15 Ιαν 2017

Η Κύπρος στη μέγγενη της Ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης



Απρόσμενα ιδεολογικοπολιτικά love stories on the rocks

Οι κοινοτικοί εκ παραλλήλου μονόλογοι των ΜΜΕ πλήττονται πλέον ανεπανόρθωτα από την διακοινοτική επικοινωνία. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει το διαδίκτυο, η παρουσία ενός αύξοντα αριθμού δίγλωσσων ακτιβιστών και οι ζωντανές επαφές όλο και περισσότερων Κυπρίων που ήδη βιώνουν τη δικοινοτική ή και ολική Κύπρο πριν τη λύση. Προχθές ο Ερντογάν δήλωσε πως ο τουρκικός στρατός δεν πρόκειται να φύγει εκτός αν φύγει και ο ελληνικός. Το Σίγμα μετέφρασε την μισή πρόταση και υποχρεώθηκε μετά από πολλά ανέκδοτα στο διαδίκτυο, να ολοκληρώσει.  (Εμείς δεν θεωρούμε ότι η πρόταση ήταν σοβαρή ή ασόβαρη, είναι κάτι που θα δούμε. Αλλά το θέμα μας είναι η επαγγελματική παραπληροφόρηση των Κυπρίων από τα μίντια που με τα χρόνια έκτισαν διχοτομικά στερεότυπα). Η ύπαρξη στο διαδίκτυο λίγων δίγλωσσων ή πολύγλωσσων δημοσιογράφων και ακτιβιστών, μεταξύ των οποίων και αριθμός εκπαιδευτικών δίνει πλέον την εικόνα μιας δυναμικής και παραγωγικής  κοινωνίας του μέλλοντος ακόμα και χωρίς επίλυση του Κυπριακού, πόσο μάλλον με την επίλυση. Μαζί και παράλληλα, όμως, με την αποδόμηση των απλών και απλοϊκών  σχημάτων εμφανίζονται νέες δυσκολίες που θέτουν σε δοκιμασία τον εγκέφαλο των συντηρητικών ταγών και της μεθόδου της αποστήθισης και ψαλμωδικής αναπαραγωγής μερικών «αρχών και αξιών» και «κόκκινων γραμμών» δίκην συνταγών μαγειρικής. Έτσι σιγά σιγά οι Ρωμιοί έπαψαν να είναι όλοι αναξιόπιστοι και άρχισαν να εμφανίζονται Τούρκοι με κάποια καλοσύνη χωρίς να είναι νεκροί.

Σε πρώτο πλάνο εμφανίζονται πλέον με αρκετά σαφή τρόπο τα άτυπα δικοινοτικά μέτωπα που συγκροτούνται γύρω από την προοπτική της διευθέτησης του Κυπριακού ή έστω της μετακίνησης του στάτους κβο. Είναι πολύ δύσκολο να μην παρατηρήσει κάποιος την πολιτική και ιδεολογική συγγένεια μεταξύ του ελληνοκυπριακού και του τουρκοκυπριακού ΔΗΚΟ, την ταυτότητα επί της ουσίας μεταξύ των γκρίζων και των γαλάζιων λύκων και στο αντίθετο στρατόπεδο τον αλληλοσεβασμό και την αλληλεπίδραση  που αναγεννιέται μέσα στις αριστερές παρατάξεις των κοινοτήτων. Σε ένα άλλο επίπεδο της ενσωμάτωσης των δεξιών σχηματισμών μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης πραγματοποιείται μία προσέγγιση των νεοφιλελεύθερων δυνάμεων του ΔΗΣΥ και επιχειρηματικών συνδέσμων με αντίστοιχες τουρκοκυπριακές δυνάμεις, βιομήχανοι και επιμελητήριο.

Η πολιτική εκπροσώπηση αυτού του χώρου που παρουσίαζε μια σχετική καθυστέρηση τείνει να καλυφθεί από το ραγδαία αναπτυσσόμενο κόμμα του Κουντρέτ Οζερσάι (το οποίο όμως φαίνεται να αντλεί ψήφους και από αριστερά και ειδικά από το κέντρο του Ρεπουμπλικανικού κόμματος).

Συνοπτικά μπορούμε να πούμε ότι σχηματίζεται πλέον ένα απορριπτικό μέτωπο που κινείται και στις δύο κοινότητες και διαπερνά όλα σχεδόν τα κόμματα των δύο κοινοτήτων με κέντρο ή επίκεντρο κομμάτια της δεξιάς επικουρούμενα από την αναμενόμενη παρεμβολή και της άκρας δεξιάς, όπως δείχνει και η πρόσφατη διαδήλωση εναντίον της ΚΤӦΣ.

Είναι σημαντικό να σημειώσει κανείς την ανοικτή πλέον προσπάθεια που εκδηλώνεται γύρω από τον Νίκο Κατσουρίδη ή και εκ παραλλήλου, η οποία στηρίζεται από το ΚΚΕ αλλά και από την λεγόμενη πατριωτική Αριστερά που μπορεί μέσω Κοτζιά να λειτουργεί απ' ότι φαίνεται ανασταλτικά.

Νοουμένου ότι η ψαλίδα των διαφορών στην εσωτερική πτυχή φαίνεται να μπορεί να κλείσει ( ή να συντηρείται ανοικτή για να επηρεάζει και την συζήτηση στα θέματα ασφάλειας και εγγυήσεων) μας βάζει πλέον μπροστά στην «προαιώνια διάσταση» του Κυπριακού ως χώρου ελληνοτουρκικής σύγκρουσης, ως οικοπέδου διεκδικούμενου από την Ελλάδα και την Τουρκία.
Αυτή η διεκδίκηση που πήρε κάποτε την μορφή του αιτήματος της αυτοδιάθεσης αλλά όταν δεν μπορούσε να την έχει πήρε και την μορφή της δικτατορικής και πολεμικής επιβολής παίρνει πλέον την μορφή της προσκόλλησης στο στάτους κβο και της στήριξης του κράτους και του ψευδοκράτους ( ή της ελληνοκυπριακής διοίκησης και του κράτους ) ανάλογα με το ποιός κάνει τις ρητορικές προς το παρόν ασκήσεις.

Να σημειώσουμε ότι οι αναφορές σε αντιιμπεριαλισμό και ειδικά στον αντιαμερικάνικο αλλά και τον αντιευρωπαϊκό αντιιμπεριαλισμό γίνονται και στην Κύπρο και την Ελλάδα και την Τουρκία. Αν υπήρχε ίχνος ειλικρίνειας στο θέμα, αυτό λογικά θα έπρεπε να φέρνει τις χώρες πιο κοντά αντί πιο μακριά. Ειδικά η ελληνική πλευρά περιμένει να δει αν ο Τραμπ θα βελτιώσει ή όχι την σχέση των ΗΠΑ με την Τουρκία ή αν αντίθετα ή χώρα αυτή θα διολισθήσει σε βαθύτερη αστάθεια επηρεασμένη από το ότι συμβαίνει στην γειτονιά της και γειτονιά μας.

Για το περιφερειακό παιγνίδι, της αστάθειας και των αερίων γράψαμε σε προηγούμενα κείμενα.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου