23 Ιαν 2017

No Pasaran Μνήμες της αντίστασης στους μασκοφόρους – γιατί η Ιστορία δεν γράφεται με εισαγωγές δανεικών ηρώων και ξεπλυμένων Χιτών, αλλά με την μαγκιά του πείσματος των Ιθαγενών που αρνήθηκαν να υποταχτούν. Και βγήκαν στους δρόμους και βρήκαν άλλες λέξεις για να εκφράσουν την βαθιά αλήθεια της εμπειρίας τους.. Οι δολοφονίες των Μ. Πέτρου τζαι Η. Ττοφαρή στις 21 Ιανουαρίου 1958 τζαι το ιστορικό ρήγμα του επικού ποιήματος του Λιασίδη…



Νεαροί στη Λύση υψώνουν την Μαύρη σημαία στην Εκκλησία μετα την δολοφονία του Μ. Πέτρου…

«Στις 21 Ιανουαρίου 1958 ένοπλοι μασκοφόροι της ΕΟΚΑ επιτέθηκαν ταυτόχρονα στους αριστερούς δύο χωρκών – στην Κώμα του Γιαλού και την Λύση. Οι μασκοφόροι υπό την παρότρυνση περιοίκων εθνικοφρόνων στην Λύση, που φωνάζαν  «μαντρίστε τους, μαντρίστε τους» απαιτούσαν να κλείσουν τα αριστερά καφενεία. Οι σκηνές που περιγράφονται από αυτόπτες μάρτυρες στο βιβλίο – έρευνα του Μιχάλη Πουμπουρή «Μέρες Δοκιμασίας» έχουν μια επική, σχεδόν μυθολογική διάσταση. Οι αριστεροί εργάτες να στέκονται γραμμή μπροστά στον σύλλογο και να μην διαλύονται, Σαν μια άοπλη γραμμή άμυνας. Χειμώνας στην Καρπασία και την Μεσαορια. Απέναντι οι μασκοφόροι με τα όπλα. Όταν σκέφτομαι τέτοιες στιγμές θυμούμαι έντονα ένα τραγούδι του Θάνου Μικρούτσικου:

«Χιονίζει
Κι εσύ στέκεις μονάχος
Μπροστά στην πύλη της Μαδρίτης..
Αντίκρυ σου, μια στρατιά ολάκερη
από πολιτείες
και εσύ να λες
NO PASARAN
Μπροστά στην πύλη της Μαδρίτης»[1]

Στην Λύση μετα την δολοφονία ο Παύλος Λιασιδης έγραψε ένα ποίημα, ιστορικό έπος, για τον Μιχάλη Πέτρου, τον «λαϊκό αγωνιστή» που δολοφονήθηκε. Το τραγούδι μελοποιήθηκε χρόνια μετά από τον Κ. Θεοδώρου και αποτελεί σήμερα ένα τραγούδι που καταγράφει, όχι μόνο την αντίσταση, αλλά και το ήθος του περάσματος σε μια νέα μορφή συνείδησης των κυπρίων ιθαγενών. Γιατί το ποίημα του Λιασίδη δεν καταδικάζει απλώς – τοποθετεί τη δολοφονία στον ιστορικό χρόνο της ταξικής πάλης [των λαϊκών αγωνιστών απέναντι στους σκούντρους της φτωχολογιάς] και κάνει ένα άλμα στην άρνηση υποταγής, μεταμορφώνοντας ακόμα και τον ύμνο υπό τους ήχους τους οποίου προσπαθούσαν κάποιοι να νομιμοποιήσουν την δολοφονία..

Το τραγούδι με αυθεντικές σκηνές από τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που ακολουθήσαν στην κηδεία του Πέτρου, στο φιλμ που βρίσκεται σε αυτό το λινκ:

Δείτε το βίντεο των διαμαρτυριών στην Λύση μετα την δολοφονία του Πέτρου τζαι ακούστε τους στίχους Λιασίδη μελοποιημένους… Είναι μια εμπειρία για να καταλάβουμε τις ρίζες της αντίστασης, του πείσματος των ιθαγενών, αλλά και για να καταλάβουν, όσοι παπαγαλίζουν ακόμα «το εμβατήριο που τους έμαθαν να λένε»..
Οι μασκοφόροι της ΕΟΚΑ επήαν στην Λύση για να δολοφονήσουν. Όσοι έχουν αμφιβολίες μπορούν απλώς να δουν το συγκριτικό πλαίσιο – την ιδιά νύχτα επηαν τζαι στην Κώμα του Γιαλού τζαι εσκοτώσαν τον Ηλία Ττοφαρή. Το ότι οι ταυτόχρονες επιθέσεις έγιναν με έγκριση η διαταγή του Γρίβα, υπάρχει και το γραπτό τεκμήριο – όταν μετά τις δολοφονίες ξέσπασαν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και οργής, ο Γρίβας απάντησε γραπτώς στο τότε μητροπολίτη Κιτίου [μέχρι και ο Άνθιμος «διαμαρτυρήθηκε»] ότι οι δολοφονίες καλώς έγιναν, αφού ο «αγών» του ήταν ενάντια και στους κομμουνιστές..[2]

«Τί πρέπει να κάνωμεν;… Οι κομμουνιστές είναι αντίπαλοι μας είτε το θέλουμε, είτε όχι. Ενδείκνυται να τους εξοντώσουμε ως πολιτική δύναμη.»

Δείτε σε αυτό το πλαίσιο, αυτούς του ανθρώπους που πλημυρίζουν τους δρόμους της Λύσης…. Ξέρουν ότι μπορεί να τους δολοφονήσουν το βράδυ και αυτούς οι μασκοφόροι. Μπορεί να πυροβολήσουν και τη διαδήλωση. Το έκαναν στις 26 Αυγούστου του 1958 στη Μηλιά όταν σκότωσαν 2 γυναίκες, μια μητέρα 3 παιδιών [την Μαρία Χαρίτου] και ένα κορίτσι 13 χρονών [την Δεσπούλα Κατσούδη], σε εκδηλώσεις ενάντια στο καθεστώς της μάσκας..[3]
Και όμως βγήκαν στους δρόμους. Ήρθαν και από άλλα χωριά. Θα δείτε και την εικόνα του φορτηγού που μεταφέρει εργάτες για τη διαδήλωση της ταξικής αλληλεγγύης..

Παρέλασαν στους δρόμους, παρά την τρομοκρατία, παρά τις απειλές.. Δείτε εκείνες τις γυναίκες που παροτρύνουν τον κόσμο να αντισταθεί, να βγει στους δρόμους. Αν έβγαιναν στους δρόμους πολύ περισσότεροι, ίσως να μην φτάναμε στο 74 – όταν οι ίδιοι, και ιδιαίτερα η νοοτροπία, που φορούσαν τη μάσκα το 1958, έκαναν και το πραξικόπημα το 1974. Γιατί, όταν αφήνεις το θράσος να κυκλοφορεί χωρίς αντίσταση, θα έρθει και η ώρα αυτών που σιωπούν… Και η Λύση είναι σήμερα κατεχομένη..

Δείτε την αναφορά της γυναίκας του Μιχάλη Πέτρου, ότι ο άντρας της, που ήταν στρατιώτης κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, αρνήθηκε τη θέση που του πρότειναν οι Άγγλοι σαν.. αμοιβή για τις υπηρεσίες. Δεν πήρε ρουσφέτι, δεν πήρε καρέκλα για το ότι ρίσκαρε την ζωή του στον αντιφασιστικό πόλεμο. Άλλους τους τιμούσε η αποικιοκρατία – αλλά οι μασκοφόροι δεν πήγαν, να φωνάξουν έστω, στον Δέρβη τον ηγέτη της δεξιάς που τον τιμούσαν και τον διόριζαν, όπου λάχει οι Βρετανοί.. Οι μασκοφόροι ήταν υπάκουα παιδιά…. Όργανα ενός Χιτη που αφού συνεργάστηκε με τη γερμανική κατοχή [πήρε δουλειά και μισθό από το κατοχικό καθεστώς ο κ. Γρίβας – δεν είχε φυσικά την αξιοπρέπεια να πει όχι] μετα συνεργάστηκε και με τους Άγγλους στην εισβολή στην Αθήνα τον Δεκέμβρη του 1944..

Θα δείτε και την ελληνική σημαία που κρατούσε ένας διαδηλωτής στην κηδεία. Τελευταία ελπίδα της αυταπάτης ..για την «άλλη Ελλάδα”. Όπως, όμως, πολύ σωστά το είχε πει και ο Αδάμαντος το 1949, η μόνη πραγματική Ελλάδα με την οποία ταυτίζονταν οι προλετάριοι της Κύπρου, ήταν «η Ελλάδα των βουνών». Αυτή που δολοφονήθηκε τελικά στην Μακρόνησο. Και στην Κύπρο εκείνη η εικόνα, εξιδανικευμένη αυταπάτη του εκμοντερνισμού, δολοφονήθηκε με συνεχόμενα εγκλήματα των διάδοχων των Χιτών το 1958.. Η πραγματική σημαία εκείνης της ημέρας ήταν η μαύρη σημαία που υψώθηκε μεσίστια στην εκκλησιά του χωριού – παρά τις απειλές των μασκοφόρων..

Ο Λιασίδης έπιασε πολύ καλά αυτό το αίσθημα. Και το επικό του ποίημα για τον Μιχάλη Πέτρου, κάνει το βήμα της απελευθέρωσης του νου – που για άλλους θα πάρει μέχρι το 1974 να το καταλάβουν. Στο τίτλο και στον επίλογο του ποιήματος για τον «λαϊκό αγωνιστή» που δολοφονήθηκε από τους «σκούντρους της φτωχολογιάς» [του χαφιέδες του κεφαλαίου που θα έλεγαν στα καλαμαρίστικα],  παραβιάζει και το ιερό του εθνικισμού – το ποίημα/τραγούδι που γράφτηκε κάποτε για μια επανάσταση, και έγινε μετά ο ύμνος των δολοφόνων στην Μακρόνησο και των συνεργατών της εισβολής τον Δεκέμβρη του 1944… Ένα αλλοτριωμένο πια απόσπασμα…Έτσι, στη θέση της εναρκτήριας φράσης του εισαγόμενου εθνικού ύμνου με την πολεμοχαρή ιαχή «σε από την κόψη του σπαθιού την τρομερή» έχουμε, τώρα πια, την κυπριακή απάντηση που «αγιάστηκε» με την μαγκιά του της άοπλης κυπριακής αντίστασης μπροστά στους μασκοφόρους με τα όπλα που πυροβολούσαν τους αόπλους: «Σε γνωρίζω αγάπη»…
Μια μεταμόρφωση των λέξεων που όντως εκφράζει την υπόγεια ιστορία δεκαετιών που δεν μπόρεσε να εξαφανίσει ο εθνικισμός και οι υστερίες του..
Τζαι όποιος καταλάβει, εκατάλαβεν… που θα ελαλεν τζαι ο Γκόνταρ

..Τζαι όσοι φοβούνται, όσοι σιωπήσαν μετά το 2011.. να δουν εκείνους τους φτωχούς που γέμισαν τους δρόμους της Λύσης το 1958 για να μην αφήσουν τον φόβο να κυβερνήσει..
Τότε έρχονταν με τις μάσκες και τα όπλα. Τώρα εισβάλουν στα σπίτια μέσα από τις τηλεοράσεις…
Na pasaran…





[1] «Νέα εξήγησις της Γλυκείας Χώρας Κύπρου», No Pasaran, Δεν θα Περάσουν.
[2] Σπύρος Παπαγεωργίου. Κυπριακή Θύελλα, σελ. 595
[3]  Μιχάλης Πουμπουρής, Μέρες Δοκιμασίας, Σελ.81

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου