15 Ιαν 2017

…ο Κυπριακός απορριπτικός λόγος την εποχή των fake news.. Τί να πεις για τις «ψεύτικες ειδήσεις», όταν οι διευθυντές σύνταξης συμπεριφέρονται, όπως το παραμύθι που πίστεψε τον εαυτό του και αγωνίζεται με υπεκφυγές για να λογοκρίνει την ιστορική πραγματικότητα;…Και όταν δεν τολμάς να δεις την πραγματικότητα απλώς κατασκευάζεις αυτό που φοβάσαι σαν συνέπειες των πράξεων/λόγου σου


«Δεν ζούμε στην εποχή της μετα-αλήθειας.. Ζούμε σε ένα κόσμος ψεμάτων ..και όσον αφορά τα ΜΜΕ, έτσι ήταν τα πράγματα για καιρό τώρα..» R. Fisk
«Το ψέμα τώρα πια.. επιπλέει ελεύθερα χωρίς να έχει καν την ανάγκη αναφοράς σε κάποιο είδος, έστω, απόδειξης..»  Fintan OToole of The Irish Times
Καθώς προχωρά η διαδικασία του κυπριακού, έστω και με θεάματα [όπως το «ιστορικό βήμα» της ανταλλαγής χαρτών, και η ανακοίνωση μιας «διεθνούς διάσκεψης» με ανοικτό ορίζοντα] φαίνεται να εκτραχύνεται και το άγχος του απορριπτικού μετώπου. Ήδη από τον Δεκέμβριο ο Όμηρος Αλεξάνδρου άρχισε την εστίαση στον «αλκοολισμό» του Αναστασιάδη [λες και είναι κάτι το νέο ότι πίνει], ο μητροπολίτης Πάφου το έριξε σε συνέντευξη στην τηλεόραση και από όλες τις μεριές προβάλουν, όπως χαρακτηριστικά σχολίασε κάποιος, ζόμπι του παρελθόντος… Είναι και αυτή η παρέλαση των ζόμπι μέρος της διαδικασίας λύσης – όλα αυτά τα κρυφά και δήθεν αυτονόητα του απορριπτικού λόγου, που ενισχύονταν για χρόνια από μερίδα του ηγεμονικού λόγου βγήκαν παρέλαση – και φυσικά, όχι μόνο τα κυπριακά. Ένας κύριος Κωνσταντόπουλος, κάποτε σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου, βγήκε με δακρύβρεχτες προβλέψεις ότι στις 12 Ιανουάριου θα ανακοινωθεί το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ένα είδος πραξικοπήματος ανάλογου με εκείνου με το οποίο ο Γιέλτσιν κατάλυσε στην ΕΣΣΔ και του.. Βισύ στην κατεχομένη Γαλλία του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Ότι νά’ναι.. Το ότι η 12/1 πέρασε και δεν έγινε τίποτε, δεν έχει σημασία. Οι λέξεις στον απορριπτικό λόγο χάνουν τη σημασία τους, γιατί ακριβώς επαναλαμβάνουν χωρίς να ενδιαφέρονται για την πραγματικότητα κλισέ που ελπίζουν ότι θα αγγίξουν βαθιές προκαταλήψεις και ψέματα…
Οι αντιφάσεις ως σύμπτωμα αποσύνθεσης ενός πτώματος… Το ότι ο κυπριακός ακροδεξιός λόγος αγάπησε τώρα την «Κυπριακή Δημοκρατία» δεν είναι ανέκδοτο – είναι ιστορική προσγείωση. Το ανέκδοτο είναι όταν η ακροδεξιά θυμάται τον Μάο για να στηρίξει, για ακόμα λίγο, τη μιζέρια της ναφθαλίνης του παρελθόντος, και τον Αστερίξ για να εκφράσει την δουλοπρέπεια της απέναντι στην ρωμαϊκή επιβολή του εθνικού κέντρου…
Σε αυτόν τον αχταρμά που παραδόξως θυμίζει τα πραξικοπήματα που κατασκεύαζαν οι Αμερικανοί [και οι δυτικοευρωπαίοι] σε διάφορες χώρες [Ουκρανία, Μολδαβία, Βουλγαρία κοκ], όταν ξαφνικά κατέβαζαν στο δρόμο όσους είχαν χάσει τις εκλογές να διεκδικούν ότι εκείνοι έπρεπε να κάνουν κυβέρνηση [γιατί είναι φιλοδυτικοί] ανακατευόταν ένα αμάλγαμα κλισέ από τα αριστερά στα δεξιά – ως είδος πληροφοριακού πραξικοπήματος. Όπως το έκανε το επιτελείο του Γιέλτσιν τότε. Αλλά αυτοί που τον αντιγράφουν τώρα, εδώ κάτω, καμώνονται ότι ξεχνούν τις αναλογίες. Όπως άλλωστε έγινε πρόσφατα [και όχι τυχαία το 2011] και στη Λιβύη και στη Συρία, όταν οι ισλαμιστές φορούσαν στο εξωτερικό τις ρητορικές της αριστερά – λαϊκή εξέγερση δήθεν, νέοι που διαδηλώνουν… Τελικά, τη φρίκη την είδαμε. Σε αυτόν τον τοπικό αχταρμά της ακροδεξιάς που φωνάζει για τα «αυτονόητα» που της έμαθαν στα σχολικά εμβατήρια, πουλάνε μερικοί ότι νά’ναι.. Από τα «100 χιλιάδες λουλούδια» του Μάο [τί σχέση να είχαν άραγε οι κόκκινοι φρουροί της πολιτιστικής επανάστασης που ήθελαν να γκρεμίσουν τα ιερά του παρελθόντος με αυτούς που πουλάνε τα έθνη, τις ορθοδοξίες και τα ψέματα του παρελθόντος;], ή το .. «γαλα[κ]τικό χωριό» [και ο καημένος ο Αστερίξ ως σύμβολο του τοπικού που αντιστέκεται στους εκπολιτισμούς ..των Ρωμαίων, τί σχέση μπορεί να έχει με τα κόμπλεξ όσων θέλουν, σαν μικροί Καίσαρες, να επιβάλουν τα έθνη του τους έμαθαν στα σχολεία, στα ανυπότακτα μυαλά και γλώσσα των κυπρίων ιθαγενών – που είναι οι πραγματικοί απόγονοι του μύθου της αντίστασης στο «πολιτιστικό/εθνικό κέντρο;]..
Και οι προνομιούχοι προύχοντες των ΜΜΕ, όπως ο κ. Α. Μιχαηλίδης του Φιλελεύθερου που αγωνίζεται να λογοκρίνει. Λέει συνειδητά ψέματα ή απλώς δεν ξέρει και αδυνατεί λόγω αυτοεγκλωβισμού να μάθει και να καταλάβει;. Είναι και το συμφέρον της καρέκλας βεβαίως…
Για να κατανοηθεί, λοιπόν, αυτή η αναμενομένη έκρηξη των ψεμάτων που υιοθετήθηκαν χωρίς σκέψη, από υποταγμένα μυαλά, ας αποκωδικοποιήσουμε μια σοβαροφανή εκδοχή του μύθου. Ο Άριστος Μιχαηλίδης, προς τιμήν του μερικές φορές αναγνωρίζει την ημιμάθεια του, όταν έχει να κάνει με ακαδημαϊκούς – αλλά μετά κουτοπόνηρα αρπάζεται από την εξουσία του [το να είσαι διευθυντής σύνταξης του Φιλελευθέρου, που είναι ότι είναι γιατί αντιστάθηκε στο φασισμό πριν το ‘74, αλλά εσύ να θέλεις να νομιμοποιήσεις μέχρι και αυτούς που έκαναν επίθεση στο προεδρικό την 15 Ιουλίου, δεν είναι απλώς εξουσία, είναι και ειδική θέση που δεν μοιράζεται τυχαία] και ρίχνει διάφορα – με τη σιγουριά ότι οι άλλοι δεν μπορούν να του απαντούν. Στο κάτω κάτω ο κ. Άριστος πληρώνεται -  να κάνει προπαγάνδα. Χρησιμοποιεί, δηλαδή, τη θέση του [ω ςδιευθυντής σύνταξης – με καθημερινή στήλη] για να βομβαρδίζει με τις απόψεις του. Και κωμικά συμπεριφέρεται λες και δεν καταλαβαίνει ότι είναι μέρος του κατεστημένου, και φυσικά δεν θέλει να ακούσει την λογική ερώτηση – καλά γιατί εσύ και η συγκεκριμένη άποψη [που επαναλαμβάνεται και από τους άλλους σχολιογραφους] έχετε προνομιακή μεταχείριση;
Η εξουσία που το παίζει.. κριτική.. Ακριβώς τα ίδια και την εποχή των σκανδάλων των τραπεζών. Πειθήνιος ο κ. Άριστος, όπως και η εφημερίδα στην οποία είναι διευθυντής σύνταξης - μετά το 2014 άρχισε να φωνάζει, να προσπαθεί να μετατοπίσει τις ευθύνες αλλού, και ποτέ δεν έδινε στην άλλη άποψη την ευκαιρία να εκφραστεί, ούτε και φυσικά να αρθρώσει το ερώτημα – καλά, εσύ γιατί σιωπούσες Άριστε; ..Εσύ γιατί συμπεριφερόσουν σαν φερέφωνο της τρόικα τον Σεπτέμβριο του 2012; Είναι, λοιπόν, η εξουσία του δημόσιου λόγου στην ελληνοκυπριακή κοινότητα – και ο ρόλος της είναι να λογοκρίνεις αυτά που «δεν επιτρέπονται”. Λογοκριτής και αναπαραγωγεας της κυρίαρχης άποψης είναι ο κ. Άριστος.. Και είναι όντως κωμικό να ακούς την παραπονιάρικη ψαλμωδία της εξουσίας – που σημαίνει συνήθως είτε ότι υπάρχει ρήγμα στο μέτωπο της ελίτ, ή ότι το κοινό αρχίζει να μην πιστεύει το επίσημο κήρυγμα.. Φυσικά, καλώς ακούγεται ο κ. Άριστος και κάθε άλλος εκφραστής του κατεστημένου. Άποψη είναι. Αλλά να ξέρουμε ότι το πρόβλημα της συγκεκριμένης άποψης δεν είναι ότι δεν ακούγεται – αλλά ότι θέλει να λογοκρίνει τις άλλες απόψεις. Φοβάται την άλλη φωνή…
Ξέρει και να απολύει ο κ. Άριστος για να μην ακούγονται και άλλες φωνές.... Ο τρόπος που στελεχωθήκαν οι στήλες του Φιλελεύθερου κραυγάζει για τη λογοκρισία που υπάρχει. Το τί επιτρέπεται..
Ένας παραπονιάρικος κατάλογος από το διευθυντή σύνταξης της εφημερίδας που πουλά τόσα φύλα όσα όλες οι άλλες εφημερίδες μαζί – αν αυτά δεν είναι γνωστά πως και τα γράφει ο διευθυντής σύνταξης;
Ας δούμε, λοιπόν, ένα κείμενο από μια αναφορά του κ. Μιχαηλίδη. Σε αυτό το κείμενο-παράγραφο ο κ. Μιχαηλίδης απαριθμεί μια σειρά από «αυτονόητα» για τον ίδιο που δήθεν ξεχάστηκαν. Το εντυπωσιακό είναι τα ψέματα που αραδιάζει. Υπάρχει πιθανότητα να μην ξέρει πραγματικά η να ψεύδεται συνειδητά. Υπάρχει άλλωστε και ένα κλασικό παράδειγμα – σε ένα διάλογο του [τρόπος του λέγειν διάλογο – ο Μιχαηλίδης σε συνδυασμό με τον Λ. Μαύρο, τα συγκροτήματα ΔΙΑΣ και Φιλελεύθερός δηλαδή, εξαπέλυσαν μια επίθεση το 2009-10 ενάντια στον Ρολανδο Κατσιαούνη και βομβάρδιζαν συνεχώς τον κορυφαίο κύπριο ιστορικό με αρλούμπες – που έπρεπε, όμως, να απαντά…] αποκαλύφθηκε η εκπληκτική ημιμάθεια του:[1]
Όταν ο κ. Κατσιαούνης αναφέρθηκε στο ότι εξαφανίστηκαν [απήχθησαν] 32 Τουρκοκύπριοι τον Μάιο του 1964, ο κ Μιχαηλίδης αποκάλεσε την αναφορά «κουβέντες του καφενέ». Οφείλει ένα διευθυντής σύνταξης να ξέρει τουλάχιστον τα ιστορικά γεγονότα; Οι συγκεκριμένοι Τουρκοκύπριοι αγνοούμενοι είναι καταγεγραμμένοι σε επίσημο κοινά αποδεκτό κατάλογο αγνοουμένων. Και όμως, με την άνεση της καρέκλας και της στήλης προσπαθούσε να κοροϊδέψει ένα ιστορικό που έλεγε την αλήθεια. Είναι αχάπαρος – διαφορετικά είναι ψεύτης. Ας μείνουμε, λοιπόν, στο αχάπαρος. ένας φανατικός που πίστεψε τα παραμύθια που του είπαν.
Ας δούμε, λοιπόν, πρώτα το κείμενο και μετα ας το αποκωδικοποιήσουμε.
Από το 1958, οι Ελληνοκύπριοι έχουν πρόσφυγες και νεκρούς και αγνοούμενους, τους οποίους ουδείς θυμάται πλέον. Παρότι τα ίχνη τους στον Ταχτακαλά και στον Άγιο Κασσιανό είναι ακόμα ορατά. Δεν είναι οι Ελληνοκύπριοι, που κουβαλούσαν όπλα από την Τουρκία και εκπαιδευτές αξιωματικούς, από την πρώτη μέρα που υπογράφτηκε η Ζυρίχη, για να πολεμήσουν τους συνεταίρους τους. Δεν είναι οι Ελληνοκύπριοι που έστηναν οδοφράγματα στους δρόμους προς Λεμεσό και Κερύνεια και πυροβολούσαν τους διερχόμενους, που πήγαιναν στα σπίτια τους με κομβόι για να γλυτώσουν τις ζωές τους. Δεν είναι οι Ελληνοκύπριοι που δολοφονούσαν όσους Τουρκοκύπριους μιλούσαν για ελληνοτουρκική φιλία.  Δεν είναι οι Ελληνοκύπριοι, που έβαζαν βέτο στην έγκριση των κρατικών προϋπολογισμών και των φορολογικών μέτρων για να παραλύσουν το κράτος ή στη δημιουργία μεικτού κυπριακού στρατού ή σε οτιδήποτε μπορούσε να δημιουργήσει κλίμα ειρηνικής συνδιαχείρισης του κοινού κράτους. Ούτε είναι αυτοί που λεηλατούσαν περιουσίες στις περιοχές, που αποφάσισαν να καθαρίσουν από τους γκιαούρηδες για να πετύχουν γεωγραφικό διαχωρισμό την ώρα, που υπέγραφαν συμφωνίες κοινού κράτους.  Ούτε είναι αυτοί που βομβάρδισαν με ναπάλμ την Τηλλυρία…
 http://www.philenews.com/el-gr/arthra-apo-f-a-michailidis/85/347159/tora-tha-plirosoume-logariasmous-anikanon

Και ένας έλεγχος της παραπονιάρικης λίστας της εξουσίας των δημοσιογραφικών προυχόντων: στέκει κάτι μπροστά στον καθρέφτη των τεκμηρίων, των αριθμών, των δηλώσεων και των γεγονότων;..Στα πόσα ψέματα και σε πόσες αντιφάσεις λέει κάποιος συγνώμη ή κοκκινίζει έστω από ντροπή; ..όταν ο απολογητής των δολοφόνων του Σάββα Μενοίκου, θέλει να το παίζει και υπερασπιστής του Καβάζογλου γιατί τον σκότωσαν.. οι άλλοι…
Ας αποκωδικοποιήσουμε, λοιπόν, τον λόγο του κ. Μιχαηλίδη, σημείο προς σημείο με βάση τα ιστορικά τεκμήρια.
Από το 1958 οι Ελληνοκύπριοι έχουν πρόσφυγες και νεκρούς και αγνοούμενους, τους οποίους ουδείς θυμάται πλέον.
Φυσικά είναι ρητορικό ψέμα ότι «δεν τους θυμάται κανένας». Ο επίσημος ελληνοκυπριακός λόγος θεωρεί ότι τα γεγονότα του 1963-64 ήταν.. τουρκοκυπριακή ανταρσία. Αυτό που δεν αναφέρεται, και αυτό λογοκρίνει ο κ. Μιχαηλίδης είναι το πώς βίωσαν οι Τουρκοκύπριοι εκείνη την περίοδο. Αλλά στο τέλος πέρα από τις αφηγήσεις υπάρχουν και οι αριθμοί. Ιδού από τις πηγές του ΟΗΕ [και θυμίζουμε ότι ήταν ο ΟΗΕ τότε που αναγνώρισε την Κυπριακή Δημοκρατία έστω και σαν καθεστώς εξαίρεσης για σύντομο διάστημα μετρά την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων]:
419 Τουρκοκύπριοι και 215 Ελληνοκύπριοι. Και αν υπολογίζει κανείς ότι οι τ/κ είναι το ένα πέμπτο των ε/κ τότε αντιστοιχούν 8 τ/κ θύμα  για κάθε ε/κ θύμα.
 Αυτά μάλλον προσπαθεί να λογοκρίνει ο διευθυντής σύνταξης.
Παρότι τα ίχνη τους στον Ταχτακαλά και στον Άγιο Κασσιανό είναι ακόμα ορατά.
Φυσικά τα ίχνη οποιουδήποτε έχει αναγκαστεί να φύγει είναι ..ορατά. Των Τουρκοκυπρίων είναι η δεν είναι ‘ορατά» στην Τοχνη; Στα Βροισια όπου κάηκε ολόκληρο το χωριό; Εδώ έχουμε ένα μονομερή συναισθηματισμό με σαφή προκατάληψη – το ζητούμενο είναι ότι την περίοδοι 1963-74 οι Τουρκοκύπριοι είχαν το ένα πέμπτο της κοινότητας του να εκτοπίζεται. Πώς να το κρύψεις αυτό; Και όμως τόσες δεκαετίες μετα..
 Δεν είναι οι Ελληνοκύπριοι, που κουβαλούσαν όπλα από την Τουρκία και εκπαιδευτές αξιωματικούς, από την πρώτη μέρα που υπογράφτηκε η Ζυρίχη, για να πολεμήσουν τους συνεταίρους τους.
Είναι πραγματικά κωμικό να φωνάζει κάποιος για τον εξοπλισμό των Τουρκοκυπρίων ακροδεξιών και να καμώνεται ότι δεν υπήρχε και η αντίστοιχη ελληνοκυπριακή οργάνωση «Ακρίτας». Το έχει παραδεχθεί ο Κληρίδης, ο Μακάριος έχει αναφερθεί [στην συνέντευξη στην Οριανα Φαλατσι] για τον ρόλο του Δ. Ιωαννίδη και το σχέδιο του για σφαγή των Τουρκοκυπρίων, και όμως ο κ. Μιχαηλίδης εκεί κολλημένος στο ρόλο και το παραμύθι του σε λίγο θα μας πει και ότι οι ελληνοκύπριοι δεν είχαν καμία προετοιμασία. Ευτυχώς που και ο Τάσσος στην ειλικρίνεια του ήταν σαφής: « Δεν επιμείναμε, βέβαια, και εμείς αδρανείς…. θα γινόντουσαν τα επεισόδια. Τα επεισόδια του Δεκέμβρη του 1963 ήταν τυχαία, εντελώς τυχαία. Και σε ώρα που εμείς δεν τα θέλαμε. Και τα απευχόμαστε. Αλλά αν δεν γινόντουσαν τον Δεκέμβρη θα γινόντουσαν τον Γενάρη, τον Φεβράρη, όταν οι δυο κοινότητες ήταν εξοπλισμένες μέχρι οδόντων και προετοιμάζονταν για δυναμική αναμέτρηση, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.» Αλλά για τον διευθυντή σύνταξη του Φιλελευθέρου, μόνο η μια πλευρά εξοπλιζόταν. Και απαγορεύεται να αναφέρεται το δεδομένο – ότι η πλειοψηφία είχε το πάνω χέρι και αριθμητικά και άρα στρατιωτικά…
Δεν είναι οι Ελληνοκύπριοι που έστηναν οδοφράγματα στους δρόμους προς Λεμεσό και Κερύνεια και πυροβολούσαν τους διερχόμενους, που πήγαιναν στα σπίτια τους με κομβόι για να γλυτώσουν τις ζωές τους.
Οδοφράγματα έστηναν όλοι αν και όταν μπορούσαν. Οι ελληνοκύπριοι έστηναν πολύ περισσότερα, αφού ελέγχαν το μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Πόση λογοκρισία μπορεί να κάνει κάποιος για να αποφύγει μια τέτοια αυτονόητη κατάσταση; Αλλά και πόσες ενοχές πρέπει να έχει κάποιος μετά από εκείνη την ιστορική γκάφα να αποκαλεί τους Τουρκοκύπριους αγνοούμενους του Μάιου του 1964, «κουβέντες του καφενέ», να καμώνεται ότι ξεχνά ότι απάγονταν τουρκοκύπριοι στην μέση του δρόμου μετα μεσημέρι;. Κατά τα άλλα η δικαιολογία των πυροβολισμών στην Κοφίνου το 1967 οδήγησε σε σφαγή αμάχων – και ο ΟΗΕ [που στήριζε την ελληνοκυπριακή διαχείριση της δικοινοτικής κυπριακής πολιτείας – άρα δεν ήταν «τουρκόφιλος»] θεώρησε υπεύθυνη την ελληνοκυπριακή πλευρά… Αλλά μπορεί η ρητορική μερικών να είναι ότι ο ΟΗΕ είναι καλός, όταν μας δίνει διαχείριση του κράτους και κακός όταν κατηγορεί εγκλήματα μελών της κοινότητας.
  Δεν είναι οι Ελληνοκύπριοι που δολοφονούσαν όσους Τουρκοκύπριους μιλούσαν για ελληνοτουρκική φιλία.
Εδώ η κωμωδία της μεροληπτικής ρητορικής φτάνει τα όρια του θράσους. Διότι η τουρκοκυπριακή δεξιά δολοφόνησε αριστερούς Τουρκοκύπριους που υποστήριζαν την συμβίωση – άλλα τους δολοφόνησε γιατί ήταν αριστεροί. Και αριστερούς δολοφόνησε και η ΕΟΚΑ, την οποία χρησιμοποιεί για νομιμοποίηση πολλών ο κ. Μιχαηλίδης. Και το χειρότερο – όταν η κυβέρνηση του Δ. Χριστόφια αποκατάστησε και τυπικά τους δολοφονημένους αριστερούς, τί έγραφε ο Μιχαηλίδης; Ότι δεν έπρεπε να γίνει γιατί μόνο οι σύνδεσμοι αγωνιστών [αυτοί δηλαδή που συγκαλύπτουν τους δολοφόνους] μπορούν να το κάνουν; Δηλαδή μόνο οι της ΤΜΤ μπορούν να αποκαταστήσουν τους δολοφονημένους Τουρκοκυπρίους αριστερούς; Ή μήπως το δυο μέτρα και δυο σταθμά κατάντησε πια τρόπος σκέψης μερικών; Οι δολοφονίες της ΤΜΤ είναι γνωστές – αλλά όποιος προσπαθεί να συγκαλύψει ένα τέτοιο φρικτό έγκλημα, όπως τον λιθοβολισμό του Σάββα Μενοικου στην αυλή της εκκλησίας του Λευκονοίκου, είναι αστείο να μιλά για τους νεκρούς της ΤΜΤ.. Αλλά είναι και το αίσθημα ντροπής μια αρετή, που μερικοί στον φανατισμό τους, δεν μπορούν καν να νοιώθουν φαίνεται. Τουλάχιστον, ας μην μιλάνε για δολοφονίες άλλων… ας μείνουν στις συγκαλύψεις. Και αφού στα ιστορικά τεκμήρια είναι κάπως αδύναμος ο κ. Μιχαηλίδης – ας δει την γεωγραφία: Ας δει που είναι το Λευκόνοικο, η Γύψου και η Μηλιά όπου έγιναν μερικά από τα πιο φρικτά εγκλήματα των μασκοφόρων της ΕΟΚΑ από τον Μάιο μέχρι τον Αύγουστο του 1958, ενάντια σε αριστερούς [μέχρι και γυναίκες πυροβόλησαν], και ας δει μετά πόσο κοντά είναι τα 3 τουρκοκυπριακά χωριά που έγινε η σφαγή τον Αύγουστο του 1974, Αλόα, Σανταλάρη, Μαράθα.. και μπορεί να καταλάβει… Πόση πιθανότητα είναι μια συμμορία φανατικών που συγκαλύφθηκε το 1958 [από τους συνδέσμους αγωνιστών] να ήταν και ο πυρήνας πίσω από τα εγκλήματα του 1974; Αλλά ναι… αυτά για μερικούς πρέπει να λογοκρίνονται σαν σκέψεις…
 Δεν είναι οι Ελληνοκύπριοι, που έβαζαν βέτο στην έγκριση των κρατικών προϋπολογισμών και των φορολογικών μέτρων για να παραλύσουν το κράτος ή στη δημιουργία μεικτού κυπριακού στρατού ή σε οτιδήποτε μπορούσε να δημιουργήσει κλίμα ειρηνικής συνδιαχείρισης του κοινού κράτους.
Είναι γνωστά τα επεισόδια μερικών που δεν εγκριναν τυπικά κονδύλια για μερικά έργα σε τουρκοκυπριακά χωριά. Ο Α. Ζιαρτίδης [στο «χωρίς φόβο και πάθος»] είναι σαφής στις αναφορές του. Αλλά και ο Τάσσος τα μασά λίγο, άλλα παραδέχεται το παράλογο των όλων διαπραγματεύσεων – και η αναφορά του για το ιατρικό κέντρο στα Κελοκέδαρα είναι χαρακτηριστική…
  Ούτε είναι αυτοί που λεηλατούσαν περιουσίες στις περιοχές, που αποφάσισαν να καθαρίσουν από τους γκιαούρηδες για να πετύχουν γεωγραφικό διαχωρισμό την ώρα, που υπέγραφαν συμφωνίες κοινού κράτους.
Αν είναι να μιλήσει κάποιος για λεηλασίες και πάλι η αναφορά του Patrick με βάση τις πηγές του ΟΗΕ είναι σαφής ότι ο μεγάλος αριθμός νεκρών Τουρκοκυπρίων βοσκών αποδίδεται και σε καθαρά οικονομικά κίνητρα λεηλασίας. Αλλά ο κ. Μιχαηλίδης είναι ταγμένος να λογοκρίνει. Όσο για το τί σκέφτοταν ο καθένας τη στιγμή που υπογραφόταν η συμφωνία, ας δοκιμάσει πάλι την συνέντευξη του Μακαρίου στην Φαλάτσι και στις αναφορές στην «οργάνωση» και στο σχέδιο Ακρίτας.
 Ούτε είναι αυτοί που βομβάρδισαν με ναπάλμ την Τηλλυρία…
Σωστό δεν βομβάρδισαν με ναπάλμ οι ελληνοκύπριοι την Τυλληρια [ενδεχομένως γιατί δεν είχαν – ή μήπως θα είχε ενδοιασμούς ο κ. Γρίβας;]  αλλά αυτοί ξεκίνησαν την επίθεση που οδηγούσε στην κατάληψη των Κοκκίνων λόγω της πληθυσμιακής αναλογίας των στρατευμάτων. Και  φυσικά, ο κ. Μιχαηλίδης δεν άκουσε και δεν είδε για το τί έγινε στον Άγιο Βασίλειο [και εκεί τον ομαδικό τάφο τον ανακάλυψαν οηεδες. Ή μήπως όπως και ο φίλος του ο Λ. Μαύρος θα επιμένει στην συγκάλυψη εκείνης της σφαγής; Ας δει τουλάχιστον την λίστα των τ/κ αγνοουμένων για να μην επαναλαμβάνει τις γκάφες..
 http://www.philenews.com/el-gr/arthra-apo-f-a-michailidis/85/347159/tora-tha-plirosoume-logariasmous-anikanon

Ο τυφλός λόγος το φανατικού φυσικά δεν μπορεί να κατανοήσει τον πόνο του Άλλου ούτε να αρθρώσει ηθικό κριτήριο [εδώ δεν κοκκινίζει όταν συγκαλύπτει την δολοφονία του Μενοίκου] – αλλά το πρόβλημα του απορριπτισμου δεν είναι αυτό – το πραγματικό πρόβλημα είναι η αδυναμία να δει ότι η πρακτική του λειτουργία εξυπηρετεί ακριβώς αυτό που θεωρεί αντίπαλο, την Τουρκία…
Γιατί, λοιπόν, ένας διευθυντής σύνταξης λέει τόσο κραυγαλέα μεροληπτικές ασυναρτησίες που σε ένα ορθολογικό πλαίσιο ανάλυσης, θα έπρεπε να ντρέπεται για τα ψέματα που αραδιάζει; ακριβώς γιατί μια σειρά από ψέματα έχουν γίνει για μερικούς τρόπος επιχειρηματολογίας και ρητορικής. Λένε ψέματα, αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι ότι φοβούνται μάλλον να δουν την αλήθεια για αυτό και λογοκρίνουν, κρύβονται [όπως ο Λ. Μαύρος] πίσω από λεκτικές ακροβασίες για να δείξει ότι μιλά καλά ελληνικά, όπως ο ταχυδακτυλουργός που προσπαθεί να εξαπατήσει το κοινό με κινήσεις αντιπερισπασμού…
Το βασικότερο ζήτημα είναι το εξής όμως: ο κ. Μιχαηλίδης με το να εγκλωβίζεται σε αυτό το παραμύθι των επαναλαμβανόμενων ψεμάτων το μόνο που κάνει είναι να αποφεύγει τις ευθύνες [όχι τις ηθικές – σιγά που ένοιωθε ηθικές ενοχές ένας άνθρωπος που δεν τόλμησε να ζητήσει να πουν ένα συγνώμη οι δολοφόνοι του Μένοικου και αντίθετα ήθελε να τους κάνει και ..δικαστές του εγκλήματος, είναι ανίκανος για τέτοια ηθική ο κ. Μιχαηλίδης] οι οποίες οδηγούν στο να μην βλέπει τις συνέπειες. Και αυτό θα έπρεπε να τον απασχολεί ουσιαστικά – έστω σαν ένα φανατικό ελληνοκύπριο απορριπτικό. Είναι ο τυφλός απορριπτικός λόγος που έδωσε στην Τουρκία δικαίωμα επέμβασης από το 1955 [με την τριμερή] και οδήγησε τους Τουρκοκύπριους να γίνουν θύματα αυτών των επεμβάσεων και των επικλήσεων. Ουσιαστικά, το χαλί για την Τουρκία το στρώνει ο εθνικισμός. Αυτό φοβάται να δει ο κ. Μιχαηλίδης. Και αφού αυτή η ρητορική της αποφυγής ευθυνών εστιάζει με τόσο πάθος στο πλοιάριο Ντενίζ, ιδού και ο λόγος του Τάσσου Παπαδόπουλου, που ήταν μεν σκληροπυρηνικός, αλλά ήξερε να βλέπει την πραγματικότητα – να μαθαίνει και να απορεί:
«Ακόμα μου είναι άγνωστο γιατί τους συνέλαβαν [οι Άγγλοι τους Τουρκοκύπριους με το πλοία Ντενίς], γιατί το ανακοίνωσαν, γιατί μόνο αυτοί ήξεραν που ήταν..».[2] 
Πολύ πιθανόν οι βρετανοί να το ανακοίνωσαν, γιατί παρακολουθούσαν τον εξοπλισμό και τον δυο πλευρών. Και στην καλή εκδοχή ήθελαν να δοθεί μια ευκαιρία στην λύση του 1960 – στην κακή/συνωμοτική εκδοχή [που ταιριάζει στο κ. Μιχαηλίδη] το έκαναν για να ενισχύσουν αυτούς που ήθελαν πολεμική προετοιμασία στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, διότι αυτό βολεύει το «διαίρει και βασίλευε». Αλλά μερικοί αρέσκονται στα ρητορικά σχήματα, αλλά όχι στα τεκμήρια  - γιατί οι βρετανοί αποκάλυψαν το Ντενις και ποιοί κέρδισαν με την λογική της αντιπαράθεσης..








[1]  Η ημιμάθεια και η κουτοπονηριά του κ. Μαύρου, γνωστού για τις υπεκφυγές του, όταν έχει να αντιμετωπίσει τα ιστορικά τεκμήρια, αφορούσε τον ομαδικό τάφο στον Άγιο Βασίλειο. Σύμφωνα με τον Μαύρο, το ότι ο ελληνοκύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος το διέψευσε το 1964, ήταν αρκετό για να τεκμηριωθεί η ... αλήθεια. Ούτε καν τόλμησε να δει τη λίστα των τ/κ αγνοουμένων. Στην ημάθειά του μπορεί και να μην ήξερε ότι υπήρχε.
[2] Τάσσος Παπαδόπουλος, η εκτελεστική εξουσία, στο Κυπριακή Ζωή και Κοινωνία, εκδ. Δήμου Λευκωσίας, 1993

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου