15 Ιαν 2017

Οι αντιστάσεις, η ακύρωση διαδικασιών ιδιωτικοποιήσεων, και η εμμονή: πίσω από τα φτηνά εισαγόμενα ιδεολογήματα, είναι το παραδοσιακό πελατειακό/ρουσφετολογικό σύνδρομο - έχει «συμμαθητές/τριες» να βολέψει ο Χάρης, έχει και ο ΔΗΣΥ ημέτερους, και το βασικό κόλπο φαίνεται να είναι η προσπάθεια να χαριστεί δημόσιος πλούτος στους ημέτερους του κεφαλαίου – και να τους πληρώνουν και από πάνω…

Η απόφαση της βουλής να κόψει το κονδύλι για τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά ίσως και η συνειδητοποίηση ότι με τις εξελίξεις στο κυπριακό να τρέχουν, αλλά και την προεδρολογία να είναι πάντα στο πίσω μέρος του ΔΗΣΥ, ανακοινώθηκε αυτή την εβδομάδα ότι μια σειρά προσπαθειών για να περάσουν ιδιωτικοποιήσεις θα σταματήσουν. Για την ώρα έστω – αν και με δεδομένη την κοινωνική αντίθεση από την κοινωνική και πολιτική πόλωση [λόγω κυπριακού, αλλά και της επερχόμενης προεδρολογίας], είναι αμφίβολο πώς και με ποιά μορφή θα επανέλθουν οι προσπάθειες.. Ο Χάρης Γεωργιάδης πάντως φαίνεται να αναζητά εναγωνίως τρόπους και τρύπες για να βολέψει τα ό,ποια συμφέροντα μπορεί. Και είναι καιρός να αρχίσει και η βουλή να ασχολείται σοβαρά με τη σύγκρουση συμφερόντων που προκύπτει και μετα την αποχώρηση αξιωματούχων από τις θέσεις τους. Ήδη υπάρχουν τα συμπτώματα πρόσληψης τέως αξιωματούχων από εταιρείες [υπήρχαν αναφορές για τις εταιρείες Σιακόλα] – και η εμμονή μερικών όπως τον κ. Γεωργιάδη [και φυσικά και του Αβέρωφ με τις νομικίστικες κομπίνες του στη βουλή και τη διαπλοκή συμφερόντων που εκφράζει] μυρίζει ύποπτα από απόσταση.
Η αποτυχία των ιδιωτικοποιήσεων στα χρόνια της τρόικα – αντίσταση και διάχυση της καχυποψίας..
Η πρώτη απόπειρα για ιδιωτικοποιήσεις είχε γίνει την περίοδο της δεκαετίας Κληρίδη [1993 -2003]. Σε εκείνη την φάση έγινε και το άνοιγμα στις ιδιωτικές αεροπορικές εταιρείες  - και σύμπτωμα της προχειρότητας των ό,ποιων διαδικασιών εφαρμόστηκαν τότε, ήταν και η μετέπειτα τραγωδία της Ήλιος. Σε εκείνα τα πλαίσια μπορεί να εντάξει κανείς και thn κατασκευή της φούσκας  χρηματιστηρίου του 1999. Τελικά σε εκείνο το στάδιο η καχυποψία του κοινού, αλλά και η δυσφορία από την εξόφθαλμη προσπάθεια ρουσφετολογικής διανομής πλούτου [ήδη κάτι ανάλογο έγινε στα τηλεοπτικά κανάλια και πάρα το ότι τότε δεν έγινε αντιληπτό, η συγκέντρωση εξουσίας φάνηκε σύντομα] μπλόκαρε τις όποιες διαδικασίες. Και σαφώς όπως παρατηρεί και ο Δ. Χριστόφιας στο πρόσφατο βιβλίο του, σημαντικό ρόλο στην αποτυχια/αποτροπη εκεινης της αποπειρας κλοπης δημοσιου πλουτου έπαιξε και η παρουσία του Τάσσου Παπαδοπούλου στην ηγεσία του ΔΗΚΟ.
Η δεύτερη προσπάθεια ιδιωτικοποιήσεων έγινε στα πλαίσια της τραπεζιτικής κρίσης και σε ένα κλίμα, όπου η πλειοψηφία των ΜΜΕ φάνηκε να εντάσσεται την περίοδο 2011 -14 σε ένα είδος νεοφιλελεύθερης ρητορικής [με απαιτήσεις για λιτότητα –χωρίς όμως να διευκρινίζεται ποιοί θα πλήρωναν και ποιές θα ήταν οι συνέπειες- με επιθέσεις ενάντια στο Δημόσιο, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις κοκ] η οποία αναπαραγόταν σχεδόν χωρίς προβληματισμό από διάφορους. Αλλά σαφώς εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της μερίδας του κεφαλαίου που ήθελε να μετακυλήσει την κρίση των τράπεζων στην κοινωνία. Ωστόσο οι κοινωνικές αντιστάσεις παρέμειναν πάρα τις υστερίες των ΜΜΕ – το ότι λ.χ. έστω και σε εκείνο το κλίμα ο Αναστασιάδης αναγκάστηκε να υπογράψει δήλωση για μη ιδιωτικοποίηση της ΣΥΤΑ ήταν ενδεικτικό.
Με τα μέχρι τώρα δεδομένα αυτή η δεύτερη και μεγάλη επίθεση των φορέων του κεφαλαίου με στόχο τις ιδιωτικοποιήσεις δεν πέτυχε ιδιαίτερα πάρα το ότι  είχαν και την τρόικα σαν εξωτερικό, με σχεδόν αποικιακό στάτους, σύμμαχο. Τελικά, όμως, μια σειρά από παράγοντες [οι οποίοι παρέπεμπαν και πάλι στις κοινωνικές αντιστάσεις, πάρα την επίθεση της πλειοψηφίας των ΜΜΕ] μπλόκαραν τις διαδικασίες:
αρχικά ήταν η αντίσταση στο πρώτο κούρεμα και η αποτροπή του [η οποία λειτούργησε και ως είδος απειλής για μπλοκάρισμα από την βουλή νομοθεσιών που είχαν να αντιμετώπιζαν έντονη κοινωνική αντίθεση], μετα ήταν η αστάθεια στη βουλή με οριακές ψηφοφορίες. Ακολουθήσε το τράβηγμα της συζήτησης για τις νομοθεσίες για τις εκποιήσεις μέχρι το τέλος σχεδόν του 2014, και η συνακόλουθη μετατόπιση του ΔΗΚ0 [έστω και ελαφρά] από την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη στάση. Και ακολούθως, το 2015, σε πιο κριτική στάση γενικά. Και ακολούθως στις βουλευτικές εκλογές του 2016 ο ΔΗΣΥ έχασε και ποσοστά, αλλά και έμεινε απομονωμένος στη βουλή [ακόμα και αν γίνουν προεδρικές με το παρόν σύστημα, και κερδίσει, οριακά μέσω των ΜΜΕ – που είναι πια η μόνη του ελπίδα- θα είναι τόσο απομονωμένος που είναι αμφίβολο αν θα μπορεί να περάσει τίποτα το ιδιαίτερο μέτρα ή και να κυβερνήσει].
 Σε αυτά τα πλαίσια, ο Χ. Γεωργιάδης προσπαθεί να περάσει διάφορα με υπόγειες πρακτικές Αβέρωφ [δηλαδή να ξεγελάσει τους άλλους με διάφορους ακροβατισμούς, συναλλαγές, κοκ] – όπως λ.χ. το νέο κόλπο να κάνει την ΣΥΤΑ εταιρεία ιδιωτικού δικαίου, ή όπως το κόλπο να αφήνονται οργανισμοί χωρίς επικεφαλής [όπως η επιτροπή σιτηρών] ή χωρίς χρηματοδότηση [όπως ο ΟΓΑ] για να μπορεί μετά να κατασκευάζει η θεάματα η κυβέρνηση ότι δεν λειτουργούν – και να προωθεί τις ιδιωτικοποιήσεις.
Ο Χάρης σαν σύμπτωμα της εποχής της άπραχτής – μια νοσταλγία πελατειακών σχέσεων και παρεϊστικης ρουσφετολογίας που λόγω διαφάνειας και αντιθέσεων ρητορικής και πραγματικότητας καταντά κωμική,..
Για να κατανοηθεί το κόλπο της προσπάθειας παραχώρησης δημόσιου πλούτου σε ημέτερους, θα πρέπει να θυμάται κανείς κατ’ αρχήν τον βίο και την πολιτεία του ίδιου του Χ. Γεωργιάδη – είναι ο υπουργός, ο οποίος θα μείνει σαν σημείο αναφοράς ότι όχι μόνο παράβλεπε την νομοθεσία για να βολέψει/συγκαλύψει ιδιωτικά συμφέροντα της οικογένειας του [του πατέρα του στην οικογενειακή επιχείρηση] αλλά έστησε και μια σειρά θεάματα για να εξυπηρετήσει. Τον κύκλο των συμμαθητών /τριών του.
Η κ. Ειρένα Γεωργιάδη διορίστηκε χωρίς ιδιαιτερα προσόντα ή εμπειρία [πέρα από την σχέση της με τον υπουργό] επικεφαλής της Ελληνικής Τράπεζας [όταν ο Γεωργιάδης είχε την δυνατότητα να κάνει ότι θέλει αφού η χρηματοδότηση της αν κεφαλαιοποίησης των τραπεζών περνούσε από το υπουργείου του] ενώ [όπως καταγγέλθηκε και από τον γενικό ελεγκτή] φαινεται ότι εγιναν και βολεματα με αδιαφανείς διαδικασίες και ένα άλλο φίλο του, τον κ. Χατζηγιάννη επικεφαλής του Συνεργατισμού. Αυτό το κύκλωμα φυσικά θα οφείλει προσωπικές χάρες στον Γεωργιάδη..
Για να κατανοηθεί το ευρύτερο πλαίσιο του ευνοιοκρατικού κυκλώματος που στήνεται σε βάρος του δημόσιου αξίζει να αναφερθούν 2 παραδείγματα από την έκθεση του γενικού ελεγκτή – και το παράδειγμα με τον ΟΓΑ.
Αν το να χαριστούν τα έσοδα από το λαχείο σε ιδιώτες σαν φαίνεται ανόητο, ιδού και το πλαίσιο: το κράτος δανείζει χώρο για «80,000 ευρώ και μετρά πληρώνει ενοίκιο 1,7 ενοίκιο»
Το ότι οι προσπάθειες ιδιωτικοποιήσεων είναι ουσιαστικά μια απόπειρα επιστροφής στο παρελθόν, όπου διάφοροι χρησιμοποιούσαν το δημόσιο για ιδιωτικό όφελος, φαίνεται και από μια ιστορία που καταγράφει ο γενικός ελεγκτής στην έκθεση του. Σύμφωνα, λοιπόν, με την έκθεση του γενικού ελεγκτή, «στην βιομηχανική περιοχή Στροβόλου μια εταιρεία νοικιάζει τεμάχιο για 6,600 ευρώ τον χρόνο και μετά υπενοικιάζει το τεμάχιο με την αναγερθείσα αποθήκη προς 135,000 τον χρόνο στις Φαρμακευτικές υπηρεσίες.»[1] Και άμα υπολογίσει κάποιος ότι αυτό επαναλαμβάνεται από το 2004, τότε το συνολικό ποσό είναι 1,7 εκατομμύριο
Θα μπορούσε, βέβαια, το δημόσιο να κτίσει το ίδιο μίαν αποθήκη στο δημόσιο χώρο και μετά να γλυτώσει τα εξτρά χρήματα που πληρώνει. Αυτή η πρακτική, αφού γίνεται από το 2004, προφανώς δεν είναι άγνωστη – αλλά τουλάχιστον μέχρι τώρα δεν φαίνεται να είναι διάχυτη. Αυτό όμως φαίνεται να είναι το μοντέλο που θέλει να επιβάλει το παρακράτος των ιδιωτικοποιήσεων – να παραχωρείται ένας δημόσιος χώρος η υπηρεσία, και μετα το δημόσιο να πληρώνει από τις φορολογίες των πολιτών ιδιωτικές εταιρείες – που φυσικά θα φροντίζουν under the table ή μετά την  υπηρεσία να «εξοφλούν» όσους τους εξασφαλίζουν εισόδημα.
Το σκάνδαλο της προσπάθειας ιδιωτικοποίησης του κρατικού λαχείου είναι εκεί – ένας κερδοφόρος οργανισμός, χωρίς ιδιαίτερο κόστος, ξαφνικά έχει γίνει εμμονή του Χάρη να τον χαρίσει στον ιδιωτικό τομέα. Κανένας δεν φαίνεται να μπορεί να εξηγήσει με απλά ή περίπλοκα μαθηματικά γιατί να χαριστεί στον ιδιωτικό τομέα ενα ξεκάθαρο εισόδημα για την πολιτεία. Οι ιδεολογικές αρλούμπες του Χάρη είναι, εκ των πράγματων, αστείες– ο κ. Γεωργιάδης όπως έχει αποδείξει στην πολιτική του πορεία δεν έχει ιδεολογία [την μια λ.χ. διακηρύσσει ότι το μνημόνιο είναι το μανιφέστο του, την άλλη ότι το μνημόνιο το έφεραν οι.. κακοί κομμουνιστές – τέτοια συνέπεια]. Κινείται καιροσκοπικά όπως και η πλειοψηφία, πια, της ηγεσία του ΔΗΣΥ…
Το σκάνδαλο όμως με το κρατικό λαχείο φαίνεται ότι πηγαίνει βαθύτερα. Όπως κατάγγειλε μέσα από έρευνα της η κ. Καφετζη στις «24» ώρες, οι διαδικασίες πώλησης του κρατικού λαχείου φαίνονται όχι μόνο αδιαφανείς [όπως φαίνεται να έγινε με τους διορισμούς στον Συνεργατισμό] αλλά και μυρίζουν στημένο παιχνίδι, όπως φαίνεται να θέτει θέμα και ο γενικός ελεγκτής:
«Η KPMG που κέρδισε τον διαγωνισμό για να είναι εξωτερικός σύμβουλος στην αποκρατικοποίηση του κρατικού λαχείου, έχει ταυτόχρονα ευθεία εμπλοκή με τον ΟΠΑΠ Κύπρου, ο οποίος είναι φαβορί για το κρατικό λαχείο.
Συγκεκριμένα η KPMG από την μια πλευρά σύστησε την Emma Delta, τον ιδιώτη μεγαλομέτοχο του ΟΠΑΠ, συμφερόντων Δημήτρη Μελισανίδη, η οποία έχει επίσης έδρα στην οδό Εσπερίδων, δηλαδή φιλοξενείται στην KPMG. Αν μάλιστα δεν υπήρχε η παρέμβαση του γενικού ελεγκτή…»[2]
Δηλαδή ο Χ. Γεωργιάδης ο Αβέρωφ κοκ οι οποίοι σκίζονται για την συγκεκριμένη ιδιωτικοποίηση, ξέροντάς πολύ καλά ότι θα χαρίσουν δωρεάν εισοδήματα σε κάποιους, δεν μπορεί να μην ξέρουν επίσης ότι το όλο σκηνικό γίνεται με ένα στημένο παιχνίδι όπου αυτοί που θα κάνουν τις «έρευνες» θα έχουν και συμφέροντα με τον αγοραστή που θα φωτογραφίσουν..
Και χρειάζεται μεγάλη φαντασία να σκεφτεί κάποιος ότι πίσω από αυτήν την εμμονή για χάρισμα δημοσίου πλούτου κρύβονται διαπλεκόμενα συμφέροντα με under the table συμφωνίες;. Άντε να δούμε αν η βουλή θα βάλει και φρένο και σε αυτήν την απόπειρα κλοπής δημοσίου πλούτου.. Διότι μυρίζει πολύ ύποπτα το σκηνικό για όσους ψηφίσουν υπερ. του…

..Και ο ΟΓΑ.. ή πώς προσπαθούν να κάνουν το Δημόσιο να πληρώνει τους ιδιωτικούς οργανισμούς ασφάλισης. Σε λίγο θα θέλουν να πληρώνουμε και τις τράπεζες για τις βλακώδεις/αποτυχημένες επενδύσεις τους;
Ανάλογα συμβαίνουν αυτήν την περίοδο και με τον Οργανισμό Γεωργικής Ασφάλισης. Ο Κουγιάλης πήγε στη βουλή για να το παίξει «τελεσίδικες αποφάσεις» για κλείσιμο του οργανισμού – γιατί πληρώνει έξτρα, λέει, το κράτος. Όπως, όμως, αποδείχτηκε στη βουλή, το κράτος δεν έδινε τα χρήματα που όφειλε στον ΟΓΑ για να τον οδηγήσει σε μαρασμό. Και μετά τί θα κάνει; Αφού ίσως υποσχεθεί ότι θα διαγράψει τα οφειλόμενα [λίγα για τους μικρούς, πολλά για τους μεγάλους – κάτι που μπορεί να κάνει έτσι και αλλιώς χωρίς να χαρίσει τα επόμενα χρόνια σε ιδιώτες] θα  δημιουργήσει σύστημα ιδιωτικής ασφάλισης – το οποίο θα επιχορηγεί το ..κράτος. Δηλαδή μια εταιρεία θα ασφαλίζει, και θα ασφαλίζονται οι μεγαλοϊδιοκτήτες, και αφού η εταιρεία θα έχει σαν στόχο να βγάλει κέρδος, θα δίνει κάτι στους ασφαλιζόμενους, και όταν δεν βγαίνει κέρδος, θα παίρνει τις επιχορηγήσεις του κράτους. Δηλαδή, οι πολίτες θα επιχορηγούν μια εταιρεία που θα ασφαλίζει μεγαλοϊδιοκτήτες γεωργικής γης. Κάτι από τα έξτρα των κερδών θα πηγαίνουν φυσικά σε ..σχετικά ταμεία..
Η διαπλοκή είναι τόσο ξεδιάντροπη πια. Αλλά, φυσικά, το σκάνδαλο, σαν επιτομή της διαπλοκής της εποχής της ημετεροκρατίας του κεφαλαίου in full view, ήταν η εξπρές παραχώρηση ειδικού συντελεστή [για να πουλήσει με έξτρα κέδρος 20 εκατομμύριων το Mall], και ειδικής αντιμετώπισης [στη Λίμνη - ακόμα και σε σχέση με την ΕΕ] στον Σιακόλα….. Δεν τηρούνται ούτε καν τα προσχήματα. Και εδώ ο Χάσικος, όπως και τα ΜΜΕ. που έσταζαν σάλιο για τις λαφαζανιές του Μιλτή, στέκονται σούζα..
Ίσως το πιο κραυγαλέο σκάνδαλο βέβαια της ιδιωτικής εξυπηρέτησης κεφαλαίων είναι και παλιών. Με τον Σιακόλα.. Ο γενικός ελεγκτής κατέγραψε και επίσημα πια αυτό που καταγγέλθηκε και από το ΕΤΕΚ το 2015 – ότι, δηλαδή, η αλλαγή συντελεστή δόμησης για το Mall στη Λευκωσία αφορούσε ένα ποσό 20 εκατομμυρίων – το οποίο εξαργυρώθηκε σε εβδομάδες με την πώληση του Mall. Δηλαδή για να πουλήσει ο Σιακόλας ένα κομμάτι της ιδιοκτησίας του, πιο ακριβά, σε χρόνο ρεκόρ [και φυσικά χωρίς να τηρηθούν διαδικασίες] άλλαξε ο συντελεστής. Διότι ο Σιακόλας ανήκει στους ημέτερους – και όχι απλώς στους ημέτερους. Σε αυτούς που διατάζουν. Ο Αβέρωφ φέρεται να ανήκει στην «αυλή» - αλλά και ο Χάσικος με την φτηνές μαγκιές των πικρόχολων απωθημένων της ακροδεξιάς του καταγωγής, στέκεται επίσης σούζα μπροστά στα συμφέροντα του Σιακόλα. Έτσι με το περιφερόμενο τσιρκο-θέαμα του Μιλτή μάθαμε ότι
ο κ. Χάσικος ανέστειλε για 2 χρόνια την αλλαγή ζώνης στην περιοχή όπου βρίσκεται το γήπεδο της Ομόνοιας [στις Χαλεπιανές] με στόχο όπως φάνηκε και από τον περιφερόμενο Μιλτή, να οδηγήσει την Ομόνοια σε οικονομική κρίση – και για να έχει και τον Μιλτή έτοιμο για εκβιασμό και εξαγορά. Οι διαδικασίες για αλλαγής ζώνης εκεί έγιναν κανονικά – απλώς ο Χάσικος με τις εμμονές του ακροδεξιού του παρελθόντος, έκανε ότι μπορούσε για να δημιουργήσει προβλήματα στους παραταξιακούς αντίπαλους. Έτσι και αλλιώς, το ότι ο κ. Χάσικος δεν κατανοεί [ή καμώνεται ότι δεν κατανοεί] την σύγκρουση συμφερόντων είναι εμφανές από την όλη του θητεία το υπουργείο εσωτερικών – ιδιοκτήτης ιδιωτικών ΜΜΕ και επικεφαλής δημοσίων ΜΜΕ, άτομο με οικογενειακά συμφέροντα στην ανάπτυξη γης επικεφαλής κτηματολογίου, και φυσικά, τα οικογενειακά συμφέροντα στα ιχθυοτροφεία με την θέση του και πάλι στο υπουργείο..
Και φυσικά, η εξυπηρέτηση του Σιακόλα δεν σταμάτησε στο Mall. Στην περιοχή της Λίμνης πάρα τις προειδοποιήσεις της ΕΕ, ο Σιακόλας συνεχίζει ενώ οι τοπικές υπηρεσίες του ανοίγουν τους δρόμους. Και όταν έρθουν τα πρόστιμα, θα τα πληρώνει και πάλι ο πολίτης, όπως και με τα ενοίκια των αποθηκών σε δημόσια γη..
Τί διαχωρίζει την παρούσα [από προηγούμενες μορφές] ρουσφετολογίας προς το κεφάλαιο, με τον Σαικόλα ως σύμπτωμα, την ημετεροκρατία των συμμαθητών/τριών, αλλά και την κραυγαλέα περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων του Χάσικου; Οι προηγούμενες μορφές, είτε επί αποικιοκρατίας, είτε επί Γιωρκατζισμού, αφορούσαν μια συνέχεια από το παρελθόν που είτε εθεωρείτο αυτονόητη [στην παραδοσιακή κοινωνική φαντασίωση της αποικιοκρατίας μέχρι τουλάχιστον τη δεκαετία του 1940], είτε ένα κατάλοιπο που επιβάλλονται με τη βία [όπως το καθεστώς της κουμπαροκρατίας του Γιωρκατζισμού] και ήταν εκ των πράγματων σύμπτωμα παροδικό ή εξαίρεσης στο νεωτερικό πλαίσιο νομιμοποίησης. Για αυτό και η πορεία των κυβερνήσεων μετα το 1974 [πλην της περιόδου Κληρίδη η οποία ήταν υποτροπή] φαινόταν να οδεύει προς ένα πιο ορθολογικό σύστημα.
Σήμερα δεν έχουμε απλώς υποτροπή – έχουμε ένα είδος συσσώρευσης σκανδάλων διαπλοκής, η οποία γίνεται εξ ανάγκης [λόγω του νέου επικοινωνιακού πλαισίου] με διάφανο τρόπο – είναι, δηλαδή, ξεδιάντροπη. Το πώς και πότε θα ξεσπάσει η οργή είναι το μόνο ζητούμενο. Απλώς η εξουσία λόγω του ελέγχου των καθεστωτικών μέσων προσπαθεί να Μετατοπίζει το θέμα αλλού… Όταν η διαπλοκή φωνάζει για διαπλοκή λ.χ. είναι ένα κωμικό σύμπτωμα αυτής της μεταβατικής εποχής. Για αυτό και η εποχή «παρήγαγε» την «γοητεία» του Οδυσσέα Μιχαηλίδη. ..Αλλά, βέβαια, έχει και η δικιά του καταγγελία τα όρια της. Απλώς καταγράφει.. Η οργή όμως συσσωρεύεται δεν καταγράφεται απλώς… Και όταν εκραγεί….









[1] Χαραυγή 9/1/2016
[2] Αλεξία Καφετζή. Ανοίγει ξανά το θέμα ΟΠΑΠ η επιτροπή οικονομικών. Σελ. 9, «24», 14-15/1/2017

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου