15 Ιαν 2017

Η εκλογή Τραμπ και η αμηχανία στην Ουάσιγκτον.. Ρήγμα στο ελίτ της εξουσίας στην Ουάσιγκτον η κρίση νομιμοποίησης των ιδεολογικών μηχανισμών;



Οι υστερίες για την εκλογή Τραμπ δεν φαίνεται να έχουν τελειωμό.. Μοναδικές στιγμές αποκαθήλωσης των μύθων. Ξαφνικά, λίγες μέρες πριν την επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του Τραμπ οι μυστικές υπηρεσίες δημοσιοποιούν μια «έκθεση»/πόρισμα ότι υπήρχε ρωσική παρέμβαση στις.. αμερικάνικες εκλογές. Το ότι οι Αμερικανοί καμώνονται ότι το να κάνει ένα αγγλόφωνο ρωσικό κανάλι εκπομπές για τις αμερικάνικες εκλογές, είναι ύποπτο, είναι κωμικό αν θυμηθεί κανείς τους τρόπους με τους οποίους τα αμερικανικά κανάλια επεμβαίνουν σε εκλογές άλλων χωρών ή για να νομιμοποιήσουν μαζικά εγκλήματα, όπως οι βομβαρδισμοί και οι εισβολές. Ή ότι ο ..Πούτιν πήρε απόφαση για παρέμβαση. Ή ότι το κακάρισμα της επιτροπής των δημοκρατικών [που προκάλυψε πως συμπεριφέρονταν απέναντι στον Σάντερς – και αυτό βέβαια λογοκρίθηκε με το μύθο ότι μόνο οι Ρώσοι κάνουν hacking – πριν ήταν οι Βορειοκορεάτες.. Οπότε για να ρίχνουν στο τραπέζι μια τόσο αστεία έκθεση, προφανώς έχουν βγει να μαχαίρια από τα θηκάρια στην Ουάσιγκτον. Η ελίτ άνοιξε πόλεμο, είναι διχασμένη, και τα παραμύθια που κάποτε εκτοξεύονταν ενάντια σε.. κάποιο ιρακινό πρόεδρο, σήμερα εκτοξεύονται ενάντια στο ίδιο των πρόεδρο των ΗΠΑ… Μετά είναι η θλιβερή πραγματικά εικόνα των «φιλελεύθερων» που ουσιαστικά φωνάζουν, σαν κωμική αναπαράσταση του μακαρθισμού, γιατί να υπάρχει ένα ρωσικό κανάλι που βλέπεται από Αμερικάνους [σαν ελεύθερη επιλογή – αλλά προφανώς οι «φιλελεύθεροι» θα ήθελαν να το λογοκρίνουν].. Και τελικά είναι η εικόνα μιας διχασμένης ελίτ που φαίνεται να αναζητά εξωτερικούς εχθρούς να προβάλει μίσος και να χειραγωγήσει της «μάζες» της «συγχυσμένης αγέλης», όπως παρατήρησε ο Τσόμσκι ότι θεωρούν τους πολίτες. Και αυτό που αναδύεται είναι η αργή, ίσως και οδυνηρή συνειδητοποίηση ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πια ηγεμονική δύναμη – το αναγνώρισε χωρίς να το πει ο Ομπάμα, το είπε ο Τραμπ.. Και τώρα φαίνεται και η κρίση των μηχανισμών χειραγώγησης. Που αντιδρούν υστερικά γιατί κάποιο χαλί μετακινείται φαίνεται κάτω από τα πόδια τους..


Κρίση νομιμότητας; Μια εκλογή χωρίς πλειοψηφία ψήφων – αλλά δεν είναι η πρώτη φορά, και αυτοί που φωνάζουν τώρα δεν είχαν πρόβλημα με πρόεδρο μέσω του εκλογικού κολλεγίου
Η εκλογή Τραμπ ήταν απρόσμενη – και σαφώς ενοχλητική για την μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ τα οποία τον είχαν καταδικασμένο από τον αρχή. Και μάλιστα προειδοποιούσαν τους ρεπουμπλικάνους ότι θα έχαναν και μάλιστα με μεγάλη διαφορά με τέτοιο υποψήφιο. Και σαφώς ο Τραμπ κέρδισε με βάση το εκλογικό κολλέγιο και όχι τη συνολική ψήφο – με βάση την καταμέτρηση η Κλίντον πηρέ 2.8 εκατομμύρια ψήφους περισσοτέρους. Θα μπορούσε να επικαλεστεί κάποιος το μη δημοκρατικό πλειοψηφικό σύστημα κατανομής των εκλεκτόρων [όποιος κερδίσει μια πολιτεία παίρνει όλους τους εκλέκτορες ανεξάρτητα αν το ποσοστό είναι 80% ή 51%] αλλά είναι σαφές ότι ο Τραμπ κέρδισε στις περισσότερες πολιτείες και το επιτελείο της Χίλαρι, όπως και τα ΜΜΕ προεκλογικά, όχι μόνο δεν είχαν πρόβλημα με το εκλογικό κολλέγιο, αλλά και βασίζονταν σε αυτό σε περίπτωση που ο Τραμπ κέρδιζε τη συνολικό ψήφο. Τελικά, πιάστηκαν στην ίδια την παγίδα τους.
Έστω και με όλα αυτά, ωστόσο, θα περίμενε κανείς ότι η εκλογή θα γινόταν αποδεχτή – εδώ ο Μπους όχι μόνο έχασε τις εκλογές το 2000, αλλά και εκλέγηκε γιατί παρεμποδίστηκε νομικίστικα η καταμέτρηση των ψήφων στην Φλόριδα. Αλλά το έπαιξε πρόεδρος και έσυρε και τη χώρα σε πολέμους – και τελικά καταστροφικές, για την αμερικανική ηγεμονία, περιπέτειες. Όμως, με τον Τραμπ το σκηνικό δεν λέει να κοπάσει. Ενώ οι ρεπουμπλικάνοι αυτήν την στιγμή ελέγχουν πλήρως την εκτελεστική και την νομοθετική εξουσία, ο Τραμπ είναι υπό συνεχή αμφισβήτηση πριν καν αναλάβει καθήκοντα.. Και δεν είναι και κανένας επαναστάτης, ριζοσπάστης κλπ – είναι ένα τυπικό μέλος του κατεστημένου, της αστικής τάξης, που κινείται αναμεσά και στα δυο κόμματα. Απλώς χρησιμοποίησε τους μηχανισμούς του θεάματος για να εκλεγεί.
Και αφού τα κατάφερε στο παιχνίδι που οι άλλοι θεωρούσαν δεδομένο, κινήθηκε ανάλογα – γέμισε την κυβέρνηση του με εκπροσώπους τους κεφαλαίου και συντηρητικούς ή στρατιωτικούς. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι και πάλι υπάρχει μια λεπτή διαφορά – παράβλεψε τους πολιτικούς που έχουν εμπειρία στο σύστημα. Αλλά και οι συντηρητικοί στρατιωτικοί, όπως και οι επικεφαλής του κεφαλαίου σε διάφορες επιχειρήσεις είναι επίσης μέρος της διοικούσας ελίτ.
Γιατί, λοιπόν, η αμφισβήτηση;

Μια βαθιά διχασμένη και πολωμένη κοινωνία – η πολιτισμική ρήξη στην επιφάνεια, αλλά και το κινήματα είναι πια στον δρόμο..
Στο βασικό επίπεδο του λαϊκού αισθήματος, η εκλογή Τραμπ κατέγραψε μια βαθιά πόλωση στην αμερικανική κοινωνία και αυτή η πόλωση δεν φαίνεται να υποχωρεί. Είναι μια πόλωση αναμεσά στα αστικά κέντρα, ιδιαίτερα των παραλιακών πολιτειών και των περιοχών με εξωστρεφή έμφαση και των εσωτερικών πολιτειών με πιο εσωστρεφή [οικονομικά και πολιτισμικά] εστίαση, Αναφέρθηκε συχνά το ζήτημα των κερδισμένων και των χαμένων της παγκοσμιοποίησης. Αλλά είναι και ευρύτερα θέματα. Ανεξάρτητα αν ο ίδιος δεν τα πιστεύει, ο Τραμπ για να εκλεγεί επικαλέστηκε και κινητοποίησε τα συντηρητικά απωθημένα μερίδας του πληθυσμού. Απέναντι, όμως, υπάρχει πια μια ισχυρή και σε πολλά σημεία [πέρα από το ταξικό όπου οι γραμμές είναι πιο διαπλεκόμενες και εκεί το χειρίστηκε πολύ καλά, για τον ίδιο, ο Τραμπ] πλειοψηφική. Το οικολογικό ζήτημα [με την άρνηση η αμφισβήτηση των ανθρώπινων αιτιών στην αλλαγή του κλίματος – ή βασικά το επιχείρημα ότι οι ΗΠΑ δεν θα κάνουν ότι τους αντιστοιχεί για αυτό το συλλογικό πρόβλημα για την ανθρωπότητα], το φεμινιστικό ζήτημα [εδώ η διάψευση των προσδοκιών, για εκλογή της πρώτης γυναίκας προέδρου, θα πλανιέται έντονα – και θα αφορά ευρύτερα την στάση μιας μεγάλης μερίδας της κοινωνίας που θεωρεί ότι έχουν πια ξεπεραστεί οι παραδοσιακοί ρολόι – σε αντίθεση με όσους/ες οχυρώνονται πίσω από αυτούς του ρόλους η την νοσταλγία τους], το θέμα του ρατσισμού κοκ…
Ο Τραμπ δεν είναι ο πιο συντηρητικός πρόεδρος των ΗΠΑ – απλώς σε αυτήν τη συγκυρία η εκλογή του έφερε στην επιφάνεια βαθιά ρήγματα πολιτισμικής πολιτικής..


Μια ρήξη οικονομικών συμφερόντων αναμεσά σε πτέρυγες της αστικής τάξης
Αλλά παράλληλα με αυτό υπάρχει και το οικονομικό ζήτημα το οποίο αφορά την έμφαση της νέας κυβέρνησης. Η σκληρή, έστω και για τώρα, στάση απέναντι στην Κίνα, είναι ένα εν δυνάμει δείγμα μιας ευρύτερης στάσης για περιορισμό του «ελεύθερου εμπορίου» με βάση τον προστατευτισμό. Ο Τραμπ ίσως να φαίνεται παράδοξος ως εκφραστής αυτού του προστατευτισμού, αλλά η πολιτική του, και οι δυναμικές που τον ανέδειξαν οδηγούν σε αυτήν την κατεύθυνση. Σε αυτό το πλαίσιο, το ζήτημα δεν είναι μόνο οι συγκρούσεις αναμεσά σε διαφορετικές ομάδες για ζητήματα ταυτότητας – αλλά και βαθύτερα οικονομικά συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης…
Εκείνες οι μερίδες του κεφαλαίου που ευνοούνται από την εξωστρεφή πολιτική, θα χάσουν και θα ενισχυθούν οι οικονομικές δυναμικές που εστιάζουν στο εσωτερικό. Βέβαια μια τέτοια πολιτική, θα οδηγήσει αναπόφευκτα και σε περίπλοκες πολιτικές για τις ίδιες τις ΗΠΑ αφού βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην άτυπη αποδοχή ακόμα του δολαρίου σαν μηχανισμού διεθνών ανταλλαγών. Για να ενισχυθεί ωστόσο η βιομηχανική η και εξαγωγική βάση των ΗΠΑ πρέπει να μειωθεί η αξία του δολαρίου. Τα διλλήματα συνεπάγονται και βαθύτερα ρήγματα.
Που και πάλι δεν τα εφεύρε ο Τραμπ, απλώς τα έφερε στην επιφάνεια, καθώς έστησε μια εκστρατεία αναζητώντας ψήφους όπου μπορούσε.. κέρδισε.. και τώρα τα ρήγματα είναι εδώ και είναι διάφανα..

Η σύγκρουση συμφερόντων του Τραμπ, και των υπουργών του, δεν είναι κάτι το νέο, απλώς τώρα είναι εμφανές, δημόσιο, κραυγαλέο. Και κάνει το χάσμα αναμεσά στο image  της δημοκρατίας και την πραγματικότητα των συμφερόντων, σαφέστατα απλή και διαφανή. Πώς να πουλήσεις «δημοκρατία» τώρα στους «υποανάπτυκτους»;
Τα πιο επίμαχα σημεία, βέβαια, στην μετεκλογική περίοδο, πριν την ανάληψη των καθηκόντων του, ήταν η ..Ρωσία και η σύγκρουση συμφερόντων..
Η σύγκρουση συμφερόντων είναι αναπόφευκτη σαν εικόνα και κραυγαλέα – αλλά και πάλι οι δημοκρατικοί πιάστηκαν στην ίδια τους την παγίδα με την Κλίντον και τις σχέσεις της με την Wall Street.. Ο Τραμπ εκπροσωπεί το κεφάλαιο που απλώς περιφρονεί, πια, την επιφάνεια των δημοκρατικών κανόνων.. μπορεί η αμερικανική δημοκρατία να επιβάλει πραγματικά έλεγχο για την σύγκρουση συμφερόντων; Διότι το ζήτημα μέχρι τώρα ήταν ότι γίνονταν μεν νομοθεσίες, αλλά το ζήτημα ήταν πως θα κατάφερναν οι δικηγόροι και τα λόμπι του κεφαλαίου να τα ξεπεράσουν. Άρα για πρώτη φορά τίθεται και θέμα συνέπειας. Και βαθύτερα, και αυτό είναι ίσως ένα κεντρικό ζήτημα πια, το χάσμα αναμεσά στην επιφάνεια της αμερικάνικης δημοκρατίας, και την διαπλεκόμενη πραγματικότητα, είναι πια κραυγαλέα εμφανές. Και αυτό που φαίνεται βαθύτερα είναι η κρίση της αμερικάνικης δημοκρατίας, σαν εικόνας που εχρησιμοποιητο για εξαγωγή.


Οι πελατειακές σχέσεις λ.χ. ήταν κάτι που η αμερικανική προπαγάνδα για την δημοκρατία πρότυπο [των ΗΠΑ υποτίθεται] πρόβαλε σαν το αρνητικό σημείο στις «υποανάπτυκτες» χώρες που θα έπρεπε να φτάσουν το ..πρότυπο. Τώρα, πια, όμως σε τί διαφέρουν οι ΗΠΑ από οποιαδήποτε άλλη χώρα [τριτοκοσμική ή μη;] ..Ένας πλούσιος φαίνεται να είχε αρκετά χρήματα να στήσει μια εκστρατεία και να κερδίσει τις εκλογές. Και θα κάνει ότι θέλει. Το χάσμα αναμεσά στην επιφάνεια και την πραγματικότητα γίνεται ξεδιάντροπα εμφανές – και άρα θα προκαλεί ρήγματα. Ο Τράμπ απλώς άνοιξε την κουρτίνα…. όμως η δομή του χάσματος είχε τους μηχανισμούς που το στήριζαν. Τώρα που είναι διάφανο το χάσμα ανοίγει και το πλαίσιο της κρίσης νομιμότητας..

Η ειλικρίνεια του Τραμπ για τη σχέση με την Ρωσία ενόχλησε τόσο βαθιά γιατί άγγιζε στην ουσία των προσπαθειών συγκάλυψης της κρίσης ηγεμονίας διεθνώς – οι ΗΠΑ δεν είναι πια αυτό που ήταν… Η περίοδος της ηγεμονίας τους έχει παρέλθει..
Βέβαια, η αιχμή του δόρατος ειρωνικά ήταν η υποτιθέμενη παρέμβαση των Ρώσων στις αμερικανικές εκλογές. Από όπου και να το δει κανείς, σε αυτόν τον τομέα ο Τραμπ, αν και ένας εκατομμυριούχος που εκμεταλλεύτηκε το σύστημα, εδώ αντιμετωπίζεται με μια υστερία που ανάλογη θα πρέπει να πάει κανείς πολύ πίσω στην ιστορία για να ανιχνεύσει ανάλογη αντίδραση. Οι δήθεν αποκαλύψεις λ.χ. των μυστικών υπηρεσιών [18 σελίδες ασαφειών και γενικολόγων πλαδαρότητων που δείχνουν εμφανώς ότι γράφτηκε για να εξυπηρετήσει την εκστρατεία κάποιων ενάντια στον Τράμπ] θυμίζουν όπως παρατήρησαν πολλοί τις περίφημες αποκαλύψεις των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών για τα χημικά όπλα του Ιράκ το 2003. Ήταν ένα φιάσκο που ρεζίλεψε τις υπηρεσίες και για κάποιο λόγο τώρα το επαναλαμβάνουν. γιατί λοιπόν;
Αν υπάρχει ένας τομέας, όπου ο Τραμπ ήταν ειλικρινής είναι όντως το γεγονός ότι θεωρούσε ανόητη την αντιπαράθεση με τη Ρωσία – και αντίθετα θεωρούσε ότι η Ρωσία θα μπορούσε να ήταν σύμμαχος, αν όντως ο μεγάλος αντίπαλος, όπως λέει η αμερικάνικος ηγεμονικός λόγος, είναι ο ακραίος ισλαμισμός. Ουσιαστικά, ο Τράμπ έσπρωξε με ειλικρίνεια την ανάλυση των δεδομένων στη διεθνή πολιτική και έφτασε ένα λογικό συμπέρασμα – ότι οι ΗΠΑ σπαταλούν πόρους και ενέργεια να πολεμούν ένα είδος φαντάσματος – τον Πούτιν και τη Ρωσία που δεν τους απειλούν άμεσα. Αυτή η απόλυτα ορθολογική κίνηση του Τραμπ, όμως, προκάλεσε ένα πανικό στις κυρίαρχες δομές του λογού και της εξουσίας.
Διότι και μερικοί οι ρεπουμπλικάνοι στο κογκρέσο και την γερουσία, ξαφνικά ταυτίζονται με τους δημοκρατικούς. Και όμως η θέση του Τράμπ θα έπρεπε να είναι η θέση των δημοκρατικών [όπως ήταν οι δημοκρατικοί πριν το 1990] για να αποφεύγουν την ένταση και την πολεμοκαπηλία.. Αντίθετα τώρα είναι οι δημοκρατικοί που σέρνουν το χορό της υστερίας..
Η ιδεολογική λειτουργία της αντι-ρωσικης υστερίας: η αποτυχημένη απόπειρα περικύκλωσης και αποδυνάμωσης της Ρωσίας, και η κρίση των μηχανισμών χειραγώγησης των μεγάλων δυτικών ΜΜΕ
Η βασική αιτία φαίνεται και πάλι να είναι το γεγονός ότι ο Τραμπ αγγίζει ένα χάσμα και το φέρνει στην επιφάνεια. Οι ΗΠΑ από το 2011 η και πιο πριν αν βάλει κανείς στην εξίσωση και το σκηνικό της επίθεσης της Γεωργίας ενάντια στις αυτόνομες περιοχές που στηρίζει η Ρωσία, φαίνονται να προσπαθούν να φτιάξουν ένα σκιάχτρο δαιμονοποιησης για την Ρωσία το οποίο εξυπηρετεί δυο στόχους:
1.    Εξωτερικά ο στόχος είναι/ήταν καθαρά επιθετικός. Είχε ως πλαίσιο τον περιορισμό στης Ρωσίας ως η μεγάλη ευρωασιατική δύναμη με μια σειρά επιθέσεων που στόχευαν στην περικύκλωση της [λ.χ. Γεωργία, Ουκρανία κοκ] και την αποδυνάμωση της στον ευρύτερο χώρο της Ασίας – εξού και ο πόλεμος εναντίον των συμμάχων της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή [με κορυφαίο παράδειγμα την Συρία]. Αυτός ο στόχος ο οποίος απλωνόταν στο παρασκήνιο της προβολής της εικόνας του Ομπάμα σαν την εικόνα της νέας αμερικανικής δημοκρατίας, απέτυχε. Η Ρωσία κατάφερε να ανατρέψει τα δεδομένα και να βγει κερδισμένη. Ακόμα πιο έντονα η Ρωσία αναδεικνύεται στο κεντρικό παίκτη της Ευρασίας – και η συμμαχία της με την Κίνα δημιουργεί νέες δυναμικές. Σε αυτό το πλαίσιο, η εξωτερική δαιμονοποίηση της  Ρωσίας ήταν και μέρος των ιδεολογικών μηχανισμών δυτικού συστήματος εξουσίας. Η ήττα εκείνου του ηγεμονικού πλαισίου, οδηγεί αναπόφευκτα και σε ένα είδος ήττας των μηχανισμών που προωθούσαν εκείνο το σενάριο. Η υστερία που απλώνεται και στην Ευρώπη ότι η ρωσικά επηρεάζει τις εκλογές είναι τραγικά οδυνηρή σαν μνήμη του ψυχρού πολέμου η των μεσοπολεμικών υστεριών όπως φαίνεται το κλίμα στη γειτονιά των βαλτικών και της Πολωνία στην παρούσα συγκυρία [στις ΗΠΑ θυμίζει τις χειρότερες στιγμές του μακαρθισμού και της αντι-αριστερης τρομοκρατίας μετα τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο] ή κωμικές [οι ΗΠΑ και οι δυτικοί που συντονίζουν πραξικοπήματα μέσα από τις τηλεοράσεις τους που προβάλουν σε άλλες χώρες, ξαφνικά φοβούνται ότι θα πάθουν το ίδιο; ..αυτό είναι μια αποδοχής κρίσης ηγεμονίας
2.    Στο εσωτερικό η αντι-ρωσική υστερία λειτουργούσε και σαν συγκάλυψη μια βαθύτερης πραγματικότητας – ότι ο δυτικός κόσμος δεν έχει πια ηγεμονική θέση. Για να συσπειρώνεται ο δυτικός κόσμος, από την μια, και για να συγκαλύπτονται από την άλλη οι αποτυχίες και οι ήττες, κατασκευάζεται ο ρωσικός κίνδυνος. Δεν πρέπει να διαφεύγει ότι ουσιαστικά οι «αποκαλύψεις» εναντίον του Τραμπ, ακολουθήσαν την αποτυχημένη προσπάθεια των δυτικών ΜΜΕ να κατασκευάσουν μια ακόμα συναισθηματική υστερία για να εκμαιεύσουν μια κάποια δυτική επέμβαση υπερ των ισλαμιστών στο Χαλέπι. Ευρύτερα η πρακτική τού Τραμπ να λειτουργεί αυτόνομα μέσω τουιτερ αντί αναδίνει την ευκαιρία να τον χειραγωγούν με κωδικοποιήσεις οι δημοσιογράφοι των μεγάλων δικτύων ΜΜΕ, σηματοδοτεί επίσης και μια ευρύτερη κρίση για δυτικά ΜΜΕ – η Russian Television έσπασε το μονοπώλιο του δυτικού λόγου, τα νεαμεσα έσπασαν την ηγεμονία των καθεστωτικών ΜΜΕ. Και ο Τραμπ σαν φιγούρα δεν πουλά σαν το αμερικανικό πρότυπο ταύτισης διεθνώς…
Αυτό, λοιπόν, που φαίνεται είναι η ανάλυση μιας πολλαπλής μορφής κρίσης ηγεμονίας και νομιμοποίησης. Η Κυβερνώσα ελίτ φαίνεται διχασμένη, ο πληθυσμός το ίδιο, οι ΗΠΑ σαν κράτος έχουν πάψει να είναι ηγεμονικές – και ο Τραμπ είναι απλά ο αγγελιαφόρος μιας αλήθειας… Το πώς θα εξελιχθεί η αντιπαράθεση θα είναι ενδιαφέρον. Και εσωτερικά και εξωτερικά. Και ο δυτικός ηγεμονικός [έστω στο εσωτερικό πια] λόγος έχει και το πρόβλημα της ΕΕ που από εναλλακτικό πρότυπο οδεύει κουτσαίνοντας από την μια στην επόμενη κρίση…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου