5 Μαρ 2017

Δελτίο εποχής: Ρητορικές συγκάλυψης ενοχών, από το 1974 μέχρι την memorabilia της Βουλής για τις υπογραφές του 1950, από τις ενοχές για συμμετοχή η συγκάλυψη των κυκλωμάτων του Ρίκκου, μέχρι τις φτηνές υστερίες για να επιβληθεί λογοκρισία από όσους δεν τολμούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους… Και όμως γύρω μας ο κόσμος κινείται…


Για να θυμόμαστε και την προηγουμένη εποχή που κάποιοι πουλούσαν ένωση για την φαντασίωση καρεκλών, και άμα ήρθαν οι συνέπειες της 15ης την 20η Ιουλίου, έκοβαν λάσπη, και από την μάχη και από τις ευθύνες για την τραγωδία. Κατασκευάζοντας παραμύθια για να συγκαλύψουν την ευθύνη τους για την 15η Ιουλίου…Και όμως αντέξαμε και τότε…Και θα τους ξεπεράσουμε και σήμερα..

« [η στάση της δεξιάς..]  όσον αφορά τις συμβολικές επετείους [15 και 20 Ιουλίου] δείχνει σαφή πρόθεση να περάσει το πραξικόπημα στην κοινωνική λήθη… Είναι εδώ ενδιαφέρουσα η ιδέα του ιστορικού Burke, που αναφέρει ότι η προσπάθεια να αποσβεστούν ορισμένα γεγονότα από την κοινωνική μνήμη και να περάσουν στην κοινωνική αμνησία αποτελεί και προσπάθεια αμνηστίας. Αμνησία υπονοεί Αμνηστία..»
Γ. Παπαδάκης, ανθρωπολόγος, «20 Χρόνια μετά από τι; Η Πολλαπλή νοηματοδότηση του 1974»

« Σε αυτό το σκηνικό, η απόφαση της Βουλής για το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950, δεν είχε κανένα ρόλο και κανένα λόγο. Βρισκόμαστε μήνες προηγουμένως μπροστά στην εφαρμογή ενός τουρκικού σεναρίου…»  Άριστος Μιχαηλίδης, διευθυντής σύνταξης Φιλελεύθερου, 4/3 2017

Αναδίπλωση του απορριπτικού μετώπου για το ψήφισμα της Βουλής.. «Μα εγώ εν τζαι».. Μπροστά στις συνέπειες, η ρητορική των ενόχων παίρνει τη μορφή «Κάποιος άλλος πρέπει να φταίει».. «συνομωσία…».
Η αναδίπλωση του απορριπτικού μετώπου σε σχέση με το ψήφισμα της Βουλής για τον εορτασμό των υπογραφών του 1950, υπήρξε εντυπωσιακή. Η πιο πάνω κωμική περιστροφή του διευθυντή σύνταξης του Φιλελεύθερου γύρω από τον εαυτό του, είναι χαρακτηριστική – και πιστό αντίγραφο όντως της ευρύτερης προσπάθειας των ενόχων [του 1974 λ.χ.] να λογοκρίνουν τις ευθύνες τους – του πραξικοπήματος για την εισβολή, του ότι οι ελληνοκύπριοι σήμερα φαίνεται ότι είναι υπό κατηγορία διεθνώς για τη γελοία απόφαση της βουλής. Και έτσι, οι ελληνοκύπριοι φορτώνονται τη ευθύνη για τη διακοπή, αφού έτσι και αλλιώς ο Αναστασιάδης φαινόνταν να κωλοβαρεί και τον Σεπτέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2016.

Έτσι τώρα  κ. Άριστος που ευχόταν και προωθούσε τη διακοπή των συνομιλιών, θέλει να ξεχαστεί ποιοί στήριζαν την ανόητη ρητορική [και για την ένωση, και για το ψήφισμα, και για τη διακοπή των συνομιλιών] όπως προσπαθούν μερικοί [ανάμεσα του και πάλι ο Διευθυντής Σύνταξης του Φιλελεύθερου] να ξεχαστεί ότι το πραξικόπημα προκάλεσε την εισβολή στις 20η Ιουλίου…

Η αναδίπλωση ήταν έκδηλη και στη Βουλή, όπου ο Ορφανίδης του ΔΗΚΟ έφτιαξε ακόμα πιο συνωμοτικά σενάρια υπεκφυγής της ευθύνης για τον ψήφο του κόμματος του: «αυτό που έγινε και πήρε τόση διάσταση ήταν ένα στημένο παιχνίδι που καραδοκούσαν και ήταν έτοιμοι κάποιοι να του δώσουν τη διάσταση που ήθελαν»[1] Και έτσι αποφεύγεται η βασική ερώτηση ποιός προκάλεσε το όλο ζήτημα – αν τώρα αναγνωρίζουν οι ένοχοι για το ψήφισμα ότι τελικά βοήθησε την ό,ποια αντίπαλη πλευρά, τότε προφανώς κάποιοι πρόσφεραν εξυπηρέτηση σε αυτούς.. τους συνωμότες. Άρα κάποιοι πρόσφεραν.. υπηρεσίες, χωρίς να καταλαβαίνουν πόσο ανόητοι ήταν – ακόμα και αν δεχτούμε την προσπάθεια κατασκευής συνομωσίας. Που είναι ανόητη – αφού ο Ακιντζή υπενθύμιζε τις χρονολογίες των εκλογών και δημοψηφισμάτων και μερικοί τότε φώναζαν.. ενάντια στις συνομιλίες. Τώρα ανησυχούν γιατί αυτό που ήθελαν, έγινε με δική τους ευθύνη που, ως συνήθως, βαραίνει ολόκληρη την κοινότητα [όπως και το 74] και τρέχουν να συγκαλύψουν και να λογοκρίνουν. Απλώς τώρα εμπλέκεται και τα Κέντρο που είχε αντισταθεί το ‘74. Αλλά η αδυναμία να δει κάποιος τις συνέπειες του εθνικισμού αφορά όσους γίνονται φορείς του και όχι μια παράταξη μόνο. Σε ανάλογο μοτίβο denial of reality κινήθηκε και η ακροδεξιά, με τον επικεφαλής του ΕΛΑΜ να τονίζει την υπεράσπιση «Αυτού του κράτους» στο μνημόσυνο του Αυξεντίου… Ξαφνικά, αγαπήθηκε αυτό το κράτος…

Σε αυτό το πλαίσιο, αποκαλύφθηκε όχι μόνο η τεχνική της κατασκευής ψέματων [η μετατροπή μιας συλλογής υπογραφών σε εκκλησίες σε εικόνα δημοψηφίσματος/εκλογών/ψήφου, και το ψέμα για «πολλούς» Τουρκοκυπρίους που δήθεν ψήφισαν, όπως και η λογοκρισία των συνθηκών μέσα από τις οποίες η αριστερά βρέθηκε υπό πίεση να αποδέχεται την πρωτοβουλία της δεξιάς], αλλά και
πως η πρακτική της αρχής της πλειοψηφίας χρησιμοποιείται για να επιβάλει μια μειονότητα της θέληση/ιδεολογία της κλπ. στην κοινωνική πλειοψηφία. Διότι αυτό έγινε στη βουλή σαν ελληνοκυπριακή-κοινοτική-συνέλευση: μια μειοψηφία βουλευτών [αφού ο ΔΗΣΥ έκανε αποχή] επέβαλε μια σχολική γιορτή [για μικροκομματικούς προεκλογικούς σκοπούς] η οποία ήταν και μειοψηφική στη συνολική κυπριακή κοινωνία, αφού οι τουρκοκύπριοι όλοι, η ελληνοκυπριακή αριστερά, και μερίδα της δεξιάς τουλάχιστον, ήταν ενάντια. Η αρχή της πλειοψηφίας ως απολυτή αρχή χρησιμοποιείται από αυταρχικές και διαπλεκόμενες μειοψηφίες στο εσωτερικό της μεγάλης, πληθυσμιακά  κοινότητας, για να επιβάλουν κάτι στη συνολική κοινωνία την οποία σαλαμοποιούν. Έτσι έκαναν την περίοδο 1948 -1955: πρώτα απέκλεισαν την αριστερά και μετά τους Τουρκοκυπρίους για να μπορεί να επιβληθεί η ελληνοκυπριακή ακροδεξιά εκδοχή που εκπροσωπούσε ο Πολύκαρπος Ιωαννίδης της μητρόπολης Κερύνειας, πρόδρομος στον αυταρχισμό του Γρίβα.

Η καταδίκη του Ρίκκου και η αμηχανία πολλών από το προεδρικό μέχρι κομματικά γραφεία, μέχρι τα δίκτυα των ΜΜΕ που τόσο πειθήνια έστηναν δίκες σε συνεργασία με τον Ρίκκο και λογοκρίναν τις καταγγελίες για τη διαπλοκή και το στήσιμο δικών ..
Η είδηση της εβδομάδας, όμως, ήταν σαφώς η καταδίκη του Ρίκκου. Μετά την ετυμηγορία για ενοχή του η ποινή ήταν, βέβαια, αναμενόμενη – αλλά στην κοινωνία ευρύτερα, και στον ίδιο, όπως φάνηκε από τις αντιδράσεις του, υπήρχε και η υποψία ότι θα γίνονταν παρασκηνιακές κινήσεις για να πέσει το θέμα στα μαλακά. Μπορεί να πει κάποιος ότι δεν ήταν η αυστηρότερη ποινή [το μισό της συνολικής επιτρεπόμενης ποινής] αλλά το γεγονός ότι καταδικάστηκε σε φυλάκιση, ήταν και είναι ιστορικό άλμα. Η φράση του Κιττή, όταν το είδε στην φυλακή εξέφρασε μια συνολικότερη κοινωνική ικανοποίηση: «Υπάρχει και θεός».

Το θέμα του Ρίκκου είναι ιστορικό, όπως είπε και το δικαστήριο, διότι πρώτη φορά καταδικάζεται για διαπλοκή ανεξάρτητος αξιωματούχος που εμπλέκεται με τη δικαιοσύνη, αλλά αυτό είναι μόνο μια διάσταση του θεσμικού θέματος. Ευρύτερα το σκάνδαλο της Providencia και η συναλλαγή ανάμεσα στο δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους και τον Ρίκκο για να ανταλλαχθούν οι καταθέσεις του στη Λαϊκή με την παραχώρηση στο Νεοκλέους της Providencia στην Μόσχα, δείχνει και πώς λειτουργεί, εν μέρει, το δικαστικό σύστημα με στημένες δίκες. Εδώ ήταν ανάμεσα στην εισαγγελία και ένα δικηγορικό γραφείο. Μεγάλο και δικτυωμένο δικηγορικό γραφείο. Και σε αντίθεση με τις δίκες που έστηνε ο Ρίκκος το 2013-14, όπου οι κατηγορούμενοι απαλλάσσονταν, άμα ανήκαν στο «ημέτερο κεφάλαιο», εδώ κατηγορήθηκε και το δικηγορικό γραφείο που συμμετείχε στην κομπίνα. Όμως, υπάρχουν και οι ηχογραφήσεις του πώς στήθηκε η δικη της Δρομολαξιάς που τεκμηριώνουν ότι τέτοιες πρακτικές στησίματος δικών, δεν είναι άγνωστες στην κυπριακή [η ελληνοκυπριακή;] δικαιοσύνη. Το ότι η πλειοψηφία των ΜΜΕ τότε [με πρωταγωνιστή τον Φιλελεύθερο] λογόκρινε εκείνο το σκάνδαλο, το οποίο τεκμηριωνόταν με τις ηχογραφήσεις, είναι και μια ιστορική πραγματικότητα που δείχνει ότι το κύκλωμα διαπλοκής Ρίκκου δεν σταματούσε στα δικαστήρια, αλλά απλωνόταν και σε άλλους θεσμούς [όπως τα ΜΜΕ , η Δημόσια Σφαίρα,  και οι πολιτικοί] όπου αρκετοί έκαναν πλάτες και πρόσφεραν εξυπηρετήσεις ανάλογες του δικηγορικού γραφείου στον Ρίκκο… Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, αυτό που ξηλώθηκε και αντιμετωπίστηκε για πρώτη φορά ως πρόβλημα, ήταν ένα είδος παρακράτους της δεξιάς, οι πρακτικές του οποίου θύμιζαν άμεσα ανάλογα κόλπα του Γιωρκατζισμού και των καπετανάτων της δεξιάς μετά το 1960. Οπότε ήταν κατανοητή και η αμηχανία μερίδας των ΜΜΕ [που συγκάλυπτε προηγουμένως τον Ρίκκο] αλλά και πολιτικών.

Ο Αναστασιάδης σιώπησε πλήρως, όπως και οι κυβερνητικοί του εκπρόσωποι, ο Χάσικος που τόσο αρμονικά συνεργάστηκε με τον Ρίκκο, δεν εμφανίστηκε καν, ενώ ο Σιζόπουλος ήταν εμφανώς αμήχανος,όπως παρατηρήθηκε, όταν του ζητούσαν να σχολιάσει την καταδίκη του Ρίκκου.. Η ηγεσία Σιζόπουλου – Ευσταθίου αναρριχήθηκε στην ηγεσία της ΕΔΕΚ μέσω του κόλπου που έστησε ο Ρίκκος κατά τις ανακρίσεις του ΣΑΠΑ, όπου απαλλάγηκαν οι εργοληπτικές εταιρείες που έκαναν το φαγοπότι σε βάρος των πολιτών, και μέσα από μια σειρά «δικών» και συναλλαγών μέσω πρωτοσέλιδων, εστιάστηκαν οι κατηγορίες σε μερικούς – και ανάμεσα τους και στον νεκρό αδελφό του Ομήρου. Το δικηγορικό γραφείο Ευσταθίου φαίνεται να εκπροσωπούσε τον Μαλληκκίδη [κεντρικό παίκτη στην διαχείριση των μιζών από ότι φάνηκε – οποίος καταδικάστηκε περισσότερο από τον Ρίκκο, αν και το αδίκημα ήταν ανάλογο], και όπως φαίνεται και από τις ηχογραφήσεις για το πώς στήθηκε η δίκη της Δρομολαξιάς, η πρακτική του Ρίκκου ήταν … «θέλω τον τάδε». Και έτσι γινόταν η συναλλαγή, είτε είχε, είτε δεν είχε ρόλο κάποιος στο υπό διερεύνηση ζήτημα.

Στα ΜΜΕ ο Πολίτης αν μη τί άλλο, συνέχισε από εκεί που έμεινε – οι βασικοί συντελεστές της αρχισυνταξίας [και της ιδιοκτησίας;] κοκ, φάνηκαν να στηρίζουν τον Ρίκκο από την αρχή και αυτό έγινε και πιο εμφανές μετα – και συνοδεύτηκε με φήμες για μετοχές του Νεοκλέους στον Πολίτη. Έτσι, ο τίτλος την επόμενη της καταδίκης εστίαζε στην έφεση. Λες και δεν υπήρξε καταδίκη. Ο Πολίτης σαν όργανο συγκάλυψης σκανδάλων και διαπλοκής σε πλήρη έκθεση… Στο Φιλελεύθερο, όπου ο Ρίκκος είχε επίσης δίκτυα όταν έστηνε τις δίκες και όταν έκανε και τα κόλπα για την Providencia, τότε γράφονταν και κείμενα υπέρ του να γίνει το ντηλ με την παραχώρηση της Providencia στο δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους, υπήρχε προβολή της απόφασης – και του σκεπτικού της. Αλλά και μια αμηχανία σε μερικούς. Ο Α. Μιχαηλίδης και ο Φιλελεύθερος γενικά εγκατέλειψαν  τον Ρίκκο, όταν συνειδητοποίησαν την αποφασιστικότητα του Κ. Κληρίδη  να μην υποκύψει στις πιέσεις [και του προεδρικού] για  την βγάλει καθαρή ο Ρίκκος… Όμως, η αμηχανία πλανιόταν σε μερικούς – ο Μιχαηλίδης, όχι απλώς στήριζε τα κόλπα του Ρίκκου το 2013 και 2014, αλλά και όταν αποκαλυφθήκαν οι ηχογραφήσεις για το στήσιμο της δίκης της Δρομολαξιάς, έτρεξε από τους πρώτους να επιβάλει λογοκρισία: ένας δημοσιογράφος που λογόκρινε ένα σκάνδαλο. Αλλά για τον κ. Μιχαηλίδη και την καριέρα του η λογοκρισία είναι μεγάλο μέρος της – εδώ λογόκρινε κωμικά ακόμα και μαζικές δολοφονίες τουρκοκυπρίων [όπως  της περίπτωσης των 32 τ/κ που απάχθηκαν και δολοφονήθηκαν στις αρχές Μάιου 1964 – αποκάλεσε τις δολοφονίες «κουβέντες του καφενέ»], φυσικά, δεν θα χαριζόταν σε μια αποκάλυψη που απειλούσε ένα εν δυνάμει σύμμαχο του τότε. Μετά τον εγκατέλειψε. Αλλά, όταν έπρεπε τελικά να γράψει και ένα κείμενο για το όλο θέμα της καταδίκης, προτίμησε να δανειστεί την ατάκα «φταίει η ατιμωρησία».

Όταν λέει κάτι τέτοιο ο Παράσχος λ.χ. έχει κάποιο βάρος, διότι μιλά ξεκάθαρα και για την ατιμωρησία για το 74 λ.χ. – και για τα εγκλήματα του πραξικοπήματος, και της εισβολής, αλλά και των δυο πλευρών. Αντίθετα, ο Μιχαηλίδης αγωνίζεται υπέρ της ατιμωρησίας για τα εγκλήματα του πραξικοπήματος[2] και των εγκλημάτων ενάντια σε Τουρκοκυπρίους. Οπότε τώρα έχει και κάτι άλλο να συγκαλύπτει – τη δικη του συμμετοχή στο κύκλωμα του Ρίκκου, όταν τον συγκάλυπτε το 2014…

Ιδού και ο Μιλτής σαν ένα περιφερόμενο τσίρκο – που συμπίπτει [παραδόξως;] με τις ΄πιο αποτυχημενη προσπάθεια Μετατόπισης από τη δίκη του Ρίκκου η συγκάλυψης του…
Όσον αφορά τις μετατοπίσεις, αξίζει να αναφερθεί και η σχετικά εκτός τόπου και χρόνου δημοσίευση μιας ακόμα συνέντευξης με τον  Μιλτιάδη Νεοφύτου και η προβολή της από τον κυριακάτικο Φιλελεύθερο. Ο κ. Μιλτής έχει ήδη αποδειχθεί αναξιόπιστος για όποιον παρακολουθεί τα τεκμήρια και πριν και μετά τη δίκη – μετά την βαρέλα ότι ο Χριστόφιας του είπε ότι θα γίνει καζίνο [για την οποία, όχι μόνο δεν είχε κανένα τεκμήρια, αλλά διαψεύστηκε αμέσως από όσους επικαλέστηκε σαν ..ενδιαφερομένους] είχαμε και τις αποδείξεις ότι πληρώθηκε ένα ποσό από την Ομόνοια, ότι σαν πρόεδρος του σωματείου το έπαιζε ξερόλας και τώρα απλώς κάνει θέαμα για… ότι προκύψει. Οπότε η επιλογή προβολής του, ενώ γίνεται δίκη, ήταν κάπως παράδοξη  - θύμιζε τον τρόπο με τον οποίο ο Φιλελεύθερος έστηνε δίκες δια πρωτοσέλιδου την εποχή του Ρίκκου.
 Τότε που στο δικαστήριο γινόταν αποδεχτή η αλλαγή μαρτύρων[3],  λες και τα δικαστήρια είναι γήπεδα ποδόσφαιρου και οι μάρτυρες, όπως τους αναπληρωματικούς που αντικαθιστούν τους παίκτες, όταν δεν μπορούν – και σιωπούσε πειθήνια και ο δικαστής και τα ΜΜΕ. Και σε αυτό το πλαίσιο, αξίζει να αναφερθεί ότι ο κ. Μιλτής είχε προσφερθεί [προφανώς – διότι πώς αλλιώς διέρρευσε η «κατάθεσή» του;] για να λειτουργεί σαν Μετατόπιση υπέ του Ρίκκου κατά τη δίκη του. Ενώ κατέθετε ο κ. Κληρίδης, ξαφνικά ο Πολίτης «ανακάλυψε» την «κατάθεση» [τα κόλπα των στημένων διαρροών που χαρακτήριζαν την εποχή Ρίκκου] και την πρόβαλε κυριακάτικα. Και ακολούθως και ο ίδιος ο κ. Κληρίδης σχολίασε τη διαρροή σαν σκόπιμη επίθεση εναντίον του. Ο Μιλτής σαν υπεκφυγή.
Και το θέαμα του γενικώς φαίνεται να συμβαδίζει με την υπόθεση Ρίκκου. Οπότε αν η επίκληση του Μιλτή έχει απλώς σαν στόχο να Μετατοπιστεί η έμφαση ..σε κάτι αριστερό [κόλπα του Ρίκκο-Χασικισμού], ή την υπενθύμιση [;] προς τον Σάντη [που βρέθηκε… δικαστής και στην υπόθεση του Μιλτή], θα φανεί…J

Προεκλογικά θεάματα: Ο Λιλλήκας, η Θεοχάρους, το προεδρικό που τρέχει να φτιάξει «φιλολαϊκή εικόνα», οι απορριπτικοί που συζητούν κοινό μέτωπο, οι οργανωμένες υστερίες ενάντια στην Μαρκουλλή, και οι συζητήσεις… για άλλες υποψηφιότητες…
Αυτήν την εβδομάδα η προεκλογική προχώρησε. Ο Λιλλήκας τρέχει να προλάβει να ανακοινώσει υποψηφιότητα. Η οποία, μάλλον, θα έχει στόχο κάποιους ψήφους για ανταλλαγή στο δεύτερο γύρο. Φυσικά είναι και η φαντασίωση του ανθρώπου – αλλά στο τρέχων σκηνικό μάλλον ο Λιλλήκας βλέπει τα δεδομένα και ελπίζει να προλάβει να εμφανιστεί σαν ένας υποψήφιος με αξιοπρεπή ποσοστά για να συνομιλεί στο δεύτερο γύρο. Η Θεοχαρους για την ώρα κινείται με τους άλλους 3 [ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Οικολόγοι] και θέτει ζήτημα ενός υποψήφιου, αυτού που ονομάζει «πατριωτικό μετωπο» κλπ. Με δεδομένο ότι και αυτή, όπως και ο Λιλλήκας κινείται με σαφή προσωπική ατζέντα, θα φανεί προοδευτικά αν θα μείνει με τους άλλους ή αν ψάχνει δικαιολογία αποστασιοποίησης που να της επιτρέπει να αντλήσει και ψήφους από το Κέντρο. Αυτή πάντως έχει ανοίξει πόρτα προς το ΕΛΑΜ με τη ρητορική της αυτοπυρπόλησης… για την ένωση, αν, τότε κλπ. Στα ενδιαφέροντα αξίζει να σχολιαστεί το κείμενο του Βενιζέλου στον Φιλελεύθερο το Σάββατο. Αν είναι προσωπική άποψη, φυσικά, δεν έχει σημασία, αφού ο Βενιζέλος σπανίως προβαίνει σε ισορροπημένη ανάλυση της πραγματικότητας, και πολύ λιγότερο διορατική, ενώ πολύ πιο συχνά ανακατεύει τις προσωπικές του προκαταλήψεις με γενικόλογες πλαδαρότατες. Αλλά ως αρχισυντάκτης ενδέχεται να εκφράζει και τάσεις από τα κεφάλαια πίσω από την εφημερίδα που διαβάζεται ακόμα από τους μισούς από όσους παρέμειναν αναγνώστες/τριες εφημερίδων. Ήδη από την προηγουμένη εβδομάδα άρχισε να λανσάρει το σενάριο ενός ..άλλου υποψήφιου [εκτός των νυν υποψήφιων και των κομμάτων].. Αυτήν την εβδομάδα και με εστίαση στη δίκη του Ρίκκου έριξε και τα ονόματα των Κ. Κληρίδη και Ο. Μιχαηλίδη. Στον Κ. Κληρίδη υπήρξε και αναφορά στην Καθημερινή – προφανώς όχι του ιδιοκτήτη του οποίου χάλασε πολλά με τη δίκη του Ρίκκου… Ή στον κόσμο των υπεκφυγών των ελληνοκυπριακών ΜΜΕ, η αναφορά σε ένα όνομα μπορεί να λειτουργεί και σαν τρόπος επίθεσης εναντίον του ατόμου και υποσκαψης της όποιας προοπτικής… Ή και θα μπορούσε να είναι μια εκστρατεία με μακρύ χέρι από το προεδρικό σαν δικαιολογίες επίθεσης εναντίον του κ. Κληρίδη. Η προσπάθεια υπόσκαψης και προκαταβολικής δαιμονοποίησης [η οποία, όμως, μπορεί να γίνει και μπούμερανγκ] φαίνεται καθαρά πια με την Μαρκουλλή, την οποία έχει βάλει στο στόχαστρο το κύκλωμα αντι-αριστερης υστερίας στον Φιλελεύθερο [με άξονα τους Μιχαηλίδη και τον ευνοιοκρατικό guest,  τον Καλλίνικου] – ακριβώς γιατί ακούστηκε το όνομά της σαν εν δυνάμει υποψήφιας [από την αριστερά].. Οπότε δηλώνει κάτι λογικό για τα καραγκιοζιλίκια του ψηφίσματος της βουλής και τις συνέπειες του [όπως η διακοπή των διαπραγματεύσεων].. γίνεται αμέσως στόχος για δαιμονοποίησης..

Στο προεδρικό από την άλλη είναι σαφώς σε προεκλογική διαδικασία.
Ο Αναστασιάδης μετά την βαρέων βαρών βαρέλα που έριξε μέσω Φιλελευθέρου, ότι οι τουρκοκύπριοι θέλουν να ..κυβερνά η μειονότητα [μια φτηνή ατάκα για γλείψει τους απορριπτικούς, η οποία δείχνει το επίπεδο της ρητορικής στο οποίο είναι διατεθειμένος να πέσει ο ηλικιωμένος νυν ένοικος του προεδρικού – τώρα θυμήθηκε ότι δεν ..συμφωνεί με την πολιτική ισότητα], περιόρισε τις δηλώσεις για το κυπριακό. Και μάλλον θα προσπαθήσει να ξαναμπεί σε συνομιλίες για να μην του μείνει και η ευθύνη για τη διακοπή τους. Και για να καλοκάτσει και όσους, από το χώρο της δεξιάς, θέλουν να συντηρούν την ελπίδα ότι κάπου ίσως να θέλει και λύση – εκτός από την καρέκλα. Η εικόνα, φυσικά, θα ξεκαθαρίσει από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο [ανάμεσα στο τουρκικό δημοψήφισμα και την επίσημη έναρξη της προεκλογικής στην ελληνοκυπριακή κοινότητα]..
Παράλληλα άρχισε και η περίοδος των προεκλογικών υποσχέσεων ή παραχωρήσεων – και σε αυτόν τον τομέα φαίνεται ότι η πρώτη ομάδα εργαζομένων που δικαιώνεται είναι οι νοσηλευτές. Είναι μια καλή περίοδος διεκδικήσεων..

Κυπριακό: κινήσεις εκτόνωσης/διόρθωσης [έστω και συγκαλυμμένα], απόπειρές Μετατόπισης. Και μηνύματα από το εξωτερικό που δείχνουν σύγκλιση… 
Τώρα όσον αφορά το κυπριακό φαίνονται να κινούνται 3 διαδικασίες – μια προσπάθεια να γίνει «διόρθωση» μέσω Βουλής, μια προσπάθεια μετατοπίσεων του ζητήματος του ψηφίσματος, και μια προσπάθεια διεθνών παρεμβάσεων και παραινέσεων. Όσον αφορά στη διόρθωση, το θέμα μεταφέρθηκε στην επιτροπή παιδείας στη Βουλή, όπου είχαμε τις κωμικές δηλώσεις Ορφανίδη του ΔΗΚΟ, αλλά και τις εξίσου κωμικές δηλώσεις εκ μέρους του ΔΗΣΥ που προσπαθεί ακόμα να κρατά και τα δυο σχοινιά ελεώ εκλογών. Έτσι, από την μια κατέθεσε τροπολογία για να μεταφερθεί η απόφαση για τους εορτασμούς στο υπουργείο παιδείας, όπου με δεδομένη την [εστω και πυροσβεστικα] στάση του κ. Καδή [ο οποίος χαρακτήρισε τον εορτασμό περιττό] αναμένεται να διαγραφεί η επίμαχη εορταστική αναφορά, αλλά ο ΔΗΣΥ επέμενε σε ένα σχεδόν χαζό, πια, παιχνίδι ότι δεν θα ..γίνουν αλλαγές. Και ποιός θα πιστέψει τον ΔΗΣΥ πια;  Η προεκλογική περίοδος είναι εμφανής. Όπως και στους απορριπτικούς που νοιώθοντας τη διεθνή ζημιά, αλλά και την δυσφορία της πλειοψηφίας τώρα τα μασούν ότι οι συνομιλίες διακοπήκαν.. βάση «τουρκικού» σχεδίου [απλώς δεν λένε πως εμπλέξαν οι ίδιοι  και έγιναν όργανα στα σχέδια των κακών..]..

Στο πλαίσιο των μετατοπίσεων, αλλά και της διευκόλυνσης της κίνησης του ΔΗΣΥ, ο Πολίτης θυμήθηκε πρωτοσέλιδα ότι στη Βουλή υπάρχει πρόταση για συζήτηση με στόχο την αφαίρεση κειμένων τουρκοκυπρίων λογοτεχνών.
 Η κίνηση είχε σαφώς και προεκλογικό στόχο – την εγγραφή την έκανε πάλι το ΕΛΑΜ, αλλά με βοήθεια από βουλευτή του ΔΗΚΟ και της Συμμαχίας πολιτών. Υπενθυμίζεται ότι ο Πολίτης την επoμένη του ψηφίσματος για τις υπογραφές του 1950, όχι μόνο δεν είχε κάτι σχετικό στο πρωτοσέλιδο, αλλά και σκόπιμα προσπάθησε να δώσει λανθασμένη εντύπωση [για τον ΔΗΣΥ έστω] με αναφορά σε συνεργασία όλων τον κομμάτων εναντίον του.. ΕΛΑΜ [μόλις πέρασε το ψήφισμα του και με ανοχή του ΔΗΣΥ].. Οπότε το δημοσίευμα για τους τ/κ λογοτεχνίες ήταν και προεκλογικό [προς την πλευρά των υποστηρικτών της λύσης]: φταίει το Κέντρο και ο αν υποψήφιος του Αναστασιάδη από εκεί… Ενδεικτικό του αλλαγμένου κλίματος, γενικότερα, όμως, ήταν και η δήλωση του Μυλωνά, της Συμμαχίας, ότι μετά από ότι έγινε με το ψήφισμα για τις υπογραφές, το ξανασκέφτεται[4]
Είναι, μάλλον σαφές και το αρνητικό κλίμα και εσωτερικά. ..Το πρωτοσέλιδο του Πολίτη έβαλε κάπως σε άμυνα τους κεντρώους – ενώ επέτρεψε και στο ΔΗΣΥ να αναφέρεται στη δίκη του πρόταση, χωρίς να φοβάται μεγάλες εθνικές επιθέσεις..

Η ενδιαφέρουσα, βεβαίως, κίνηση ήρθε από την τουρκοκυπριακή ένωση λογοτεχνών που αφαίρεσε το «τούρκο» από τον τίτλο και άφησε το «κυπριακό». Ο Φιλελεύθερος το λογόκρινε – καμία αναφορά στην πρώτη σελίδα, όπου το κύριο άρθρο, συγχύζοντας πια τη διαφορά δημοσιογραφικής καταγραφής με εκδοτικό σχόλιο είχε το αμίμητο: «Εκβιάζει και τα κόμματα». Πόσα ψέματα μπορεί να πει κάποιος σε 4 λέξεις [λ.χ. πως «εκβιάζεται» η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αφού η αριστερά ήταν ανέκαθεν εναντίον του ψηφίσματος και ο ΔΗΣΥ έκανε αποχή και τώρα κατέθεσε την πρόταση για έμμεση διαγραφή] ; Ο στόχος είναι, βέβαια, ο κ. Ακιντζή, την εκστρατεία εναντίον του οποίου ανέλαβε και με σενάρια θρίλερ, ο κωμικός πια κ. Μιχαηλίδης με «ανατριχιαστικές» λεπτομέρειες. Όμως, πουθενά έστω σαν συμβολική αναφορά – αυτή η εφημερίδα δεν λογοκρίνει μόνο την τουρκοκυπριακή οπτική. Λογοκρίνει και την πλειοψηφία των ελληνοκύπριων πια. Θέλει φαίνεται να είναι έκδοση επιβολής απόψεων. Και το άγχος του Μιχαηλίδη δείχνει ότι μεγάλες μερίδες της κοινωνίας πια, δεν ελέγχονται από αυτές τις μορφές υστερικής προπαγάνδας – και σε ιστορικό φόντο, πόσοι θα διαβάζουν Φιλελεύθερο στο μέλλον με μια πραμάτεια που θυμίζει όλο και πιο πολύ το παρελθόν;

Όμως, το διεθνές πλαίσιο θύμιζε επίσης ότι το «παιδία παιζειν» των ελληνοκυπριακών ΜΜΕ αλλά και μερίδας των πολιτικών είναι πια τόσο συνοικιακά που δεν απασχολούν κανένα στο εξωτερικό – από όπου η ενασχόληση φαίνεται να είναι με την ουσία και όχι της υπεκφυγές με εορτασμούς για υπογραφές του 1950… Από την Ελλάδα ήρθε η πληροφορία ότι μπορεί να υπάρξει ένταση τον Ιούνιο με άξονα τις έρευνες για φυσικό αέριο – μια ανακύκλωση εν μέρει του καθεστώτος έντασης στο Αιγαίο. Αν μεταφερθεί το κλίμα την Κύπρο, προφανώς, οι επιδράσεις του θα είναι ευρύτερες [και για το φυσικό Αέριο και για την ΑΟΖ, αλλά και για τον τουρισμό – αν η Κύπρος μετατραπεί σε χώρο έντασης] ..Και για αυτό ακόμα και οι απορριπτικοί κατανοούν ότι το τελευταίο που χρειάζονται είναι ..παληκαρισμούς. Οπότε, τώρα όλα είναι σχέδια της Τουρκίας. Αλλά τα γεγονότα είναι ότι, αν δεν λυθεί το κυπριακό, οι διαφιλονικουμένας περιοχές όσον αφορά την ΑΟΖ, αλλά και όσον αφορά στη διαχείριση του φυσικού αερίου, αφού οι ελληνοκύπριοι διατείνονται ότι εκπροσωπούν τη δικοινοτική πολιτεία, αλλά αποκλείουν τους τουρκοκύπριους], θα μετατραπούν σε ανοιχτές πληγές έντασης… Και ποιός θα στηρίξει ενεργά τους ελληνοκύπριους, πολύ φαίνονται [μερικοί πολιτικοί έστω] να θέλουν από την μια αυτήν σφραγίδα της κυριαρχίας ενός δικοινοτικού κράτους, αλλά στην ουσία κωλοβαρούν για να διαχειρίζονται μονοπωλιακά το ό,ποιο φυσικό αέριο βρεθεί [και όπου τους επιτραπεί, όπως είναι τα γεωπολιτικά δεδομένα, αν τα δει κανείς περιφερειακά και όχι από τις φαντασιώσεις της νότιας Λευκωσίας] όπως κάνουν και με το κράτος, αν τους πιστωθεί και η κρίση των συνομιλιών;
Σε μια ενδιαφέρουσα είδηση, ο κ. Αναστασιάδης μίλησε με τον Αμερικανό υπουργό εξωτερικών, και αυτός μίλησε επίσης με τον κ. Ακιντζή. Εδώ ο Φιλελεύθερος, κατάφερε, έστω και μια φορά την εβδομάδα, να κωδικοποιήσει την πραγματικότητα, αντί να βγάζει κήρυγμα μέσω του πρωτοσέλιδου: «ίσες αποστάσεις». Και ταυτόχρονα, η Ρωσία [που συνομιλεί πλέον και με την Τουρκιά, αλλά και τις ΗΠΑ] για την ανατολική Μεσόγειο έβγαλε ανακοίνωση, στη Μόσχα, καλώντας του δυο ηγέτες να μην αφήσουν να τους χωρίζει το παρελθόν, και η Ιστορία. Συγκλίνουν εξωτερικές δυναμικές σε ένα εσωτερικά ρευστό τοπίο, όπου  η μικροπρέπεια συνυπάρχει με την εν δυνάμει ιστορική στιγμή…







[2] Εδώ θέλει να απαλλαγούν και όσοι επιτέθηκαν στο προεδρικό το 1974, γιατί ήταν, λέει, στρατιώτες, αλλά ταυτόχρονα ο ίδιος αγωνίζεται για να μην υπάρξει καμία ευθύνη στις ελληνικές αρχές που διέταξαν το πραξικόπημα –  γιατι δεν πρεπει, λεει, να λεγεται οτι έγινε «ελληνική εισβολή». Άρα οι εξωγήινοι το έκαναν…
[3] Το πιο κραυγαλεο και σκανδαλωδες και κραυγαλεο παράδειγμα ήταν αλλαγή του Καϊάφα ως μάρτυρα με ένα άλλο φίλο του κ. Λίλλη, όταν ο Κσϊφας προσλήφθηκε στην Ομόνοια και.... ξαφνικά ξέχασε τί υποσχέθηκε να πει για τον Λίλλη... Και ο δικαστής απλώς έγραψε αυτή την κωμωδία με την έκφραση «γλαφυρή κατάθεση».
[4] Και τελικα το σκηνικο εδωσε και την ευκαιρια στον Λιλληκα να το παιξει και καπως ..πιο σοβαρος από τους αλλους του απορριπτικου κεντρου. http://kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=263131

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου