15 Μαΐ 2017

Ένα ρευστό τοπίο: από τα καραγκιοζιλίκια του Αναστασιάδη, σαν απόπειρες προεκλογικών παραστάσεων σε ετερόκλητα ακροατήρια, μέχρι τα καρότα Γενεύης»… [ η σκλήρυνση της στάσης του ΟΗΕ, και η οδυνηρή πραγματικότητα για την ε/κ απορριπτική ρητορική, ότι ούτε η Τουρκία, ούτε οι τουρκοκύπριοι πρόκειται να εξαφανιστούν, ούτε να αλλάξει η γεωγραφία – και άρα όλα θα πρέπει κάποτε να προσγειωθούν στην υλική και γεωγραφική πραγματικότητα…



Ένας βασικός λόγος για τη δυσφορία των κυπρίων πολιτών, πρέπει να είναι ένα υποσυνείδητο αίσθημα ότι η πλειοψηφία των πολιτικών τους αντιμετωπίζουν, σαν παιδιά που δεν καταλαβαίνουν το νόημα του παραμυθιού «ο βοσκός ο ψεύτης». Από τις μεταμορφώσεις του Αναστασιάδη και του Αβέρωφ, και από την άλλη, τις ρητορικές χωρίς νόημα για «άλλες στρατηγικές» [λες και η γεωπολιτική στρατηγική είναι εισαγόμενη σοκολάτα], η όλη νοοτροπία μεγάλου μέρους του δημόσιου λόγου, με την ενεργή συνδρομή των μεγαλοδημοσιογράφων των οθονών και των πρωτοσέλιδων, μοιάζει με απελπιστικά παρωχημένες μορφές λόγου. Ήδη, το πώς μια μεγάλη [και με δυναμική σταθερής πλειοψηφίας] μερίδα των πολιτών ουσιαστικά απορρίπτει τις εκδοχές των ΜΜΕ, όπως φαίνεται στην έρευνα του κ. Ψάλτη [στην οποία γίνεται αναφορά σε άλλο άρθρο αυτής της έκδοσης], είναι εμφανές. Οπότε αναγκαστικά η ανάλυση θα πρέπει, πια, να κινείται στο ρυθμό των «δυο ροών επικοινωνίας» – από την μια πώς εξουσία προσπαθεί μέσα από τους αρχισυντάκτες και τα sound bites της πλειοψηφίας των πολιτικών, να επιβάλει μια εικόνα – και πώς η κοινωνία, η πραγματικότητα, αλλά και το εξωτερικό, όπως ο ΟΗΕ, βλέπει αυτό το θέαμα που μπορεί να ονομαστεί καραγκιοζιλίκια.

Αυτήν την εβδομάδα είχαμε μαγκιές τύπου κινηματογραφικού Ταρζάν, που ξαφνικά μετατράπηκαν σε ψίθυρο φοβισμένου ηθοποιού σε παλιά ελληνική κωμωδία. Και αφού ο Άιντα, όπως και οι διαρροές προς την Cyprus Mail, κατέγραφαν το εξωτερικό σκηνικό, μαζί με την περιπολία πια των πλοίων του τουρκικού κράτους γύρω από την Κύπρο, και έθεταν θέμα, είτε προόδου, είτε τερματισμού της προσπάθειας, ξαφνικά νεκραναστήθηκε η ..υπόσχεση ότι μπορεί να γίνει νέα διάσκεψη στην Γενεύη. Και ‘φτου π’ αρχής ο Φιλελεύθερος άρχισε να βλέπει συνομωσίες. Είναι και τα προεκλογικά, είναι όμως και πως έμαθε ο καθένας να μιλά και να γράφει για το κυπριακό. Μερικοί είναι τόσο αιχμάλωτοι της αναπαραγωγής της ρητορικής τους, που αδυνατούν να δουν έστω και τα απλά δεδομένα – είτε των αντιδράσεων των πολιτών, είτε της γεωγραφίας.

Τα καραγκιοζιλίκια του Αναστασιάδη: ο κακός Άιντα, και η επιστολή «μα εγώ εν τζαι…»
Η έκφραση «καραγκιοζιλίκια» κουβαλά μια αρνητική χροιά που παραπέμπει σε μια υπεροψία για το λαϊκό θέατρο του καραγκιόζη. Κουβαλά όμως και μια συμπαραδήλωση που μάλλον ταιριάζει στην πληκτική μορφή της κοινωνίας του θεάματος. Ο καραγκιόζης ήταν θέατρο σκιών – διάφοροι ψεύτικοι [με την έννοια ότι ήταν αναπαραστάσεις με τη βοήθεια της σκιάς] χαρακτήρες εναλλάσσονται στη σκηνή, και μια φωνή  δημιουργεί ένα διάλογο – και συνήθως, το ίδιο άτομο που μιλά, απλώς αλλάζει τόνο για να εμφανιστεί ως ο καραγκιόζης, ο χατζηαβάτης κοκ. Είναι ένα είδος παρωδίας της πραγματικότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, η χρήση της λέξης καραγκιοζιλίκια στην κυπριακή πολιτική σκηνή πρόσφατα, με αναφορές στη συμπεριφορά του προέδρου σε σχέση με το κυπριακό, είναι αρκετά καλή περιγραφικά. Ο Αναστασιάδης παίζει διάφορους ρόλους ταυτόχρονά, την ίδια εβδομάδα, την ίδια ημέρα μερικές φορές, αναλόγως ακροατηρίου. Μοιάζει με ένα θλιβερό left over/απομεινάριο μιας άλλης εποχής, αν και δίνει την εντύπωση ότι δεν κατανοεί το εύρος των αντιφάσεων της κωμικής του παράστασης.

Η περασμένη εβδομάδα ξεκίνησε τη Δευτερά με μια ομοβροντία των ελληνοκυπριακών εντύπων ΜΜΕ [πλην της Χαραυγής] ενάντια στον Άιντα – είχε προηγηθεί η φραστική επίθεση Αναστασιάδη ενάντια στον εκπρόσωπο του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ. Η «Αριστερή Κίνηση – Θέλουμε Ομοσπονδία» κωδικοποίησε σωστά τον καιροσκοπισμό του Αναστασιάδη: το ερώτημα, πια, είναι πότε ο Αναστασιάδης θα αρχίσει  να αποκαλεί του οπαδούς της λύσης.. νενέκους.. Όσο κωμικό και να ακούγεται, όποιος ειλικρινά αποκλείει την περίπτωση, είναι αισιόδοξος. Ο Αναστασιάδης έχει, ήδη, υιοθετήσει [όχι απλώς εννοιολογικά, αλλά και λεκτικά] τη ρητορική των απορριπτικών – για την λύση, την ομοσπονδία, τα χρονοδιαγράμματα κοκ..

Και μετά σπούρτησε κωμικά, όταν έστειλε την επιστολή στον Γενικό Γραμματέα. Καμιά αναφορά στον Άιντα, όπως ανακοίνωσε με εμφαντικό πρωτοσέλιδο ..η Αλήθεια. Έμεινε η ψευτομαγκιά στην μέση του δρόμου; Το πιο πιθανό είναι ότι ο Αναστασιάδης απλώς βιώνει την κατάσταση ότι στήνει παραστάσεις με δικηγορίστικες ρητορικές. Και κάθε ακροατήριο το βιώνει σαν διαφορετική δικηγορίστικη υπόθεση. Έτσι, λέει άλλα εδώ και άλλα εκεί. Είναι η πιο λογική ερμηνεία για την κατάστασή του.


Το ταμ ταμ ενάντια στον Άιντα, ήταν απλώς προεκλογική εξάσκηση για την παράσταση «είμαι έλλην το καυχώμαι», αλλά «εγώ εν τζαι..» διότι με πιέζουν..: η προεκλογική χορωδία Σοφοκλέους, Αβέρωφ κοκ…



Υπάρχει βέβαια και το πλαίσιο που καθόρισε προκαταβολικά ότι δεν θα επαναλάμβανε τις ανοησίες για τον Άιντα στον Γενικό Γραμματέα. Είχε, ήδη, κάνει απόπειρα και του έκοψαν τον βήχα. Από την άλλη μια μερίδα των οπαδών του ΔΗΣΥ, οι οποίοι στηρίζουν τη λύση, αντέδρασαν κάπως – ο Κουλέρμος λ.χ. βγήκε με εκείνο το ιστορικό πρωτοσέλιδο σχόλιο «το κρίμα στο λαιμό σας». Ο Πολίτης αντίθετα ήταν απολυτά πειθήνιος – στο εσωτερικό εκτόνωσε τη δυσφορία των υποστηρικτών της λύσης, ενώ το εξώφυλλο έμοιαζε με έκδοση προσωπικής εφημερίδας του προεδρικού. Ήδη, ο διορισμός του Σοφοκλέους, μέρος του κυκλώματος του Αβέρωφ, και άτομο χαρακτηρίζεται από εμμονές με καταβολές από την απλοϊκότητα της εθνικοφροσύνης, θα είναι, φαίνεται/λέγεται το όργανο εξισορρόπησης ανάμεσα στα θεάματα του Αναστασιάδη με τη φουστανέλα, και την προσπάθεια να συγκρατηθούν με ευχολόγια οι δεξιοί οπαδοί της λύσης. Η εικόνα του Σοφοκλέους σαν «Κληριδικού» είναι σχετικά παραπλανητική – ανήκει μάλλον στο επίπεδο/πλαίσιο Αβέρωφ: θα πει οτιδήποτε για το συγκεκαλυμμένο συμφέρον [τουλάχιστον ο Κληρίδης απέφευγε τα δημόσια θεάματα και τα άφηνε σε άλλους]. Πολιτικά/ιδεολογικά το επίπεδο ρητορικής του Σοφοκλέους [εκτός από το «συμπεριφορά πολιτικής ανηθικότητας» με φτηνό καταφύγιο το Μαρί κάθε φορά που πρέπει να συγκαλύψει την ημετεροκρατία του κόμματος του] ήταν εμφανής και στο σχεδόν κωμικό επιχείρημα του γιατί έπρεπε να ψηφιστεί το νομοσχέδιο του κόμματος του για το ψήφισμα του ΕΛΑΜ – το οποίο μετα ανέπεμψε Αναστασιάδης. Σαν παιδική φαντασίωση γεμάτη παραπλανήσεις της μνήμης είχε σαν τίτλο «είμαι ελλην το καυχιέμαι». Οι απέναντι δεξιοί, στην βόρεια Κύπρο, θα έχουν τώρα τον καθρέφτη του «τι χαρά να είσαι τούρκος».

Και ο ίδιος ο Αβέρωφ κινήθηκε στον ρυθμό των καραγκιοζιλικιών του Αναστασιάδη τεκμηριώνοντας το σενάριο στο οποίο θα παίζει ο Σοφοκλέους και τα εξαπτέρυγα του πολιτικαντισμου του Αναστασιάδη. Αφού το έπαιξε δυσαρεστημένος για την αναπομπή του νόμου που ο ίδιος εισηγήθηκε, μετά λες και δεν συμβαίνει τίποτε, έτρεξε να στηρίξει τα καραγκιοζιλίκια – προσπάθησε να πει ότι κατηγορούν τον πρόεδρο οι απορριπτικοί γιατί τα έδωσε όλα, και το ΑΚΕΛ γιατί δεν .. «ότι δεν έδωσε αρκετά». Καταλαβαίνεις τον Αβέρωφ, πια, όταν θα ξεκινήσει ύπουλα τη λαφαζανια από τον τόνο της φωνής που καμώνεται ότι τάχα μου εκείνη την ώρα το σκέφτηκε… και απορεί δημοσίως. Σύντομα θα έχει και ο Χάσικος την ευκαιρία να πάρει την εκδίκησή του από τον Αβέρωφ αν συνεχίσει ο τελευταίος αυτό το πληκτικά επαναληπτικό σενάριο του δήθεν σκεπτόμενου Αβέρωφ. Διότι άμα χάσει ο Αναστασιάδης τις εκλογές, θα τεθεί και θέμα ηγεσίας του ΔΗΣΥ… Οπότε αν θέλει κάποιος να δει γιατί ο καιροσκοπισμός του Αβέρωφ θα ταυτιστεί απόλυτα με αυτόν του Αναστασιάδη, ιδού ο λόγος: αν κερδίσει ο ΔΗΣΥ ο Αβέρωφ θα το παίξει.. «σε εμένα ανήκει αυτή η νίκη». Ενώ όταν χάσει, θα αρχίσουν τα όργανα… Σύρθηκε και ο Χριστοδουλίδης σε αυτό.

Όταν η Cyprus Mail εξηγεί στα παιδιά του «ταμ ταμ», τις συνέπειες από την μη τήρηση συμφωνιών [ο Αναστασιάδης δεν κατάλαβε ότι, όταν του δίνει πίστωση εμπιστοσύνης η Τουρκία, ή οποιοδήποτε κράτος, πρέπει να τηρεί τον λόγο του;], και τις συνέπειες των αππωμάτων απέναντι στον ΟΗΕ
Πέρα από τα γενικότερα καραγκιοζιλίκια του ΔΗΣΥ, αξίζει να αναφερθεί και η Cyprus Mail, η οποία εξελίσσεται στην πιο σοβαρή και ενημερωμένη εφημερίδα της δεξιάς. Η Mail είχε από τις αρχές του χρόνου κατανοήσει το πολιτικαντικο χορό του αυτοεξευτελισμού του Αναστασιάδη [για αυτόν είναι απλώς μέρος μιας πληκτικής διαδικασίας επαναλήψεων που δεν μπορεί να αποφύγει γιατί δεν ξέρει κάτι καλύτερο] ενώ πρόσφατα εμφανίστηκε να έχει πρόσβαση σε σημαντικές πηγές πληροφοριών. Μετά την διεύρυνση των καραγκιοζιλικιών Αναστασιάδη η εφημερίδα ξεκαθάρισε στον ελληνοκύπριο ηγέτη ότι, αν συνεχίσει το σενάριο των προεκλογικών θεαμάτων, απλώς θα αρχίσει και ο ΟΗΕ να θέτει ζήτημα αποχώρησης της Ουνφικυπ.

Και κολλητά, ο Άιντα επέμενε ότι έστω και μικρή πρόοδος υπάρχει στην συνομιλίες και ότι η λύση είναι εφικτή σύντομα – και έριξε και το δικό του «Μολών λαβέ», αφού η τοπική κωμωδία πάει για παρωδία στο Χόλυγουντ: είτε πρόοδος προς την λύση, είτε κατάρρευση..
Σούζα ο δικηγόρος από τη Λεμεσό. Έστειλε επιστολή γιατί η Τουρκία δεν τον λαμβάνει υπόψιν. Αλλά η Mail αποκάλυψε επίσης ότι ο λόγος που η Τουρκία ξανάρχισε να κάνει περίπατους γύρω από την Κύπρο [αποδεικνύοντας την αβάσταχτη μοναξιά του Αναστασιάδη διεθνώς, όπως και το 2014] ήταν ότι ο ίδιος παραβίασε την άτυπη συμφωνία με την Τουρκία στο Νταβός το 2015 – τότε, σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο Αναστασιάδης είχε συμφωνήσει με τον Νταβούτογλου ότι η Τουρκία δεν θα έκανε ζήτημα για το τεμάχιο 6 της κυπριακής ΑΟΖ, μέρος του οποίου διεκδικεί και η Τουρκία. Αλλά τώρα που αποκαλύφθηκε ότι ουσιαστικά ο Αναστασιάδης έλεγε ψέματα για την προθυμία του για λύση [και αυτό αποδεικνύεται επανειλημμένα τους τελευταίους μήνες] εγκατέλειψε και η Τουρκία την άτυπη συμφωνία. Το πρόβλημα με τον Αναστασιάδη είναι ότι δείχνει να μην μπορεί να συμπεριφερθεί ώριμα: φαίνεται ότι δεν μπορεί να κατανοήσει ότι άππωμα από την ανοχή που του επίδειξαν στον ΔΗΣΥ, όταν πετούσε τασάκια για να επιβάλει τις απόψεις του, ήταν απλώς εσωτερικό πρόβλημα δειλίας στον ΔΗΣΥ, και ότι ο περίγυρος δεν ενδιαφέρεται για τα καμώματα του. Η αγένεια του απέναντι στον κ. Ακιντζή είναι εκεί – και παρά την ομοβροντία των ΜΜΕ δεν φάνηκε να πείθει ούτε καν εσωτερικά την πλειοψηφία ότι για όλα φταίει ο «κακός Μουσταφά», όπως προσπάθησε να υποβάλει μέχρι και τα πρωτοσέλιδα του Πολίτη.

Το προεκλογικό παιχνίδι ανεμόμυλου του ΔΗΣΥ και του Αναστασιάδη
Ο Αναστασιάδης ετοιμάζεται να πουλήσει ένα γελοίο παραμύθι – ο άνθρωπος του 2004, τώρα θα το παίξει Τάσσος και θα κατηγορεί το ΑΚΕΛ ότι τον πιέζει για παραχωρήσεις, ενώ θα συναγωνίζεται του απορριπτικούς στα πυροτεχνήματα [έλειψαν οι πύραυλοι, έμειναν τα ομοιώματα] ..και κατά περιόδους, με το τον «είμαι έλλην το καυχιέμαι» θα εξηγεί και στους καημένους τους αιχμάλωτους της μάντρας του Πολίτη, ότι σε σύγκριση με τον Παπαδόπουλο, ο Αναστασιάδης, τουλάχιστον δεν είναι τόσο απορριπτικός…

Είναι αξιον απορίας ποσό ποσοστό θα πιστέψει αυτό το θέαμα ανεμόμυλου. Αλλά αυτό που ίσως δεν υποψιάζεται ο ηλικιωμένος [και εκτός επαφής] κύριος στο προεδρικό [ο οποίος φαίνεται να πιστεύει ότι θα εξαγοράσει τις εκλογές και δεν θα το καταλάβει η κοινωνία – και για αυτό ίσως να είναι καλά να συμβουλευτεί συγκριτικά την κορεατική εμπειρία], είναι ότι ίσως το παιχνίδι να παιχτεί, όχι στο κυπριακό, αλλά στην εσωτερική διαφθορά. Και εκεί μάλλον έχει πλέον κριθεί…

Η πλειοψηφία της ελληνοκυπριακής ελίτ [ο Αναστασιάδης και οι απορριπτικοί] φαίνονται να εκλιπαρούν για χρόνο – αφού όπως δείχνει η Ιστορία, η όλη τους πορεία από το 1948, είναι η αποδοχή αυτού του απέρριπταν χθες – με μοναδικό στόχο να είναι αυτοί που θα έχουν την εξουσία… Παραβλέποντας τις συνέπειες, για τις οποίες ήταν σαφής και ο Τάσσος: την μετατροπής της Πολιτείας σε κοινότητα [διότι αυτό εξαρτάται και από το εξωτερικό σαν συνέπεια]
Όσο για το κυπριακό, εφόσον η μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ εξαρτώνται η έχουν σε αυτά προσβάσεις είτε ο Παπαδόπουλος είτε ο Αναστασιάδης, τότε μια ενδεχομένη αντιπαράθεση μεταξύ τους στο δεύτερο γύρο και εκλογή ενός από αυτούς, σημαίνει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα συνεχίσει να υποβαθμίζεται σε κοινοτική δομή, ενώ η δυναμική των διαδικασιών επανένωσης θα μεταφερθεί εκτός της πολιτικής εξουσίας και περισσότερο στις ντε φάκτο πρακτικές από τα κάτω, και τις εξωτερικές μεταμορφώσεις που θα λειτουργούν σαν ντε φάκτο πραγματικότητα. Είναι, επίσης, πιθανό ότι και το θέμα της ΑΟΖ θα παγοποιηθεί, καθώς η Τουρκία θα επιδεικνύει άνετα πια τη θέση της ότι η ΑΟΖ της περιβάλει την Κύπρο – μετατρέποντας το θαλάσσιο χώρο γύρω από την Κύπρο σε ένα είδος νεκρής ζώνης όσον αφορά τις εξελίξεις, όπως είναι το Αιγαίο. Και καθώς οι Τουρκοκύπριοι θα αποκτούν πρόσβαση [με τον ένα η άλλο τρόπο στην Ευρώπη, αλλά και στο μη ηγεμονικά καθοριζόμενο πια πλαίσιο στην περιοχή μας και στην Ασία ευρύτερα] η ελληνοκυπριακή ελίτ της «όποιας λύσης» ή/και της «άλλης στρατηγικής» θα μπορούν, πια, να διαπραγματευτούν μια χειρότερη λύση συμβιβασμού, αναγνωρίζοντας σαν θετικό αυτό που τώρα δαιμονοποιούν [όπως έκαναν το 1960 απέναντι στο 1948 κοκ] και εκλιπαρώντας για αυτά που θα έχουν χάσει – όπως κάνει πάντα η εθνικά αιθεροβατούσα πτέρυγα της ελληνοκυπριακής ελίτ, που ταυτίζεται με τον λύμπουρο που πετά και νομίζει ότι κυβερνά τον κόσμο…

Τώρα, αν οι προειδοποιήσεις του Άιντα συνοδευτούν και από σύγκλιση δεδομένων συμφερόντων, για να προχωρήσει κάτι τον Ιούλιο, θα φανεί. Στο εσωτερικό υπάρχει μια κάποια πίεση προς τον Αναστασιάδη από μερικούς Κληριδικού [την Αλήθεια του Κουλερμου, όχι τον πειθήνιο κ. Σοφοκλέους] – αλλά για να γίνει πραγματική πίεση πρέπει να εκφραστεί και πρακτικά. Για την ώρα τους θεωρεί δεδομένους ο ΔΗΣΥ σαν μέρος της χειραγώγησης του Πολίτη, η οποία μετατρέπεται σε κομματική εφημερίδα.






Οι τάσεις και στάσεις της κοινωνίας απέναντι στη λύση – αλλά και η παρακμαζουσα επίδραση των ΜΜΕ – σε ιστορικό πλαίσιο


Η δημοσιοποίηση της έρευνας του Πανεπιστημίου Κύπρου υπό την εποπτεία του κ. Χ. Ψάλτη[1] είναι από τις κυπριακές έρευνες που φαίνεται να μπορεί να εμπιστευθεί κανείς. Κατ’ αρχήν, οι ερωτήσεις δεν ακολουθούν την πρακτική των υπό παραγγελία δημοσκοπήσεων, όπου προσπαθούν να εκμαιεύσουν το αποτέλεσμα. Και σε ένα ιστορικό πλαίσιο φαίνεται να καταγράφει τάσεις που διαφαίνονταν και ευρύτερα. Αν και η θέση ότι τα στοιχεία δείχνουν ότι η ώρα της λύσης είναι «τώρα ή ποτέ» είναι μάλλον υπερβολική [και δεν στηρίζεται κατ’ ανάγκη από τα τεκμήρια] εντούτοις το γεγονός ότι τα τεκμήρια είναι εκεί, και δεν ακολουθούν την πρόθεση έστω για να εκφραστούν θέσεις στην συγκυρία είναι σαφώς στα υπερ της έρευνας.

Η ανοδική πορεία της στήριξης σε λύση – η σταθεροποίηση μια πλειοψηφίας λύσης και οι συγκυρίες που οδηγούν σε μετατοπίσεις του αναποφάσιστους, ή πώς η ανησυχία για ένταση λειτουργεί και υπέρ της λύσης
Το πρώτο σημαντικό στοιχείο είναι η χρονική διακύμανση.



Όπως φαίνεται στον πιο πάνω πίνακα, με αφετηρία το 2013, τότε ήταν ήδη εξισορροπημένη η στάση των ελληνοκυπρίων απέναντι στο ναι και στο όχι σε δημοψήφισμα. Αυτό αξίζει να το δει κανείς στο ιστορικό του πλαίσιο. Μόλις 9 χρόνια πριν, ένα συντριπτικό ποσοστό του 76% στήριξε το Όχι, και την περίοδο 2008-2010 είχαν γίνει και έντονες συνομιλίες [που κατέληξαν στις συγκλίσεις Χριστόφια – Ταλάτ, αλλά και στην κοινωνία με υστερικές επιθέσεις εναντίον του τότε προέδρου για την ειλικρίνεια του να θέσει ενώπιον της κοινωνίας τα δεδομένα του κυπριακού. Ίσως και για πρώτη φορά με τόση σαφήνεια. Και όμως, το Όχι παρά τις υστερικές κραυγές, και τις υπαναχωρήσεις ακόμα και του Αναστασιάδη από τις θέσεις του 2004 [η υπαναχώρηση είχε ξεκινήσει από το 2010], το όχι μόλις και φτάνει το ναι σε ένα ενδεχόμενο δημοψήφισμα.

Όμως, σαφώς υπάρχει ένας μεγάλος αστάθμητος παράγοντας – το σχεδόν δυσθεώρητο ποσοστό του 60% των αναποφάσιστων. Οι μετακινήσεις αυτού του ποσοστού είναι όμως ευδιάκριτες.  Κάθε φορά που προκύπτει κρίση [όπως την περίοδο 2013-14, όταν ο Αναστασιάδης συναγωνίζονταν σε αδιαλλαξία και θεάματα τον Έρογλου] ξαφνικά το ποσοστό των αναποφάσιστων πέφτει δραματικά, ενώ ενισχύεται η θέση αυτών που θέλουν λύση. Θα μπορούσε να αποδώσει κανείς την τότε διακύμανση στο γενικότερο κλίμα της κρίσης – ίσως να εμφανίζονταν η λύση του κυπριακού σαν είδος αποφυγής του μνημονίου. Όμως, ανάλογη διακύμανση παρατηρείται και το 2017, όταν και πάλι ο Αναστασιάδης οδηγεί τις συνομιλίες σε κρίση με προεκλογικά κίνητρα. Μάλιστα σε μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη, οι αναποφάσιστοι μετά την αποτυχία/ναυάγιο των συνομιλιών και την κρίση που πυροδότησε το ψήφισμα του ΕΛΑΜ και η απρεπής στάση του Αναστασιάδη στη συνάντηση με τον Ακιντζή [όταν φακκούσε την πόρτα και εξαφανίστηκε για 40 λεπτά – δήθεν για τσιγάρο, ενώ οι άλλοι περίμεναν χωρίς να ξέρουν τί κάνει] η άνοδος των αναποφάσιστων αντλείται βασικά από τη μείωση των απορριπτικών ψήφων.

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, όπως σωστά παρατήρησε ο κ. Ψάλτης, φαίνεται να διαμορφώνεται ένα σαφώς πλειοψηφικό ρεύμα λύσης με το απορριπτικό μπλοκ να έχει ένα μέσο όρο στήριξης 20-25% [με μια μάξιμουμ διακύμανση προς το 45%], ενώ αντίθετα το ρεύμα της λύσης τείνει προς την σταθεροποίηση ανάμεσα στο 40-50%.

Η διακύμανση του 2017 είναι ενδεικτική – ενώ το κλίμα λύσης συσπείρωσε το απορριπτικό μπλοκ με φόντο τον κίνδυνο λύσης, μόλις μπλοκαρίστηκε η διαδικασία, μια μεγάλη μερίδα των ψήφων του όχι μετατράπηκε σε αναποφάσιστους ή ψήφους του ναι. Μια κρυφή μεταβλητή, λοιπόν, είναι η ανησυχία για την επόμενη μέρα – που λειτουργεί βασικά για τους αναποφάσιστους: συσπειρώθηκαν προς το όχι, όταν ξαφνικά το κλίμα έδειχνε λύση, και μετά μεταστράφηκαν όταν είδαν ότι η μη λύση οδηγούσε σε κρίση.

Το ιστορικό πλαίσιο των διακυμάνσεων
Αξίζει, επίσης, να δούμε τις διακυμάνσεις ιστορικά. Το ναι φαίνεται να πήρε ανοδική πορεία από το 2013 – ή για να είμαστε πιο ακριβείς με βάση το ιστορικό πλαίσιο, συνέχισε την ανοδική του πορεία μετα την μεταστροφή την προηγούμενη περίοδο Χριστόφια, όταν κατάφερε να ισοφαρίσει το όχι. Το ναι έφτασε στο μάξιμουμ του 50% το 2015, γύρω από την περίοδο κρίσης με το Μπαρμπαρός και, στη θετική πλευρά, την εκλογή Ακιντζή. Ακολούθως το ναι ακολουθεί μια μικρή πορεία μείωσης – αλλά το ίδιο και το όχι που φτάνει στο χαμηλότερο του σημείο την άνοιξη του 2016. Ο βασικός κερδισμένος των 2 μειώσεων φαίνεται να ήταν οι αναποφάσιστοι. Από την άνοιξη του 2016 [άρα γύρω στις βουλευτικές] αρχίζει μια άνοδος του όχι, που συνόδευσε εν μέρει την ανακτημένη αυτοπεποίθηση του απορριπτικού χώρου με τις βουλευτικές, αλλά και το μετεκλογικό κλίμα ότι οι διαπραγματεύσεις όδευαν προς την λύση. Σε όλο το υπόλοιπο 2016 [που ενδεχομένως εξηγεί και την αναποφασιστικότητα η δειλία του Αναστασιάδη] το όχι ανεβαίνει δραματικά και για πρώτη φορά το 2013, τον Ιανουάριο, ξεπερνά το ναι έστω και σύντομα. Αυτή η μετατόπιση ήταν σαφώς αποτέλεσμα μετατοπίσεων από τους αναποφάσιστους που φοβήθηκαν την πιθανότητα λύσης ή και την αβεβαιότητα που προκαλούσε ο ίδιος ο πρόεδρος με την στάση του [ο Αναστασιάδης έδινε το αίσθημα ότι βασικά τον πίεζαν]… Όταν, όμως, ο Αναστασιάδης τράβηξε όντως πίσω από τις συνομιλίες είχαμε την ανάποδη διαδικασία: μια δραματική πτώση του όχι, και μια ανάκαμψη του ναι [το ναι ουσιαστικά, όμως, φαίνεται πια να σταθεροποιείται στο 40-50% σε αντίθεση με το όχι του οποίου η διακύμανση είναι από το 20-40%. Και η πτώση του όχι μεταφέρεται σε μεγάλο βαθμό και πάλι στους αναποφάσιστους.

Η κρίση της δυνατότητας χειραγώγησης από τα ΜΜΕ: η περίπτωση του ψηφίσματος του ΕΛΑΜ, και τα σχετικά πενιχρά αποτελέσματα της υστερίας με πρωτοστάτη την αρχισυνταξία του Φιλελευθέρου και ολόκληρο το τηλεοπτικό τοπίο – άμα όλα αυτά φτάνουν μόνο στο 39%....
Αυτές οι διακυμάνσεις τεκμηριώνουν την ευρύτερη τάση μεγάλων στρωμάτων [εκτοπισμένων, αλλά και νεότερων γενιών που ανησυχούν τα ιστορικά στρώματα που ήταν ανέκαθεν υπέρ της λύσης – όπως την αριστερά σαν ιστορικό χώρο] προς την λύση. Όμως, οι διακυμάνσεις τεκμηριώνουν επίσης και μια άλλη σημαντική διάσταση – το πώς σταδιακά [για όποιον παρακολουθεί από το 2011, με κομβικό σημείο καμπής τον Μάρτιο του 2013] μεγάλα στρώματα του πληθυσμού αρχίζουν να μην ακολουθούν σε σταθερή φάση τα ΜΜΕ. Το θέμα του ψηφίσματος του ΕΛΑΜ είναι χαρακτηριστικό: στην ερώτηση αν συμφωνούν με το ψήφισμα του ΕΛΑΜ, μια σαφής πλειοψηφία [άνω το 50%] διαφωνεί. ενώ μόλις το 26% συμφωνεί. Το 23% είναι αναποφάσιστοι.


Στην επόμενη ερώτηση [στην ίδια δημοσκόπηση] για το ψήφισμα της βουλής για να παρακαμφθεί το ψήφισμα του ΕΛΑΜ, 39% διαφωνούν επίσης, ενώ το 37% συμφωνεί. Οι αναποφάσιστοι ανεβαίνουν κατά 1.7% στο 24.7%.


Υπάρχει και εδώ η απροθυμία για κρίση – καταγγέλλεται/απορρίπτεται, ουσιαστικά ,η αρχική κίνηση του ΕΛΑΜ, αλλά υπάρχει και επιφύλαξη για την αλλαγή, που προκάλεσε επίσης ένταση, αλλά εδώ οι θετικοί προς τη διαδικασία λύσης παραμένουν γενικά σταθεροί, ενώ αυξάνεται το ποσοστό της αντίδρασης προς την απορριπτική στάση με μερίδα αναποφάσιστων να στρέφεται και εναντίον της αλλαγής του νόμου. Για να κατανοηθεί ωστόσο αυτό το αποτέλεσμα πρέπει να το δούμε στο πλαίσιο των μιντιακων αντιδράσεων – και σε αυτό το πλαίσιο, είναι εντυπωσιακή η απόρριψη των νουθεσιών και κλισέ των ΜΜΕ που παρουσίαζαν το ψήφισμα σαν «νόμο Ακιντζή», παρέμβαση των τουρκοκυπρίων στο ελληνοκυπριακό εκπαιδευτικό σύστημα κοκ. Και είναι ακριβώς εκείνο το κλίμα που οδήγησε στην ένταση στη βουλή, και μετέπειτα αισχρότητες, όπως εκείνη με την ευχή της επανάληψης της δολοφονίας ανθρώπων στα καφενεία, όπως έκανε η ΕΟΚΑ β. ευχή που ανέχθηκε ο βουλευτής του ΕΛΑΜ, κ. Λίνος Παπαγιάννης. Και φυσικά, η απόπειρα τραμπουκισμού στο ΤΕΠΑΚ ήταν συνέχεια εκείνου του κλίματος.

Ο διευθυντής ύλης του Φιλελευθέρου, και οι συν αυτώ, πανηγύριζαν σε μια αυτάρεσκη, αλλά χωρίς επαφή με την πραγματικότητα,  ναρκισσιστική έπαρση ότι «σύσσωμη η κοινωνία» είχε υιοθετήσει την υστερία που κατασκεύασαν. Τα τεκμήρια είναι συντριπτικά: παρά την μιντιακή υπεροπλία των ΜΜΕ, μόλις 40% τους ακολούθησε – ένα σχετικά ανάλογο ποσοστό 35% αντιστάθηκε σαφώς, και οι υπόλοιποι ήταν αναποφάσιστοι. Ήταν μια ήττα. Όταν μια οπτική προωθείται έμμεσα η άμεσα και από τις 5 παγκυπριες τηλεοράσεις και με προπαγανδιστική εμμονή από την εφημερίδα που πουλά περισσότερα φύλα από τις υπόλοιπες τέσσερις, και έχει και την έντονη στήριξη ακόμα μιας εφημερίδας [Σημερινή], και την επιτήδεια ουδετερότητα των πρωτοσέλιδων τουλάχιστον μιας άλλης [Πολίτης] ενώ ανάλογη μέχρι τον Απρίλη ήταν και η Αλήθειας, τότε το να συγκροτήσει ένα ποσοστό μόλις 40% μια τέτοια προπαγανδιστική ομοβροντία ήταν σαφώς μια ήττα επιπέδου. Σε ένα στοιχειωδώς δημοκρατικό διάλογο, οι απόψεις του διευθυντή του Φιλελευθέρου και των συν αυτώ, θα καταλήγαν σε ποσοστά μόλις 20% ή και ενδεχομένως λιγότερα αποσπώντας έγκριση μόνο από τους ακραίους απορριπτικούς και την ακροδεξιά.
Η έρευνα αγγίζει και μια σειρά από άλλα θέματα [όπως της εκπαίδευσης, των εισηγήσεων για την ασφάλεια κοκ] όπου τεκμηριώνεται η γενικότερη τάση που περίγραψε ο κ. Ψάλτης: μια σταθερά πλειοψηφική τάση προς την λύση. Ακόμα και η σχετικά αντιφατική τάση της απαισιοδοξίας για λύση με επιθυμία για κατάληξη ίσως να έκφραζε και την σταθεροποίηση, πια, του ανοδικού ποσοστού υπερ της λύσης – ακόμα και σε ψυχολογικά αρνητικές συνθήκες, όταν η βιομηχανία χειραγώγησης των ελληνοκυπριακών ΜΜΕ εξαπολύει τις επαναλαμβανόμενες υστερίες της μετα γνωστά κλισέ, σκίτσα, παραπλανήσεις κοκ… Για αυτό και η διερεύνηση των συνθηκών κάτω από τις οποίες οι αναποφάσιστοι [που εκφράζουν και τους εσωτερικούς διχασμούς σε μερίδα της κοινωνίας] είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι για να διαφανεί η ευρύτερη ιστορική τάση, αλλά και τα συγκυριακά δεδομένα. Διότι η πλειοψηφία των πολιτών δεν ασχολείται με το κυπριακό σε μεγάλο βαθμό. Η ζωή τους κυλά στην καθημερινότητα, και το κυπριακό πλανιέται σαν κάτι στην ατμόσφαιρα – και εστιάζει ο κόσμος σε αυτό σε περιόδους κρίσεων η εντάσεων η προσμονών. Και υπάρχει μετά και η άλλη τάση, εκείνων που ασχολούνται, που έχουν κατασταλάξει και ότι και να γίνει η άποψη τους δεν αλλάζει εύκολα. Εδώ το όχι χάνει σαφώς στον χρόνο.






[1] Από το Πανεπιστημιακο Κεντρο Ερευνων Πεδιου

Τελικά, η κ. Χρυστάλλα τί κάνει στην Κεντρική: η απόρριψη της αίτησης για την FBME και η αντιπαράθεση με τους εργαζομένους για την αναδιοργάνωση που φαίνεται να γίνεται πέρα και πάνω από του κανονισμούς, το εργατικό δίκαιο κοκ…

Αυτήν την εβδομάδα το Επαρχιακό Δικαστήριο της Λευκωσίας απέρριψε το αίτημα της Κεντρικής Τράπεζας για έκδοση «διατάγματος είτε για εκκαθάριση, είτε για ειδική εκκαθάριση»[1] στην υπόθεση της FBME. Η αποτυχία της Κεντρικής Τράπεζας να πείσει το δικαστήριο, θέτει ξανά το ζήτημα ποιά ήταν τα κίνητρα για κλείσιμο της τράπεζας. Όπως είχαμε γράψει παλιά [και το είχε αναφέρει έστω και ασύνδετα η Καθημερινή] η FBME είχε μια διαχρονική κόντρα με τον Σιακόλα και η κίνηση της Κεντρικής θα μπορούσε να θεωρηθεί ως κίνηση εξυπηρέτησης τοπικού μεγαλοπαράγοντα. Από την άλλη, η FBME είχε προσφέρει δάνεια στην Κυπριακή Δημοκρατία το 2012 επιτρέποντάς της έτσι να διαπραγματευτεί με την τρόικα – κάτι που φυσικά όσοι από την νυν κυβέρνηση δεν ήθελαν [όπως ο Χ. Γεωργιάδης και ο Αναστασιάδης] να δοθούν δάνεια για να αναγκαστεί η τότε κυβέρνηση να δεχθεί τους χειρότερους όρους της τρόικα – και να προωθηθεί έτσι μια νεοφιλελεύθερη ατζέντα με υπογραφή της αριστεράς- είχαν επίσης απωθημένα με την FBME
Και έτσι, η Κυπριακή Δημοκρατία κινδυνεύει με πρόστιμο εκατοντάδων εκατομμυρίων, αφού ενισχύεται η θέση των επενδυτών οι οποίοι προσέφυγαν στο Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο στο Παρίσι και απαιτούν αποζημιώσεις «πέραν του μισού δισεκατομμύριού ευρώ – ποσό που αν δικαιωθούν θα κληθεί να το πληρώσει η Κυπριακή Δημοκρατία με ότι αυτό συνεπάγεται.»[2]

Αυτή η γκάφα της Κ. Γιωρκατζη, η οποία ίσως να είναι και αποκαλυπτική των εξαρτήσεων της, δείχνει ίσως την μεροληπτική στάση της. Σε αυτό το πλαίσιο το ζήτημα της αναδιοργάνωσης της Κεντρικής τίθεται και σε άλλη βάση. Παραθέτουμε πιο κάτω μια επιστολή της ΕΤΥΚ προς την Κ. Γιωρκάτζη με την οποία τίθεται έντονα το ζήτημα της παραγνώρισης των θεσμικών πλαισίων και της νομοθεσίας με τις κινήσεις της κ. Γιωρκάτζη που δεν συνάδουν, κατά τη συντεχνία έστω, με το εργατικό δίκαιο και τα συμφωνηθέντα.


Με φόντο την διαφαινόμενη γκάφα με την FBME και τις υποψίες για εξυπηρέτηση συμφερόντων, τίθεται και το ζήτημα αν η υποτιθέμενη αναδιοργάνωση έχει ως στόχο και πάλι να εξυπηρετήσει μερικά συμφέροντα… Δεν θα είναι η πρώτη φορά, αυτήν την περίοδο, όπως δείχνουν και οι διορισμοί του Χάρη Γεωργιάδη στην Ελληνική και στο Συνεργατισμό.







[1] «Απόφαση καταπέλτης κατά της ΚΤΚ. Η εκκαθάριση της FBME δεν εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και τους καταθέτες.» Χαραυγη, 12/5/2017, σελ. 12
[2] Ο.π.

14 Μαΐ 2017

Η αριστερά μπροστά στις εκλογές: Η μεταβατική συγκυρία των προεδρικών εκλογών ανάμεσα στα Πέτρινα Χρόνια [2011 -15] και στην αριστερή πλειοψηφία του μέλλοντος. Αλλάζοντας το ηγεμονικό πλαίσιο από τα κάτω και οι στρατηγικές ισορροπίες ανάμεσα στην αυτονομία και στις συνεργασίας, την άμυνα και τη διάχυση....


Καθώς πλησιάζει η στιγμή της απόφασης για τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ στις προεδρικές εκλογές [θα ανακοινωθεί αρχές του Ιούλη] ξεκίνησαν, ήδη, οι έμμεσες επιθέσεις, όπως τζαι οι αναμενόμενες διαρροές – αν εν αριστερός ο υποψήφιος/α θα χρησιμοποιηθεί ένα είδος λάσπης τζαι παραπλάνησης/μετατόπισης [το ίδιο κασαρολούιν από όπου εγίνετουν η δαιμονοποίηση Χριστόφια] αν είναι εξωκομματικός [στο πρότυπο Βασιλείου] θα χρησιμοποιηθεί άλλο κασαρολούιν λάσπης. Ήδη η απολογήτρια του κ. Χάσικου, η κ. Χατζηδημητρίου [με αφορμή την κυκλοφορία του ονόματος του Μ. Σπανού] στο Φιλελεύθερο άρχισε την επίθεση ..γιατί θα είναι δεξιός.[1] Την ενοχλούν οι όμοιοί της, φαίνεται την σχολιογράφο – ή απλώς ο καθένας/καθεμιά κανει το καθήκον του/της. Άλλωστε στις στήλες της εφημερίδας που κυκλοφορεί μαζί με την Χαραυγή στους αριστερούς συλλόγους, τον Φιλελεύθερο, τις όποιες αριστερίζουσες αμφιβολίες, τις εκφράζουν άτομα με δεξιές καταβολές, όπως η κ. Χατζημητρίου. Που φυσικά επιλέγουν ό,τι βολεύει. Όπως και στην κριτική. Οι αριστεροί σχολιογράφοι είναι άγνωστο είδος στις 4 από τις 5 καθημερινές εφημερίδες. Και φυσικά, άφαντοι στις 5 από τις 5 Παγκυπρίας τηλεοράσεις.

Το ζήτημα του/της υποψήφιου, αλλά και της ευρύτερης στάσης της αριστεράς απέναντι στις εκλογές [και στο δεύτερο γύρο, αν δεν περάσει ο υποψήφιός της] είναι ένα ζήτημα που αφορά σαφώς τον ευρύτερο χώρο της αριστεράς [της θεσμικής του ΑΚΕΛ, αλλά και της εξωθεσμικής] αφού είναι εμφανές με τα σημερινά δεδομένα ότι θα υπάρχει μόνο ένας υποψήφιος. Και σε αυτό το πλαίσιο, είναι καλά να αναπτυχθεί ένας διάλογος. Την απόφαση για τον υποψήφιο της θεσμικής αριστεράς θα τη πάρει φυσικά, το κομματικό σύνολο του ΑΚΕΛ. Το ποιά χαρακτηριστικά θα έχει είναι ένα ανοικτό ζήτημα όπως και το ζήτημα του δεύτερου γύρου.



Διάλογος για τη στρατηγική της αριστεράς, καθώς δημιουργεί την Ιστορία: οι δυο πόλοι της κυπριακής αριστερής παρέμβασης, το ιστορικό πλαίσιο και η συγκυρία....
Αναδημοσιεύομε πιο κάτω ένα ειδος πρωτου διάλογου με αφορμη ένα σχόλιο που το #AKEListen  για το ζήτημα της στρατηγικής της αριστεράς – το οποίο αγγίζει το ιστορικό διπλό της κυπριακής αριστερής πρακτικής: αυτονομία και συνεργασίες είτε για άμυνα [ταξική, πολιτική – δημοκρατική κοκ]... Και πέρα από τα επιφανειακά κλισέ που αναπαράγονται σαν σε παβλωφικά σκυλάκια, η θεσμική αριστέρα κινήθηκε ανάμεσα σε αυτό το δίπολο από την αρχή της μαζικής της φάσης: εξέλεξε αρχιεπίσκοπο το 1947, στήριξε τον Ι. Κληρίδη [σαφώς, όχι αριστερό] στις προεδρικές του 1960, ενώ ταυτόχρονα την ίδια περίοδο στήριξε με ταξικές συμμαχίες τις απεργίες του 1948 και το 1958. Μετά το 1960, η πλειοψηφία των προέδρων που στήριξε η αριστερά ήταν κεντρώοι [είναι ενδιαφέρον πως η ιδεολογική προκαταληψη της δεξιάς κριτικής[2] ξαφνικά εξαφανίζει τις διαφορές ανάμεσα σε δεξιά [ιδιαίτερα τη σημερινή νεοφιλελεύθερη πτέρυγα] και με τους μετριοπαθείς κεντρώους – όπως ιστορικά ήταν ο Ν. Λανίτης και ο Ι. Κληρίδης].
 
Όσον αφορά την αυτόνομη διεκδίκηση η αριστερά υιοθέτησε ουσιαστικά 2 μοντέλα – το μοντέλο Γ. Βασιλείου, το οποίο αφορά στην εστίαση στο Κυπριακό, και άρα την ενότητα, και το μοντέλο Δ. Χριστόφια, το οποίο ξεκίνησε, επίσης, ως πρόταση ενότητας μπροστά στο χάσμα, ανάμεσα σε δεξιά και κέντρο μετά το 2004, αλλά με την οικονομική κρίση έφερε στην επιφάνεια και την αυτονομία της αριστεράς όσον αφορά στην οικονομία, αλλά και το θάρρος να μιλήσει ειλικρινά για τη διαδικασία λύσης ….
 
Η αριστερά είτε εντός, είτε εκτός κυβέρνησης, είχε το βασικό καταλυτικό ρόλο και στη διαδικασία εκμοντερνισμού, και στη συγκρότηση μιας ταξικά πιο ισομερούς πολιτειακής δομής «κράτους ευημερίας» και τη διακήρυξη, στήριξη και εμπέδωση της Κυπριακής Δημοκρατίας – και τώρα της λύσης του κυπριακού. Σε αυτό το πλαίσιο θα γίνει κατ’ αρχήν μια ιστορική αναφορά για την εμπειρία της αριστεράς στα «πέτρινα χρόνια» [2011 – 2014/15] όταν η αριστερά αγωνιζόνταν μόνη της για να διασφαλίσει τα αυτονόητα [να ειπωθεί η αλήθεια για την κριση, να διαπραγματευτεί η Κύπρος με την τρόικα – αντί να παραδοθεί, όπως φώναζε τότε ο Αναστασιάδης με τα συνηθισμένα του θεάματα μέσω Πολίτη, κοκ]. Ακολούθως θα σκιαγραφηθεί η επιτυχία της αριστεράς να συνεισφέρει στην μετατόπιση του ηγεμονικού πλαισίου συζήτησης [και στην οικονομία, και στις εξωτερικές σχέσεις και στο κυπριακό] την περίοδο 2014/15 – 2017] για να καταλήξουμε στη σημερινή συγκυρία και το διαχωρισμό της κοινωνικής άποψης από την πολιτική θέση που επιβάλλουν ακόμα τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Σε αυτό το πλαίσιο, η αριστερά έχει τις εμγαλύτερες δεξαμενές άντλησης και ψήφων και στήριξης, αλλά δεν έχει τα μέσα επικοινωνίας με αυτές τις αναδυόμενες ακόμα πολιτικο-κοινωνικές δυναμικές. Σε αυτό το πλαίσιο, τοποθετείται και ο κατ’ αρχήν διάλογος γύρω από τη στρατηγική με 3 σχόλια. Το ενδιαφέρον του πρώτου σχολίου, με το οποίο θα ανοίξει ο διάλογος, σχόλιο στην υιοθέτησης της θέσης ότι η αριστερά πρέπει μεν να διεκδικήσει με αριστερό υποψήφιο, όχι γιατί είναι η «ώρα», αλλά αντίθετα γιατί δεν είναι ώριμη ακόμα η κοινωνία. Άρα θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί η υποψηφιότητα ως μέρος της διαδικασίας ωρίμανσης της κοινωνίας με μελλοντική προοπτική, θα μπορούσε να πει κάποιος. Οι άλλες δυο απόψεις ως εκφράσεις διαλόγου, τοποθετούν το ιστορικό, στρατηγικό και ηθικό πλαίσιο …


Η αριστερά στα πέτρινα χρόνια: όταν το να λες την αλήθεια, είτε για το κυπριακό, είτε για την αίτια της οικονομικής κρίσης, και να αντιστέκεσαι στις απαιτήσεις της τρόικα, ήταν αιτία και στόχος δαιμονοποίησης….
Για να κατανοηθούν τα δεδομένα αξίζει να δούμε τί έχει συμβεί τα προηγούμενα 4+ χρόνια με την αριστερά στην αντιπολίτευση και στο δρόμο. Κατ’ αρχήν το εχθρικό θεσμικό κλίμα ήταν σαφές ιδιαίτερα τα 2 πρώτα χρόνια. Η μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ συνέχισε στο ρυθμό των υστεριών που ξεκίνησαν, από το 2009, ενάντια στις προσπάθειες του Χριστόφια για «τσιμέντωμα της λύσης» [που κατέληξαν στις συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ – και οι οποίες αποτελούν την ουσιαστική βάση των νυν συνομιλίων], και κορυφωθήκαν με την προσπάθεια συγκάλυψης της ευθύνης των τραπεζών για την οικονομική κρίση [όπου η έκρηξη στο Μαρί λειτούργησε σαν το θέαμα μετατόπισης] και την δαιμονοποίηση του Χριστόφια και της αριστεράς, γιατί δεν υπέγραφε ότι ήθελε η τρόικα, και διαπραγματευόταν.
 
Η στάση μερικών τον Νοέμβριο του 2012 θα μπορούσε να καταγραφεί ιστορικά και σαν μια εντυπωσιακή πράξη δουλοπρέπειας. Μετά την εκλογή Αναστασιάδη, εξαπολύθηκε μια γενική επίθεση ιδιαίτερα με φόντο την εξέγερση ενάντια στο καθολικό κούρεμα που προωθούσε ο Αναστασιάδης και η κυβέρνηση. Η εξέγερση του Μάρτη του 2013 ήταν ιδιαίτερα απειλητική – για αυτό και το κατεστημένο, που στήριζε εμφανώς την λογική της κοινωνικοποίησης των ζημιών των τραπεζών, υποχώρησε δραματικά και η βουλή δεν ενέκρινε εκείνη τη μορφή του κουρέματος. Όμως, με την συνδρομή των ΜΜΕ έστησε αμέσως μετά την κωμική επιτροπή Πική [αξίζει να αναφερθεί και η απορριπτική εμμονή –στο κυπριακό- του εν λόγω κυρίου ο οποίος ανέλαβε την επιτροπή η οποία δεν μπορούσε να ερευνήσει τον Αναστασιάδη, παρά το ότι στήθηκε εν μέρει, όπως ειπώθηκε αρχικά, για να διερευνήσει την υπόθεση του «συμπέθερου», των εκροών πριν το κούρεμα που έδειχναν προνομιακή πληροφόρηση κοκ]. Η επιτροπή Πική φάνηκε να έχει σαφή στόχο να κάνει την ύστατη απόπειρα να μετατοπίσει την έμφαση στις ευθύνες του δημόσιου και κατ’ επέκταση των εργαζομένων. Απέτυχε οικτρά, όταν αποκαλύφθηκε ότι αποδέχτηκαν να συμμετέχουν στην επιτροπή, ενώ ο νόμος προνοεί ότι δεν μπορούσαν να διερευνήσουν την κυβέρνηση, αν τους είχε διορίσει. Και ήταν ο Πικής και στο Ανώτατο Δικαστήριο κοκ. Τέτοια συνεργασία του κατεστημένου.
 
Η εκστρατεία μετατόπισης των ευθυνών: όταν τα ελεγχόμενα ΜΜΕ ξέχασαν τους «καλυτέρους τραπεζίτες» του Αβέρωφ και του Ν. Παπαδοπούλου, και προσπάθησαν να περιορίσουν την συνειδητοποίηση των ψέματων και των ευθυνών τους με θεάματα στημένων δικών από τον Ρίκκο…
Ακολουθήσε μετά το θέαμα της Δρομολαξιάς, όπου ο Χάσικος με τον Ρίκκο [και οι δυο τώρα πια τεκμηριωμένα εμπλεκόμενοι σε παραβιάσεις των νόμων και κανονισμών για ίδιον όφελος] έστησαν μέσω των ελεγχόμενων ΜΜΕ το θέαμα, το οποίο, όπως αποκαλύφθηκε από τις ηχογραφήσεις των συνομιλιών Λίλλη-δικηγόρου-Ρίκκου - ήταν μια σαφής προσπάθεια κατασκευής κατηγοριών – εξού και η μνημειώδης ατάκα «ο Ρίκκος θέλει τον….». Και ακολουθήσαν διάφορα μικρά και μεγάλα – σε σημαντικές εκλογικές στιγμές – ο Πολίτης [ ο οποίος είναι πια τεκμηριωμένο ότι έπαιρνε πακέτα διαφημίσεων από τις τράπεζες για να λογοκρίνει] έστηνε θεάματα μετατοπίσεων – αφού δεν κατάφεραν να λογοκρίνουν την ευθύνη των τραπεζών [οι του Πολίτη είχαν «απαιτήσει» κάτι τέτοιο τον Σεπτέμβριο του 2012] αποφάσισαν να ..κατηγορήσουν την αριστερά για σχέσεις με τις τράπεζες… Οι απολογητές του Αβέρωφ των καλύτερων τραπεζιτών [ο οποίος μάλιστα διαμαρτυρόταν το 2010 γιατί ο Χριστόφιας ως πρόεδρος δεν έδειχνε «ευαισθησία και εκτίμηση» για τους τραπεζίτες] το έπαιζαν κατηγορητήριο με πρωτοσέλιδα θεάματα παραπλανήσεων.
 
Και όταν ήρθαν οι εκλογές μπροστά στις αποκαλύψεις για τον Λουρουτζιάτη, προσπάθησαν και πάλι να.. μετατοπίσουν το θέμα στην αριστερά. Απέτυχαν – και εν μέρει γιατί είχε αρχίσει το ξήλωμα του δικτύου του Ρίκκου. Και φυσικά, πριν τις δημοτικές υπήρχε το επόμενο βολικό θέαμα. Ο Μιλτής στα τέσσερα. Μεγάλο σθένος και πάθος για εξόφθαλμες παραπλανήσεις – όταν από την πρώτη μέρα πιάστηκε ο Μιλτής να λέει ψέματα για το καζίνο, η πλειοψηφία των ΜΜΕ το έθαψε στα χαμηλά [ακόμα και κάπως πιο σοβαροί όπως το Σ. Χριστοδούλου του Φιλελευθέρου, που έπαιζε κανονικά σαν όργανο κατασκευή κατευθυνόμενου θεάματος].. Ήταν χρήσιμος ο Μιλτής – και ο δικηγόρος του φαίνεται να είχε την ίδια εμμονή, με τους αρχισυντάκτες την περίοδο 20012-14 – να ρίξουν τα ποσοστά του ΑΚΕΛ… για να μπορούν προφανώς να διαχειρίζονται, έλπιζαν τουλάχιστον, τον χώρο της αριστεράς με φτηνά θεάματα… Τώρα απομένει να δούμε, αν ο δικαστής του θεάματος της Δρομολαξιάς [που θεώρησε γλαφυρή την κωμική παράσταση του αναπληρωματικού μάρτυρα], ο οποίος είναι και δικαστής στο θέαμα Μιλτής, θα αποδείξει την πλήρη του ιδεολογική μεροληψία, ή αν υπάρχει κάποιο όριο στην προκατάληψη.
 
Και σε αυτό το πλαίσιο, δεν πρέπει να ξεχνά κανείς και την ντε φάκτο δολοφονία [στο βαθμό που ήταν ιατρικά γνωστό ότι εγκλεισμός του στο κελί-δωμάτιο του νοσοκομείου θα σημαίνει θάνατο] του Κ. Παπακώστα γιατί δεν υπέκυψε στον εκβιασμό να υπογράψει δήλωση «φταίει ο Χριστόφιας».
 
Αυτό ήταν το κλίμα. Άρα ο υποψήφιος της αριστεράς θα έχει να αντιμετωπίσει μια σαφώς εχθρική άμεσα ή έμμεσα – έμμεσα αρχικά και αν είναι επικίνδυνος για το κατεστημένο και τους δυο του υποψήφιους, τον Νικόλα Παπαδόπουλο και τον Αναστασιάδη, τότε η επίθεση θα γίνει άμεση με όλη την αισχρότητα που έχουν, πια, σαν μέρος της θλιβερής του ιστορικής εικόνας η πλειοψηφία των νυν ΜΜΕ. Με αυτά τα δεδομένα, η νίκη στο δεύτερο γύρο είναι πολύ δύσκολη.
 
Οι επιτυχίες της αριστεράς να αλλάξει το ηγεμονικό πλαίσιο του 2011-13 από τα κάτω, τόσο στην οικονομία όσο και στην εξωτερική πολιτική
Όμως, η προηγούμενη περίοδος δεν ήταν μια περίοδος για την οποία η αριστερά δεν μπορεί επίσης να νοιώθει ικανοποιημένη και για τις μορφές αντίστασης της, αλλά και για τις επιτυχίες της, όσο παράξενο και αν φαίνεται μπροστά στην επίθεση που δέχτηκε. Η πρώτη άλλωστε μορφή αντίστασης στην προεδρία Αναστασιάδη, η εξέγερση ενάντια στο καθολικό κούρεμα, ήταν μια εντυπωσιακή δικαίωση της αριστεράς, έστω και αν τα εμβλήματα της δεν ήταν στην πρώτη γραμμή. Στο πλουραλιστικό πλήθος που απέτρεψε το καθολικό κούρεμα [μια ιστορική νίκη με τοπικές, αλλά και διεθνείς προεκτάσεις, αφού προστάτευσε τις καταθέσεις κάτω των 100,000] οι αγώνες της αριστεράς της προηγούμενης περιόδου για να κατανοηθεί η ευθύνη των τραπεζών και να προστατευθεί η κοινωνία όσο γίνεται [στα πλαίσια της ΕΕ] φαίνονταν να είχαν διαχυθεί στην κοινωνία παρά τις υστερικές επαναλήψεις απειλών και παραπλανήσεων από τόσους και τόσους σχολιογράφους των ΜΜΕ του κατεστημένου. Ο δαιμονοποιημένος Χριστόφιας ήταν άτυπα [χωρίς να αναφέρεται] δικαιωμένος της εξέγερσης και της επιτυχίας της. Αυτός είχε επιμένει να καταγγέλλει εν μέσω επιθέσεων ότι η αλήθεια είναι ότι για την κρίση έφταιγαν οι τράπεζες – και ξαφνικά η κοινωνία το έβλεπε εξόφθαλμα μπροστά της. Για αυτό και στήθηκε αμέσως μετα το θέαμα Πική με την μνημειώδη, όπως φάνηκε τον Αύγουστο προκατάληψη του [έντονα εχθρικός με τον Χριστόφια, φιλικότατος, σχεδόν υποτελής απέναντι στον Αναστασιάδη].
 
Μετά αντιμετωπίζοντας την προσπάθεια της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει το μνημόνιο για να επιβάλει [και από την πίσω πόρτα, όταν δεν μπορούσε λόγω του πλαισίου που είχε διαπραγματευτεί η αριστερά το 2012] μια ευρύτερα νεοφιλελεύθερη ατζέντα, η αριστερά είχε αρκετές επιτυχίες. Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί και η σταδιακή αποστασιοποίηση των κομμάτων του Κέντρου από την πειθήνια υποταγή στους μηχανισμούς της κυβέρνησης του ΔΗΣΥ από τα μέσα του 2014.

Το ότι καθυστέρησαν και τελικά αντιμετωπίζονται αρνητικά οι εκποιήσεις είναι επιτυχία αν σκεφτεί κανείς τις προσπάθειες υποβολής της θέσης ότι «όσοι χρωστούν να πληρώσουν το κόστος» [και η εκποίηση λανσάρετο σαν κόστος] κοκ. Η αποτυχία, επίσης, της κυβέρνησης να προχωρήσει σε μαζικές ιδιωτικοποιήσεις είναι επίσης σημαντική. Και φυσικά, η σταδιακή μεταστροφή της σε διάφορους τομείς [εργασιακών ή παροχών] είναι αποτέλεσμα ότι, παρά την υπεροπλία στα ΜΜΕ, η δεξιά δεν κατάφερε να επιβάλει μια νεοφιλελεύθερη ηγεμονία. Η αριστερά δεν καρπώθηκε [εκλογικά για την ώρα] τη δικαίωση των αγώνων της – αλλά αυτήν ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας που οδήγησε από την νεοφιλελεύθερη υστερία των ΜΜΕ του 2012 στη μεταστροφή μετά το 2014.
 
 

Η δικαίωση της αριστεράς ήρθε και σε δυο άλλους τομείς – την εξωτερική πολιτική και το κυπριακό. Εδώ το συγκριτικό μέτρο, αναπόφευκτα, είναι το 2011 όταν [και πριν το Μαρί – λες και μερικοί ήταν προετοιμασμένοι] άρχισε μια, επίσης, οργανωμένη εκστρατεία για σχέσεις με το ΝΑΤΟ, μετα το Μαρί, δαιμονοποίησης των σχέσεων με τους Άραβες. Και έμμεσα και τη Ρωσία. Το 2015 ο Αναστασιάδης βρέθηκε στη Μόσχα, παρά το δυτικοευρωπαϊκό εμπάργκο στη Ρωσία λόγω του ουκρανικού ζητήματος. Ανάλογα και ο κεντρώος χώρος ανακάλυψε τώρα τη Ρωσία..
 
Η Αριστερά από την άμυνα στη διάχυση: από το κυπριακό στον ακτιβισμό της εξωθεσμικής αριστεράς
Στο κυπριακό, η εκλογή Ακιντζή το 2015 [και η δυσφορία στον ΟΗΕ για την τότε στάση του Αναστασιάδη – που είναι ανάλογη με σήμερα] οδήγησαν σε μια περίοδο θετικού κλίματος, το οποίο έδωσε ώθηση στην ανασύσταση της δυναμικής της λύσης ανάμεσα στον πληθυσμό. Και εδώ η βάση της ό,ποιας συζήτησης από ότι φαίνεται ήταν οι συγκλίσεις Χριστόφια – Ταλάτ.
 
Αν, όμως, για την οικονομία η θεσμική αριστερά κατάφερε να απαγκιστρώσει κάπως τους κεντρώους από το νεοφιλελεύθερο ντελίριο του 2012, για το κυπριακό, η αριστερά κατάφερε να σπρώξει τη δεξιά προς τις διαπραγματεύσεις.
 
Και φυσικά, όσο πλησιάζει το τελικό ζήτημα, ο Αναστασιάδης τρομοκρατείται γιατί φοβάται τις ..εκλογικές ισορροπίες το κόμμα του..
 
Σε αυτό το πλαίσιο, η αριστερά, παρά την εχθρική στάση των θεσμών του κατεστημένου, κατάφερε να οικοδομήσει μηχανισμούς αντίστασης και διάχυσης των ιδεών και των πρακτικών της. Και αν και η πιο πάνω αναφορά αφορά τη θεσμική αριστερά,

θα πρέπει να θυμίσουμε ότι σε μια σειρά θεμάτων [όπως τα οικολογικά, τα οποία φυσικά δεν απασχολούν τον μαϊντανό του κατεστημένου, τον Περδίκη], η εξωθεσμική αριστερά και οικοδόμησε γραμμές αντίστασης, αλλά και διάχυση – στο οικολογικό [από τα αμπελοπούλια στον Ακάμα], το κυπριακό ιδιαίτερα με την  Αριστερή Κίνηση – Θέλουμεν Ομοσπονδία], τον αντιρατσισμό, τον αντιμιλιταρισμό και αντιφασισμό, την αποδοχή της ερωτικής διαφορετικότητας/πολλαπλότητας κοκ….

Η εν δυνάμει κοινωνική πλειοψηφία της αριστεράς
Σε αντίθεση με το σχόλιο του Ακέρα, που αναδημοσιεύεται πιο κάτω, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι δημιουργείται υπόγεια μια ντε φάκτο αριστερή πλειοψηφία σε μια σειρά θεμάτων, και ότι, όπως και σε άλλες χώρες άλλωστε,

τα καθεστωτικά ΜΜΕ λειτουργούν μηχανισμοί διαχωρισμού των απόψεων των πολιτών από τους πολίτικους χώρους που στηρίζουν αυτές τις απόψεις: επι Χριστόφια λ.χ. ακόμα και οι δημοσκοπήσεις των καθεστωτικών ΜΜΕ έδειχναν σαφής πλειοψηφία για τις θέσεις της κυβέρνησης και της αριστεράς, αλλά τα πρωτοσέλιδα δαιμονοποίησης διαχώριζαν τις απόψεις από τους πολιτικούς τους φορείς. Και κάπως έτσι ξέσπασε και η εξέγερση του Μάρτη του 2013, όταν έσπασε το διαχωριστικό τοίχος της δαιμονοποίησης.
Η αριστερά έχει 3 εν δυνάμει δεξαμενές [οι οποίες διογκώνονται για αυτό και οι αντίπαλοι της αριστεράς προσπαθούν να κινηθούν προς το πεδίο που κάλυπτε μόνη της η αριστερά το 2011-14. Υπάρχει κατ’ αρχήν η αριστερά της αποχής – και ως θέμα αρχής για μερίδα της εξωθεσμικής αριστεράς, αλλά ο μεγαλύτερος όγκος αυτού του μέρους της αριστεράς βρίσκεται εκεί λόγω της επίθεσης των ΜΜΕ. Βιώνει ένα θυμό που δεν ξέρει ακόμα που να κατευθύνει. Υπάρχει μετά μια διάχυτη αίσθηση μετατόπισης αισθητικών στους νέους, που σαφώς αγγίζουν ιστορικές θέσεις τις αριστεράς. Και υπάρχει επιπλέον και μια έντονη κινητικότητα σε δυο τομείς – και πάλι προς την κατεύθυνση της αριστεράς, αλλά από ψηφοφόρους άλλων κομμάτων: το αίσθημα ότι η οικονομική κρίση χρησιμοποιήθηκε ευνοιοκρατικά για τους ημέτερους και τους πλουσίους, και το αίσθημα ότι το κυπριακό πρέπει να λυθεί σύντομα.

Αργά ή γρήγορα αυτά τα ρεύματα θα κινηθούν προς τα αριστερά και πολιτικά. Η κυριαρχία των ΜΜΕ είναι ήδη ευάλωτη. Τα τελευταία 15 χρόνια τα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ βίωσαν 2 εξεγέρσεις εναντίον τους τα- 2003 με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, και το 2013 με την αντίσταση στο καθολικό κούρεμα. Η κρίση νομιμότητας αποκτά τώρα και εναλλακτικές μορφές έκφρασης, καθώς μέσω του ιντερνέτ οικοδομούνται εναλλακτικά δίκτυα, που σε λίγο καιρό θα μπορούν να αντιπαρατεθούν με το κυρίαρχο κύκλωμα. Και τότε θα μπορέσει να εμφανιστεί και μια νέα δημοσιογραφία του Μέλλοντος που θα αφήσει πίσω της αυτήν την θλιβερή περίοδο που κάποτε θα αντιμετωπίζεται όπως αντιμετωπίζεται στην Ελλάδα η περίοδος πριν το 1974.

΄


Στρατηγικές μπροστά στις εκλογές
Η αριστερά εκλογικά, κατάφερε να αντέξει τις επιθέσεις [τα ποσοστά της κινήθηκαν γύρω στο 27% με λίγο πιο κάτω στις βουλευτικές] αλλά δεν κατάφερε να ανακτήσει είτε τους παροπλισμένους ψηφοφόρους της, είτε τις νέες εν δυνάμει αριστερές ροές. Με το κυρίαρχο κλίμα δεν είναι παράξενο. Όμως, στο δρόμο η αριστερά κατάφερε να οικοδομήσει μια αρκετά καλή βάση στα δικοινοτικά, ενώ η εξωθεσμική δημιούργησε ένα γοητευτικό, αλλά και αποτελεσματικό πλαίσιο πρακτικών παρεμβάσεων. Ο λογικός στόχος της θεσμικής αριστεράς θα πρέπει να είναι να πάρει περισσότερο από 27% και αν φτάσει το 30% θα είναι κομβικό σημείο. Αν και το τελικό ποσοστό θα καθοριστεί και από αστάθμητους ιστορικά παράγοντες, όπως το μέγεθος των υστεριών του κύκλου των ΜΜΕ. Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή ανάμεσα σε προσωπικότητα του «με ευρύτερη πρόσβαση» και επιλογή για συσπείρωση του κόσμου της αριστεράς, είναι ένα ανοικτό ζήτημα. Από την μια η αριστερά δεν μπορεί να μην προσπαθήσει να διευρύνει τις προσβάσεις της. Η ηγεσία της θεσμικής αριστεράς, ήδη, κινείται ισορροπημένα μπορεί να πει κανείς σε προσπάθεια απόκτησης προσβάσεων τόσο προς το κέντρο [όπως φάνηκε στις δημοτικές] όσο και προς την «φιλελεύθερη δεξιά» που θέλει λύση. Όμως, από την άλλη μια τέτοια κίνηση μπορεί να αφήσει ένα κενό χώρο, όπου θα κινηθούν [έστω και κωμικά] άτομα όπως ο Λιλληκας – η ταξικότητα της αριστεράς, αλλά και οι αγώνες ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, είναι τόσο σημαντικοί όσοι και οι εξίσου ιστορικοί  αγώνες για τη λύση.

Εδώ υπάρχει και πάλι μια λεπτή γραμμή ισορροπίας. Την περίοδο πριν τις βουλευτικές, το ΑΚΕΛ στήριξε και προώθησε την κριτική στη λιτότητα και την τρόικα, αλλά λόγω του ήταν μόνο του να καλύπτει ολόκληρο το φάσμα της αριστεράς, δεν διεκδίκησε και το ότι κατάφερε να διαπραγματευτεί το 2012 και να σώσει σημαντικά κεκτημένα [από τον 13ο μισθό, στη μη κατάργηση, αλλά παγοποίησης -άρα και την δυνατότητα αυτόματης επαναφοράς τους θεσμικά] ωφελημάτων μέχρι την διασφάλιση του ελέγχου του φυσικού αερίου από την τρόικα]. Με αυτήν την έννοια, μια ευρύτερη στρατηγική ανοίγματος θα μπορούσε να διεκδικήσει ότι η αριστερά και αντιστέκεται και ξέρει να διαπραγματεύεται. Όμως, είναι θέμα ισορροπίας και ποιός το κάνει σε προεκλογικές περιόδους – και σε ποιό επικοινωνιακό πλαίσιο.

Και εδώ τίθεται με ενδιαφέρον τρόπο το κύριο επιχείρημα του σχολίου που ακολουθεί – θα πρέπει η αριστερά να θέλει να περάσει πάση θυσία στο δεύτερο γύρο, ή να χρησιμοποιήσει την προεκλογική του πρώτου γύρου για να κανει μια παρέμβαση με στόχο την συσπείρωση ποσοστών [παλιών και νέων ψηφοφόρων] και να σπρώξει με την παρέμβαση της τον έστω και στημένο διάλογο σε πιο αριστερές κατευθύνσεις [θα υπάρχουν και τώρα κάποιοι άλλοι όπως την Κεννεβέζου, τον Βίκτωρα κοκ του 2013 που το έπαιζαν ουδέτεροι και στήριζαν έμμεσα στον ΔΗΣΥ για τα γνωστά μετεκλογικά ανταλλάγματα].. Όπως έκανε η αριστερά τα προηγούμενα χρόνια που έφερε, ουσιαστικά, αριστερότερα το πεδίο του πολιτικού διαλόγου.

Και αν δεν περάσει η αριστερά στο δεύτερο γύρο, θα είναι τότε περιζήτητη – τουλάχιστον για την εβδομάδα που συνήθως έχουμε την κλιμάκωση των υστεριών.

Στρατηγικές για το δεύτερο γύρο
Η αριστερά θα πρέπει αναπόφευκτα να αντιμετωπίσει και το θέμα του δεύτερου γύρου, έμμεσα ή άμεσα. Το έμμεσο είναι αν η αριστερά ενδιαφέρεται να είναι ο αντίπαλος τον οποίο θα δαιμονοποιήσει το εργοστάσιο λάσπης του Αναστασιάδη – αν περάσει αυτός ο υποψήφιος στο δεύτερο γύρο. Αν, βέβαια, πάει δεύτερο γύρο η αριστερά με αντίπαλο τον Νικόλα Παπαδόπουλο, τότε η υστερία θα έχει να κανει με το κυπριακό. Αλλά με τον ΔΗΣΥ και τον Αναστασιάδη, η υστερία και η λάσπη είναι κάτι που είχαμε για 5 χρόνια. Αν υπάρξει μια νέα λάσπη [που θα υπάρξει αναπόφευκτα γιατί δεν ξέρει τίποτα άλλο το προεδρικό] τότε θα διευρύνει ένα βαθύ ρήγμα ανάμεσα σε αριστερούς και μια πτέρυγα δεξιών που στηρίζουν λύση, αλλά είναι και νεοφιλελεύθεροι.

Μια πτέρυγα της δεξιάς τώρα καλοπιάνει το ΑΚΕΛ γιατί στηρίζει τη λύση μπροστά στα καραγκιοζιλίκια Αναστασιάδη – αλλά τελικά, εκτός ίσως [ελπίζουμε;] από μια νεότερη γενιά που δεν είναι αιχμάλωτη του παρελθόντος, θα ψηφίσουν και αυτήν τη φορά το κόμμα τους. Οι μόνοι, προς το παρόν που φαίνεται να έχουν δυναμική απόδρασης από το μαντρί είναι συγκεκριμένες ομάδες ψηφοφόρων, όπως οι Βαρωσιώτες [μια τάση η οποία μετά τους Μαρωνίτες και τους Βαρωσιώτες φαίνεται να διευρύνεται].[3] Διαφορετικά, οι λευκωσιάτες λ.χ. είναι φτηνά λόγια. Το 2011, ψήφισαν τον αδελφό του Νικόλα Παπαδόπουλου, όχι γιατί ήξεραν κάτι για τον Κωνσταντίνο, αλλά γιατί τους τον υπέβαλε το κόμμα. Και παρόλα τα δεξιά φούμαρα για τον Σταυρινίδη το 2016, πάλι Γιωρκάτζη ψήφισαν. Οπότε η υποτιθέμενη δεξαμενή των υποστηρικτών της λύσης από τα δεξιά, δεν φαίνεται να είναι ακόμα ώριμη για να αποστασιοποιηθεί. Και μια μερίδα των στελεχών της ανήκει και στους ευνοιοκρατικά διορισμένους κοκ… Ίσως, μάλιστα, αν χάσει ο Αναστασιάδης και γίνουν εκλογές στον ΔΗΣΥ να ξεκαθαρίσει καλυτέρα το τοπίο. Κατά τα άλλα, η αστεία έπαρση όσων κοροϊδεύει καθημερινά ο Αναστασιάδης ότι θέλει/δεν θέλει λύση, είναι έκδηλη σε μερικούς που θεωρούν πρέπει να υποβάλει η αριστερά υποψήφιο που να τον εγκρίνουν αυτοί – οι δεξιοί φανατικοί [σχεδόν με την ίδια τύφλα και υστερία όπως οι εθνικιστές] του ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Είναι σύμπτωμα του πώς μερικοί δεν κατανοούν την αβάσταχτη μοναξιά τους. Το κυπριακό είναι σημαντικό, αλλά δεν είναι το μόνο ζήτημα που διακυβεύεται στα πολλαπλά μέτωπα. Η θεσμική αριστερά στηρίζει για δυο χρόνια τον Αναστασιάδη στο κυπριακό, μέχρι και εκδήλωση για να τον στηρίξει έκανε, και ποιό είναι το αποτέλεσμα; Αυτός στην κοσμάρα του και οι εκπρόσωποι του προσπαθούν να κατασκευάσουν ένα πλαίσιο ότι φταίει η αριστερά. Γιατί είναι υποχωρητική. Ο Τάσσος είχε τουλάχιστον ένα σεβασμό.

Οπότε, αν δεν πάει η αριστερά στο δεύτερο γύρο, η μη-στήριξη του Αναστασιάδη θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη από την μεγάλη πλειοψηφία της αριστεράς – η δεξιά κυβέρνηση συμπεριφέρθηκε και στην αριστερά, αλλά και στις θέσεις που υπεράσπιζε με την νοοτροπία του τραμπούκου [είναι χαρακτηρισστκή η εμμονή της δεξιάς κάθε φορά που ανεβαίνει στην εξουσία να θέλει να «δικάζει» την αριστερά – λές και ζει ακόμα φαντασιακά στο 1948, το 1958 ή στις πέντε μέρες του πραξικοπήματος. Και αυτό το έκανε και η διακυβέρνηση Κληρίδη – την ίδια ακριβώς στιγμή που έδινε συγχωροχάρτι στους 62 του πραξικοπήματος. Μπορεί να το δει κανείς ψυχαναλυτικά ότι η δεξιά προβάλλει στον ιδεολογικό της αντίπαλο το φόβο για τις δίκες που πρέπει να γίνουν για τα δικά της ιστορικά εγκλήματα και παρατυπίες/ παρανομίες. Αλλά ακόμα και τον τελευταίο χρόνο που ο Αναστασιάδης προσπαθεί να είναι κάπως πιο ιισορροπημένος απέναντι στην αριστερά, η ασυνέπεια και η ασυναρτησία του [και της κυβέρνησής του] κάνουν αμφίβολη το τί ακριβώς θέλουν πίσω από τις επιφανειακές παραπλανήσεις. 
Δεν μπορεί κανένας να τον εμπιστευθεί,  ακριβώς γιατί στο εξευτελιστικά κοροϊδευτικό προεκλογικό σενάριο του νυν προέδρου ενυπάρχουν όλα τα στοιχεία για να μην τηρήσει τίποτα – είτε στο κυπριακό, είτε αλλού. Το βασικότερο είναι η ανηθικότητα και η διαφθορά και ότι κανένας δεν μπορεί να εμπιστευθεί ένα άτομο που είναι διατεθειμένο να λέει τέτοιες ασυναρτησίες και ψέματα δημόσια. Ο κ. Αναστασιάδης έκανε τη φαντασίωση του, έγινε πρόεδρος, αλλά αυτός και ο περίγυρος του είναι κίνδυνοι, πια, για την ίδια την δημοκρατία.

Από την άλλη, ο κ. Παπαδόπουλος κουβαλά μαζί του τον απορριπτισμό του χθες, αλλά και την εμπλοκή του επίσης σε εκείνα τα θεάματα νεοφιλελεύθερων υστεριών. Είναι αναμενόμενο ότι μερίδες των εκλογικών στρωμάτων της αριστεράς [είτε λόγω παρελθόντος – η αριστερά αντιμετωπίστηκε με περισσότερο σεβασμό από το κέντρο στην εξουσία, παρά από τη δεξιά – είτε λόγω αντιπάθειας στη δεξιά κυβέρνηση και τη διαπλοκή της] θα κινηθούν στο δεύτερο γύρο προς το κέντρο. Και σε αυτήν την επιλογή θα στραφούν επίσης και όσοι θεωρούν ότι η διαφθορά είναι εγγενής και στον Αναστασιάδη και τον Παπαδόπουλο, οπότε η εναλλαγή είναι το μίνιμουμ μέχρι να μπορεί η αριστερά να έχει τη δύναμη [και επικοινωνιακά και θεσμικά] να αντιμετωπίσει αυτήν την κατάσταση…

Και θα μπορούσε να πρωτοστατήσει στην κατάθεση θέσεων [και προεκλογικά και μετέπειτα στην βουλή] για θέματα, όπως η διατήρηση του κ. Κληρίδη στη θέση του Γενικού Εισαγγελέα – λογικά το κύκλωμα Αναστασιάδη θα θέλει να τον αλλάξει], η μη-ιδιωτικοποιήσεις κοκ…




Στον πιο κάτω πίνακα καταγράφονται συνοπτικά οι θέσεις και ιστορική εξέλιξη του καθενός [Αναστασιάδη – Ν. Παπαδόπουλου]..
Και αυτά, στο κυπριακό και τις εξωτερικές σχέσεις, τουλάχιστον χωρίς τον αστάθμητο παράγοντα εξωτερικών πιέσεων, και ανασφάλειας του Αναστασιάδη για τη στήριξη των δεξιών επαναπροσεγγίσεων [που μπορεί να του στοιχίσει είσοδο στον δεύτερο γύρο], και άρα μια ραγδαία μεταστροφή και δημιουργία ντε φάκτο νέων γεγονότων προς τη λύση.





ΚΥΠΡΙΑΚΟ
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
ΔΙΑΦΘΟΡΑ/
ΔΙΑΠΛΟΚΗ
ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ





Αναστασιάδης
Υπόσχεται κάποια «προοπτική» αλλά ανάλωσε την θητεία του στο να αποφεύγει την λύση, με στόχο την καρέκλα. Οι απόψεις του, αν υπάρχουν, μάλλον καθορίζονται από τα ιδιωτικά του συμφέροντα. Περιβάλλεται και από κομματικούς που δήθεν θέλουν λύση, αλλά και ακραίους εθνικιστές, όπως οι Ταλιαδωρος, Προδρόμου κοκ
Νεοφιλελεύθερη πολιτική με εκφραστή τόσο τον Αβέρωφ, όσο και τον Χάρη. Βασικός στόχος, απροκάλυπτα, είναι η εξυπηρέτηση ημέτερων συμφερόντων, συγκεκριμένων επιχειρηματιών και φυσικά, των ιδιοκτήτων ΜΜΕ.
Από τις πιο διαπλεκόμενες [αν όχι η πιο διαπλεκομενη] διακυβέρνηση από το 1960. Το ρουσφέτι έχει φτάσει μέχρι και το διορισμό επικεφαλής ιδιωτικών τραπεζών. Έστω και για λόγους εναλλαγής στην εξουσία για να μην σταθεροποιηθεί ένα κύκλωμα που να αναπαράγεται, πρέπει να αντικατασταθούν από την εξουσία.
Έκανε μια κάποια στροφή από τις μονοδιάστατα φιλοδυτικές θέσεις του ΔΗΣΥ προς μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Ακόμα έχει εμμονές -όπως με Ισραήλ.


Ν. Παπαδόπουλος
Απορριπτικός και με συμμάχους εθνικιστές. Το μόνο θετικό του, είναι ότι το ΔΗΚΟ είναι το μόνο κόμμα του κέντρου που στηρίζει την Διζωνική δημόσια. Πέρα από τους εθνικιστές έχει και  καποιους μετριοπαθείς υποστηρικτές όπως ο Μ. Κυπριανού
Συμμετείχε στην νεοφιλελεύθερη υστερία σαν εξαρτώμενος του Αβέρωφ και του Α. Ορφανίδη. Λόγω κόμματος, όμως. κινήθηκε μετά το 2014 προς πιο κεϋνσιανές θέσεις. Λόγω ταξικής καταγωγής, θα είναι κοντά στο κεφάλαιο – αλλ΄σ λόγω του ότι είναι ένας από αυτούς, δεν θα εξυπηρετεί για να καλοπιάσει.
Το ΔΗΚΟ είναι το κλασικό κόμμα της κρατικής ρουσφετολογίας. Άρα απλώς θα αντικαταστήσει αυτά του ΔΗΣΥ με τα τους δικούς του. Το μόνο πλεονέκτημα εδώ είναι ότι θα είναι εναλλαγή και όχι συνέχεια.
Ξεκίνησε φιλοδυτικός [ιδιαιτερα στα της τροικα], αλλά ίσως και λόγω καταγωγής, κινήθηκε επίσης προς πιο πολυδιάστατες μορφές εξωτερικής πολιτικής.

Η αριστερά θα πρέπει να σκεφτεί και την Αποχή ως πιθανότητα – και να ετοιμαστεί για αντιπολιτευτική πλειοψηφία στη Βουλή. Οι αγώνες της προηγούμενης περιόδου ανέδειξαν και μορφές αντίστασης των θεσμών [όπως του κ. Κ. Κληρίδη και του κ. Ο. Μιχαηλίδη] και τώρα είναι καιρός να προσχωρήσει ο εκδημοκρατισμός με συμμαχίες στη Βουλή.

Η αριστερά, ουσιαστικά, θα πρέπει να περπατήσει μια λεπτή γραμμή αυτήν την περίοδο, για να προετοιμαστεί για την ιστορική προοπτική που έρχεται…







[1] Ο άλλος απολογητής του Χασικου, ο κ. Καλλινικου, ήταν πολύ πιο «γλαφυρός» στην αναπαράσταση του his masters [old boss?] voice .. :) ..Θυμήθηκε την δικαιολογία του Χάσικου για την σύγκρουση συμφερόντων.. Μασκαραλλίκια.. :)

[2] Όπως της Χατζηδημητρίου, ανάλογο τίτλο είχε και η Καθημερινή την Κυριακή

[3] «ΚΙΝΗΣΗ "ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ" PEACEFUL RETURN OF REFUGEES MOVEMENT» - https://www.facebook.com/groups/1768233610157168/?hc_ref=PAGES_TIMELINE