13 Φεβ 2017

Μια μικρή αναφορά στις ευχαριστήριες ανακοινώσεις των στελεχών και διάδοχων της ΤΜΤ προς το ΕΛΑΜ και τους άλλους παναϋρκότες της επιστροφής σε ένα ανύπαρκτο παρελθόν «ενότητας».. Όπως η 15η Ιουλίου έφερε την 20η Ιουλίου, έτσι και η αναφορά στην συλλογή υπογραφών σε εκκλησίες για προσάρτηση στην Ελλάδα το 1950, απλά σκόρπισε χαμογελα και αυτοπεποίθηση στους άτυπους τούρκους συμμάχους του ελληνικού εθνικισμού..


«Η εποχή της ωριμότητας .. είναι η έξοδος του ανθρώπου από την ανωριμότητα για την οποία φταίει ο ίδιος. Ανωριμότητα είναι η αδυναμία του ανθρώπου να μεταχειρίζεται το νου του χωρίς την καθοδήγηση ενός άλλου» Ι. Καντ λίγο πριν την Γαλλική Επανάσταση, αν και ταιριάζει απολυτά και στους αγώνες των ιθαγενών παγκόσμια να διεκδικήσουν την αξιοπρέπεια της ύπαρξης τους και να σταματήσουν να αντιγράφουν τον εξωτερικευμένο Άλλο της εξουσίας της εποχής του αποικισμού…

Το πλαίσιο. Μπακάλικο, η Βουλή – μικροκομματικές και μικροπρεπείς κινήσεις συναλλαγών και συνοικιακών εκβιασμών. Έτσι δεν ήταν και τότε άραγε;
Η απόφαση της Βουλής για εορτασμό [διστακτικά για να λεμε και την αλήθεια – με μικρή αναφορά συζήτηση η φυλλάδιο] της συλλογής υπογραφών του 1950 για αυτό που ονομαζόταν τότε «ένωση» ήταν ένα  τυπικό αποτέλεσμα μικροκομματικών συναλλαγών και παιχνιδιών που δείχνουν και το επίπεδο μερικών βουλευτών. Η ακροδεξιά θέλει να πιάσει ψήφους από τον ΔΗΣΥ, μερίδα του ΔΗΣΥ, εκτός από τις καρέκλες και τα ρουσφέτια, δεν έχουν καν καταλάβει ότι η θέση του κόμματος τους [με βάση τις διεθνείς του διασυνδέσεις αλλά και την κατανόηση των τοπικών συμφερόντων] είναι πολύ μακριά από αυτά που παπαγαλίζουν ακόμα σαν στελέχη κερκίδων που ωρύονται αντί να σκέφτονται. Σε αυτό το πλαίσιο και το Κέντρο, δηλαδή ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, πέρα από τα καιροσκοπικά σχήματα όπως του Λιλληκα και της Θεοχαρους με τους γραφικούς τύπους όπως τον Μυλωνά, έπαιξαν με το παιχνίδι του ΕΛΑΜ βλέποντας ότι ο ΔΗΣΥ είναι ανίκανος να εκφράσει με συνέπεια κάτι…
Η απόφαση βέβαια είναι προσβλητική πρώτα από όλα για τους ελληνοκυπρίους – θα έλεγε κανείς για όλους, αλλά ίσως να χρειάζεται να εξαιρεθούν όσοι ενδεχομένως ζουν με φαντασιώσεις μαρμαρωμένου βασιλιά [και σε αυτήν την περίπτωση βέβαια το φαντασιακό πάει για αυτοκρατορία παρα για το μικρό κράτος της χερσόνησου των Βαλκάνιων]. Και ακόμα και αυτοί βέβαια, φυσικά δεν θέλουν να γίνουν επαρχία και να τους κυβερνούν απεσταλμένοι των Αθηνών. Εν μέρει για αυτό άλλωστε και όλοι καμώνονται ότι αγαπούν την Κυπριακή Δημοκρατία…Φαντασθείτε να πείτε στο Μυλωνά ότι δεν θα παίρνει τον μισθό του από την Κυπριακή Πολιτεία και θα δείτε το κυπριακό του μένος…Το βαθύτατα προσβλητικό είναι το γεγονός ότι πέρα από το ότι η απόφαση θεωρείται από όλους ένα ακόμα καψόνι για τα παιδιά που θα ακούνε χαζές ιστορίες από βαριεστημένους καθηγητές/τριες, κουβαλά μέσα της ακόμα εκείνο το αίσθημα της δουλοπρέπειας, ότι κάποιοι άλλοι είναι ανώτεροι και ξέρουν καλυτέρα από τους κυπρίους…Σήμερα μπορεί να μην υπάρχει αυτό το αίσθημα – αλλά το 1950 αυτό θυμίζει…Ποια κοινωνία γιορτάζει στιγμές ανωριμότητας; Η ανάποδα ποιοι έχουν συμφέρον να γαντζώνονται από τέτοιες στιγμές χωρίς νόημα. Μέχρι και η στάση του Ελληνικού κράτους ήταν τόσο απαξιωτικη τότε, που μόνο σε έλλειψη αξιοπρέπειας θα μπορούσε να αποδώσει κάνεις μια ειλικρινή ταύτιση με εκείνη την ιστορική στιγμή…Αλλά βέβαια η αλήθεια είναι ότι κάνεις δεν ασχολείται με εκείνη την χρονική στιγμή του 1950 – αλλά απλά προσπαθεί να πουλήσει ότι «θυμάται και χαίρεται» στο σήμερα…στη σημερινή συγκυρία..
Αν δει κάνεις ρεαλιστικά και αναλυτικά τα δεδομένα η επίκληση της συλλογής υπογράφων του 1950 συνιστά μια σειρά από εξαπατήσεις: δεν ήταν «δημοψήφισμα» [δεν ψήφισε κάνεις σε μυστική ψηφοφορία με επιλογές όπως γίνεται σε όλες τις εκλογές, και έκαναν τέτοιες εκλογές τότε οι κύπριοι], αλλά και η συγκριτική του απόσταση από το σήμερα αναδεικνύει 2 επιπρόσθετες εξαπατήσεις:
Τότε βιώθηκε από την αριστερά, και ίσως τον Μακάριο, τον μελλοντικό αρχιεπίσκοπο, σαν απόπειρα μείωσης της έντασης, αλλά δεν ήταν «στιγμή ενότητας”. Οι διαχωρισμοί παρέμειναν, και μάλιστα η εθναρχια όχι μόνο υιοθέτησε [χωρίς να το παραδέχεται καν, έστω από αβρότητα «ενότητας»] εισήγηση της αριστεράς για συλλογή υπογράφων [και η αριστερά έκανε πολλές τέτοιες και για την ειρήνη και για αλλά θέματα] χωρίς να μιλά της [λες και ήταν μέρος μιας άλλης κοινωνίας η «έθνους»] αλλά επέμενε στον αποκλεισμό της αριστεράς από όλους τους θεσμούς – στους οποίους ηγεμόνευε η φιλοαγγλικη δεξιά σε συνεργασία με τους βρετανούς.
Και η μη ενότητα έγινε κραυγαλέα εμφανής τα επόμενα χρονιά με αποκορύφωμα τις δολοφονίες αριστερών το 1958 όταν δοκίμασαν να επικαλεστούν την συλλογή υπογράφων του 1950. Οι σφαίρες των μασκοφόρων του Γρίβα τους θύμισαν ότι δεν υπήρξε ποτέ ενότητα…ούτε το 1950, ούτε μετα. Για αυτό και ο Αδάμαντος το 1952 διακήρυξε το περίφημο «εγώ για την ένωση [σε αυτές τις συνθήκες] δεν θυσιάζω ούτε το μικρό μου δακτυλάκι»…Διότι και στο εσωτερικό της αριστεράς η τότε σύμπλευση με την εθναρχικά του υστερικού αντικομουνισμού δεν είχε ενιαία αποδοχή. Και όταν σήμερα επανέρχεται εκείνη η συγκυριακή συλλογή υπογραφών [που για την αριστερά ήταν και μια αμυντική κίνηση με φόντο την ήττα του ΔΣΕ στην Ελλάδα αλλά και τον συνδυασμό αντιαποικιακού κινήματος και ψυχρού πολέμου διεθνώς] και η μια από τις δυο παρατάξεις του τότε διαφωνεί, τότε τι σημαίνει; Ότι οι απόγονοι των μασκοφόρων του 1958, υποβάλουν «ενότητα» στα θύματα των εγκλημάτων τους; Διότι η τροπολογία προήλθε από αυτούς που όχι δεν απολογούνται/αμφισβήτησαν ακόμα τα εγκλήματα των μασκοφόρων στην Λύση και αλλού το 1958.. «Ενότητα» πάνω στο λιθοβολημένο πτώμα του Σάββα Μενοικου είναι προφανώς ένα χυδαίο ψέμα..
Η δεύτερη προβληματική παράμετρος αφορά το θέμα της ταυτότητας. Είναι πλέον δεδομένο και αποδεχτό [αφού μιλούμε για σχολεία και αρά την ακαδημαϊκή γνώση ευρύτερα] ότι οι ταυτότητες κατασκευάζονται ιστορικά και εξελίσσονται ανάλογα. Το 1950 οι ελληνοκύπριοι ολοκλήρωναν μια μετάβαση από την θρησκευτική σε μια εισαγόμενη εθνική [που φάνταζε εκμοντερνιστική] ταυτότητα…Από την δεκαετία του 1960, και σήμερα είναι διάχυτα εμφανές, υπάρχουν σαφείς διαφοροποιήσεις…Υπάρχει μια μερίδα που νοιώθουν Έλληνες, μια άλλη εξίσου μεγάλη μερίδα νοιώθουν μόνο Κύπριοι, και μια άλλη μερίδα βιώνουν ένα μείγμα των δυο [η ίσως και με λίγη ευρωπαϊκή σάλτσα]. Και αυτά παρα την σχολική προπαγάνδα…Οπότε τι λέει το ψήφισμα; Ότι η μερίδα που νοιώθει Έλληνες θα επιβάλει την άποψη της στα παιδιά των υπολοίπων; Διότι είναι λογικό ότι ενοχλήθηκαν οι Τουρκοκύπριοι που θέλουν λύση και χάρηκαν γιατί επιβεβαιώνει τον διαχωρισμό, οι Τουρκοκύπριοι εθνικιστές.
Αλλά το ερώτημα είναι ποια ανάγκη επιβολής και ανασφάλειας κάνει μερικούς να θεωρούν ότι έχουν ανάγκη [γιατί αυτό το ψυχαναγκαστικό σύνδρομο φαίνεται να λειτουργεί ] να επιβάλουν στους άλλους, την άποψη, βίωμα, οπτική τους; Σε αυτό το επίπεδο όχι μόνο δεν έχουμε ενότητα – αλλα μια αντιπαράθεση που οξύνει η αστεία, σε αυτό το πλαίσιο, επίκληση μιας ανύπαρκτης ενότητας στο παρελθόν. Σε αυτό το πλαίσιο η επίκληση της συλλογής υπογραφών είναι μια βαθιά συντηρητική προσπάθεια να πολεμήσει το παρόν. Και η πραγματικότητα του.
 Το ότι αυτή η τροπολογία συνόδευε μια συντηρητική στροφή στην εκπαίδευση προς την παπαγαλία και την αποστήθιση για τις εξετάσεις, ίσως να μην ήταν τυχαίο. Υπάρχει μια ανάγκη μερικών να επικαλούνται την επιβολή παρα τον διάλογο που θυμίζει και τις υστερικές ανακοινώσεις των 3 μητροπολιτών το 1972 εναντίον του Μακάρου γιατί «οδηγούσε» στην εκκοσμικευσης. Αυτό που δεν κατανοείται είναι προφανώς ότι τα κοινωνικά δεδομένα δεν πρόκειται να αλλάξουν με μια εκτός χώρου και χρόνου υπενθύμιση μιας αδιάφορης πια συγκύριας του παρελθόντος. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική και τα αποτελέσματα, όπως φαίνεται ήδη, θα είναι ανάποδα. Η συλλογή υπογραφών μετατράπηκε σε σημείο αντιπαράθεσης αντί ενότητας και θα τύχει αποδόμησης – όπως γίνεται ήδη – σαν μια περαστική στιγμή στον εκμοντερνισμό…
Τι εκφράζει πια ακόμα και η επίκληση εκείνης της ιδεολογίας που έφερε το 1974;
Η πλειοψηφία βέβαια δεν ασχολείται – και σιγά μην αφήσουν να τους πάρουν ότι έχουν κάποιοι από τα Βαλκάνια…ο γραφικός ρατσισμός του αρχιεπίσκοπου, του μαστρου του Μυλωνά, και του φίλου του ΕΛΑΜ, απέναντι στους Έλληνες είναι ιστορικά τεκμηριωμένος όταν αφορά οικονομικά ζητήματα. Γιατί λοιπόν επικαλείται κάτι το οποίο δεν θέλει;. Γιατί μια φαντασίωση δουλοπρέπειας που προβάλει εικόνες ταύτισης με την υποταγή [σε κάτι πέρα από την αυτονομία του ατόμου και της τοπικής κοινωνίας], κατασκευάζει ανθρώπους που αντί να σκέφτονται, φωνάζουν ότι θέλουν να τους κυβερνούν άλλοι…Μια τέτοια ιδεολογία είναι χρήσιμη για όσους μπορούν να την χρησιμοποιήσουν – για εμπόρους όπως τον αρχιεπίσκοπο λ.χ...Αυτή ήταν και δομικά η χρήση των εισαγόμενων εθνικισμών  κατά την διάρκεια των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα – προβάλαν μια ανωτερότητα άλλου, για να καταπιέζεται η τοπική διεκδίκηση δικαιωμάτων…Η ένωση έτσι και αλλιώς ήταν από την δεκαετία του 1940 ένα εργαλείο επιλεκτικής χρήσης για επιβολή των προυχόντων στους υπολοίπους,. Που δεν ήταν «καλοί Έλληνες» η «καλοί Τούρκοι», δεν αποδέχονταν τους διαχωρισμούς, την εκκλησία, ήταν κομμουνιστές  κοκ.
Η μονη ένωση που θα δέχονταν ο προύχοντες θα ήταν να τους διόριζε αυτούς του ελληνικό [η το τουρκικό] κράτος σαν νομάρχες. Αυτό ήταν και η φαντασίωση της ακροδεξιάς μετα το 1960, για αυτό και συνέχιζε να έρχεται Κύπρο ο Γρίβας, ο οποίος «γελοιοποιήθηκε εμφανιζόμενος’  όπως του είπαν στην Αθήνα μετα το 1959..Αναζητουσε κάποια καρέκλα και αυτός..
Ίσως ακόμα πιο χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η όλη νεκρόφιλη στροφή έγινε με το γελοίο επιχείρημα της ενότητας… Η έκρηξη οργής από όσους βίωσαν την απόφαση σαν προσβολή της αξιοπρέπειας τους σαν αυτόνομα όντα και όχι σαν δουλοπρεπείς ιθαγενείς, και όσων βίωσαν την απόφαση σαν χαζή πρόκληση για όσους αγωνίζονται για την λύση, ήταν εμφανές ότι η απόφαση δίχασε και μάλλον είναι μειοψηφική στην κοινωνία – στο βαθμό  για όσους ασχολήθηκαν με τέτοιο αστείο σκηνικό…
Οι προεκτάσεις όμως είναι επίσης ενδιαφέρουσες. Όσο το όλο σκηνικό ήταν απλά μια σελίδα στο βιβλίο της ιστορίας και η λογοδιάρροια των επίσημων ομιλιών της πρώτης Απρίλιου, το θέμα δεν περνούσε καν την αντένα της προσοχής…Τώρα θα έχει 5 λεπτά εστίαση. Αν ασχοληθεί κανείς, θα βρεθεί αναπόφευκτα μπροστά στο ψέμα του ονόματος…Δεν υπήρξε κανένα δημοψήφισμα όπως είναι οι δημοκρατικοί κανόνες με μυστική ψηφοφορία κλπ..Απλά  τις Κυριακές μάζεψαν υπογραφές στις εκκλησίες και υπέβαλαν  ότι έπρεπε να υπογράψουν – για να φύγουν οι Βρετανοί….Στην δημοκρατία συνήθως έχεις επιλογές – αυτή είναι η διάφορα από την δικτατορία. Τότε όχι μόνο δεν υπήρξε μυστική ψηφοφορία αλλά δεν υπήρχε καν διάλογος για επιλογές. Η άλλη επιλογή την οποία στήριζε μαζικά η αριστερά τα προηγούμενα χρόνια [με μαζικά συλλαλητήρια των 40,000 που ήταν πρωτοφανές για την τότε εποχή] των εκλογών για αυτοκυβέρνηση δεν ήταν καν στο τραπέζι των επίλογων…Και αν προχωρήσει ελαφρά η ερώτηση [και λογικά οι πολιτικοποιημένοι μαθητές/τριες θα ρωτούν] τότε θα αποκαλυφθεί ότι εκείνη συλλογή υπογραφών σε εκκλησίες θεωρούσε σαν στόχο την μετατροπή της Κύπρου σε επαρχία ενός κράτους με στρατόπεδα ασυγκέντρωτής για τους αντιφρονούντες – τέτοια φαντασίωση  «απελευθέρωσης»…Και σιγά σιγά θα γίνει και κατανοητό ότι η υπογραφή του 1950 ήταν μια πολιτικάντη κίνηση σε μια βαθιά διαιρεμένη κοινωνία…

Απλώς σήμερα θα είναι χρήσιμη για τον τουρκοκυπριακό εθνικισμό…Για μια ακόμη φορά ο καλύτερος του σύμμαχος. Είναι η γνωσιολογία…Το κακό των ελληνοκεντρικών εθνικιστών είναι ότι δεν κατανοούν ότι ανοίγουν οι ίδιοι τον λάκκο της αυτοαναίρεσης τους…



Ο Αχμέτ Τοκάι της εφημερίδας Kıbrıs, χαμηλόβαθμο στέλεχος της ΤΜΤ τη δεκαετία του 1960, αναφέρει σε χθεσινή ανάρτηση στο facebook: «Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Εάν δεν συναινέσει σε διαμοιρασμό της εξουσίας η ολοκληρωτικά ηγεμονική ελληνοκυπριακή κοινότητα και εάν επιμένει η διεθνής κοινότητα σε μη αναγνώριση της ΤΔΒΚ, τότε μια εναλλακτική επιλογή για να προστατευθεί η τουρκική ύπαρξη στην Κύπρο είναι η μετατροπή μας σε 82ο νομό της Τουρκίας. Δεν λέω ότι είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα, αλλά το ότι είναι μια εναλλακτική επιλογή. Είναι μήπως ξεκάθαρο τι θα φέρει η συνεχώς μεταβαλλόμενη συγκυρία;»



Ο Οζντεμίρ Γκιούλ, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος Εθνικής Ενότητας σε χθεσινή του ανάρτηση αναφέρει μεταξύ άλλων ότι: «... Οι συνομιλίες έχουν πλέον τελειώσει με μια μεγάλη απογοήτευση. Η απόφαση μάλιστα της ελληνοκυπριακής βουλής για εορτασμούς του δημοψηφίσματος της Ένωσης είναι ένα σημείο GAME OVER. Το ενδιαφέρον είναι ότι το κόμμα του κυρίου Αναστασιάδη δεν μπόρεσε να πει ΟΧΙ και επέλεξε την αποχή. Τι ωραία... Αυτή την απόφαση δεν την έλαβαν μερικοί φανατικοί νεαροί! Συγγνώμη ρε φιλέ αλλά μετά από αυτή την απόφαση η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, βασισμένη στην πολιτική ισότητα δεν είναι τίποτε άλλο, παρά όνειρο...».


Ο Ζορλού Τορέ, βουλευτής του Κόμματος Εθνικής Ενότητας, ένας από τους γνωστότερους εκπρόσωπους της ακροδεξιάς του πτέρυγας, αναφέρει σε σημερινή ανάρτηση του στο facebook: «Η ελληνοκυπριακή βουλή που αποφάσισε σχολικούς εορτασμούς για την επέτειο του δημοψηφίσματος του 1950 για ένωση, κορύφωσε την αντιτουρκική εχθρότητα. Οι δικοί μας ειρηνόφιλοι απογοητεύτηκαν. Πλέον δεν υπάρχει καμιά αναγκαιότητα συνέχισης των συνομιλιών. Οι διαπραγματεύσεις βλάπτουν τον Τουρκοκυπριακό λαό και την ΤΔΒΚ. Ας επικεντρωθούμε στις κοινωνικοοικονομικές μας λειτουργίες και ας υπερασπιστούμε την μητέρα πατρίδα, κάνοντας ευτυχισμένο το λαό μας. Ας μην ενοχλήσουμε κι΄ άλλο την ψυχή των μαρτύρων μας. Ας παραδώσουμε το εθνικό μας κράτος στις επόμενες γενεές ισχυρό. Ας υπερασπιστούμε το πνεύμα της 20ης Ιουλίου και της ΤΜΤ». 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου