27 Φεβ 2017

…Η σοφία των ιθαγενών καθώς ακολουθούν τον τυφλοπόντικα της ιστορίας στα υπόγεια της…

Καλό μας ταξίδι στα κατασκότεινα υπόγεια της ιστορίας :)




Το πιο κάτω σχόλιο γράφτηκε στα πλαίσια μιας συζήτησης ατόμων του εξωθεσμικού χώρου για την ιστορική συγκυρία αλλά τζαι την αλληλοδιασταύρωση δομών τζαι της πράξης των κινημάτων. Είναι τεκμήριο της σύνθεσης που ακολουθεί υπόγεια διαδρομή, κάτω από την πληκτική επιφάνεια πολιτικών που φακκούν πόρτες για να πουλήσουν πνεύμα και να κατασκευάσουν θεάματα... που μιλούν για λύσημ ενώ υφαρπάζουν τη γη τουρκοκυπρίων που αγωνίστηκαν για τη διαφύλαξη των περιουσιών των ελληνοκυπρίων στη βόρεια Κύπρο... που φωνάζουν για την Κυπριακή Δημοκρατία ότι θα γίνει εκλιπούσα και ταυτόχρονα ψηφίζουν να γιορτάζεται μια συλλογή υπογραφών για την... Ένωση... Τέτοια πληκτικά θεάματα, ενώ ζούμε σε έναν πολλαπλά οριακό / συνοριακό σημείο του χώρου και του χρόνου…

…Όταν προς το τέλος των προπτυχιακών μου σπουδών έπρεπε να επιλέξω τομέα σπουδών τζιαι να αποφασίσω προς τα που ήθελα να κινηθώ, εβρέθηκα μπροστά που ένα τεράστιο δίλημμα: που τη μια, πολιτική φιλοσοφία τζιαι κοινωνική θεωρία, που την άλλη ιστορική τζιαι πολιτική κοινωνιολογία.

Για το πρώτο, οι αναφορές εν γνωστές τζιαι πολλοσυζητημένες: νεαρός Μαρξ, Μπακούνιν, Κροπότκιν, Λούκατς, Γκράμσι, Κορς, Μπλοχ τζιαι Σχολή της Φραγκφούρτης, με τα σκίτσα του Μαρκούζε τζιαι του Μπένγιαμιν να κατέχουν περίοπτη θέση πάνω που το φοιτητικό μου γραφείο, κάπου σ' ένα διαμέρισμα στα Εξάρχεια.

Για το δεύτερο, οι πλείστες εκ των βασικών αναφορών εν εξίσου γνωστές τζιαι πολλοσυζητημένες: Πολάνιυ, Μπάρινγκτον Μουρ, Σκόπκολ, Βάλλερσταϊν, Τίλλυ τζιαι Τάρροου, δηλαδή θεωρίες των επαναστάσεων, της συλλογικής δράσης, των κοινωνικών κινημάτων τζιαι της συγκρουσιακής πολιτικής.

Όμως, νιώθω ότι υπάρχει ένα όνομα που στο δεύτερο τομέα μάλλον επαραγνώρισα στις μεταξύ μας συζητήσεις: ο Τσάρλς Ράιτ Μίλλς. Τζιαι για να μεν χαθούμε στην φλυαρία, οφείλω να σου πω ότι υπάρχει ένα πράμα, που τουλάχιστο για μένα, αποτελεί μάθημα ζωής στην πορεία της κοινωνιολογικής ανάλυσης τζιαι κυρίως της «φαντασίας» που μας οδηγεί στην «πράξη»:

“Neither the life of an individual nor the history of a society can be understood without understanding both. Yet men do not usually define the troubles they endure in terms of historical change and institutional contradiction. [...] The sociological imagination enables us to grasp history and biography and the relations between the two within society. That is its task and its promise. To recognize this task and this promise is the mark of the classic social analyst. [...] And it is the signal of what is best in contemporary studies of man and society. No social study that does not come back to the problems of biography, of history and of their intersections within a society has completed its intellectual journey”.

Τζιαι για να γίνει ξεκάθαρο τούτη ήταν τζιαι ένει η ανάλυση της φράσης / αιτιώδους σχέσης μεταξύ των δύο σκίτσων του Μαρκούζε τζιαι του Μπένγιαμιν:
"It is only for the sake of those without hope that hope is given to us".

Η υπενθύμιση της φράσης του Μπενγιαμίν, εν τω μέσω ενός τόσο βαριού πολιτικού χειμώνα που διανύουμε, θα ήταν κενή, αν δεν αναλογιζόμασταν ότι την έγραψε λίγο πριν να προσπαθήσει να περάσει τα σύνορα τζιαι να επιλέξει να αυτοκτονήσειμ παρά να πιαστεί που τζιείνους που ο Χορκχάιμερ τζιαι ο Αντόρνο, στη «Διαλεκτική του Διαφωτισμού», ονόμασαν «δουλικούς ειδήμονες του νέου ανθρωπισμού», τους «σιδερόφρακτους φασίστες».

Τζιαι προφανώς, όταν ο Μαρκούζε έγραφε τον «Μονοδιάστατο Άνθρωπο», αρχές προς μέσα της δεκαετίας του '60 (μια εποχή που ελάχιστοι μπορούσαν να φανταστούν τί θα επακολουθούσε μερικά χρόνια αργότερα) τζιαι κατέληγε με τη φράση του Μπενγιαμίν, ουσιαστικά, όχι μόνο δεν παραγνώριζε, αλλά αντίθετα υποδαύλιζε την κοινωνική έκρηξη, την ρήξη τζιαι την ανατροπή της «Παγκόσμιας Επανάστασης του '68».
[...]
…Κατασκότεινες σκέψεις απαισιοδοξίας, βγαλμένες που τις σελίδες των «Ανθρωποφύλακων», των «Συντρόφων που Σκοτώθηκαν Νωρίς», του «Σεβάχ του Αριστερού» τζιαι τζιείνων που «Πάλεψαν για τη Ζωή». Ο Κοροβέσης, ο Μίσσιος, ο Οικονομάκος τζιαι ο Βαρνάβας έννεν απλές ιστορικές αναφορές ματαιωμένων ελπίδων τζιαι χαμένων αγώνων, αλλά ούτε απλές φιλολογικές αναφορές της βαρβαρότητας που μας επιβάλλει ο καπιταλισμός, σε οποιαδήποτε μορφή του, είτε τούτη ονομάζεται εθνικισμός – φασισμός – ναζισμός, είτε Νέα Δεξιά (νεοσυντηρητισμός, νεοφιλελευθερισμός τζιαι οικονομισμός). Πρωτίστως, εν το φως στην άκρη του ιστορικού τούνελ της ανθρώπινης τζιαι κοινωνικής απελευθέρωσης. Όσο βάρβαρη τζιαι αν ένει η κατασκότεινη διαδρομή, οφείλουμε να την διανύσουμε για να μεν αφήκουμε στην μέση ότι εξεκίνησαν άλλοι σύντροφοι πολλά πιο πριν που εμάς. Τζιαι μέσα στη βαρβαρότητα της συγκυρίας οφείλουμε κυρίως να θυμούμαστε ότι «το αδικαίωτο, η σκοτεινή όψη του φεγγαριού, δεν πετιέται στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας, αλλά είναι η τροφή του μέλλοντος». Ο Ρουσώ, που με θράσος εκατομμυρίων πιθήκων επικαλούνται οι Νέοι Δεξιοί, χωρίς να έχουν καταλάβει καν τί σημαίνει «Κοινωνικό Συμβόλαιο» τζιαι «Λόγος περί της Ανισότητας» σημειώνει εξίσου ποιητικά: «ότι σήμερα θεωρείται ανατρεπτικό, αύριο θα αποτελεί την φυσική τάξη πραγμάτων»...
Καλό μας ταξίδι στα κατασκότεινα υπόγεια της ιστορίας :)

Ένας ακόμα που τους τελευταίους αγριόσιοιρους τ' Ακάμα 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου