τους ελληνοκύπριους – τώρα πια με την ατσαλοσύνη της νυν κυβέρνησης, αποκαλύπτονται σαν κοινότητα που υφαρπάζει τις διαδικασίες δικοινοτικού κράτους.

Και τώρα; Το φόντο της κούρασης του ΟΗΕ [και της επιχορηγημένης προστασίας] και οι αθέλητες συνέπειες που παγιώνονται

Σε μεγάλό βαθμό για αυτό επέμενε και ο Άιντα. Διότι είναι διαφανή η διαδικασία – είναι σαφές ότι υπάρχει ένα πλαίσιο. Και ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά φαίνεται να είναι η ένοχη για την αποτυχία λόγω προσπαθειών για πάγωμα των συνομιλιών… Το τί θα γίνει θα φανεί – αλλά τόσο στην υπόθεση της ΑΟΖ, όσο και στην απο-νομιμοποίησης της ελληνοκυπριακής διαχείρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο κ. Αναστασιάδης φαίνεται να έχει προσφέρει, έστω σαν αθέλητη συνέπεια, ενίσχυση των θέσεων της «Άλλης πλευράς». Η Τουρκία εμπεδώνει πια τους περίπατους γύρω από την Κύπρο, ενώ είναι εμφανές πια, και γιατί ακριβώς το θέμα του φυσικού αερίου είναι νέο και όχι κατάλοιπο του 1974, ότι ο νυν ελληνοκύπριος ηγέτης [και άρα και μελλοντικοί ενδεχόμενοι] όταν είναι μόνοι τους στην εξουσία, σκέφτονται μόνο την παράταξη τους – ούτε καν την κοινότητα τους..
Και σε ένα ευρύτερο πλαίσιο θα πρέπει να σημειώσει κανείς δυο μετατοπίσεις – η μια συγκυριακή αλλά με μελλοντικές προοπτικές και η άλλη ιστορική διαδικασία είδησή πολιτική Τραμπ για περικοπές στην εισφορά των ΗΠΑ στον ΟΗΕ θέτει ακόμα πιο επιτακτικά το ζήτημα ποιός πληρώνει, και γιατί, για τη δύναμη του ΟΗΕ στην Κύπρο. Και μέχρι ποτέ. Ο Γκουτιέρες έθεσε θέμα διατήρησης των «ειρηνευτικών αποστολών» [όπως της Κύπρο με φόντο τις περικοπές]. Το άλλο ζήτημα, που ο αρχιεπίσκοπος του ξεγελάσματος δεν πρόσεξε, είναι ότι το 2004 έγινε μια σημαντική αναβάθμιση της διεθνούς θέσης της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Με την ένταξη, οι τουρκοκύπριοι είναι ευρωπαίοι πολίτες, η κοινότητα τους αναγνωρίστηκε και την παρούσα της μορφή/θέση ως οντότητα από την ΕΕ και τα σημεία επικοινωνίας και οι επαφές έχουν ευρωπαϊκή προστασία. Ταυτόχρονα, η τουρκοκυπριακή κοινότητα αναβαθμίζεται και στο ρευστό πλαίσιο του μουσουλμανικού κόσμου. Καθώς οι ελληνοκύπριοι βγάζουν αναπόφευκτα για όσους έχουν τέτοιες έμμονές, περίπατο την υπεροψία τους, η διάφανη εικόνα ενισχύει και την τουρκοκυπριακή διεκδίκηση…..




[1] Ανκαι βεβαια η διαδικασια ξεκινησε από την συνοδο του Ελσινκι – και από τοτε οντως η ελληκοπυπριακη πλευρα εδινε υποσχεσεις ππου δεν τηρηθηκαν το 2004, αλλα ταυτοχρονα η ΕΕ ειχε δισφαλισει μια σειρα θεσεων μεσω των οποιων ενταχθηκαν [εστω και [παραδοξα] και οι οτυρκοκυπριοι [σαν πολκιτες αλλα και σαν οντοτητα/συλλογικοτητα] στην ΕΕ…Αυτή είναι η κληρονομια του 2004 που προτιμουν να ξεχνουν οι απορριπτικοι..

Όταν ένας υπουργός δινει παραπλανητικές πληροφορίες [που στην κοινή θα μπορούσαν να λέγονταν και «ψέματα»], με ιδιοτελή πρόθεση, δημόσια και σε ανεξάρτητο αξιωματούχο που τον διερευνά, είναι ή δεν είναι, σε μια Πολιτεία όπου συνταγματικά διασφαλίζεται η ισονομία, θέμα για παύση ή [σύμφωνα με την κατά Χασικον πρακτική] για να παραιτηθεί ο Χάρης Γεωργιάδης; [Ένας υπουργός ο οποίος τεκμηριωμένα λειτουργεί ρουσφετολογικά για ημέτερους φίλους/φίλες, οικογένεια, και κομματικούς.. και μερικοί από τους διορισμένους του [Παπαγεωργίου, Ειρένα] άρχισαν να παραιτούνται/φεύγουν


«Λέει ο Γενικός Ελεγκτής πως η θέση δεν προκηρύχθηκε, πως εκτός από τον μισθό που έχει δημοσιοποιηθεί υπάρχει κι ένα επίδομα που έχει αποκρυφθεί και το οποίο είναι μάλιστα αφορολόγητο, πως δεν ζήτησε η Τράπεζα τη συγκεκριμένη υπάλληλο –όπως αρχικά ειπώθηκε από τον υπουργό Οικονομικών– αλλά πως η ίδια θέλησε να εργοδοτηθεί εκεί και πως ενώ διαπραγματευόταν υπηρεσιακά ζητήματα, την ίδια στιγμή διαπραγματευόταν και την εργοδότησή της.»
Χ. Χατζηδημητρίου, Φιλελευθερος
«Η Σάβια Ορφανίδου επέλεξε την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) για να εργαστεί και όχι η ΕΤΕπ τη Σάβια Ορφανίδου για να την εργοδοτήσει, όπως προκύπτει από έκθεση του Γενικού Ελεγκτή ο οποίος αφήνει εκτεθειμένη τόσο την ίδια τη λειτουργό όσον και τον υπουργό Οικονομικών κ. Χάρη Γεωργιάδη ο οποίος την πρότεινε για εργοδότηση και στη συνέχεια τη στήριξε με πάθος, φτάνοντας στο σημείο να έρθει σε ρήξη με τον Γενικό Ελεγκτή και με τον Γενικό Εισαγγελέα σχετικά με τον χειρισμό του θέματος.»
Η κατάσταση του Χ. Γεωργιάδη και του κύκλου του δεν είναι και καλύτερη αυτές τις μέρες. Την Πέμπτη στη Βουλή, ένας Χάρης που θύμιζε τον πειθήνιο υπουργό yes man της τρόικα, ανάφερε ότι θα τηρηθεί ο νομός για πειθαρχική ερευνά για την προστατευόμενη του, την κ. Σάβια Ορφανίδου. Πρόσθεσε βέβαια και άλλους που ανήκουν σε κόμματα και έχουν δημόσιες θέσεις – αλλά αυτό ήταν από την αρχή η στρατηγική της μετατόπισης. Η ουσία ήταν ότι δεν ήθελε να κάνει έρευνα για τη.. Σάβια. Τώρα όχι μόνο αναδιπλώθηκε, αλλά το κλίμα γύρω του είναι βαρύ.

Οι παραιτήσεις και το κύκλωμα του Χάρη

Σε μια παράλληλη κίνηση, την οποία φυσικά τα πειθήνια ΜΜΕ δεν σχολίασαν δυο από τους διορισμένους ή προσκείμενους στον Χάρη, δήλωσαν ότι αποχωρούν από τις θέσεις τους. Πρώτα, δήλωσε ο κ. Παπαγεωργίου, ο οποίος είχε διοριστεί διευθυντής του Ριάλτο [ το οποίο ανήκει στον Συνεργατισμό] και εθεωρείτο άτομο που προωθήθηκε από τον υπουργό οικονομικών. Και μάλιστα με διαδικασίες που θεωρήθηκαν ύποπτες. Και ακολούθως, την περασμένη εβδομάδα παραιτήθηκε και η Ειρένα Γεωργιάδου, η οποία συμβολικά εξέφρασε την τάση του Χάρη να μοιράζει θέσεις λες και του ανήκαν κληρονομικά. Η κ. Γεωργιάδου, χωρίς άλλο τεκμήριο [εμπειρίας, γνώσης κοκ] πέρα από την γνωριμία της με τον κ. Χάρη Γεωργιάδη βρέθηκε να είναι διορισμένη επικεφαλής της Ελληνικής Τράπεζας.

Γιατί παραιτήθηκε η Ειρένα. Οι ίδιοι και ο δικός της κύκλος παρουσίασε το θέμα σαν προσωπικό και σαν απόφαση να ακολουθήσει άλλες προσφορές κοκ. Ουσιαστικά, όμως, η κ. Ειρενα δεν φεύγει με την αύρα της επιτυχίας. Φεύγει κατ’αρχήν με ζημιές για την τράπεζα. Μπορεί το ποσό των 10 εκτ. να μην είναι μεγάλο, αλλά είναι ζημιά και όχι κέρδος. Επιπλέον, η κ. Γεωργιάδου δεν έκανε και τίποτα ιδιαίτερο με δεδομένο ότι η τράπεζα ουσιαστικά μεταφέρθηκε στην ιδιοκτησία ξένων επενδυτών. Επόπτευσε αυτήν τη διαδικασία. Προφανώς, οι ξένοι επενδυτές ανέχτηκαν τον διορισμό του Χάρη για ένα διάστημα και τώρα προχωρούν παρακάτω. Αυτοί άλλωστε έχουν το πάνω χέρι. Όμως, ο διορισμός της κ. Ειρένας δεν φαινόταν να είναι απλά ένας ακόμα ρουσφετολογικός διορισμός – ήταν μέρος της προσπάθειας του Χάρη να δημιουργήσει ένα δικό του κύκλωμα στο τραπεζιτικό σύστημα. Ο άλλος ανάλογος διορισμός ήταν του κ. Χατζηγιάννη στον Συνεργατισμό. Φαίνεται να είχε φαντασιώσεις ο κ. Γεωργιάδης. Σε αυτό το πλαίσιο, η αποχώρηση της Ειρένας είναι μια σαφής ήττα για την απόπειρα κυκλώματος. Μπορεί η κίνηση να έγινε από την Ειρένα που είδε να  σφίγγει ο κλοιός γύρω από τον Χάρη, μπορεί και να έγινε γιατί φοβούνται [και η Ειρένα και ο Χάρης] μια επέκταση των ερευνών του Γενικού Ελεγκτή και προς εκείνη την κατεύθυνση. Όποια και να είναι η αιτία, η ξαφνική παραίτηση [χωρίς καν να το ξέρει η Κεντρική] μάλλον βεβιασμένη φάνηκε και σίγουρα όχι μέρος των ευρυτέρων σχεδίων του κ. Γεωργιάδη που περιορίζεται πια – και με μια εικόνα ρουσφετολόγου.

Είναι ή δεν είναι «ατιμωτικό» αδίκημα η ψευδής κατάθεση στοιχείων από υπουργό για την εμφανώς προστατευόμενή του;

Υπάρχει όμως και η μια ευρύτερη διάσταση: σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του Γενικού Ελεγκτή ο κ. Γεωργιάδης τον παραπλάνησε σκόπιμα. Αυτό δεν είναι αδίκημα; Η ψευδής πληροφόρηση ανεξάρτητου αξιωματούχου δεν συνιστά είδος ψευδορκίας;

Ο κ. Γεωργιάδης χωρίς ντροπή ισχυρίζονταν ότι η Ευρωπαϊκή Τράπεζα επέλεξε την κ. Σάβια, ενώ τελικά αποδείχτηκε ότι η ίδια [χρησιμοποιώντας το δημόσιο ρόλο/λειτούργημά της] επεδίωξε και πήρε την θέση. Βολεύτηκε με βάση τη θέση της,που αποτελεί από μόνο του άλλο πιθανό αδίκημα. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία ο πρόεδρος θα έπρεπε να είχε παύσει τον υπουργό από καιρό – και για το συγκεκριμένο και για άλλα ρουσφέτια. Αλλά η ευθιξία δεν ανθίζει ακριβώς αυτήν την περίοδο στο προεδρικό.
Και από ότι φαινεται από την επιστολη/ερευνα/πορισμα είναι κατ επαναληψη που συγκρινονται τα σχολια απαντησεις του Χαρη με τα ευρηματα – και καταρριπτονται κατά συρροην. Υπάρχουν δημοκρατικές διαδικασίες παύσης υπουργού λόγω εξαπάτησης;

Το κόστος: η Ειρένα και η εικόνα του βολέματος

Όσο για την κ. Ειρένα ότι και να κάνει πια, θα την μείνει η εικόνα της ευνοούμενης του Χάρη. Το πιο λογικό, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω είναι ότι αποσύρθηκε για να μην γίνει στόχος στην περίοδο κρίσης και διερεύνησης των ρουσφετιών του Χάρη Γεωργιάδη. Αλλά ακόμα και αν υποθέσει κανείς ότι δημοσιοποιεί μια νέα επαγγελματική θέση, ποιός/α δεν θα υποπτευθεί ότι είναι ένα ακόμα βόλεμα από τον Χάρη; Μπορεί να είναι άδικο για την ίδια, αλλά η ίδια ταυτίστηκε με αυτήν την ιστορία των ευνοιοκρατικών διορισμών. Τώρα το πιο κάτω σχόλιο απλά είναι εκφραστικό του τι εικόνα φτιάχτηκε γύρω από αυτήν.

«Φεύγει η κα Ειρένα Γεωργιάδου… Δεν θα επαναδιεκδικήσει την προεδρία της Ελληνικής… Όχι βέβαια γιατί… κατάφερε να αφήσει την Ελληνική με ζημιά 10,5 εκ. ευρώ. Όχι, όχι, όχι. Επειδή είχε υποσχεθεί στον εαυτό της ότι δεν θα παραμείνει γαντζωμένη στην καρέκλα του προέδρου μέχρι συνταξιοδότησης ή μέχρι να κανονίσει τα παιδιά της στην τράπεζα…
Θα μπορούσε να το κάνει η κυρία που μεταπήδησε (έτσι στο τσακ…) από τη θέση του συνεργάτη του κ. Χάρη Γεωργιάδη στη θέση της Επιτρόπου Μεταρρύθμισης… Από κει η κα Ειρένα, με ακόμα ένα πηδηματάκι, βρέθηκε πρόεδρος της Ελληνικής.
Τώρα έχει, όπως λέει, μια άλλη επαγγελματική και προσωπική ευκαιρία. Εμείς να της ευχηθούμε τα καλύτερα χωρίς κακία… Μεγάλη η χάρη του αυτού που ανοίγει πόρτες και μάλιστα μεγάλες στις αγγέλισσες της Πινδάρου και στα παιδιά – αγγελάκια τους.
Ποιος είπε ότι είναι ανάγκη να μένεις γαντζωμένος σε ένα πόστο μέχρι να κανονίσεις τα παιδιά σου. Πηδηματάκι και τσακ η θέση! Επιστήμη!
Νίκη «
Η άνοδος και κωμική δημόσια αποκάλυψη του Χάρη Γεωργιάδη

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, ο κ. Γεωργιάδης πέρασε από το ρόλο ενός ασήμαντου και μάλλον ήπιου αρχικά πολιτικού – σε μια μετεωρική άνοδο κατά την διάρκεια της οποίας ανάδειξε μια εντυπωσιακή ανωριμότητα, εμπάθεια και ανικανότητα κατανόησης του πως λειτουργούν οι δημοκρατικοί θεσμοί. Η επιμονή του να μην καταλαβαίνει το σκάνδαλο με την Σάβια, θεωρώντας ότι η παρατυπία είναι απλώς μέρος της διαδικασίας, δείχνει ένα άτομο του οποίου η αντίληψη για την πολιτική και την αξιοκρατία δεν προχώρησε πέρα από το ρουσφέτι της δεκαετίας του 1960 η και παλαιοτέρων εποχών. Το ότι η πρώτη του κίνηση [όταν διορίστηκε αρχικά στο υπουργείο εργασίας] ήταν να συγκαλύψει μια παρατυπία στο οικογενειακό ξενοδοχείο ήταν εκφραστική. Ακολούθως, όταν διορίστηκε στο υπουργείο οικονομικών φαινόταν τόσο δουλοπρεπής απέναντι στην τρόικα που προκαλούσε και λύπηση/οίκτο σε ένα βαθμό. Αλλά η δουλοπρέπεια προς την τρόικα αναπληρωνόταν, ψυχολογικά, με μια αυξανόμενα ανόητη εσωτερική προβολή, που θύμιζε επιδειξιμανία. Λες και ήθελε να προβάλει μια εικόνα εξουσίας. Και ήταν και πάλι κωμική εικόνα, αφού συνοδευόταν με τη δουλοπρεπή εικόνα στο εξωτερικό – και το γεγονός ότι τα ρουσφέτια του Χάρη γίνονταν τόσο δημόσια [προφανώς, ανάγκη ψυχολογικής αναπλήρωσης οδηγούσε σε ένα είδος παναϋρκωτικη επιδειξιομανίας]… Και σε εκείνο το πλαίσιο φάνηκε να προσπαθεί να φτιάξει και ένα δικό του δίκτυο στις τράπεζες [Ελληνική και Συνεργατισμό]..

Ο Χάρης γνώρισε την ήττα στις βουλευτικές. Η Σάβια ήταν η προστατευόμενη του [ή ο ίδιος η προέκτασή της – η σχέση του με τις γυναίκες που ευνοεί ή εξυπηρετεί [Ντέλια, Ειρένα, Σάβια] είναι παράδοξη και ζήτημα που δεν μας αφορά εδώ] δεν εκλέγηκε, παρά την πολυδάπανη προεκλογική – και την προσωπική παρέμβαση του Χάρη… Ξαφνικά, ο Γεωργιάδης βρέθηκε μπροστά στο γεγονός ότι παρά τους μικρομεγαλισμούς του, το πραγματικό του εκτόπισμα ήταν μικρό. Όμως, ακριβώς λόγω της ανώριμης στάσης του, δεν πήρε το μήνυμα. Και επέμενε. Αφού οι ψηφοφόροι τον απέρριψαν και αυτόν και την Σάβια, ο Χάρης θα αποδείκνυε ότι μπορούσε να την βολέψει. Και μάλιστα και με επιδόματα που θα κάλυπταν τα προεκλογικά της έξοδα. Όμως, ο Γενικός Ελεγκτής είχε ήδη καταγράψει την παρατυπία με την οικογενειακό ξενοδοχείο, έστω και αν στο τότε κλίμα πέρασε χωρίς ιδιαίτερα σχόλια. Όμως, στην περίπτωση της Σάβιας ήταν χοντρό – αλλά και το κλίμα διαφορετικό. Και ο Γεωργιάδης πήγε να το παίξει και λίγο Χάσικος πριν αποφασίσει να παραιτηθεί. Να πουλήσει ειρωνεία, να εμφανιστεί ότι δεν θα υπακούσει κλπ. Η παρέμβαση του Γενικού Εισαγγελέα που του υπέδειξε ότι δεν ήταν σοβαρή η στάση του φάνηκε να τον αφήνει σύξυλο. Ξαφνικά, φάνηκε ότι άρχισε να καταλαβαίνει ότι ήταν εκτεθειμένος – ήδη ακόμα και αυτοί που τον συγκάλυπταν άρχισαν να κρατούν αποστάσεις…

Οπότε, ίσως να μην ήταν και τυχαίες οι παραιτήσεις των «ημέτερων»..





Ο Ιωνάς, η αποθράσυνση της ακροδεξιάς – και όχι μόνο: όταν η έγνοια ενός υπουργού είναι η κομματικοποίηση του υπουργείου του, και αυτός ο υπουργός εποπτεύει στην αστυνομία, γιατί να απορεί κανείς για τις συμμορίες που νοιώθουν ότι είναι οκ – είτε να έχουν κράτος εν κράτει στις φυλακές, είτε να στήνουν δημόσιες θεαματικές δολοφονίες, ή μερικοί ημέτεροι να κάνουν επιθέσεις τραμπουκισμού; Ο Ιωνάς όλα τα ξεπλένει, αναζητώντας μανιοκαταθλιπτικά καρέκλες…


Η φιγούρα του Ιωνά Νικολάου σαν υπουργού είναι πια ταυτισμένη, και μπορεί στο μέλλον να γίνει συνώνυμο το όνομα του, με την ασυνέπεια. Η αντίθεση ανάμεσα στους πύρινους λόγους για ευθιξία όταν ήταν στην αντιπολίτευση και η αποφυγή δικής του αίσθησης ευθιξίας – ή έστω την τυπική συνέπεια σε ότι κατηγορούσε κάποτε, είναι τόσο κραυγαλέα που κατάντησε κωμική. Το ότι ήταν ανέκαθεν στον πάτο των εκτιμήσεων υπουργών [ακόμα και σε κυβερνητικές δημοσκοπήσεις] είναι εκφραστικό για την εικόνα του. Η κλασική μέθοδος με την οποία ο Ιωνάς προσπαθεί να αποφύγει και τα προβλήματα που προκαλεί η ίδια του η λειτουργία, είναι η μετατόπιση: μόλις βρεθεί πρόβλημα, προσπαθεί να το μετατοπίσει και να εκτοπίσει κάποιον αξιωματούχο του οποίου θέλει να ελέγχει τη θέση. Τις τελευταίες εβδομάδες είχαμε την εμφάνιση και των δυο διαστάσεων που καταγράφονται στην εικόνα του Ιωνά: την ασυνέπεια και την προσπάθεια μετατόπισης [στην υπόθεση με τις δημόσιες εκτελέσεις ατόμων που θεωρείται ότι έχουν σχέση με ότι ονομάζεται «υπόκοσμος»] και τα έκτροπα οπαδών της ποδοσφαιρικής του ομάδας.


Η κωμική ασυνέπεια του Ιωνά και η εμμονή στη λογοκρισία της αλήθειας για την διαφθορά στην αστυνομία που ελέγχει ο Ιωνάς

Στην πρώτη περίπτωση [της ασυνέπειας και της μετατόπισης] από τις αποκαλύψεις ότι άτομα στην αστυνομία είχαν σχέση με τον υπόκοσμο [μετά τη δολοφονία Καλοψιδιώτη – και ενώ είχαμε και πρόσφατα την – θεωρούμενη ως πιθανώς σχετιζόμενη- δολοφονία Ροδοθεου] κατάφερε [μέσω μιας επιτροπής στην οποία διόρισε μέλη –προφανώς για να την κατευθύνει] την παύση του Υπαρχηγού της αστυνομίας [ενός μονίμου στόχου του κόμματός του αφού ο υπαρχηγός εθεωρείτο ότι ανήκε στην αντιπολίτευση – αλλά και γιατί δεν ήταν ελεγχόμενος] γιατί.. υπάρχει υποψία ότι μπορεί να εμπλέκεται στη διαρροή των πληροφοριών για τη διαπλοκή υποκόσμου και αστυνομίας. Έτσι, τιμωρείται η πιθανή αποκάλυψή της, παρά το σκάνδαλο. Μέχρι και ο Άριστος Μιχαηλίδης, ο οποίος είναι σταθερά ενάντια σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την προηγούμενη κυβέρνηση, είδε στις πρακτικές του Ιωνά την κραυγαλέα ασυνέπεια της όλης του πολιτικής πορείας:

«Για την παύση του Υπαρχηγού της Αστυνομίας, Ανδρέα Κυριάκου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όπως λέει η ανακοίνωσή του, «έλαβε πλήρως υπόψη το αποτέλεσμα έκθεσης τριών ανεξάρτητων ποινικών ανακριτών».
Αλλά για τις πειθαρχικές διώξεις αστυνομικών, που επίσης εισηγείται το ίδιο πόρισμα, γιατί χρειάζονται νέες έρευνες;
Θα μπορούσε και η Αστυνομία να λάβει πλήρως υπόψη την έρευνα των τριών ποινικών ανακριτών και να ασκήσει αμέσως διώξεις στους αστυνομικούς, έστω και πειθαρχικές. Αντί αυτού θα γίνει λέει έρευνα…
Πάντως, για τον Υπαρχηγό, το πόρισμα δεν λέει ότι βρέθηκαν στοιχεία, που αποδεικνύουν ότι αυτός έκανε τη διαρροή. Λέει ότι μόνο ο Υπαρχηγός θα μπορούσε να την κάνει. Γιατί μόνο αυτός, δεν γνωρίζουμε, θα μας το πουν ίσως στο δικαστήριο.
Αλλά, στο μεταξύ, η παύση του ισχύει από χθες.



Κυνηγούσαμε, δήθεν, τους διεφθαρμένους που σχετίζονται με τον υπόκοσμο και την πληρώνει ένας αξιωματικός, που δεν έχει σχέση με τον υπόκοσμο αλλά (αν αποδειχθεί ότι είναι πίσω από τη διαρροή) έχει σχέση με το ότι ήρθε στο φως η διαφθορά

Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης που έχει προστατευόμενη κερκίδα – και έτσι  ένα κεντρικό μέρος της Λευκωσίας παραχωρείται στην μη-εφαρμογή του νόμου για τους ημέτερους που νοιώθουν δικαιολογημένα προστατευόμενοι του υπουργού

Η φωτογραφία στην αρχή του κειμένου με το σύνθημα για τους «φούρνους» κυκλοφόρησε μετά τους εορτασμούς για το πρωτάθλημα που πήρε το ΑΠΟΕΛ. Ταυτόχρονα, κυκλοφόρησε και ανακοίνωση του συνδέσμου γονέων Τεχνικής Σχολής [του δημοσίου σχολείου που είναι διπλά από το οίκημα του ΑΠΟΕΛ] για τις ζημιές που προκάλεσαν οι [ή μερικοί από τους] εορτάζοντες οπαδούς στο δημόσιο κτήριο.

Λίγο παραδίπλα βρίσκεται το Χίλτον, αλλά, παραδόξως [;] ποτέ δεν καταγγέλλονται ζημιές σε εκείνο το κτήριο. Φαίνεται ότι οι οπαδοί που «παρεκτρέπονται», θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα να κανών ζημιά σε δημόσια κτήρια, αλλά είναι υπάκουοι και απολυτά πειθήνιοι όσον αφορά την ιδιωτική περιουσία των πλουσίων. Ίσως να έχει να κανει και με την ταξική σύνθεση του Συμβουλίου του σωματείου;
Με δεδομένη, όμως, την επιλεκτική εστίαση τίθεται θέμα και για το περιεχόμενο των συνθημάτων [όπως το πιο πάνω] όπως και για την επιλεκτική εστίαση στις όποιες ζημιές σε κτήρια. Ο αρμόδιος για το θέμα υπουργός είναι ο Ιωνάς Νικολάου, ο οποίος έχει σαφή σύγκρουση «κινήτρων» και προτιμήσεων - αν όχι και συμφερόντων. Σαν οπαδός του ΑΠΟΕΛ φαίνεται να επιδεικνύει συστηματικά μια τάση αποφυγής ισομερούς εφαρμογής του νόμου. Σε ποιά άλλη περίπτωση θα συνέβαιναν όσα έχουν καταγγελθεί στο χώρο έξω από το ΑΠΟΕΛ [επιθέσεις, βία, καταστροφές σε δημόσια κτήρια και το υπουργείο και η αστυνομία να επιλέγουν να κάνουν τα στραβά μάτια; Η προνομιακή αντιμετώπιση των οπαδών της ομάδας του υπουργού «Δικαιοσύνης» είναι εμφανής.

Το σύνθημα είναι επίσης εκφραστικό. Όσο και να προσπαθήσει κανείς να αποφύγει την συμπαραδηλωση, οι «φούρνοι» αναφέρονται με σαφήνεια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και γενοκτονίας. Το σύνθημα μπορεί να αναφέρεται σε ανάλογα θύματα ρατσιστικού μίσους: τους οπαδούς άλλων ομάδων, στους ξένους/μετανάστες [ η ακροδεξιά μερίδα της κερκίδας του ΑΠΟΕΛ είναι γνωστή για την προκατάληψη της απέναντι σε Αφρικανούς λόγω χρώματος –προφανώς ζουν ακόμα στον νότο πριν τον αμερικάνικο εμφύλιο του 19ου αιώνα] κοκ. Και αυτό γίνεται ανεκτό παρα τους τόσους κλπ νόμους ενάντια στον ρατσισμό.
Ο Ιωνάς Νικολάου είχε να αντιμετωπίσει αυτήν την εβδομάδα το ζήτημα της βίας ανάμεσα σε οπαδούς, που όχι μόνο δεν κατάφερε να κάνει κάτι για να αντιμετωπιστεί επι υπουργίας του [εκτός βέβαια από το να ζητά και άλλες εξουσίες για παρακολουθεί ή να ελέγχει], αλλά αντίθετα η υπουργεία του φαίνεται να το όξυνε – ακριβώς λόγω της μεροληπτικής στάσης που φαίνεται να τηρεί σε σχέση με τους ακροδεξιούς οπαδούς της ομάδα του. Αυτήν την εβδομάδα το θέμα εκφράστηκε με την σύγκρουση οπαδών του Απόλλωνα και της ΑΕΛ στην Λεμεσό, και, όπως συνήθως, έκλεισε με νέο τραμπουκισμό των οπαδών της ομάδας του υπουργού.

 Φαίνεται ότι μετά την ήττα της ομάδας τους στον τελικό, έκαναν επίθεση σε κτήριο συνδέσμου οπαδών της Ομόνοιας. Άσχετο μεν ζήτημα, αλλά μερικοί φαίνεται να έχουν αποκτήσει την νοοτροπία ότι αφού μπορούν [και ο νόμος τους συγκαλύπτει] μπορούν να τραβούν το σχοινί… Τα αππωμένα μωρά της εξουσίας;
Η στρατηγική του Ιωνά στην μονίμως προβληματική του θητεία, είναι η μετωπική – αν και μερικές φορές δίνει και την αίσθηση ότι μερικά γεγονότα τον ..βολεύουν παράδοξα [λες και κάποιοι τα ..εμφανίζουν την κατάλληλη στιγμή] στην εμμονή του να διευρύνει την εξουσία του κυκλώματος του. Ο βασικός του στόχος από τότε που ανέλαβε το υπουργείο φαίνεται να ήταν [όπως και της υπόλοιπης κυβέρνησης] η στελέχωση βασικών πόστων μέσω ημετεροκρατίας. Μόλις ανέλαβε εκμεταλλεύτηκε το πρώτο βολικό επεισόδιο και απέκτησε έλεγχο της διεύθυνσης της φυλακής και της αστυνομίας. Είναι γνωστό στην Κύπρο ότι μερίδα των ομάδων του υποκόσμου κινείται και μέσω των φυλακών. Άρα η ευαισθησία για άμεσο έλεγχο στις φυλακές ήταν ενδιαφερουσα. Και φυσικά, τα προβλήματα και τα επεισόδια στις φυλακές [και με «παράδοξες» αυτοκτονίες] συνεχίστηκαν, αλλά φυσικά η ευθιξία του Ιωνά έκανε διακοπές πια. Το θέμα, όμως, είναι το εξής: αν όντως όπως φαίνεται ο Ιωνάς προσπάθησε να ελέγχει/επιτηρεί και τον υπόκοσμο [το δοκίμασαν και άλλοι υπουργοί της ίδιας παράταξης από το 1960], τότε η αποτυχία με τις δολοφονίες Καλοψηδιώτη και Ροδοθεου είναι κραυγαλέα. Αλλά ο Ιωνάς το μόνο που φαίνεται να σκέφτεται είναι οι καρέκλες και ο έλεγχος. Λόγω του ότι  οι φτηνές μετατοπίσεις, όπως ανακάλυψαν και ο Χάσικος και ο Χάρης δεν περπατούν εύκολα πια ακόμα και στα ελεγχόμενα ΜΜΕ, έγινε προσπάθεια να εμφανιστεί η εκδίωξη του Υπαρχηγού σαν απλή αντικατάσταση από άλλο, αλλά μη-ημέτερο. Όπως παρατήρησε και ο τέως αρχηγός της αστυνομίας, ο οποίος παύθηκε με την γελοία συγκριτικά δικαιολογία επεισοδίων στην Λεμεσό [με τέτοια δικαιολογία η αστυνομία έπρεπε να αλλάζει αρχηγό κάθε μερικούς μήνες – και μάλιστα λόγω επεισοδίων οπαδών φιλικά προσκείμενων στον Ιωνά], αυτό που θέλει ο Ιωνάς είναι κάποιον να μην του βάζει εμπόδια στις ρουσφετολογικές κινήσεις και διορισμούς του. Στην ουσία, ο Ιωνάς θεωρεί ότι η δουλειά του δεν είναι η ισομερής εφαρμογή του νόμου, αλλά αντίθετα η εξυπηρέτηση ιδιοτελών ή παραταξιακών συμφερόντων. Δεν φαίνεται να μπορεί να σκεφθεί καν την έννοια του ανεξάρτητου δημόσιου λειτουργού.

Ο νέος υπαρχηγός μπορεί να μην φημίζεται για τις ιδιαίτερες διασυνδέσεις του με τον ΔΗΣΥ, αλλά θεωρείται βολικός. Δεν θα αναμένεται να αντιδράσει σε ημετεροκρατικές κινήσεις του υπουργού – και ούτε θα ενοχληθεί, όπως ο προηγούμενο υπαρχηγός για τη διαπλοκή υποκόσμου αστυνομίας όπως φάνηκε να υπάρχει, και έγινε αιτία για την παύση του. Το κάπως προβληματικό στοιχείο που αναφέρθηκε σε πρωτογενή έρευνα που κάναμε είναι οι αναφορές για πιθανή σχέση του κ. Κύπρου Μιχαηλίδη με τον δολοφονηθέντα Ροδοθέου. Το δημοσιεύομε με επιφύλαξη, αλλά μπροστά στην εντυπωσιακή λογοκρισία που προσπαθούν μερικοί να επιβάλουν [και ο Ιωνάς, αλλά όχι μόνο] το δημοσιεύουμε με επιφύλαξη μεν, αλλά και με την ελπίδα διάψευσης: ήταν όντως γνωστοί ο νυν υπαρχηγός και ο Ροδοθέου;

Μια δικαίωση της FBME και το κλειστό σύστημα των πιστωτικών καρτών που αποκαλύπτει μια ακόμα διάσταση της διαπλοκής του τραπεζιτικού τομέα: μια ακόμα αποκάλυψη για το πώς το τραπεζιτικό σύστημα λειτουργούσε σαν καρτέλ, και πώς κατάφερε να μπλοκάρει ακόμα και τη λειτουργία μιας υποτυπωδώς έστω.. έννοιας «ανταγωνιστικής αγοράς»



«Η FBME είχε προσπαθήσει στις αρχές της δεκαετίας του 2000 να μπει στην αγορά των πιστωτικών καρτών και να ανταγωνιστεί την κραταιά JCC. H κίνηση έπεσε στο κενό και προσέφυγε στην ΕΠΑ η οποία μετά από επτά χρόνια τη δικαιώνει και επιβάλει πρόστιμο συνολικού ύψους 31 εκατομμυρίων ευρώ στη JCC και όλα τα τραπεζικά ιδρύματα που δραστηριοποιούνται στην Κύπρο.
Το πρόστιμο που επέβαλε η Επιτροπή Προστασίας Ανταγωνισμού είναι το υψηλότερο που έχει επιβάλει έως τώρα και αναμένεται να προκαλέσει αντιδράσεις από τα επηρεαζόμενα ιδρύματα. Στη JCC το πρόστιμο που επιβλήθηκε φθάνει το 1.720.806 ευρώ ενώ η Τράπεζα Κύπρου που είναι μεγαλομέτοχος της JCC θα κληθεί να πληρώσει 18. 053.608 ευρώ. Πρόστιμο ύψους 7.670.648 ευρώ επιβλήθηκε και στη Marfin και αναμένεται να διαφανεί αν το ποσό αυτό θα επιβαρύνει τα ταμεία της Τράπεζας Κύπρου
Η είδηση για τις τράπεζες αυτήν την εβδομάδα αφορούσε μια νέα αποκάλυψη του δικτύου διαπλοκής – αλλά και του σκανδάλου που κρύβεται πίσω από την εμμονή για κλείσιμο της FBME και με κίνδυνο να φορτωθεί κόστος το Δημόσιο. Η τελευταία αποκάλυψη δείχνει η Κεντρική Τράπεζα ως ένα είδος ελεγχόμενου μηχανισμού από τις τοπικές τράπεζες, αρνήθηκε στην FBME να μπει στην αγορά πιστωτικών καρτών. Τώρα τελικά η επιτροπή ανταγωνισμού αναγνώρισε ότι η FBME είχε δίκαιο και ότι ουσιαστικά υπήρξε ένα άτυπο καρτέλ των τοπικών τραπεζών που συμμετείχαν στην JCC. Και αυτά προφανώς και με την συνδρομή της Κεντρικής Τράπεζας.

Τελικά, η FBME είναι ένα κομβικό σημείο που αποκαλύπτει ενδιαφέροντα δίκτυα διαπλοκής του οικονομικο-πολιτικού βαθέως κράτους της ελληνοκυπριακής ελίτ

Αυτό αποκαλύπτει ακόμα ένα παίκτη που ήθελε την επίθεση και κλείσιμο της FBME. Σε προηγούμενες αναφορές είχαμε καταγράψει ότι ένας βασικός αντίπαλος [για καθαρά ιδιωτικούς λόγους διαφωνιών σε οικονομικά θέματα που βρίσκονται στα δικαστήρια] ήταν ο κ. Σιακόλας. Άρα το κλείσιμο του αντίπαλου μέσω τοπικών πολιτικών συμμάχων ήταν ενδεχομένως βολικό. Ταυτόχρονα, η νυν κυβέρνηση [ή έστω στελέχη της όπως ο Χ. Γεωργιάδης] που ήθελαν να εκβιαστεί η κυβέρνηση Χριστόφια να υπογράψει ένα ακραία νεοφιλελεύθερο μνημόνιο [όπως επέμενε η τρόικα μέχρι και τον Νοέμβριο του 2012], ήθελαν να τιμωρήσουν τη FBME γιατί δάνειζε την Κυπριακή Δημοκρατία. Η εμπάθεια είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που μερικοί φάνηκαν να προτιμούν χρεοκοπία παρά διαπραγμάτευση [ ο Χ. Γεωργιάδης το καλοκαίρι του 2012 απειλούσε τους δημοκρατικούς να μην δανείσουν στην κυβέρνηση !!]. Τώρα αποκαλύπτεται και ένας τρίτος λόγος – το καρτέλ των τραπεζών μαζί με κάποιους σε διάφορες υπηρεσίες μπλόκαραν την λειτουργία της αγοράς, για να εξυπηρετήσουν τα ιδιοτελή συμφέροντα μερικών. Κατά τα άλλα είναι οι ίδιοι, που παπαγαλίζουν ρητορικές για «ελεύθερη αγορά». Εννοούν προφανώς «ελεύθερη «μόνο για τους ιδίους….

Οι Ευθύνες της Κεντρικής Τράπεζας

Στην ιστοσελίδα της Κεντρικής φαίνεται τζιαι ο διαχωρισμός (σαν το μπούλλινγκ με απομόνωση) των τραπεζών τζιαι της FBME τζιαι πιθανώς ο ρόλος της Κεντρικής. Η Κεντρική ως εποπτικός μηχανισμός για τες τράπεζες εν έξερεν τες νομοθεσίες ανταγωνισμού? "In Cyprus there are two service providers for card payment schemes , JCC Payment Systems Ltd (JCC) and FBME Card Services Ltd (FBMECS). JCC was established by six local banks for the provision of payment system related services to the banking industry. The cards system handles the authorisation, clearing and settlement of debit, delayed-debit, credit and pre-paid card transactions, including cash withdrawals from ATMs, of locally issued cards and cards issued abroad when used in Cyprus.
Since early 2009, FBMECS has entered the local market offering acquiring services to merchants and e-commerce customers, and card issuing services.
As both of these organisations are licenced payment institutions for the provision of issuing and/or acquiring payment instruments, they are subject to the CBC’s supervisory competence based on the provisions of the Payment Services Law (available in Greek only).  The Central Bank of Cyprus (CBC) has placed under its oversight function the clearing and settlement systems of JCC and FBMECS in accordance with the provisions of the CBC Law.- http://www.centralbank.gov.cy/nqcontent.cfm?a_id=11475&lang=en 

Τα στοιχεία της υπόθεσης από τον Τύπο
«Τα συστήματα πληρωμών που είναι τριμερή, όπως η AMEX, περιλαμβάνουν τους εκδότες, τους καταναλωτές και τους εμπόρους. Τα τετραμερή συστήματα πληρωμών όπως είναι η MasterCard και Visa περιλαμβάνουν τις εκδότριες τράπεζες, τις εταιρείες αποδοχής καρτών, τους καταναλωτές και τους εμπόρους. Όταν ένας καταναλωτής αγοράζει ένα προϊόν/υπηρεσία χρησιμοποιώντας την κάρτα του, ο έμπορας εισπράττει, (αφού περάσει την κάρτα του αγοραστή από το τερματικό του), το ποσό της λιανικής τιμής του προϊόντος μειωμένο κατά ένα ποσό. Το ποσό αυτό (εκφρασμένο σε ποσοστό) είναι τα Δικαιώματα Εξυπηρέτησης Πελατών (ΔΕΠ) και αποκόπτεται από την αποδέκτρια εταιρεία αφού πρώτα ελέγξει με την εκδότρια τράπεζα της κάρτας του αγοραστή κατά πόσο υπάρχει διαθέσιμο υπόλοιπο στο λογαριασμό του αγοραστή/πελάτη της τράπεζας που του έκδωσε την κάρτα. Ένα μεγάλο μέρος της χρέωσης ΔΕΠ αποτελεί η Διατραπεζική Προμήθεια, που επιστρέφεται από τις αποδέκτριες εταιρείες πίσω στις εκδότριες τράπεζες. Οι Διατραπεζικές Προμήθειες είναι ένας μηχανισμός εξισορρόπησης μέσω του οποίου μερικά έξοδα από την πλευρά της έκδοσης καλύπτονται από την πλευρά της αποδοχής. Οι διατραπεζικές προμήθειες αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της χρέωσης που επιβάλλουν οι εταιρείες αποδοχής καρτών στους εμπόρους, δηλαδή το ποσοστό επί της πράξης που επιβάλλεται στους εμπόρους για την διαχείριση και αποπληρωμή της πράξης με τη χρήση καρτών πληρωμών. 

Οι παραβάσεις στις οποίες η Επιτροπή κατέληξε ότι στοιχειοθετούνται, εξετάστηκαν με βάση τα δεδομένα και γεγονότα του 2009-2010 και αφορούν:

(i) την απόφαση της JCC ως ένωση επιχειρήσεων των εκδοτριών τραπεζών μετόχων της για τον καθορισμό των Εγχώριων Διατραπεζικών Προμηθειών (στο εξής τα «ΕΔΠ»), που περιορίζει τον ανταγωνισμό στην αγορά έκδοσης καρτών και κατ΄ επέκταση στην αγορά αποδοχής καρτών πληρωμών εντός της Κύπρου, καθότι επιφέρει ένα ενιαίο σύστημα καθορισμού των ΕΔΠ κατά παράβαση του άρθρου 3(1)(α) του Νόμου και του αντίστοιχου άρθρου 101 της ΣΛΕΕ. Η εν λόγω παράβαση είναι συνεχιζόμενη. Επιβληθέν πρόστιμο προς JCC: €1.204.564.

(ii) τις συμφωνίες που σύναψαν η JCC, μαζί με τις τράπεζες μη μετόχους της εντός της Κύπρου, και συγκεκριμένα με τις USB, Εμπορική και Societe, για καθορισμό των ΕΔΠ, που περιορίζουν τον ανταγωνισμό στην αγορά έκδοσης καρτών πληρωμών και κατ΄ επέκταση στην αγορά αποδοχής καρτών πληρωμών εντός της Κύπρου, κατά παράβαση του άρθρου 3(1)(α) του Νόμου και του αντίστοιχου άρθρου 101 της ΣΛΕΕ. Η εν λόγω παράβαση είναι συνεχιζόμενη. Επιβληθέντα πρόστιμα προς: JCC: €344.161, USB: €121.519, Εμπορική: €160.851 και Societe: €94.102.

(iii) Την επιβολή αθέμιτων τιμών στις χρεώσεις που αφορούν τα Δικαιώματα Εξυπηρέτησης Πελατών (στο εξής τα «ΔΕΠ») μέσω της πρακτικής της ληστρικής τιμολόγησης, από μέρους της JCC η οποία κατέχει δεσπόζουσα θέση στη σχετική αγορά της αποδοχής καρτών πληρωμών εντός της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά παράβαση του άρθρου 6(1)(α) του Νόμου και του αντίστοιχου άρθρου 102 της Σ.Λ.Ε.Ε. Επιβληθέν πρόστιμο προς JCC: €172.081.

(iv) Την επιβολή αθέμιτων τιμών μέσω της πρακτικής της υπερβολικής τιμολόγησης στις χρεώσεις που αφορούν τις ΕΔΠ, από τις τράπεζες μέτοχους της JCC, ήτοι Τράπεζα Κύπρου, Marfin, Ελληνική Τράπεζα, Alpha Bank, Εθνική που κατέχουν συλλογική δεσπόζουσα θέση στην αγορά της έκδοσης καρτών πληρωμών εντός της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά παράβαση του άρθρου 6(1)(α) του Νόμου και του αντίστοιχου άρθρου 102 της Σ.Λ.Ε.Ε. Επιβληθέντα πρόστιμα προς: Τράπεζα Κύπρου: €7.221.443, Marfin:€7.670.648, Ελληνική Τράπεζα: €1.569.989, Alpha Bank: €1.384.271 και Εθνική: €233.972. Για ότι αφορά την Τράπεζα Πειραιώς, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήτοι το 2009 και το 2010, η Επιτροπή κατέληξε ότι δεν παραβίασε το άρθρο 6(1)(α) του Νόμου και το αντίστοιχο άρθρο 102 της ΣΛΕΕ με την επιβολή αθέμιτων τιμών και/ή της πρακτικής της υπερβολικής τιμολόγησης στις χρεώσεις που αφορούν τις ΕΔΠ.

(v) Την συμπεριφορά της Τράπεζας Κύπρου που κατέχει δεσπόζουσα θέση στην έκδοση και αποδοχή καρτών American Express (AMEX) εντός της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας και περιόριζε τον ανταγωνισμό στην αγορά επεξεργασίας καρτών AMEX, καθότι χωρίς αντικειμενική δικαιολόγηση, δεν παραχώρησε άδεια στην FBMECS έτσι ώστε τα τερματικά της να δέχονται κάρτες American Express (AMEX) για σκοπούς επεξεργασίας συναλλαγών, παραβιάζοντας με τον τρόπο αυτό το άρθρο 6(1)(β) του Νόμου και του αντίστοιχου άρθρου 102 της Σ.Λ.Ε.Ε. προς ζημιά των καταναλωτών. Η εν λόγω παράβαση συνεχίστηκε μέχρι και το 2014. Επιβληθέν πρόστιμο προς Τράπεζα Κύπρου: €10.832.165.

Η Επιτροπή, κατά την εξέταση του ύψους του προστίμου, έλαβε υπόψη τη σοβαρότητα της παράβασης καθώς και τη διάρκεια αυτής και ενεργώντας στη βάση του άρθρου 24(α)(i) του Νόμου αποφάσισε να επιβάλει τα πιο πάνω αναφερόμενα διοικητικά πρόστιμα συνολικού ύψους €31.009.766 (τριάντα ένα εκατομμυρίων και εννέα χιλιάδων επτακοσίων εξήντα έξι ευρώ).

Η Επιτροπή, με την απόφαση της, καλεί τις καταγγελλόμενες εταιρείες όπως, εντός τριάντα (30) ημερολογιακών ημερών από την ημερομηνία κοινοποίησης της απόφασης της καταβάλουν τα διοικητικά πρόστιμα που τους επιβλήθηκαν. 
Στην απόφασή της η Επιτροπή καλεί τόσο την JCC όσο και τα υπόλοιπα τραπεζικά ιδρύματα να πληρώσουν τα πρόστιμα σε διάστημα 30 ημερών.»η