15 Ιαν 2017

Μέση Ανατολή: Οι μεταμορφώσεις στην περιοχή σαν φόντο στις κυπριακές εξελίξεις




Κάποτε, τις δεκαετίες του 1950, 60 οι κύπριοι δημοσιογράφοι αυτονόητα είχαν τις ειδήσεις για την γεωπολιτική περιοχή στην πρώτη σελίδα, σήμερα μερικοί πίστευαν ότι η αποχωρούσα αμερικανική κυβέρνηση θα έλυνε το κυπριακό σε μια νύχτα πριν φύγει… Είναι και αυτό μια ένδειξη του πως μια γενιά δημοσιογράφων [αυτή η ανέλαβε την δεκαετία του 1990 και σήμερα οδεύει προς την αποχώρηση hopefully] αδυνατεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις τοποθετώντας τις σε ένα πλαίσιο. Αντί αυτού αναπαράγει κλισέ και ανοησίες – οι μεν περίμεναν η κυβέρνηση Ομπάμα να λύσει το κυπριακό, ενώ αποχωρούσε, ενώ οι άλλοι [οι απορριπτικοί] ανακάλυψαν την Νιούλαντ, ενώ αυτή ετοιμαζόταν να αποχωρήσει. Το πώς οι ανταποκρίσεις από την Συρία για 5 χρόνια αναπαρήγαν τυφλά [και ηλίθια] την προπαγάνδα των ισλαμιστών είναι ένα τεκμήριο αυτής της θλιβερής περιόδου για την κυπριακή δημοσιογραφία. Όπως και η στάση απέναντι στο Ισραήλ – το ότι οι απορριπτικοί από την μια ωρύονται ενάντια στον εποικισμό και από την άλλη προβάλουν το Ισραήλ σαν μοντέλο είναι ένα τεκμήριο της πλήρους απουσίας συγκριτικής σκέψης…
Ενώ τα κλισέ πνίγουν την καθεστωτική κυπριακή δημοσιογραφία των συντακτών και αρχισυντακτών, μπορεί να ελπίζει κανείς σε μια νέα γενιά. Γιατί η μόνη δικαιολογία αυτής της εσωστρέφειας, είναι και το γεγονός ότι μετα το 1980, η ίδια η κυπριακή κοινωνία ακολουθήσε μια εσωστρεφή πορεία, και το δυτικό άνοιγμα μετα το 2000 [με την ένταξη στη ΕΕ] είχε αρχικά τα στοιχεία της αποικιακής δουλοπρέπειας για την μια πλευρά [όλα στην Ευρώπη είναι… ανώτερη] και της καχυποψίας από την άλλη, που διογκώθηκε μετα την αποκάλυψη του τι είναι Ευρώπη. Αλλά έμεινε στην απόμακρη εικόνα. Όμως, οι εξελίξεις ανατολικά πιέζουν πια να ξανατοποθετηθεί η Κύπρος εκεί που ανήκει ντε φάκτο γεωγραφικά στην ανατολική Μεσόγειο. Γιατί καθώς το κυπριακό οδεύει προς κάπου, η πορεία θα καθοριστεί σαφώς από το περιβάλλον – άλλωστε το βασικό κίνητρο πια φαίνεται να είναι το φυσικό αέριο από την μια, αλλά και η ασφάλεια που είναι πια, μετά τη Συρία, περιφερειακό ζήτημα..
Συρία: η ντροπή της δυτικής δημοσιογραφίας, η νίκη των κοσμικών και η ανάκαμψη μετά την επέλαση των επιχορηγημένων ισλαμιστών, και το νέο πολυπολικο σύστημα ασφάλειας στην Μέση Ανατολή…
Μετά την ανακάλυψη των περιοχών του Χαλεπιού που ελέγχαν οι ισλαμιστές είναι σαφές ότι το κλίμα άλλαξε πια. Η Τουρκία που διαμεσολάβησε για την συμφωνία αποχώρησης των ισλαμιστών, όταν κατάλαβαν πια ότι δεν υπάρχει πιθανότητα δυτικής επέμβασης [διότι αυτό περίμεναν από το 2013] έφυγαν και αφήσαν την πόλη. Οι αναφορές του Φισκ για το πώς κατασκευάστηκε η δυτική προπαγανδιστική εικόνα, θα πρέπει να καταγραφούν για να θυμόμαστε το μέγεθος της παραπλάνησης
I suspect that “post-truth” has more to do with social media than mendacious elections. The use of social media in reporting the battle of eastern Aleppo has been extraordinary, weird, dangerous, even murderous, when not a single Western journalist could report the eastern Aleppo war at first hand. Much damage has been done to the very credibility of journalism – and to politicians – by the acceptance of one side of the story only when not a single reporter can confirm with his or her own eyes what they are reporting.
We handed journalism to social media – and the armed men who control the areas from which these reports came know that they can pull the same trick again next time. They will, in Idlib. But this problem in the region is much, much bigger than a Syrian province. It’s now about the malleability of facts across the whole Middle East.
The 250,000 “trapped” Muslims of eastern Aleppo – now that 31,000 have chosen to go to Idlib, many more to western Aleppo – appear to have been somewhat fewer than 90,000. It’s now possible that at least 160,000 of the civilians “trapped” in eastern Aleppo did not actually exist, but no one says so. That vital statistic of 250,000, the very punctuation mark of every report on the besieged enclave, is now forgotten or ignored (wisely, perhaps) by those who quoted it.
Nor does anyone tell us about the civilians of Palmyra now that Isis has returned. And what about Mosul? Weren’t we about to liberate one million civilians trapped there by the jihadis – no less deserving, surely, than the 250,000 or 100,000 or 90,000 or fewer civilians trapped in eastern Aleppo?
[…]  How can we complain about the lies of Trump and the Brexiteers when we journalists are chopping up the facts of the Middle East? Still, I notice in our newspapers and on television, Israel’s wall is a “security fence”, its colonies are “settlements” which are “disputed” rather than illegal.
Can we really shake our heads in disbelief at electoral lies when we have been lying to our readers and viewers for years?
Το πιο σημαντικο για τη Συρία είναι το γεγονός ότι επιτέλους μια κοσμική κοινωνία κατάφερε αν αντισταθεί στην ισλαμική επίθεση. Ήδη οι υπόλοιπες κοσμικές αραβικές κοινωνίες άρχισαν να ξεθαρρεύουν – η Αίγυπτος άρχισε τις επαφές με την συριακή κυβέρνηση για να στείλει παρατηρητές, ενώ η Αλγερία προετοιμάζει την επιστροφή της Συρίας σαν βασικού παράγοντα στον αραβικό κόσμο.[1]
Ταυτόχρονα, η απόφαση για διάσκεψη στο Καζακστάν χωρίς να συμμετέχει η Δύση, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη. Και το γεγονός ότι η Ρωσία και η Τουρκία είναι βασικοί παίκτες δείχνει και μια εν δυνάμει αναδυομένη περιφερειακή ισορροπία…
Ο μεγάλος ηττημένος των εξελίξεων όπως καταγράφηκε σε αρκετές αναλύσεις στο τέλος του περασμένου χρόνου, ήταν η Σαουδική Αραβία και το μπλοκ των εμιράτων γενικότερα. Όχι μόνο έχασαν στην Συρία, αλλά δεν κατάφεραν να επιβληθούν στην Υεμένη, ενώ το Μπαχρέιν σιγοβράζει επίσης. Με αυτά τα δεδομένα, η νέα βασιλική οικογένεια έχει ήδη αρκετές αποτυχίες – ενώ εσωτερικά δεν έχει ακόμα σταθεροποιήσει την θέση της. Και πέρα από τους επίδοξους δελφίνους υπάρχουν πάντα οι απειλές από τις ισλαμικές ομάδες που αφού δημιουργήθηκαν από το καθεστώς και τις μυστικές του υπηρεσίες αποκτούν, όπως φάνηκε και από την Αλ Κάιντα, αυτονομία, αλλά και από την κοινωνική δυσφορία σε μια κοινωνία χαμένη σε ένα κενό χρόνου – με ήθη και νόμους του παρελθόντος και τεχνολογία του μέλλοντος. Η νέα γενιά είναι το ίδιο απρόβλεπτη όπως και η σιητική μειονότητα.
Το ισραηλινό αδιέξοδο: ο ακροδεξιός ναρκισσισμός που οδηγεί στο απαρτχάιντ σαν τελικό αυτοεγκλωβισμό, η αναμενομένη επόμενη παλαιστινιακή έκρηξη, και το ψυχρό βλέμμα του περίγυρου… Μπορούν οι θεσμοί να αντισταθούν στην πορεία προς τον γκρεμό;
Στο Ισραήλ αναμένουν να δουν δείγματα γραφής του Τραμπ – από την μια σαφώς υπάρχουν αρκετοί φιλο-σιωνιστές στην νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ και μάλιστα που πρόσκεινται στην ακροδεξιά του Ισραήλ… Όμως, θα γίνει ο Τραμπ ένας υπάκουος υπάλληλος του όποιου Νετανιάχου; Έχει τα μέσα της προεκλογικής εκστρατείας ο Τραμπ τηρούσε σχεδόν ίσες αποστάσεις στο θέμα του παλαιστινιακού, και ταυτίστηκε με την ισρτηασλινη ακροδεξιά στο τέλος..
Το Ισραήλ βρίσκεται όμως σε αυξανόμενα αδιέξοδα λόγω της απομόνωσης. Ήδη το νέο ψήφισμα από το Συμβούλιο Ασφάλειας θα σπρώξει ακόμα περισσότερο το Ισραήλ σε ρόλο Νότιας Αφρικής την εποχή του απαρτχάιντ. Η απομόνωση, βέβαια, ενισχύει την ακροδεξιά που μπαίνει πια σε ένα σχεδόν ναρκισσιστικό ντελίριο. Όμως η απομόνωση θα οδηγήσει και σε περισσότερες οικονομικές κυρώσεις, και σε περισσότερη πίεση που αργά η γρήγορα θα οδηγήσουν σε νέα παλαιστινιακή έκρηξη. Ήδη η επίθεση με φορτηγό ήταν μια κίνηση που τρόμαξε – αν κρίνει κανείς από την κίνηση του Νετανιάχου να την φορτώσει στον ΙΣΙΣ ενώ ουσιαστικά είχε αναλάβει την ευθύνη το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης..
Αυτή η διπλή κίνηση [εσωτερικά το Ισραήλ εκτραχύνεται όσον αφορά την κλοπή παλαιστινιακής γης ή την καταπίεση των παλαιστίνιων σαν πολιτών β’ κατηγορίας, και εξωτερικά με την διερευνώμενη αποδοχή της εικόνας του Ισραήλ σαν ρατσιστικού καθεστώτος] είναι μια ωρολογιακή βόμβα που θα εκραγεί.. Και πιθανόν όταν σταματήσουν [για διάφορους λόγους] τα εμιράτα να χρηματοδοτούν ισλαμιστές που να πολεμούν άλλους μουσουλμάνους, τότε όλοι αυτοί, η στρατιά σχεδόν των έτοιμων να αυτοκτονήσουν, θα είναι ένα κίνδυνος πλήρως ανεξέλεγκτος για το Ισραήλ – που τους ανέχτηκε και μάλιστα προσπάθησε και να τους βοηθήσει στα νότια σύνορα της Συρίας…
Μια αμυδρή ελπίδα από το Ισραήλ φαίνεται να είναι η ύπαρξη θεσμών που ακόμα λειτουργούν – έτσι ένα δικαστήριο καταδίκασε τον στρατιώτη που εκτέλεσε εν  ψυχρω παλαιστίνιο που ήταν τραυματισμένος στο έδαφος… Φυσικά, η ακροδεξιά απαίτησε να δοθεί χάρη… Σε μια άλλη κίνηση ξεκίνησε έρευνα για σύγκρουση συμφερόντων και διαπλοκή του Νετανιάχου.. Οι θεσμοί αυτοί είναι υπόλοιπο της αρχικής προσπάθειας για ένα κράτος δικαίου του Ισραήλ. Τώρα πια αυτή η εικόνα χάνεται. Αλλά υπάρχει σαν άμυνα… Όπως υπάρχουν και κινήματα συμπαράστασής στους παλαιστίνιους, αλλά και κοσμικά κινήματα που προσπαθούν να αντιστρέψουν τον κατήφορο του Ισραήλ στον αυταρχισμό και το πρότυπο του απαρτχάιντ..
Από την άλλη, έγιναν διαδηλώσεις στην Γάζα για τις αναπόφευκτες, όπως περικοπές ηλεκτρισμού, λόγω των ισραηλιτικών βομβαρδισμών. Όμως η ύπαρξη ανοικτής παλαιστινιακής κοινωνίας, είναι και αυτό μια ελπίδα καθώς το Ισραήλ οδεύει στο αδιέξοδο του..
Η Τουρκία: αναμένοντας τον Ερντογάν μετά το δημοψήφισμα, αλλά με σαφή εικόνα πια ότι η Τουρκία είναι σε δυο διασκέψεις σαν είδος εγγυήτριας ή συνομιλητή – για την Συρία και για την Κύπρο…
Η Τουρκία έχει γίνει στόχος πια ισλαμικών επιθέσεων. Αλλά το κεντρικό σημείο, στο εσωτερικό μέτωπο, είναι ότι ο Ερντογαν, έστω και με μια αιματοβαμμένη εκστρατεία κατάφερε να περάσει από την βουλή τα νομοσχέδια για το προεδρικό σύστημα…. Τώρα έμεινε το δημοψήφισμα – και λογικά οι όποιες εξελίξεις για το κυπριακό θα ολοκληρωθούν [αν υπάρχουν] λίγο μετά.. Μετά από το δημοψήφισμα θα πρέπει να αναμένεται και η στάση του Ερντογάν απέναντι στους κούρδους… Πάντως η αμοιβαία, έστω και αν έγιναν παράλληλες ανακοινώσεις, αποχώρησης τουρκικού στρατού και κούρδων ενόπλων από περιοχές του Ιράκ, ήταν μια ενδιαφέρουσα κίνηση που θα αποκτήσει νόημα μετα το δημοψήφισμα αν υπάρχει προοπτική..
Κατά τα άλλα οι δυτικοί εστιάζουν πια αρνητικά μεν στο Ερντογάν, αλλά φαίνεται ότι θεωρούν ότι δεν μπορούν να τον ανατρέψουν. Οι βασικές πιέσεις εναντίον του, τώρα είναι οικονομικές, για αυτό φαίνεται να ανοίγεται προς την ανατολή.
Όμως γεωπολιτικά αυτήν την περίοδο ο Ερντογάν, και η Τουρκία, φαίνονται κερδισμένοι. Η Τουρκία από τους χαμένους του συριακού σκηνικού φαίνεται να είναι στο τραπέζι των εγγυητών, ενώ ανάλογα βρίσκεται και στην διαρκή διάσκεψη για την λύση του κυπριακού. Όπως δεν βλέπει αυτήν την ευρύτερη εικόνα δεν κατανοεί τις δυναμικές της περιφερειακής ισορροπίας ισχύος ..







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου