20 Φεβ 2017

Η «λύση» ως ευκαιρία κοινωνικής αναδόμησης



Του Γιώργου Ζήκα


Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει πολιτικός σχηματισμός στην Κύπρο προς την κατεύθυνση της κοινωνικής αναδόμησης με ευκαιρία τη «λύση». Οι επικρατούσες σήμερα πολιτικές (και στις δυο «κοινότητες») εμμένουν στην υπάρχουσα κατάσταση και δεν ρισκάρουν ριζοσπαστικές αλλαγές στην κοινωνία. Αντιθέτως επιθυμούν να μεταβούν στην επόμενη μέρα χωρίς τριγμούς και αναδομήσεις.

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου ως πολίτη του νέου κράτους όπου η μείωση των αποδοχών και η ανεργία θα αποτελούν κατά κύριο λόγο στρατηγικές διακυβέρνησης; Πώς μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου ως μέλος κράτους όπου «ο διάλογος» θα γίνεται με κλειστές πόρτες και το ρουσφέτι δεν θα έχει ποινικοποιηθεί; Τι είδους πολίτης θα είσαι όταν οι κρατικοί υπάλληλοι και οι συντεχνιακοί ανάγονται σε «παράγοντες» και ταυτόχρονα αποτελούν τη βασική δεξαμενή άντλησης των ψηφοφόρων της εκάστοτε κυβέρνησης; Γιατί, ως πολίτης, να νομιμοποιείς το απάνθρωπο σύστημα υγείας και την υποκριτική φιλανθρωπία μέσω των «κοινωνικών παντοπωλείων» κι εράνων; Τέτοια διακυβέρνηση θέλουμε στο νέο κράτος;
 
Μπορούμε να δράσουμε; Ναι. Γνωρίζουμε ότι η ανισότητα (πλούτου, φορολογίας, εργασίας, αμοιβών κλπ.) είναι συνειδητή κατασκευή και ως εκ τούτου πάλι συνειδητά μπορεί να αναιρεθεί. Θα βρίσκαμε συμμάχους ή θα αφυπνούσαμε πολλούς (πχ. τους ακαδημαϊκούς) στην Κύπρο αλλά και στον κόσμο για να υποστηρίξουν την προσπάθεια ενός «μικρού λαού» που θέτει στον πυρήνα της αλλαγής τον άνθρωπο και τα ταξικά προβλήματα. Ακόμα και οι ιστορικά «εχθροί του έθνους» θα στερούνταν επιχειρημάτων, όταν δυναμιτίζαμε το διαχωρισμό των ανθρώπων με κριτήριο την εθνότητα. Γνωρίζουμε επίσης ότι εχθρός του ανθρώπου, της δικαιοσύνης, της ευθύνης, της αλληλεγγύης, κλπ. δεν είναι τα «έθνη», αλλά αυτοί που τα κατασκευάζουν και τα χρησιμοποιούν. Τη φαντασίωση του έθνους θα μας την εκριζώσει μια και καλή η ενασχόληση με την ουσία: τα κοινωνικά θέματα, τα οποία είναι απολύτως κοινά για κάθε κάτοικο του νησιού, των «μητέρων πατρίδων» και όχι μόνο. Ξένη δεσποτεία αλλά και ντόπιος στρατός τα οποία θα αφαιμάσσουν ματαίως το εισόδημα των εργαζομένων δεν έχουν νόημα σε παρόμοια προσέγγιση.
 
Πρωτίστως απαιτείται μια βαθιά και άμεση ρήξη με τη μισαλλόδοξη και υποκριτική Εκπαίδευση προς την ανόρθωση μιας Παιδείας που να αναδεικνύει τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα και τις ταξικές διαφορές και να διαμορφώνει ανθρώπους διεκδικητές. Σταδιακά, μέσα από ανοιχτό διάλογο και πολιτική διαπραγμάτευση, μπορούμε να εδραιώσουμε τη συνεργασία και την αμοιβαία ευθύνη στο ενιαίο κράτος. Δεν υπάρχει ηγέτης, και μάλιστα καβάλα σε άσπρο άλογο, για να μας οδηγήσει. Όλα είναι θέμα Παιδείας, ταυτόχρονης συλλογικής αφύπνισης και συμμαχιών.

Και για να μιλήσουμε με «όρους της αγοράς», η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων αποτελεί την καλύτερη επένδυση. Κι ας επιχειρήσουμε να φανταστούμε την ευμάρεια του νησιού αν οι πλουτοκράτες της ΕΕ ικανοποιήσουν το πάθος τους για οικονομική επένδυση στην κατασκευή υποθαλάσσιου οδικού τούνελ που να ενώνει την Καρπασία με την Αττάλεια (στην κυριολεξία, να εισπράττουν μέρος των διοδίων). 
Το κράτος δικαίου ας αποτελέσει την πεμπτουσία όλων των κατοίκων του νησιού. Τι θα σε ενοχλούσε αν ο Πρόεδρος της Κύπρου θα ήταν «Τούρκος» ή «Έλληνας», αλλά θα επέστρεφε αυτά που σου έκλεψαν, θα δήμευε την περιουσία των κλεφτών, θα αμειβόσουν ισότιμα και θα ζούσες χωρίς το άγχος της ανεργίας και της εγκληματικότητας;
 
Σαφώς και θα υπάρχουν αντιστάσεις ντόπιες και άλλες και με κάθε μέσο. Πρώτοι και καλύτεροι οι ντόπιοι «ειδήμονες» εντολοδόχοι στα ΜΜΕ, οι οποίοι θα «εκτιμήσουν» ότι η προαναφερθείσα προσέγγιση είναι απλοϊκή. Έτσι κι αλλιώς το ισχύον «σύστημα» διαθέτει αστείρευτη δεξαμενή μέσων (και βίαιων) για αποπροσανατολισμό από τα κοινωνικά θέματα. Παρόμοιο «σύστημα» θα το επιτρέψεις και στο ενιαίο κράτος;

Γιώργος Ζήκας
Λεμεσός, 15 Γενάρη 2017

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου