20 Φεβ 2017

Δελτίο εποχής: το άδειο πουκάμισο μιας συλλογής υπογραφών δεκαετίες πριν, το κυπριακό σαν προεκλογικό μπαλάκι, και η απόδειξη ότι ενώ η λύση περιβάλει την κοινωνία σαν το γεωπολιτικό πλαίσιο της θάλασσας, η ανάληψη ευθυνών, από όσους κατοικούν στην ξηρά είναι πια αναπόφευκτη – και αποκαθιστά επιτέλους την αναγκαία αλήθεια, ιστορικά και για το μέλλον… Ποιός θέλει τέλος πάντων να δεσμεύεται από τον πατριαρχικό αυταρχισμό και τα μαύρα σύννεφα του κλίματος της Μακρονήσου, της δεκαετίας του 1950;



Όταν θα βλέπουν σαν ρετρό ή θα αναπολούν στο μέλλον το τελευταίο επεισόδιο με τα θεάματα γύρω από τις υπογραφές του 1950, το αίσθημα του κωμικού θα είναι δύσκολο να αποφευχθεί. Και για την αστεία θέση ότι μια συλλογή υπογραφών πριν 67 χρόνια και για ένα θέμα που είναι σύμβολο καταστροφής για την μια κοινότητα και έντονης αντιπάθειας για μεγάλη μερίδα της άλλης κοινότητας, είχε οποιαδήποτε σημασία για να τιμάται, αλλά και γιατί αποκάλυψε και πάλι τον τρόπο που λειτουργεί η δημόσια σφαίρα μέσω προσπαθειών χειραγώγησης και υποβολής που δεν έχουν καν συναίσθησή των λογικών αντιφάσεων… Όσοι φώναζαν ότι κινδυνεύει η Κυπριακή Δημοκρατία, ξαφνικά στρατεύτηκαν για να σύνθημα πριν 67 χρόνια που είναι το ακριβώς αντίθετο της Κυπριακής Δημοκρατίας – και κανένας δεν ένοιωσε, καν, την ανάγκη να εξηγήσει την ασυναρτησία. Ακολούθως, όταν ο επικεφαλής της τουρκοκυπριακής κοινότητας έφυγε από την συνάντηση με τον επικεφαλής των ελληνοκυπρίων ενοχλημένος για την αγενή και απρεπή συμπεριφορά του τελευταίου, αυτοί που θέλουν να σταματήσουν οι συνομιλίες φώναζαν γιατί να φύγει ο.. Τουρκοκύπριος ηγέτης… Η ασυναρτησία ήταν τόσο διάχυτη και το θέμα τόσο κωμικό, που θα μπορούσε να περάσει το όλο ζήτημα στην κατηγορία της κωμωδίας που ακολουθεί την τραγωδία όταν η δεύτερη επαναλαμβάνεται σαν θέαμα. Όμως, το όλο σκηνικό είχε και αποκαλυπτικές στιγμές. Φάνηκε ότι μια μερίδα των ελληνοκυπρίων δεν φαίνεται να κατανοεί τις ευαισθησίες, έστω και τυπικά, των τουρκοκυπρίων. Και σαφώς το όλο θέμα ενισχύει τη θέση τους για ισομερή κατανομή των μηχανισμών λήψης αποφάσεων. Η απόφαση της μειοψηφίας της βουλής [λόγω της αποχής του ΔΗΣΥ για μικροκομματικούς εσωτερικούς λογούς] θα μπορούσε να επαναληφθεί σε οποιαδήποτε φάση.. Άρα στα ουσιώδη ομοσπονδιακά θέματα χάρις στη βοήθεια του ΕΛΑΜ, οι Τουρκοκύπριοι κέρδισαν το δικαίωμα πλήρους συμμέτοχης στη λήψη αποφάσεων… Και ανάλογα το ΕΛΑΜ δικαιολόγησε την ανάγκη κάποιας μορφής εγγυήσεων για την τουρκοκυπριακή κοινότητα..

Η κρίση κορυφώθηκε αυτήν την εβδομάδα  - με ένα είδος κλασικής κυπριακής σκηνής – με τσιγάρα για ηρεμία, πόρτες που φακκούν, αποχωρήσεις και φυσικά πολλαπλές παρεξηγήσεις. Ενώ, όμως, η αρχή της εβδομάδας κουβαλούσε ένα θριαμβευτικό τόνο για το απορριπτικό μέτωπο, το Σάββατο το τόνος ήταν πια μια ακόμα επανάληψη του «βουράτε γειτόνοι», κινδυνεύουμε…

Το ότι μια τέτοια κρίση αφέθηκε να εξελιχθεί είναι ενδιαφέρον. Αποκάλυψε τις αβεβαιότητες, τις αδυναμίες, αλλά και τα πραγματικά δεδομένα…

Η στρατηγική κίνηση της ακροδεξιάς, η προεκλογική υιοθέτηση της από το απορριπτικό κέντρο και η αμηχανία του ΔΗΣΥ…
Η εισήγηση του ΕΛΑΜ για αναφορά/εορτασμό της συλλογής υπογραφών για την ένωση το 1950, φαίνεται να είχε μια διπλή διάσταση για την κυπριακή ακροδεξιά – από την μια είναι μέρος των προσπαθειών της να βγει από την απομόνωση, και από την άλλη ήταν ένα δόλωμα με στόχο την ακροδεξιά του ΔΗΣΥ..
Η επιφανειακή δικαιολόγηση της εισήγησης περιλάμβανε την ρητορική της ενότητας. Για όποιον θέλει να αναζητήσει την γενεαλογία αυτής της ρητορικής, το αρχικό σημείο αναφοράς ήταν σαφώς η απόπειρα συγκάλυψης των ευθυνών της ακροδεξιάς για το έγκλημα του πραξικοπήματος [που άνοιξε την πόρτα στην εισβολή] και τις άμεσες ποινικές ευθύνες στελεχών της ακροδεξιάς για τα ποινικά εγκλήματα δολοφονιών δημοκρατικών πολίτων που αντιστέκονταν στηνγνωσιολογία πριν το 1974, αλλά και στα εγκλήματα τις μέρες του πραξικοπήματος και της εισβολής. Πώς έγινε εκείνη η συγκάλυψη; Με την επίκληση της.. ενότητας στο αγώνα της ΕΟΚΑ το 1955-59… Έτσι, αισχρά εγκλήματα και δολοφονίες αμάχων συγκαλυφθήκαν γιατί οι ένοχοι, κρυφτήκαν πίσω από τους συνδέσμους αγωνιστών της ΕΟΚΑ, γιατί δήθεν ήθελαν κάτι που κάποτε ήταν θετικό [λες και ήταν τόσο ανόητοι που δεν μπορούσαν να καταλάβουν την ιστορική εξέλιξη] κοκ. Υπήρχε, βέβαια, από την αρχή ένα ψέμα ακόμα και στην αναφορά στο παρελθόν – η ΕΟΚΑ δεν έκφραζε ενότητα, ήταν μια οργάνωση της δεξιάς η οποία μετατράπηκε το 1957-58 και σε όργανο ακροδεξιών επιθέσεων εναντίον της αριστεράς. Δεν ανήκαν όλοι στην τάση του Γρίβα – όπως φαίνεται από τις περιπτώσεις του Μάτση και του Αυξεντίου. Αλλά ο θάνατός τους [των Αυξεντίου – Ματση] χρησιμοποιήθηκε για να συγκαλύψει/ξεπλύνει τα εγκλήματα. Ούτε ένας από τους δολοφόνους είτε του 1958, είτε της περιόδου 1972-74 δεν διώχθηκε ποινικά.. Οπότε με αυτό το μοντέλο, το ΕΛΑΜ, ως είδος συνέχειας της ακροδεξιάς ανάσυρε από το παρελθόν τις συλλογές υπογραφών για να εμφανιστεί… σαν μέρος της ενότητας.

Και όπως η αρχική ΕΟΚΑ χρησιμοποιήθηκε παραπλανητικά [για αυτό δεν συζητούνται οι μελανές της σελίδες και δικαιολογείται με αυτό που «πέτυχε», όταν απέτυχε – την ανεξαρτησία δηλαδή] έτσι και η συλλογή υπογραφών αφαιρέθηκε από το ιστορικό της πλαίσιο, και ονομάζεται «δημοψήφισμα» λες και ήταν τόσο ηλίθιοι οι άνθρωποι τότε, που δεν μπορούσαν να ψηφίσουν… Υπέγραψαν, γιατί η ακροδεξιά είχε αναλάβει την εθναρχια και η ελληνοκυπριακή κοινότητα ζούσε σε καθεστώς σκιάς της Μακρονήσου..

Οι απορριπτικοί του Κέντρου με μια κίνηση εκπληκτικού καιροσκοπισμού, υιοθέτησαν την εισήγηση και ταυτίστηκαν με το ΕΛΑΜ.. Η ιστορική υποκρισία των ηγετών έστω των 3 κομμάτων [ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Συμμαχίας] μπορεί να καταγραφεί σαν ιστορικό τεκμήριο. Ο Λιλλήκας είχε γράψει και ακαδημαϊκά κείμενα για την περίοδο της ΕΟΚΑ ως είδος καπετανάτων – και δημοσίευσε μάλιστα και σχετικά κείμενα, όταν αναζητούσε καρέκλες στον Βασιλείου… Τώρα εξάγνιζε και την ακροδεξιά του ‘74 και τα καπετανάτα, που στο όνομα της ένωσης είχαν εξαπολύσει εκστρατεία τρομοκρατίας ενάντια της αριστεράς την δεκαετία του 1950.. Ο Σιζόπουλος ήταν επικεφαλής της επιτροπής για τον φάκελο της Κύπρου, και ήξερε πολύ καλά που κατέληξε η ενωσιολογία. Σιώπησε βολικά. Και ο Νίκολας Παπαδόπουλος είναι σε μια θέση ως γιος ενός πολιτικού που συνειδητά είχε δηλώσει [και έκτισε ανάλογα την πολιτική του εικόνα και ιστορική συνεισφορά] ότι τελικά ήταν λάθος που δεν εκτιμήθηκε σωστά η ανεξαρτησία του 1960, και έγινε σύμβολο της υπεράσπισης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και ο γιος του πήγε και ταυτίστηκε με την ακροδεξιά που ηταν ο ιστορικος του αντιπαλος και στο πραξικόπημα και προηγουμενως  - ο Τασσος στα ματια της ακροδεξιας ηταν εντονα μακαριακος και ανεξαρτησιακος..
Ο καιροσκοπισμός του Κέντρου είχε διπλό στόχο – μπορεί και να έλπιζαν σε κάποιο μπλόκο στις συνομιλίες, αλλά ουσιαστικά έλπιζαν, όπως και το ΕΛΑΜ, να ανοίξουν σημεία κρίσης στον ΔΗΣΥ… Ήδη αλώστε από εκείνη την εβδομάδα της ψήφου στη Βουλή, το ΔΗΚΟ άρχισε να κινείται σε προεκλογικούς τόνους. Το απορριπτικό Κέντρο δεν ανησυχεί απλώς για τις συνομιλίες – θέλει να διαχειριστεί το ίδιο την διακυβέρνηση για την επόμενη περίοδο και για τις συνομιλίες και για το φυσικό αέριο. Και σε αυτό το στόχο φάνηκαν απολυτά διατεθειμένοι να εκλιπαρήσουν και τις μερικές χιλιάδες ψήφους του ΕΛΑΜ, αλλά και να ανοίξουν την πόρτα στην ακροδεξιά που είναι ακόμα στον ΔΗΣΥ.


Η ασυναρτησία της κυβέρνησης, του ΔΗΣΥ, και ο πανικός του Αναστασιάδη..


Η αντίδραση της κυβέρνησης και του Αναστασιάδη έμοιαζε πανικόβλητη. Ο ΔΗΣΥ ήταν διχασμένος – η αποχή από την ψηφοφορία ήταν ενδεικτική. Ο ΔΗΣΥ δεν μπορούσε να τοποθετηθεί δημόσια,[1] δίνοντας ουσιαστικά την εικόνα ενός κόμματος που συρόταν από το δόλωμα του ΕΛΑΜ. Η στάση του Αναστασιάδη ήταν χειρότερη – είναι μάλλον ξεκάθαρο ότι ο νυν πρόεδρος κινείται πια με προεκλογικό ημερολόγιο. Αυτό άλλωστε θα μπορούσε να το πει κάποιος από το περασμένο φθινόπωρο. Την προηγούμενη περίοδο, ουσιαστικά, γίνονταν επαναλήψεις πάνω στις προηγούμενες συγκλίσεις με μικρά βήματα σε διάφορους τομείς. Η ουσία των εναπομεινάντων κεφαλαίων [εδαφικού – περιουσιακού, και ασφάλειας] θα συζητούνταν τότε. Αλλά, τότε ακριβώς ο Αναστασιάδης ξεκίνησε μια σαφή προσπάθεια κωλυσιεργίας. Αρχικά, δεν δέχτηκε χρονοδιάγραμμα – θα μπορούσε κάποιος να πει ότι έστω εκεί έκανε μια κίνηση για να προφυλάξει τα νώτα του από τους απορριπτικούς στο εσωτερικό. Αλλά πώς θα προχωρήσει κάποιος σε λύση, αν δεν τοποθετηθεί δημόσια για θέματα με τα οποία διαφωνούν οι απορριπτικοί; Μετά τελικά δέχτηκε ένα είδος χρονοδιαγράμματος με συναντήσεις στο Μοντ Πελελάν, όπου και πάλι , ξαφνικά έβαλε τροχοπέδη. Σηκώθηκε και έφυγε για να πάει Αθήνα, και μετά οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες απέδωσαν την νέα καθυστέρηση στον Κοτζιά κοκ. Μετά και πάλι δέχτηκε διάλογο, με ανταλλαγή χαρτών, αλλά και πάλι συγκρατημένα. Ο Αναστασιάδης φαίνεται να θέλει να κρατήσει ζωντανό τον διάλογο, αλλά και να μην παίρνει ο ίδιος αποφάσεις. Η λογική ερμηνεία, πέρα από το ότι δεν είναι ιδιαίτερα τολμηρός [για να το πει κάνεις ευγενικά] για θέματα για τα οποία πρέπει να ξεκαθαρίσει τίνομίζει, είναι ότι προσπαθεί να κρατήσει από την μια τους οπαδούς της λύσης από την παράταξη του [και δεν μιλούμε, πια, μόνο για την κληριδική ελίτ, αλλά και για μεγάλα στρώματα προσφύγων αλλά και της μεσαίας τάξης. Ταυτόχρονα, όπως ανακάλυψε ο Αναστασιάδη το 2014 με το Μπαρπαρός, κανένας ξένος «φίλος» του δεν δίνει δεκάρα για αυτόν σε σύγκριση με τις σχέσεις τους με την Τουρκία… Αρα πρέπει να πηγαίνει συνομιλίες και να προσπαθεί να πείσει ότι θέλει λύση.. Και αν βέβαια του δινόταν στο χέρι μια εύκολη λύση, που θα του έδινε και κάποια παράταση στην εξουσία, φυσικά θα την δεχόταν… Από την άλλη το ιδεολογικό πλαίσιο της παράταξης μέχρι πρόσφατα βασιζόταν σε απηρχαιωμένες εθνικιστικές ρητορικές. Αυτά τα στρώματα τα φλερτάρει τώρα η ακροδεξιά και εν μέρει και το απορριπτικό κέντρο. Σε αυτό το πλαίσιο, η μάλλον φοβισμένη αντίδραση της παράταξης της δεξιάς, φαινόταν λες και πήγαζε από την ανάγνωση δημοσκοπήσεων που έδειχναν τις προεδρικές πιθανότητες του Αναστασιάδη να μειώνονται… Έτσι, αρχικά μετά την αποχή, ο Αναστασιάδης υιοθέτησε ένα εθνικό ύφος – σχεδόν αντιγραφή από τα απορριπτικά σχόλια. Γιατί να παραπονιούνται οι Τουρκοκύπριοι για το ψήφισμα αφού κάνουν εορτασμούς για την …εισβολή… Ήταν το πιο χαζό επιχείρημα που μπορούσε να σκεφτεί πρόεδρος, ο οποίος καμώνεται ότι εκπροσωπεί μια δικοινοτική πολιτεία, η οποία έχει ακόμα ως πολιτειακό ύμνο τον εθνικό ύμνο γειτονικής χώρας που βιώνεται ως εχθρός από την μια κοινότητα..

Το επεισόδιο στη συνάντηση της Πέμπτης είχε όλα τα χαρακτηριστικά της κυπριακότητας – και της πραγματικότητας. Τα καμώματα του ελληνοκυπριακού ηγεμονικού λόγου ήταν, όπως είναι συνήθως, κωμικά. Ξαφνικά, οι αρχισυντάκτες του Φιλελευθέρου και της Σημερινής συν των περισσοτέρων τηλεοπτικών καναλιών, ετοιμάστηκαν να κατηγορήσουν τον Ακιντζή για την αντίδρασή του. Τί μπορεί να περιμένει κανείς από ένα δημόσιο λόγο που για δεκαετίες καμωνόταν ότι δεν ήξερε ότι οι Τουρκοκύπριοι είχαν αγνοούμενους, ομαδικούς τάφους κοκ… Η συγκάλυψη και η λογοκρισία είναι μέρος ακόμα της νοοτροπίας των κλισέ της ελληνοκυπριακής δημόσιας σφαίρας. Και έτσι, άρχισε το συνηθισμένο εμβατήριο… ότι είναι υπερβολικός ο Ακιντζή. Το ότι η ένωση για την τουρκοκυπριακή κοινότητα ήταν η κραυγή με την οποία βρέθηκαν υπό επίθεση, εγκλωβισμένοι, και με θύματα σε ομαδικούς τάφους το 1974, μερικοί έκαναν ότι δεν το καταλάβαιναν… Το ενδιαφέρον, ωστόσο, ήταν ότι η ομοφωνία αυτή την φορά δεν ήταν καθολική.
Ακόμα και στον Φιλελεύθερο, ο Μιχαηλίδης και ο Βενιζέλος αγωνίζονταν του «rally the troops» [να κινητοποιησουν τα στρατευματα..»] στο εμβατήριο. Αλλά από την Χ. Χατζηδημητρίου μέχρι τον Π. Χαραλάμπους και τον σκιτσογράφο της πίσω σελίδας, κάτι δεν κολλούσε. Η παρελθοντολογία για τις υπογραφές του 1950 φαινόταν ελαφρώς κωμική, αν όχι ανόητη. Οπότε, αφού αυτό το σενάριο της ένδοξης στιγμής της ενότητας δεν έπαιξε [και η διαφωνία του ΑΚΕΛ, αλλά και διαφορων τασεων[2]στα social media] χάλασαν την παιδική χορωδία] η επόμενη εστίαση του θιάσου που στήνει της δημόσιες παραστάσεις επικεντρώθηκε στην δαιμονοποίηση του Ακιντζή γιατί έφυγε από τη συνάντηση… υπήρχε και πάλι μια απόπειρα να εκβιαστεί ένα είδος υποχρεωτικής ενότητας – ξαφνικά η μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ δέχθηκαν χωρίς δεύτερη λέξη την εκδοχή του Αναστασιάδη ότι ..έφυγε στα καλά καθούμενα ο Ακιντζή… Και ο Νικολάου με την Στέλλα Μιχαήλ στο ΡΙΚ ρωτούσαν θυμωμένοι τον Στεφάνου γιατί δεν πίστευε τον ..πρόεδρο… Η αλήθεια, βέβαια, ήταν ότι είχαμε μια ακόμα πληκτική παράσταση του Αναστασιάδη ..θυμωμένου. Είναι κουραστικό πια αυτό το θέαμα του κ. Αναστασιάδη… Ακριβώς γιατί είναι επαναληπτικό και μη πιστευτό ότι το δει κανείς ιστορικά… Ο κ. Αναστασιάδης θυμώνει, όταν νομίζει ότι τον παίρνει ή όταν θέλει να κερδίσει σαν παραπονούμενος… Στα πλαίσια της υστερίας του 1992, απειλούσε την Τσουγιοπούλου ότι θα της αφαιρέσει την τήβεννο, μετά όταν ανέλαβε στον ΔΗΣΥ έριχνε τασάκια. Αλλά, όταν βρέθηκε στο eurogroup το 2013, παρακαλούσε, αλλά ούτε πόρτες κτυπούσε, ούτε απειλούσε, ούτε πετούσε τασάκια. Καταλάβαινε τα όριά του. Όταν ανέλαβε την εξουσία, χρησιμοποίησε τα ΜΜΕ για μια αισχρή εκστρατεία bullying εναντίον του Π. Δημητριάδη, γιατί ήθελε έλεγχο της Κεντρικής, διόρισε τον Ρίκκο για να στήνει δίκες, και έκανε γενικές εκκαθαρίσεις… Έχει και τον μέχρι τότε φίλο του τον Ντάουνερ τον έδιωξε για να καλοκάτσει τους απορριπτικούς του κέντρου. Όμως, το 2014 κατάλαβε τα όρια των καμωμάτων του.
Ενδέχεται ότι τώρα να έλπιζε ότι με το να θυμώσει θα έκανε κάτι υπερ του ο Έιντε, ή ότι ο Ακιντζή θα ένοιωθε ότι πρέπει να υποχωρήσει. Αυτό που δεν φαίνεται να καταλαβαίνει ο κ. Αναστασιάδης είναι ότι κανένας δεν ενδιαφέρεται πια να τον καλοπιάσει. Ο κ. Ακιντζή έχει κάθε δίκαιο να θεωρεί αισχρή την απόφαση της βουλής των ελληνοκυπρίων [η οποία αναμεσά σε αλλά την μια το παίζει κοινοτική συνέλευση και την άλλη κοινοβούλιο της Κυπριακής Δημοκρατίας] μπροστά στο βίωμα της τουρκοκυπριακής κοινότητας και ο κ. Έιντε δεν μπορεί παρα να κατανοεί ότι έστησαν ένα δόλωμα οι απορριπτικοί και ο Αναστασιάδης, όχι μόνο τσίμπησε, αλλά είχε και την εντύπωση ότι θα τον βοηθούσαν να συγκαλύψει την πραγματικότητα. Στον Πολίτη, ο Κωνσταντίνου που λειτουργεί σαν φύλο συκής για μια εφημερίδα που λειτουργεί, πια, πλήρως σαν φερέφωνο του προεδρικού [την επόμενη του ψηφίσματος για τις υπογραφές ο Πολίτης κωμικά, όχι μόνο δεν είχε τίποτα στο πρωτοσέλιδα, αλλά ανακάλυψε και ..ομοφωνία των κομμάτων εναντίον του ΕΛΑΜ] ανέφερε ότι ο κ. Αναστασιάδης έλειπε για.. 45 λεπτά. Μεγάλο άππωμα, μεγάλη ανασφάλεια για την προεκλογική… Αλλά για τον κ. Ακιντζή, η προσβολή ήταν το κτύπημα της πόρτας… Αυτά τα καμώματα οι κύπριοι [έστω και αν οι νορβηγοί κάνουν τα στραβά μάτια] ξέρουν τί σημαίνουν – άμα δεν μπορεί καποιος να σεβαστει τον άλλο, και να πει έστω «συγνώμη, πάω να καπνίσω», τότε δεν μπορει να περιμενει πολλά. Και το να καμώνεται ότι οι άλλοι δεν ξέρουν ή ξεχνούν από ποιά παράταξη έρχεται και τί ευθύνες έχει αυτή η παράταξη για τα εγκλήματα που έγιναν, δεν είναι σοφή στάση..

Τελικά το Σάββατο ο Αναστασιάδης μετα από δυο εβδομάδες που βολόδερνε πανικόβλητος, άρχισε να συμπεριφέρεται κάπως ώριμα..Η κατάλαβε ότι αυτή ήταν η μονή ρεαλιστική επιλογή. Δήλωσε δημόσια ότι διαφωνεί με την απόφαση της Βουλής για τις υπογραφές, και όταν τα δίκτυα των απορριπτικών στα ΜΜΕ προσπάθησαν να ανοίξουν και μέτωπο επίθεσης ενάντια στο ΑΚΕΛ, γιατί ουσιαστικά προσπάθησε από την αρχή να ηρεμήσει το κλίμα – και δεν ήταν πειθήνιο/υποταγμένο στο κλίμα της υστερίας των ΜΜΕ, ο Αναστασιάδης έκφρασε και εκτίμηση…για το ΑΚΕΛ..
Πάντως ο Πολίτης ξεκίνησε ήδη την προεκλογική και έμμεσα ξεκαθάρισε ότι το κυβερνητικό στρατόπεδο θέλει ανθυποψηφιο της αριστεράς στο δεύτερο γύρο – προφανώς για να ξαναστηθεί η παράσταση δαιμονοποιησης της αριστεράς που ζήσαμε από το 2010-11 και μετα [ο Πολίτης αγκαλιά με τους απορριπτικούς στο μίσος ενάντια στην αριστερά – είναι ένα φιλμάκι που όποιος νομίζει ότι δεν θα το ξαναδεί από τον Πολίτη δεν έχει καταλάβει ακόμα το ρόλο/λειτουργία της εφημερίδας – σαν ρητορικής και σαν συμφέροντα]..Και σύμφωνα με την συγκεκριμένη στρατηγική θα γίνει προσπάθεια να διασπαστεί και ο χώρος του Κέντρου. Πίσω το 1998..Μερικοι δεν μαθαίνουν ποτέ προφανώς…Το κλίμα  για το κυπριακό σταθεροποιείται κάπως εν αναμονή του Απρίλη, αλλά ο ΔΗΣΥ κανει ήδη και προεκλογική…Όπως και οι απορριπτικοί. Οπότε το πώς θα συμπεριφερθεί πια Αναστασιάδης σαν δημόσιο πρόσωπο, είναι και αυτό ένα ενδιαφέρον θέμα…Έχει χάσει σαφώς μεγάλο μέρος από την παροχή  εμπιστοσύνης λόγω 2004 κοκ…



Και το ΑΚΕΛ και πάλι στο ιστορικό ρόλο της ενδιάμεσης δύναμης λογικής ..
Το ΑΚΕΛ, φυσικά, δικαιώθηκε από την οπτική της λύσης, ότι το δόλωμα του ΕΛΑΜ θα προκαλούσε την οργή των τουρκοκυπρίων. Και μετά την κρίση, ήταν και πάλι το ΑΚΕΛ που προσπάθησε να μεσολαβήσει για να πέσουν οι τόνοι. Και φυσικά, έγινε και αποδέκτης της δυσφορίας των απορριπτικών.

Ο ΔΗΣΥ, μάλιστα, φάνηκε για μια στιγμή, με τον Προδρόμου και τον Κυπριανού, να φλερτάρει με την ιδέα να φτιάξει και μέτωπο με τους απορριπτικούς. Ενάντια στο ΑΚΕΛ που έθεσε το θέμα, που έκανε κριτική στο ..πρόεδρο κλπ. Ήταν μια μίζερη παράσταση καταδικασμένη στην αποτυχία. Το scalp που θέλουν τώρα οι απορριπτικοί είναι του Αναστασιάδη με φόντο τις προεδρικές. Έτσι, όταν κουτοπόνηρα ο ΔΗΣΥ εισηγήθηκε τροπολογία να αποφασίζει ο υπουργός για τις γιορτές, που θα στείλει ανακοίνωση [για να κοπεί στα μουλωχτά η συλλογή υπογραφών] οι εφημερίδες και τα κόμματα του απορριπτικού κέντρου ήταν σαφή – «υποχώρηση για το χατίρι του ..Μουσταφά»…

 Ακόμα και η σκέψη ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να περάσει στα μουλωχτά είναι ανόητο. Και σωστά από τη δική του θέση ο Ν. Παπαδόπουλος έθεσε θέμα γιατί να μην ψηφιστεί κατάργηση της συγκεκριμένης ημερομηνίας, αφού ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ έχουν πλειοψηφία. Αλλά ο ΔΗΣΥ θέλει να περάσει το συμβιβασμό κρυφά. Μπορεί να γίνει η λύση στα κρυφά;
Αυτό που έδειξε, λοιπόν, τα όλο θέαμα ήταν δύο διαστάσεις του παρόντος:
1.    Προεκλογικά καμώματα, αλλά και τα όρια για το κυπριακό είναι σαφή από τις εξωτερικές δυναμικές… και οι ελληνοκύπριοι δεν είναι, πια, στη θέση του 2004… Ζούμε, ήδη, σε προεκλογική περίοδο και ο Αναστασιάδης είναι μάλλον ανήσυχος και φοβάται να πει ακόμα και τα αυτονόητα. Γενικά, αν δει κανείς την όλη πορεία των διαπραγματεύσεων τους τελευταίους 20 μήνες κινούνται με τον ίδιο ρυθμό – κάποιες δηλώσεις, κάποιες κινήσεις και μετά ..πάγωμα. Και τώρα, αναζήτηση παράτασης με διάφορες δικαιολογίες. Το ενδιαφέρον είναι ότι το εξωτερικό περιβάλλον φαίνεται να είναι πια αποφασιστικό ότι πρέπει να γίνει κάτι – όχι για το κυπριακό το ίδιο, αλλά γιατί το θέμα διαπλέκεται με ΑΟΖ, αγωγούς, σχέσεις Τουρκίας – ΕΕ κοκ και οι ε/κ δεν έχουν, πια, το πάνω χέρι. Και σε αυτό το πλαίσιο, οι απορριπτικοί μπορεί να φωνάζουν για ότι νά’ ναι, αλλά αυτό που φαίνονται να θέλουν περισσότερο από όλα είναι να πάρουν την εξουσία για να διαχειριστούν την επόμενη μέρα – και σε σχέση με το κυπριακό [για το οποίο θα υπάρξουν αλλαγές σαν είδος λύσης] αλλά και για το φυσικό αέριο το οποίο χωρίς λύση [ή κάποιας μορφής συμφωνία των 2 πλευρών και της Τουρκίας] δεν θα προκύψει…

2.    Μια καχύποπτη κοινωνία απέναντι στα έτοιμα εμβατήρια του παρελθόντος. Οι απορριπτικοί πέτυχαν μεν να μπλοκάρουν κάπως τη διαδικασία και να τρομοκρατήσουν τον ΔΗΣΥ και τον Αναστασιάδη, αλλά το όλο σκηνικό έδειξε ότι όσο περνά ο καιρός μπορεί να παραβλέπουν η να αγνοούν τις εξελίξεις στον εξωτερικό περίγυρο, αλλά στο εσωτερικό χάνουν έδαφος. Παρά την εκστρατεία και τον εμφανή, πια, συντονισμό [γραφεί μια ανοησία ο Ιγνατίου - αμέσως στήλη ο Μιχαηλίδης στο Φιλελεύθερο], μια μεγάλη μερίδα [και όχι μόνο της αριστεράς που τάχθηκε και θεσμικά εναντίον του όλου θεάματος των υπογραφών] εξέφρασε δυσφορία για την ανακίνηση ενός αρχαιολογικού, πια, θέματος – και τις επιπλοκές που προκάλεσε.

Η προσπάθεια να πουληθεί εκβιασμός για υποταγή σε μια επιβαλλόμενη ενότητα, δεν πούλησε όπως πριν… Ακόμα και η εκστρατεία [με την συμμετοχή του ΔΗΣΥ]  για να δικαιολογηθεί ο Αναστασιάδης για την όντως ανάρμοστη συμπεριφορά του να φωνάζει και να κτυπά πόρτες, δεν είχε την καθολική αποδοχή άλλων εποχών. Γεννιέται ισως μια άλλη δυναμική…






[1] Για μερες δεν μιλουσαν ουτε ο ΔΗΣΥ ουτε η κυβερνηση, εμχιρ που εμφανιστηκε ο Προσδρομου σαν σχεδον γραφικη φιγουρα που απαγγελει ένα ποιημα…Και φαινοταν ετοιμος να ξεκινησει με το «φταιει ο Χριστοφιας», και ειπε..Φταιει το ΑΚΕΛ, μαλον μετα θυμηθηκε ότι με τετοιες εμμονες και επαναληψεις δεν βγηκε καν βουλευτης και αρχισε να αναμασα το σεναριο που ανελαβε να προωθησει ο κουτοπονηρος Αβερωφ με την μεταφορα του θεματος στο υπουργειο. Ο Καδης αν μη τι άλλο βγηκε καπως πιο συνεπης και ειπε ότι ηταν περιττο το ολο θεμα
[2] Αναμεσα τους και αρκετοι που εμφανιζονται να δινουν πιστωση στον Αναστασιαδη να ..καμει κατι για την λυση..Ειναι μια ταση που τεινει να γινεται ανυπομονη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου