13 Μαρ 2017

Μεγάλη ευκαιρία για ευρω – διακοπή των δικοινοτικών συνομιλιών


Ακούσαμε πρόσφατα τον Νικόλα Παπαδόπουλο να χρησιμοποιεί την λέξη γεωπολιτική και συγκινηθήκαμε. Έχουν να πουν ότι η γεωγραφία και η πολιτική έχουν ή οφείλουν να έχουν κάποιες σχέσεις μεταξύ τους. Για να πάρουμε ένα παράδειγμα που το γνωρίζουμε οι παλαιότεροι από το δημοτικό, μπορείς να κόψεις τον χάρτη της Κύπρου, να τον κοτσάρεις ανάμεσα Κρήτη (Ένωση το 1913 μετά τους βαλκανικούς πολέμους), και Ρόδο ( Ένωση το 1948 μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο), να στείλεις την Τουρκία εκτός περιοχής και να θέλεις Ένωση με την Ελλάδα. Φυσικά τα 800 μίλια μπορούν να λιγοστέψουν με διάφορους τρόπους όπως και τα 40 μίλια που μας χώριζαν ως το 74 με την Τουρκία μπορούν να αυξηθούν με διάφορους τρόπους. Το 74 επελέγη ένας ευφάνταστος τρόπος αλλά παραδόξως δεν λιγόστεψαν τα 800 και
εκμηδενίστηκαν   τα 40. Το 68 Ο Μακάριος δεν έβλεπε  λόγους να σπεύσει
για λύση ( αν και πρόσθετε ο καημένος νοουμένου ότι υπάρχει ειρήνη).

Το 72 ο Γρίβας ο ηγέτης του απελευθερωτικού αγώνα έγραφε ότι οι Τούρκοι δεν θα αποτολμήσωσι απόβαση αλλά και να το κάνουν θα τους απωθήσωμεν με ιδίας δυνάμεις και χωρίς την επέμβαση της Ελλάδας. Που να φανταστεί και αυτός ο καημένος ότι η Ελλάδα θα παρέμβαινε με τρόπο που θα βοηθούσε την τουρκική απόβαση. Κάπου στο φέις μπουκ κάποιος ανακαλύπτει ότι ο Ντενκτάς πρότεινε διζωνική από το 63 σε σύνοδο των τριών εγγυητριών. Στο φεις μπουκ κυκλοφορεί τελευταία ένα ντοκιμαντέρ του Pathe από αυτά που έδειχναν στους σινεμάδες πριν από τις ταινίες που παρουσιάζει μια απίστευτα μεγάλη διαδήλωση Τουρκοκυπρίων υπέρ του ταξίμ. Ϊσως αυτό να εξηγεί γιατί οι νικηφόρες δυνάμεις της ΕΟΚΑ διάλεξαν να αποδεχτούν την Ζυρίχη; Και επιτέλους αφού οι αγωνιστές ήθελαν Ένωση γιατί δεν συνέχιζαν τον αγώνα και πήραν την δοτή Ζυρίχη; Όταν σου δίνουν μπορείς να μην πάρεις.

Αλλά επιπλέον η Ζυρίχη έγινε δεκτή με το γνωστό νενικήκαμεν και όχι από την Αριστερά (δυστυχώς). Τέλος πάντων θέλαμε απλώς να τονίσουμε ότι υπάρχει μια παραδοσιακή ελληνοκυπριακή σχολή γεωπολιτικής πολύ καλά εμπεδωμένη. Η πεμπτουσία της είναι η αναμονή μέχρι να αλλάξουν οι συσχετισμοί... οι οποίοι όντως αλλάζουν αλλά... προς αντίθετη από την επιθυμητή κατεύθυνση.

Ας περάσουμε στο σήμερα. Παρουσιάζεται φαίνεται μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον Αναστασιάδη να προκαλέσει μη συνέχιση των συνομιλιών καλυπτόμενος πίσω από την κόντρα ΕΕ και Τουρκίας η οποία για ένα τουλάχιστον διάστημα θα γίνει πιο έντονη. Φυσικά έχουμε υπόψη μας  την εξέλιξη και την κατάληξη προς το παρών και της αντιπαράθεσης Τουρκίας - Ισραήλ και της αντιπαράθεσης Τουρκίας - Ρωσίας που κατέληξαν σε ειδύλλιο μέχρι νεωτέρας. Η ρήξη με την Ευρώπη όμως ευρίσκεται στην αρχή και μάλλον θα κλιμακωθεί. Το άσχημο με την εποχή μας είναι ότι κανείς δεν είναι βέβαιος για την τροπή που παίρνουν τα πράγματα. Φαίνεται ότι ο Ταγίπ Ερντογάν δεν αισθάνεται ότι τέλειωσε η ιστορία με το φιλοδυτικό πραξικόπημα που δεν πέτυχε (όπως στην Αίγυπτο) και κρατεί τον κόσμο κινητοποιημένο με παράλληλο στόχο το δημοψήφισμα το οποίο θα του δώσει διευρυμένες εξουσίες ανάλογες με αυτές που έχει ο Κύπριος πρόεδρος. ( αλλά φυσικά σε μια μεγάλη χώρα ). Το κουρδικό κίνημα φαίνεται να μην υποκύπτει, ακριβώς το αντίθετο τουλάχιστον στην περιφέρεια της Τουρκίας.
Κατά πάσα πιθανότητα ή επικείμενη ήττα του Τζιχάντ θα προκαλέσει άνοδο της τρελής τρομοκρατίας παράλληλα με τον επιθανάτιο ρόγχο του.

Η ΕΕ όμως έχει τα δικά της χάλια. Το πιο πιθανόν τουλάχιστον από τις συζητήσεις που άρχισαν για την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων είναι ότι η πολιτική κρίση θα προκαλέσει μια εσωστρέφεια και μια δυσκολία συντονισμού στην εξωτερική πολιτική την οποία διαβλέπει προφανώς η Τουρκία η οποία επιχειρεί να κρατήσει συμπεριφορά ισχύος. Μια ξέχωρη πολιτική φιλίας επιχειρεί κατά πάσα πιθανότητα η Βρετανία προς την Τουρκία. Αν η Τουρκία πάντως στείλει στην Ευρώπη ακόμη και το ένα πέμπτο από τους πρόσφυγες που φιλοξενεί το πιο πιθανόν είναι ότι θα προκληθούν μη ελεγχόμενες διενέξεις μεταξύ ευρωπαϊκών κρατών αλλά και άνοδος του φασισμού αν δεν υπάρχει ( και δεν υπάρχει μέχρι στιγμής) ικανοποιητική αντίσταση από τις δημοκρατικές δυνάμεις.

Πρόσφατα στο ΡΙΚ οι αναλυτές στρατηγικών θεμάτων Πενταράς και Ιακώβου συμφώνησαν ότι δεν υπάρχει πιθανότητα θερμού επεισοδίου στην κυπριακή ΑΟΖ διότι ... δεν υπάρχει κυπριακό ναυτικό ή αεροπορία... άρα δεν μπορεί να εμπλακεί η Τουρκία μόνη της... Φυσικά οι άνθρωποι προσπαθούσαν να υποστηρίξουν την θέση ότι δεν κινδυνεύει ο κυπριακός τουρισμός. ( αλλά ο ελληνικός;). Ωστόσο πρώτη φορά ακούω από έγκριτους και σεβαστούς και πολύ αγωνιστές αναλυτές την θέση ότι η έλλειψη εξοπλισμών προκαλεί ασφάλεια... αλλά αυτό ισχύει μόνο στη θάλασσα. Δυστυχώς στην ξηρά που είναι και ο τουρισμός υπάρχει κάποιος εξοπλισμός. Πάντως δεν έγινε αναφορά στην ισραηλινή αεροπορία που δεν φαίνεται να έστειλε έστω και δειγματικά κάποιο αεροπλάνο να παρακολουθεί τα τουρκικά αεροπλάνα που μας έκαναν μια παραθαλάσσια περιγραμμική επίσκεψη πρόσφατα. Επίσης δεν έγινε αναφορά στο ενιαίο αμυντικό δόγμα.

Ο κ Τραμπ: Αύξηση των εξοπλισμών, της πολεμικής ρητορικής έναντι της κοινωνίας και του πλανήτη αλλά για την περιοχή μας είναι ακόμα ερωτηματικό . Υπάρχει μια κάποια προσέγγιση με τη Μόσχα στο Συριακό, μια διάσταση σε ότι αφορά στο Ιράν, ίσως μια προσέγγιση με το Ισραήλ και σε σχέση με την Τουρκία μάλλον μια διατήρηση των μέχρι τώρα σχέσεων αλλά ταυτόχρονα ένα αγκάθι σε σχέση με τους Κούρδους. Μένει ένα κακό προηγούμενο από την συνεργασία Τουρκίας ΙΣΙΣ μετά που οι ΗΠΑ πήραν αποστάσεις από τους Ισλαμιστές και μια αντιπαράθεση σκληρή από την υποστήριξη ΗΠΑ στο στρατιωτικό πραξικόπημα στην Αίγυπτο εναντίον των Ισλαμιστών.( Κάτι που φαίνεται ανέμενε ο Ερντογάν και στην Τουρκία).

Και δυο λόγια για την ΑΟΖ.

Η μελέτη που έγινε για τυχών υποθαλάσσιο αγωγό ανεβάζει το κόστος του στα 12 δις ευρώ και τον θεωρεί βιώσιμο αν διοχετεύονται όλα τα αποθέματα γκαζιού κυπριακού και ισραηλινού. Γι αυτό και ο Νικόλας Παπαδόπουλος συνδέει την ύπαρξη του με τον εντοπισμό κι άλλων ποσοτήτων πράγμα που θεωρεί βέβαιο ( τελευταία συνέντευξη στο ΡΙΚ).
Οι Ισραηλινοί θεωρούν ότι ένας αγωγός που θα περάσει από την κυπριακή ΑΟΖ προς Τουρκία θα κοστίζει γύρω στα τέσσερα δις, ενώ αν περνά από την Κύπρο θα κοστίσει τρία και κάτω (χωρικά ύδατα ή έδαφος ακόμα  πιο φτηνά).

Για να περάσει ο αγωγός από την κυπριακή ΑΟΖ δεν χρειάζεται άδεια αλλά χρειάζεται απλώς υπόδειξη για την όδευση του από την κυπριακή κυβέρνηση. Γι αυτό και το Ισραήλ έχει ήδη ζητήσει από την κυβέρνηση να του υποδείξει από που να περάσει τον αγωγό του. Πέραν του κόστους υπάρχει ένα ενδεχόμενο δύσκολο τεχνικό ζήτημα σε σχέση με το βάθος της θάλασσας ανάμεσα Κρήτη και Ρόδο. Το θετικό για την γραμμή Παπαδόπουλου όμως είναι ότι αν υπάρξει τουρκική ΑΟΖ δυτικά της Πάφου δεν θα εμποδίζει την κατασκευή κυπριακού αγωγού προς Ελλάδα.
Επιδόρπιο: Με απίστευτη θρασύτητα ο Νικόλας Παπαδόπουλος δηλώνει στον δημοσιογράφο του ΡΙΚ ότι λόγω της πολιτικής εξευμενισμού του Δημήτρη Χριστόφια και του Νίκου Αναστασιάδη αναβαθμίστηκαν οι σχέσεις του ψευδοκράτους με διάφορες χώρες. Ο δημοσιογράφος ξέχασε ο καημένος να του υπενθυμίσει ότι ο ΓΓ κάλεσε όλες τις χώρες και ειδικά τις ευρωπαϊκές να αναβαθμίσουν τις σχέσεις τους με τους Τουρκοκύπριους λόγω  των έξυπνων ελιγμών Τασσου Παπαδόπουλου. Η πρόταση του Ανάν δεν έγινε δεκτή από το Συμβούλιο Ασφαλείας λόγω του ρωσικού βέτο, αλλά η έκκληση Αναν έγινε δεκτή από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο με συν υπογραφή Τάσσου και Λιλλήκα στο Συμβούλιο των ΥΠΕΞ. Και φυσικά αυτή η αναβάθμιση έγινε στη διάρκεια των επόμενων κυβερνήσεων αφού έχασε την προεδρία ο Τάσσος. Αντίθετα για όσους θυμούνται, ο Τάσσος δεν γινόταν δεκτός από πολλές ξένες κυβερνήσεις και έμεινε εκτός των τυπικών εξόδων στη Λευκωσία να βράζει με το Οχι του. Η αναθέρμανση της εξωτερικής πολιτικής έγινε επί Χριστόφια επειδή φάνηκε να προωθεί τη λύση. Αλλά αυτή η ιστορία δείχνει ότι τα λεγόμενα περί πολιτικής μη επίρριψης ευθυνών στην πλευρά μας ακολουθείται όσο είναι δυνατόν. Αλλά στο δια ταύτα μπορεί κάλλιστα να επιλέγεται η αποτυχία των συνομιλιών έστω και με ευθύνες της πλευράς μας. Στην παρούσα στιγμή είναι πιθανόν η διακοπή των συνομιλιών να βρει στήριξη στην Ευρώπη λόγω των κακών σχέσεων με την Τουρκία. Αλλά δεν είναι σαφής η θέση του ΟΗΕ, νοουμένου ότι ο Τραμπ ακόμα να εκδηλώσει με σαφήνεια τις πολιτικές του επιλογές για την περιοχή.

Επιδόρπιο 2ο: Πολλοί προσπαθούν να πουν στο πατριωτικό, ή φασιστο δημοκρατικό μέτωπο ότι η πολιτική αυτή οδηγεί στη διχοτόμηση ή στην αναγνώριση δύο κρατών ( αλά Κόσοβο)  ή στην προσάρτηση των κατεχομένων ( αλά Κριμαία ) ή στην μη επιστροφή προσφύγων κλπ. Απορούμε γιατί χρησιμοποιείται αυτό το επιχείρημα. Αλλά τι νομίζετε ότι επιδιώκουν οι του απορριπτικού χώρου; Τους απειλείτε με την προσδοκία τους; Ακριβώς αυτές οι εξελίξεις νομίζουν ότι ευνοούν την ανεξαρτησία των Ελληνοκυπρίων και τον έλεγχο της ΚΔ. Όταν όμως δωσουν όνομα στην πολιτική τους πάλι θα υποχρεωθούν να συνομιλήσουν με την Τουρκία για τις εγγυήσεις της... διχοτόμησης και τον στρατηγικό έλεγχο αυτού του μέρους που θα μείνει στο κατάλοιπο της ΚΔ.

Επιδόρπιο 3ο. Χατε πηαίνετε σε εκλογές

Επιδόρπιο 4ο. Κάποτε μία πρωτοβουλία στη Λεμεσό ζήτησε ένωση με την Ολλανδία. Εν ή ώρα της αλλά εννάν τζαι τούτη διπλή τα γέρημα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου