31 Δεκ 2017

Περιεχόμενα του τεύχους 31 Δεκεμβρίου 2017,Τεύχος 251

Εναλλακτική Πληροφόρηση

Ειδήσεις και σχόλια για τις εξελίξεις


Περιεχόμενα του τεύχους 31 Δεκεμβρίου 2017
                                                       Τεύχος 251
Αποχαιρετιστήριο μιας χρονιάς επιφανειακής οπισθοδρόμησης, ξεδιάντροπης διαπλοκής, και ελεγχόμενου επικοινωνιακού συστήματος – αλλά «τα υπόγεια ρεύματα» βουίζουν, καθώς οι τυφλοπόντικές της αμφισβήτησης ανοίγουν υπόγεια τούνελ …και η αντίσταση διαχέεται πια και στους θεσμούς… Αυτά που δεν πρέπει να ξεχάσουμε όταν ολοκληρωθεί η «Μεγάλη Πορεία»…
·         Αυτά που ο Αναστασιάδης και τα ΜΜΕ ήθελαν να λογοκριθούν: Αποσπάσματα μνήμης για την οικονομική κρίση – πως το βαθύ κατεστημένο οδήγησε στην κρίση αλλα είχε και το θράσος να επιμένει σε λογοκρισία  [από το βιβλίο του Πανικου Δημητριάδη]
·         Αποχαιρέτα την, την φαντασίωση [η την καλή πρόθεση που είχες απέναντι σου] που χάνεις…Και καθώς τελειώνει ο χρόνος της απώλειας, από το Μοντ Πελεραν στο Κραν Μοντανα, και της επιστροφής στο βαθύ παρελθόν του κλίματος από το 1950 μέχρι το 1963 όταν «ψήφος» σήμαινε «υπογραφές σε εκκλησιές» και οι δικοινοτικές συγκρούσεις ονομάζονταν «τουρκοανταρσια»….Οι τουρκοκυπριοι…κοιτάζουν πια αλλού…Οι Τουρκοκύπριοι στις κάλπες: Εκλογές γεμάτες ερωτήματα και σκιές
·         Σπόντες [τέλος χρόνου]
·         Σπόντες [λίγο πριν το τέλος – και αποκαλυπτικές μιας εποχής  που τα δικηγορικά γραφεία καθόριζαν τα πρωτοσέλιδα και προσπαθούσαν να στήνουν δίκες μέσα από αυτά για να εξυπηρετούν το ιδιοτελές….]

Αυτά που ο Αναστασιάδης και τα ΜΜΕ δεν ήθελαν να διαβαστούν Αποσπάσματα μνήμης για την οικονομική κρίση: πως το βαθύ κατεστημένο οδήγησε στην κρίση αλλα είχε και το θράσος να επιμένει σε λογοκρισία

 [Μεταφράσεις από το βιβλίο του Πανίκου Δημητριάδη]

Μετάφραση [Γρηγόρης Ιωάννου] από: Πανίκος Δημητριάδης, 2017, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο


Στις ΗΠΑ, οι πολιτικοί που υποστήριζαν τις μεγάλες τράπεζες προωθούσαν την άποψη «ότι είναι καλό για τις μεγάλες τράπεζες είναι καλό για την Αμερική». Στη Κύπρο, πήγαινε ακόμα πιο πέρα από αυτό.
Η Τράπεζα Κύπρου – όπως μου είπαν πολλές φορές πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι – είναι η Κύπρος. Το καθήκον του Διοικητή – μου είπε ένας πρώην Διοικητής – ήταν να την προστατέψει «από την υπερβολική ρύθμιση που ήθελε να επιβάλει η Ευρώπη». Τέτοιο ήταν το θράσος της ελίτ που διοικεί την χώρα.
[σ. 199]

Οι ευγένειες όμως δεν κράτησαν για πολύ. Ο Αναστασιάδης ήταν θυμωμένος. Θύμωσε επειδή εγώ είχα τάχα επιτρέψει στην PIMCO να φουσκώσει τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών! Ήταν χειρότερο από το να ακούω τους τραπεζίτες σε replay, που ήθελαν όλους να νομίζουν ότι οι τράπεζες τους ήταν υγιείς μέχρι που ήρθε η PIMCO. Οι τραπεζίτες τουλάχιστο προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.
Ο Πρόεδρος δεν έπαιρνε απλά το μέρος των τραπεζιτών, επενέβαινε επίσης στα εσωτερικά ζητήματα της Κεντρικής Τράπεζας.

…Στη Κύπρο όμως, ο μύθος με τις τάχα υπερβάλλουσες κεφαλαιακές ανάγκες συνέχιζε να επαναλαμβάνεται τις βδομάδες και τους μήνες που ακολούθησαν, αλλά τέσσερα χρόνια αργότερα οι πλείστοι πολιτικοί σιωπηλά αποδέχτηκαν την αλήθεια.
..............
Προσπαθούσα ακόμα να χωνέψω τα νέα. Ήταν σουρεαλιστικό. Πως μπορούσε κάποιος να συμφωνήσει να φορολογήσει ασφαλισμένες καταθέσεις; Ήταν καν νομικά εφικτό, με δεδομένη την υποχρέωση της κυβέρνησης να προστατέψει τις καταθέσεις κάτω των €100 000; Το τέλος άρχισε να γίνεται πρώτη είδηση σε όλο τον κόσμο…

...Πως προέκυψε το τέλος; Από ότι φαίνεται, όταν ζητήθηκε από την κυπριακή κυβέρνηση να συγκεντρώσει 6 δις από τραπεζικές καταθέσεις, πλησιάστηκαν μερικοί έμπιστοι Ρώσοι «φίλοι». Το μήνυμα που ήρθε πίσω ήταν ότι οι Ρώσοι ήταν έτοιμοι να συνεισφέρουν για να σωθεί η Κύπρος αλλά όχι πέραν του 10% των καταθέσεων τους. Ένα τέλος 10% στις ανασφάλιστες καταθέσεις όμως δεν θα επαρκούσε. Το έλλειμμα θα καλυπτόταν από ένα μικρότερο τέλος στις ασφαλισμένες καταθέσεις. Ο «ευφάνταστος» τρόπος της κυβέρνησης να πουλήσει αυτή την ιδέα στο ευρύ κοινό ήταν να εισηγηθεί ότι αυτό δεν ήταν περισσότερο από 2 χρόνια επιτόκιο (καθώς τα επιτόκια στη Κύπρο ήταν πολύ ψηλά σε σχέση με την ευρωζώνη). Κανείς όμως, δεν ανέφερε ότι ουσιαστικά φορολογούσαν τους φτωχούς για να προστατέψουν όχι απλά Ρώσους ολιγάρχες αλλά επίσης το επιχειρηματικό μοντέλο από το οποίο έβγαζε τα λεφτά της η ελίτ της Κύπρου.
Ούτε το ότι τα ψηλότερα επιτόκια μπορεί να αντανακλούσαν το αυξημένο ρίσκο…
 [σ. 91-93, 99-100]

Όταν ο ισολογισμός μιας τράπεζας φτάσει το 20-30% του ΑΕΠ, θεωρείται συστημική. Όταν είναι 200% του ΑΕΠ, δεν είναι απλά συστημική. Έχει τον έλεγχο. Μια ολόκληρη κοινωνία ήταν εντελώς αιχμάλωτη….

…Οι Κύπριοι δικηγόροι-πολιτικοί είχαν καθαρό πλεονέκτημα έναντι άλλων δικηγόρων στην προσέλκυση ρωσικών εταιρειών. Στη μετα-κομμουνιστική Ρωσία, επιτυχία στο επιχειρείν χωρίς πολιτικές διασυνδέσεις ή πολιτική στήριξη αποτελεί πρόκληση, εάν δεν είναι εντελώς αδύνατη. Στη Κύπρο, πολλοί δικηγόροι-πολιτικοί είχαν άμεση σύνδεση με τις τράπεζες. Μερικές από αυτές τις συνδέσεις λεγόταν ότι περιλάμβαναν το να πληρώνουν οι τράπεζες τεράστιες προμήθειες σε δικηγόρους για να συστήσουν πλούσιους Ρώσους καταθέτες (γνωστά ως τέλη συστάσεων)…

Παρόλο που οι οίκοι αξιολόγησης το έκαναν πλήρως ξεκάθαρο ότι οι τράπεζες συνιστούσαν μια αυξανόμενη ενδεχόμενη υποχρέωση για τα δημόσια οικονομικά της χώρας, την περίοδο 2007-2012, η Βουλή απέφευγε να θέσει διεισδυτικές ερωτήσεις στην Κεντρική Τράπεζα σε σχέση με το πώς αυτά τα ρίσκα τύγχαναν διαχείρισης. Αντίθετα τα κόμματα της αντιπολίτευσης την περίοδο Χριστόφια έστρεφαν την προσοχή μακριά από τις τράπεζες εστιάζοντας τα κοινοβουλευτικά ερωτήματα στην επιδείνωση των δημόσιων οικονομικών και στις αυξήσεις στις κοινωνικές δαπάνες. Τα ΜΜΕ, που ήταν εξαρτημένα στις τράπεζες από τις διαφημίσεις, υιοθετούσαν την ίδια στάση. Τόσο πολύ μάλιστα, που άρθρα κριτικά προς το ρίσκο που έπαιρναν οι τράπεζες λογοκρίνονταν…
[σ. 55 και 59]


Αποχαιρέτα την, την φαντασίωση [ή την καλή πρόθεση που είχες απέναντι σου] που χάνεις… Και καθώς τελειώνει ο χρόνος της απώλειας, από το Μοντ Πελεράν στο Κραν Μοντανά, και της επιστροφής στο βαθύ παρελθόν του κλίματος από το 1950 μέχρι το 1963 όταν «ψήφος» σήμαινε «υπογραφές σε εκκλησιές» και οι δικοινοτικές συγκρούσεις ονομάζονταν «τουρκοανταρσία»…. Οι τουρκοκυπρίοι… κοιτάζουν πια αλλού…

Οι Τουρκοκύπριοι στις κάλπες: Εκλογές γεμάτες ερωτήματα και σκιές


Νίκος Μουδουρος


Λίγες μόνο εβδομάδες πριν από τις πρόωρες εκλογές της 7ης Ιανουαρίου 2018 στα κατεχόμενα, το προεκλογικό κλίμα παραμένει υποτονικό. Όλα τα επιτελεία των κομμάτων αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα: Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου δεν τοποθετείται σε σχέση με τις επιλογές στην κάλπη, ενώ αντίθετα κυριαρχεί το δόγμα του «τίποτε πλέον δεν μπορεί να αλλάξει». Η συγκεκριμένη τάση στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα, στο παρόν στάδιο δεν μπορεί να ερμηνευθεί μόνο ως στοιχείο αποπολιτικοποίησης των Τουρκοκυπρίων. Τα όσα πολλά και σημαντικά μεσολάβησαν από τις προηγούμενες εκλογές του καλοκαιριού 2013 μέχρι και σήμερα δεν συνηγορούν στο ότι τα περισσότερα μέρη της κοινωνίας «έπαψαν» να έχουν άποψη. Εκείνο όμως που φαίνεται να εμφανίζεται είναι η επιλογή πολλών Τουρκοκυπρίων να παραμένουν «σιωπηλοί» σε σχέση με την προσωπική επιλογή σε ότι αφορά στην ψήφο τους. Ακριβώς για αυτό το λόγο άλλωστε σχεδόν καμιά έρευνα γνώμης και δημοσκόπηση δεν μπορεί πλέον να καταγράψει με ακρίβεια τα κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα της κοινότητας. Ωστόσο μέσα από το υποτονικό κλίμα της περιόδου είναι δυνατό να διακριθούν βασικά στοιχεία που επηρεάζουν τόσο το αποτέλεσμα των επικείμενων εκλογών, όσο και πολύ περισσότερο τις βασικές ιδεολογικές κατευθύνσεις που επικρατούν σε αυτή την συγκυρία στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα.

Η «αποκατάσταση» της «ΤΔΒΚ» ως άξονας τουρκοκυπριακής αντιπαράθεσης
Το πρώτο βασικό στοιχείο που φαίνεται πιο ξεκάθαρα στην προεκλογική περίοδο είναι η δυναμική εμφάνιση της έννοιας της «αποκατάστασης» στην τουρκοκυπριακή πολιτική ζωή. Μια έννοια που ιδιαίτερα μετά την αποτυχία των δημοψηφισμάτων του 2004 εισήλθε πιο δυναμικά στην τουρκοκυπριακή κοινωνία, αλλά σήμερα μετατρέπεται σε ένα από τα κυριότερα «έμμεσα» γνωρίσματα του πολιτικού λόγου, των πολιτικών θέσεων και προγραμμάτων, καθώς και της ευρύτερης πολιτικής δραστηριότητας που δεν περιορίζεται στο κομματικό σύστημα. Η βασική αιτία που άνοιξε τις προοπτικές ενδυνάμωσης της έννοιας της αποκατάστασης στο σημερινό της πλαίσιο, είναι οι αρνητικές δυναμικές που απελευθέρωσε η κατάρρευση των συνομιλιών στο Κυπριακό. Δυναμικές που σε αντίθεση με την Ελληνοκυπριακή κοινότητα, στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα λειτουργούν πιο άμεσα και καταλυτικά σε κάθε σφαίρα της κοινωνικής ζωής. Αυτό συμβαίνει εξαιτίας της διάχυσης της παρουσίας της Τουρκίας στον πυρήνα του πολιτικού και οικονομικού συστήματος των κατεχομένων.
Ως πολιτικός όρος, η «αποκατάσταση ή η «αναστήλωση» παραπέμπει σε μια μεταφορική αρχιτεκτονική χρήση της έννοιας: Ένα «κτίριο», στη συγκεκριμένη περίπτωση ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα, είναι έτοιμο να καταρρεύσει και συνεπώς προκύπτει άμεσα η ανάγκη για να αναστηλωθεί, να επιδιορθωθεί. Την ίδια ώρα, η έννοια αυτή υπογραμμίζει την ανάγκη «ανακαίνισης», δηλαδή την προσπάθεια επιδιόρθωσης με τρόπο που να επαναφέρεται το «κτίριο» στην αρχική, στην πραγματική και αυθεντική του κατάσταση. Στην σημερινή συγκυρία ο «έμμεσος» χαρακτήρας μέσα από τον οποίο προωθείται η πολιτική θέση περί της αποκατάστασης/αναστήλωσης, εκφράζεται στην εξής απλή δήλωση: «πρέπει να καθαρίσουμε/να συσταρίσουμε το σπίτι μας». Μια δήλωση που ξεκαθαρίζει ταυτόχρονα και το επίκεντρο της δραστηριότητας του εκάστοτε πολιτικού φορέα που την εκφράζει. Με λίγα λόγια, το «σπίτι» που χρειάζεται αποκατάσταση δεν είναι άλλο από την «ΤΔΒΚ».

Η δυναμική εμφάνιση αυτής της έννοιας, έστω και αν παραμένει στα υπόγεια της κοινωνίας, θα έχει τις δικές της συνέπειες τόσο στο αποτέλεσμα των εκλογών, όσο και στην αναδιαμόρφωση του τουρκοκυπριακού πολιτικού συστήματος. Είναι ξεκάθαρο ότι η «αποκατάσταση» ως ιδεολογική τοποθέτηση δείχνει ταυτόχρονα μια κοινωνική πραγματικότητα και μια διεκδίκηση. Από τη μια, η κοινωνική πραγματικότητα είναι η καθολική πλέον αντίληψη ότι η σημερινή «ΤΔΒΚ» είναι μια φθαρμένη, μη βιώσιμη δομή που καταρρέει. Από την άλλη, η διεκδίκηση είναι η βούληση της πλειοψηφίας των πολιτικών κομμάτων για αλλαγή αυτής της υπό κατάρρευση δομής. Ακριβώς σε αυτό το σημείο προκύπτει ο βαθύτερος αντιπαραθετικός και αντιφατικός χαρακτήρας της έννοιας της «αποκατάστασης» και της έννοιας της «αλλαγής» της «ΤΔΒΚ». Θα μπορούσε να σημειωθεί ότι σε αυτές τις εκλογές η «αποκατάσταση» λειτουργεί σαν «τροχιοδεικτικό κενό περιεχομένου». Δηλαδή δείχνει μια γενική κατεύθυνση χωρίς να εισέρχεται στις λεπτομέρειες υλοποίησης γιατί η πολυπλοκότητα της κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας, αλλά και η ενίσχυση του καθεστώτος κηδεμονίας δεν επιτρέπουν μια τέτοια συγκεκριμενοποίηση. Έτσι στο γενικό πλαίσιο της «αποκατάστασης» μπαίνουν τόσο οι δυνάμεις της τουρκοκυπριακής Δεξιάς, όσο και δυνάμεις από την ευρύτερη τουρκοκυπριακή Αριστερά. Όμως φαίνεται ξεκάθαρα ότι μέσα από την «αποκατάσταση» και την «αλλαγή» μιας δομής που καταρρέει, διεκδικούν διαφορετικά πράγματα.   
Η αντιπαράθεση που διεξάγεται εντός της Τουρκοκυπριακής κοινότητας σε σχέση με το πως ξεπερνιέται η κατάρρευση της «ΤΔΒΚ» μέσα από την «αποκατάσταση» ή/και την αλλαγή της, έχει περίπου τους εξής δύο βασικούς άξονες: Στο ένα μέρος κυριαρχεί η αντίληψη ότι η «ΤΔΒΚ» πρέπει να «αποκατασταθεί» με τρόπο που να επιστρέφει στην πραγματική της μορφή και στην ιδρυτική της ιδεολογία. Συνεπώς στο συγκεκριμένο άξονα της αντιπαράθεσης, η αποκατάσταση της «ΤΔΒΚ» δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επισημοποίηση της διχοτόμησης. Οι εκφραστές αυτής της αντίληψης θεωρούν ότι μετά και την πρόσφατη αποτυχία των συνομιλιών στο Κυπριακό, η θεμελίωση της «ΤΔΒΚ» ως ενός πολιτικού συστήματος αναπαραγωγής και επισημοποίησης της διχοτόμησης είναι περίπου μια «νομοτελειακή διαδικασία». Ο βασικότερος εκφραστής αυτής της θέσης είναι το Κόμμα Εθνικής Ενότητας, δηλαδή η ιστορική μορφή της τουρκοκυπριακής Δεξιάς. Για το συγκεκριμένο κόμμα, η «επιστροφή της ΤΔΒΚ στις ρίζες της» σημαίνει απλά την συνέχιση της κυριαρχίας του παραδοσιακού συστήματος πελατειακών σχέσεων υπό την δική του καθοδήγηση.

Στο άλλο μέρος της αντιπαράθεσης επικρατεί η άποψη ότι η «ΤΔΒΚ» με τη σημερινή της μορφή και λειτουργία ούτε μπορεί αντικειμενικά να επιβιώσει, αλλά ούτε και γίνεται αποδεχτό να επιβιώσει ως έχει. Πρόκειται για μια ευρύτατη αποδοχή της της θέσης περί του ανέφικτου συνέχισης του στάτους κβο. Αυτή η αποδοχή, οδηγεί με τη σειρά της και στην διεκδίκηση «ριζικής αλλαγής» αυτού που υπάρχει σήμερα και που βρίσκεται υπό κατάρρευση. Η θέση περί «ριζικής αλλαγής» απορρίπτει ολοκληρωτικά τη φιλοσοφία για «επιστροφή της ‘ΤΔΒΚ’ στις ρίζες της». Όμως εξαιτίας της απαισιοδοξίας που κυριαρχεί μετά την κατάρρευση των συνομιλιών στο Κυπριακό, οι εκφραστές αυτής της πολιτικής αντιμετωπίζουν εμπόδια και περιορισμούς που προκύπτουν από τα ίδια τα ιδεολογικά όρια της «ΤΔΒΚ» και της σχέσης εξάρτησης που έχει με την Τουρκία. Σε συνθήκες απουσίας προοπτικής μιας ομοσπονδιακής επίλυσης, οι διεκδικήσεις περί «ριζικής αλλαγής» του στάτους κβο, δυστυχώς δεν αφορούν άμεσα σε ολόκληρο τον κυπριακό χώρο.
Σε αυτό το ρεύμα σκέψης, συγκεντρώνονται περισσότερο τα πολιτικά κόμματα της κεντροαριστεράς. Είναι όμως σημαντικό να σημειωθεί ότι η στήριξη της συγκεκριμένης πτυχής «επιδιόρθωσης» της κατεστημένης τάξης πραγμάτων στα βόρεια της Κύπρου, δεν υιοθετείται καθολικά στις δομές και τα ιδεολογικά προγράμματα αυτών των κομμάτων. Διαφοροποιήσεις καταγράφονται τόσο μεταξύ των κομμάτων της κεντροαριστεράς, όσο και εντός των συγκεκριμένων κομμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, η μοναδική ξεκάθαρη συναινετική γραμμή στην οποία συναντιούνται οι διεκδικητές της «ριζικής αλλαγής» του στάτους κβο είναι ακριβώς η αντίληψη ότι τα σημερινά αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν οι Τουρκοκύπριοι έφτασαν σε επίπεδα απειλής κατά της ύπαρξης τους. 

Προς ένα δικομματικό σύστημα;
Το δεύτερο βασικό στοιχείο των επικείμενων εκλογών, είναι η σταδιακή μετακίνηση της Τουρκοκυπριακής κοινότητας σε ένα ιδιότυπο δικομματικό σύστημα. Το «ιδιότυπο» της περίπτωσης προκύπτει από την εξής αντίφαση: Στις πρόωρες εκλογές συμμετέχουν συνολικά οκτώ κομματικοί συνδυασμοί. Από αυτούς μόνο οι δύο έχουν πλέον σταθεροποιηθεί ως δυνάμεις εξουσίας, σε ολόκληρη την περίοδο της προηγούμενης δεκαετίας. Πρόκειται για το Κόμμα Εθνικής Ενότητας και το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα. Την ίδια στιγμή σε ότι αφορά στον πολιτικό χάρτη της Δεξιάς λαμβάνουν μέρος πέραν του Κόμματος Εθνικής Ενότητας, το Δημοκρατικό Κόμμα, το Κόμμα του Λαού, καθώς και τα κόμματα των εποίκων που είναι το Κόμμα Αναγέννησης και το Κόμμα Εθνικιστικής Δημοκρατίας. Αντίθετα σε ότι αφορά στην ευρύτερη Αριστερά, πέραν του Ρεπουμπλικανικού, στις εκλογές συμμετέχουν το Κόμμα Κοινοτικής Δημοκρατίας και το Κόμμα Κοινοτικής Σωτηρίας – Νέες Δυνάμεις. Το τελευταίο συγκεντρώνει στελέχη που προσφάτως αποχώρησαν από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της Αριστεράς.
Στη βάση των προαναφερθέντων ισορροπιών, επιβεβαιώνεται ότι το επίκεντρο της μάζας των αριστερών ψηφοφόρων είναι το Ρεπουμπλικανικό, ενώ το επίκεντρο της μάζας της Δεξιάς παραμένει το Κόμμα Εθνικής Ενότητας. Όμως είναι γεγονός ότι το Εθνικής Ενότητας αντιμετωπίζει σκληρότερους ανταγωνισμούς λόγω της συγκυριακής πολυδιάσπασης της Δεξιάς. Συνεπώς εάν η κάλπη επιβεβαιώσει τις μέχρι στιγμής αντοχές που δείχνει το συγκεκριμένο κόμμα, τότε ίσως γίνει το πρώτο βήμα μιας εντελώς νέας σύνθεσης της τουρκοκυπριακής Δεξιάς σε ένα νέο πλαίσιο. Εξαιτίας της πολυδιάσπασης της Δεξιάς, θα πρέπει να αναμένεται ότι το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών, η ισορροπία μέσα στη «Βουλή», καθώς και οι παράγοντες που θα σχηματίσουν την επόμενη «κυβέρνηση», θα καθοριστούν στον ένα ή στον άλλο βαθμό από το πόσα κόμματα της Δεξιάς θα καταφέρουν να ξεπεράσουν το εκλογικό όριο του 5%. Ο βαθμός βιωσιμότητας των λεγόμενων μικρών κομμάτων τελικά μπορεί να αποδειχτεί παράγοντας στρατηγικής σημασίας για την εμφάνιση ενός πολιτικού συστήματος όπου τα δύο μεγάλα κόμματα θα συναγωνίζονται στην «κατηγορία της εξουσίας» μόνα τους χωρίς την παρουσία εναλλακτικής επιλογής από τους αντίστοιχους ιδεολογικούς χώρους.
Το Κυπριακό ως ένα «απόμακρο θέμα»
Ένα τρίτο επίσης σημαντικό στοιχείο που επηρεάζει την πορεία των πρόωρων εκλογών στα κατεχόμενα είναι η αδυναμία έκφρασης ολοκληρωμένου δημόσιου λόγου σε σχέση με τη θέση της Τουρκίας στην καθημερινή πολιτική και οικονομική δραστηριότητα της κοινότητας. Η αδυναμία αυτή δεν προέρχεται από την αλλαγή των ιδεολογικών τάσεων ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους σε σχέση με την Άγκυρα και τις παρεμβάσεις της. Περισσότερο σχετίζεται με την απουσία έντασης στην όποια συζήτηση για το Κυπριακό. Όσο απουσιάζει, τουλάχιστον σε σύγκριση με προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, η αντιπαράθεση γύρω από την μορφή επίλυσης του Κυπριακού, τόσο περισσότερο ένα μέρος της Τουρκοκυπριακής κοινότητας εξαναγκάζεται σε αναζήτηση διαφορετικών τρόπων επιβίωσης που δεν συμπεριλαμβάνουν την προοπτική επίλυσης του προβλήματος. Στο σημείο αυτό υψώνονται εκ των πραγμάτων τεράστια εμπόδια γιατί στην πορεία των εξελίξεων από το 1963 μέχρι και σήμερα μια βασική παράμετρος αυτού που ονομάζεται Κυπριακό, είναι οι μορφές οικονομικής και πολιτικής κηδεμονίας της κοινότητας από την Άγκυρα. Επομένως σε μια αντιπαράθεση που απουσιάζει ένα από τα καθοριστικότερα στοιχεία επηρεασμού της κοινωνικό-οικονομικής ανάπτυξης της κοινότητας στην Κύπρο, μοιραία το αποτέλεσμα είναι η αναπαραγωγή αδιεξόδων τόσο επί της ουσίας όσο και στο δημόσιο διάλογο. Την ίδια στιγμή όμως, το φαινόμενο της υποτονικής συζήτησης για το Κυπριακό δείχνει και σημεία κόπωσης της κοινωνίας. Κάτι που αναλόγως των πολιτικών ισορροπιών που θα προκύψουν από την κάλπη, αλλά και των επόμενων εξελίξεων στο ευρύτερο πλαίσιο του Κυπριακού και των συνομιλιών, μπορεί να στιγματίσει την δημιουργία νέων «κόκκινων γραμμών», αυτή τη φορά τουρκοκυπριακής προέλευσης. 
Τα άμεσα διλήμματα της όποιας νέας «κυβέρνησης»
Η επόμενη μέρα της τουρκοκυπριακής κάλπης είναι βεβαίως ζήτημα του τελικού αποτελέσματος. Ωστόσο η πορεία της προεκλογικής εκστρατείας και τα φαινόμενα απαξίωσης που κορυφώνονται στην κοινότητα, είναι κύριες ενδείξεις επιβεβαίωσης της ύπαρξης σκιών και αχαρτογράφητων ρευμάτων. Οι πολιτικές ισορροπίες είναι τέτοιες που πιθανόν να οδηγήσουν σε ένα νέο κύκλο αστάθειας την Τουρκοκυπριακή κοινότητα μέσα από την σύναψη «κυβερνητικών συνεργασιών» με ελάχιστες συναινέσεις. Αυτή η προοπτική, εάν επαληθευτεί, θα ενεργοποιήσει έντονες διεργασίες γύρω από την ανάγκη συνολικής αλλαγής του πολιτικού συστήματος στα κατεχόμενα και την προσπάθεια υιοθέτησης του προεδρικού συστήματος. Αυτό το σενάριο ενισχύεται στην περίπτωση μιας νέας αποτυχίας στο τραπέζι των συνομιλιών για επίλυση του Κυπριακού. Παράλληλα, η νέα «κυβερνητική» σύνθεση φαίνεται ότι θα αντιμετωπίσει πολύ σύντομα συγκεκριμένα διλήμματα στρατηγικού χαρακτήρα σε σχέση με τους προσανατολισμούς της οικονομικής ανάπτυξης της βόρειας Κύπρου. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι σχεδιασμοί για την αναδιάρθρωση και την ενίσχυση της επιτροπής αποζημιώσεων μέσα από την οικονομική συμβολή των Τουρκοκυπρίων, οι σχεδιασμοί για το νέο οικονομικό πρωτόκολλο της περιόδου 2018-2020, καθώς και οι πιέσεις της Άγκυρας σε σχέση με το καθεστώς τμήματος του πληθυσμού των εποίκων. Λαμβανομένου υπόψη ότι και η Τουρκία εισέρχεται σταδιακά σε προεκλογικό περιβάλλον, οι επόμενες εξελίξεις στη σχέση Τουρκοκυπρίων – Άγκυρας αναμένεται να είναι έντονες.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος, 24 Δεκεμβρίου 2017

Σπόντες



·         Αποχαιρετισμός στο 2017.  Στο εξωτερικό, δεν ήταν άσχημη χρονιά για την ανθρωπότητα – αλλά εσωτερικά ήταν μίζερη. Και το κόστος της, ιδιαίτερα στο κυπριακό, μπορεί να το πληρώνουμε για χρόνια...
·          
·         Στο εξωτερικό, είχαμε μια επέκταση του πολυ-πολικού μοντέλου με την παράλληλη παρακμή της δυτικής [αμερικάνικης και όχι  μόνο] ηγεμονίας, η οποία αντικατοπτρίζεται στην αποσύνθεση του εσωτερικού πολιτικού λόγου και νομιμοποίησης στις ΗΠΑ: στην εσωτερική σαπουνόπερα των ΜΜΕ και των ανάλογων συμφερόντων στις ΗΠΑ, αναζητούνται χαζές αίτιες [«φταίνε οι Ρώσοι και το τηλεοπτικό κανάλι ΡΤ»] για την ήττα στις προεδρικές, αλλά και για την κρίση νομιμοποίησης που έφερε η προεδρία Τραμπ. Υπήρξαν ελπιδοφόρες κινητοποιήσεις, και αντιπαραθέσεις, [από τις οποίες μπορεί να κρατήσει κάποιος/α την ελπίδα για τη δυναμική στο μέλλον] οι οποίες, όμως, χάθηκαν κάτω από την επιφάνεια του δημόσιου λόγου με τα ανόητα θεάματα που οδήγησαν σε ένα είδος αναπαλαιωμένου μακαρθισμού – και αν ο πρώτος [της δεκαετίας του 1950] ήταν σύμπτωμα της ανόδου των ΗΠΑ σε ένα είδος ηγεμονικού ρόλου, τώρα είναι σύμπτωμα παρακμής – και σήψης… Τί άλλο είναι το κλαψούρισμα μιας τέως ηγεμονικής δύναμης, η οποία πρόβαλε προηγουμένως με έπαρση την δυνατότητάς της να επεμβάσεις στις εκλογές άλλων χωρών με τα ΜΜΕ [τις μυστικές υπηρεσίες και τα λεφτά της], είναι το γεγονός ότι τώρα παραπονιέται ότι ένα ξένο τηλεοπτικό κατάφερε να έχει τόση επίδραση όσοι όλα τα δικά της εσωτερικά τηλεοπτικά κανάλια; ..Ο ίδιος ο Τραμπ γαντζώθηκε στην ακροδεξιά, οπότε το σενάριο στις ΗΠΑ φαίνεται να είναι γενικευμένα θλιβερό. Διεθνώς, όμως, λειτουργεί και ως απομυθοποίηση της πάλαι ποτέ ηγεμονίας. Και η νοσταλγία, και για την αμερικάνικη ηγεμονία που μοίραζε «φωτοστέφανα» εξουσίας μέσω πρεσβειών, αλλά και για την νοοτροπία του ψυχρού πολέμου, πλανιέται ακόμα σε μερικά ορφανά της, όπως δείχνουν και μερικά πρωτοσέλιδα μέχρι και εδώ κάτω στον ρότσο..  
·          
·         Η Ευρώπη τα ίδια με το στάλωμα και την αποσύνθεση να προχωρεί – με το Brexit από την μια και την μεταφορά της κρίσης στο εσωτερικό της ηπειρωτικής Ευρώπης [με φόντο την διαφοροποίηση τώρα και των ανατολικοευρωπαίων] αλλά και στο εσωτερικό της Γερμανίας μετά τις εκλογές. Αντίθετα, η Ρωσία και η Κίνα φάνηκαν να συνεχίζουν την σταθεροποίηση και των οικονομικών, της ανόδου, και της επιρροής τους. Και συνεχίστηκε και η ανάδυση και άλλων μη δυτικών οικονομιών τουλάχιστον, όπως της Ινδίας..
·          
·         Στη Μέση Ανατολή ηττήθηκε ο άξονας των ρατσιστών/απαρτχάιντ [Ισραήλ] και του φεουδαρχικού παρελθόντος [Σαουδική Αραβία και ισλαμισμός] και στη Συρία, αλλά και ευρύτερα, όπως στον Λίβανο [με αποκορύφωμα την κωμική απαγωγή Χαρίρι – την οποία τα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ δεν κατάλαβαν ακόμα και μετά την απελευθέρωσή του -για να έχουμε εικόνα του επιπέδου κατανόησης στην περιοχής από την οπτική των ελεγχόμενων του ρότσου. Τουλάχιστον μπλοκαρίστηκαν οι χειρότεροι και μένει μια ελπίδα με την αντίσταση των κοσμικών… Και έστω και μέσα από τον καιροσκοπισμό του Τραμπ επανήλθε η γοητεία της Παλαιστίνης, σαν την ανυπότακτη εξέγερση – της περιοχής, αλλά και του πλανήτη, όπως απέδειξε εκείνη η συντριπτική ψηφοφορία μπροστά στο αμερικανικό εκβιασμό για αποκοπή οικονομικής «βοήθειας». Και για να έχουμε και την εικόνα της αξιοπρέπειας που άγγιξε και η Παλαιστινιακή ιστορική αντίσταση, αλλά και ο αμερικάνικος εκβιασμός, ιδού η απάντηση της κυβέρνησης της Μποτσουάνα – μπορεί να μην την ξέρετε, αλλά το αισθήμα αξιοπρέπειας στην τελευταία παράγραφο, δεν μπορεί να μην το αναγνωρίσετε.. «..κατά συνέπεια δεν θα φοβηθούμε από τέτοιες απειλές και θα ασκήσουμε το κυρίαρχο δικαίωμα μας…»..


·         Και από την νέα παλαιστινιακή εξέγερση εμφανίστηκαν τα νέα πρόσωπα του μέλλοντος… ο Ιμπραήμ [Ibrahim Abu-Thuraya] που έχασε τα πόδια του το 2009 από ισραηλιτικό βομβαρδισμό και πέθανε όρθιος πάντα, στο συρματόπλεγμα της κατοχής, όταν τον πυροβόλησε από κοντά ένας «εκπαιδευμένος» ισραηλίτης σκοπευτής….


και η Ahed Tamimi το κορίτσι σύμβολο της Παλαιστίνης, το κορίτσι με την καφίγια και όχι την ισλαμική μαντήλα…


Αυτός ο άνθρωπος χωρίς πόδια που πέθανε για να μην ζήσει γονατιστός, αυτό το κορίτσι που κοίταζε αγέρωχο, καθώς την έσερναν οι κατοχικοί στρατιώτες από το σπίτι της. Αλλά και εκείνοι οι ισραηλίτες στρατιώτες που στάθηκαν αμήχανα [αντί να πυροβολήσουν όπως τόσοι άλλοι] όταν τους χαστούκισε η οργισμένη Ahed για τον ξάδελφο της που σκοτώθηκε, γιατί βρίσκονταν στο δρόμο που είχε δικαίωμα να περπατά και την εμπόδιζαν…. με την δικαιολογημένη οργή του εξεγερμένου που διεκδικεί το απολυτό ανθρώπινο δικαίωμα μετα τον 20ο αιώνα – την αξιοπρέπεια- είναι βάλσαμο του μέλλοντος στην αθλιότητα του παρόντος…

·         Και από την άλλη πλευρά, αυτοί που ντύνονται [σαν απόγονοι των θυμάτων] το έγκλημα του ναζισμού ενάντια στους εβραίους [και όχι μόνο τους εβραίους βέβαια – αλλά η ένοχη συνείδηση βολεύεται στα αποσπασματικά μονοπώλια] δεν ένοιωσαν ντροπή να εξαγοράσουν [ή να εξαγοραστεί για αυτούς] η ψήφος της κυβέρνησης της Γουατεμάλας, της οποίας ο νυν πρόεδρος, εκλεγηκε σαν υποψήφιος του κόμματος των απόστρατων στρατιωτικών – στρατιωτικών που ανήκαν σε ένα στρατό που εφάρμοσε μια τεκμηριωμένη γενοκτονία με άνω των 200,000 νεκρών ιθαγενών Μάγιας από το 1980 μέχρι το 1985… Όταν έχεις πάρει τον κατήφορο του ξεπλύματος για να διατηρήσεις την εξουσία σου, τότε δεν μπορείς καν να δεις την ντροπή ως έκφραση στον καθρέφτη της Ιστορίας απέναντί σου… Και στον ρότσο μας ο Πιμπίσιης συνεχίζει αμέριμνος να προωθεί την πολιτική εικόνα του Νετανιάχου… Να σε δω, ρε Πιμπίσιη, τί θα γράφεις, αν καταφέρει [ότι έχει απέμεινε από το ισραηλιτικό «κράτος δικαίου»] να προχωρήσει η δικαστική δίωξη του Νετανιάχου. Γιατί το παλαιστινιακό [το οποίο είναι και το υπόστρωμα της εσωτερικής θεσμικής και ηθικής φθοράς ακόμα και για τους εβραίους/ισραηλίτες] στην ευρύτερη του μορφή είναι κομβικό για την διεθνή έννοια της ντροπής..

·         Στα θετικά για την παγκόσμια αριστερά καταγράφεται η εκπληκτική άνοδος των εργατικών στη Βρετανία, παρά την υστερία των ΜΜΕ, αλλά και ανάκαμψη της αριστεράς στην λατινική Αμερική – με εκλογικές νίκες στην Βενεζουέλα και τον Ισημερινό, και την Ονδούρα, όπου το κατεστημένο και οι βορειοιοαμερικανοί αναγκάστηκαν να εφαρμόσουν καλπονοθεία in broad daylight.. Αν και δεν ήταν μόνο θέμα της Καταλανικής αριστεράς, εντούτοις η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας και η εκλογική νίκη, παρά την καταστολή με ορούς νοσταλγών του φρανκισμού, ήταν και αυτή ένα ελπιδοφόρο άνοιγμα…

·         Αντίθετα, στο  εσωτερικό της Κύπρου το 2017 ήταν μια συνεχής καταμέτρηση θυμάτων και απωλειών για τις αυταπάτες, έστω και αν ντύνονται σαν.. ελπίδες... Υπήρξαν βέβαια και οι αγώνες οι οποίοι σε μια εποχή ξεδιάντροπης πια διάχυσης της διαπλοκής και της υφαρπαγής των κοινών, που συμβάδισαν με το σκόπιμο και συνειδητό ναυάγιο της ελπίδας για λύση αντέταξαν τον ακτιβισμό για την προστασία των κοινών [οικολογικών αλλα άλλων – όπως Αλλωστε δείχνει και η συμβολική ανάδειξη/αναγνώριση της μορφής του Κλειτου], και την υπονόμευση του διαχωρισμού από τα κάτω. Αλλα στην επιφάνεια επικράτησε η θλιβερή επέλαση του ψέματος και της διαπλοκής..

·         Είναι άραγε τυχαίο ότι αυτήν την θλιβερή χρονιά της ανακύκλωσης των φαντασμάτων είχαμε προσπάθεια επιστροφής στην νοοτροπία του 1950, χυδαίο ρατσισμό στην αρχιεπισκοπική χριστουγεννιάτικη  εγκύκλιο που θύμιζε το κλίμα του 2010 [για τους μετανάστες] και ευρύτερα το κλίμα του 1948 [για την υστερία και την δαιμονοποιηση], είχαμε και απαγόρευση θέατρου σε μια περιοχή λόγω αυταρχισμού της τοπικής εξουσίας;…Το κλίμα αναπαράγεται. Και όσοι σιωπούν φταίνε…Φταίνε επίσης όσοι κάνουν ότι δεν βλέπουν και στηρίζουν αυτούς που έφτιαξαν το κλίμα…We shall overcome, που λέγανε και στις ΗΠΑ σε εποχές δύσκολες, αλλα δεν θα ξεχάσουμε, τις οποίες διαδέχτηκαν όμως εποχές…ελπίδας…Και δεν θα ξεχάσουμε και, το επαναλαμβάνουμε, δεν θα έχει κλάδο ελαίας πια…Ο/η καθένας/καθεμιά με την ντροπή του/της…Γιατί θυμίζουν θλιβερά μέρες πριν το 74 μερικά σύνδρομα. Και το ιδιο και τα πρωτοσέλιδα της διαπλοκής [που είναι συμπλήρωμα του πακέτου της επιστροφής στο παρελθόν]…
·          
·         Κινηματικά όπως τζαι στο εξωτερικό, τζιαι για τα κυπριακά δεδομένα κινείται κάτι έστω τζι’ αν δεν φτάνει στα ΜΜΕ ή δεν απλωνεται ακομα ευρυτερα: Ειχαμεν λχ. το United Cyprus…. Ειδικά η αμφισβήτηση της νεκρής ζώνης το 2017 ήταν διάχυτη σηματοδοτώντας ίσως τζιαι μιαν νέαν «πρακτική» - των πολλών κινητοποιήσεων υπό μορφή σοκ που εν επαναλαμβανόμενες χωρίς να υπαρχει ένα είδος οργανωμένης συνοχής (τακτικότητας): το πικ-νικ τζιαι το παρτυ στη νεκρή ζώνη τζιαι η παρέμβαση της Αποστρατικοποιημένης Λευκωσίας, το σπάσιμο του τοίχου – έστω τζιαι που 3 άτομα – τζιαι η united Cyprus που λειτουργει στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας σαν συνέχεια του Occupy με κάποιον τρόπο. Ταυτόχρονα ειχαμε τζιαι τη γενικότερη αμφισβήτηση των ΜΜΕ τζιαι γενικά της προωθούμενης τζιαι επικρατούσας πολιτικής ρητορική που εν θυμούμαι ποττέ να ήταν πιο διάχυτη. Μπορεί να μεν υπήρξαν σύμβολα όπως η Αχέτ γιατί εν εφτάσαν ιδιαίτερα μιαν γενικότερη εξωτερική τζιαι εσωτερικήν επιφάνεια, αλλά εν τζιαμέ τζιαι σιγοβράζει η αμφισβήτηση, έστω τζιαι χωρίς δραματικές τζιαι θεαματικές εκρήξεις που μπορεί τζιαι να μεν τες έσει, αλλά τρώει όπως τους τερμίτες το ξύλο – αργά τζιαι σταθερά. Όπως το κυπριακό γαούρι με υπομονή τζιαι επιμονή, αλλά την κλωτσιάν κανένας εν μπορεί να προβλέψει πότε εννά τη δώκει J
·          
·         Στα θλιβερά της διάψευσης…Οι αγώνες και το κλίμα που οικοδομήθηκε τα προηγούμενα 10 χρόνια για το κυπριακό εξανεμίστηκε/αν... Ό,τι κτίζεται σε βάθος, δεν χάνεται με μια καιροσκοπική κίνηση συγκυρίας, θα μπορούσε να πει κάποιος/α.. σωστά.. Αλλά η παρατεταμένη εκστρατεία [του ΔΗΣΥ, του Αναστασιάδη, και των περιρρεοντων ΜΜΕ και άλλων φορέων λάσπης ή υπακοής] ψέματων, παραπλανήσεων, χυδαίων προσπαθειών δαιμονοποιήσεων όσων δεν υπάκουαν [όπως του Γενικού Εισαγγελέα και του Γενικού Ελεγκτή] κοκ, δημιουργήσαν βαθύ ρήγμα – και στις σχέσεις με την άλλη κοινότητα. Βρέθηκαν οι καημένοι οι τουρκοκύπριοι ξαφνικά μπροστά στον εφιαλτη-σκιάχτρο του ενωτισμού και των συμπαραδηλώσεών του, και πριν προλάβουν να καταλάβουν τί έγινε, ανακάλυψαν πόσα ψέματα είχαν ακούσει από τον Αναστασιάδη το 2004, καθώς τον παρακολουθούσαν να κάνει στριπτηζ μέχρι το στο Κραν Μοντανά, όπου είχαν την ατυχία να δουν το φρικτό πραγματικά πρόσωπο του Ντόριαν Γκρέϊ, πίσω από το κατασκευασμένο πρόσωπο του πολιτικάντη-δικηγόρου που πουλά εξαπάτηση..
·          
·         Το ρήγμα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα δεν είναι μικρότερο… Στα θετικά, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ουσιαστικά ήταν μια χρονιά αποκαλύψεων με κέντρο βάρους τα ψέματα και τον καιροσκοπισμό του Αναστασιάδη. Το ότι αρκετοί έντιμοι άνθρωποι, έστω και με καχυποψία εμπιστευθήκαν μια τέτοια κωμική μορφή [γιατί πίσω από τα τασάκια και το δήθεν θυμοθκιάρικο ύφος, βρίσκεται ένας τύπος του «βαδίζω και παραμιλώ», που τρέμει την αντιπαράθεση με την πραγματικότητα] ότι θα μπορούσε να είχε, είτε το θάρρος [μόνο πολιτικάντικες παραστάσεις τέτοιου είδους μπορεί να κανει ο καημένος] είτε την αντίληψη να δει ευρύτερες προοπτικές, διαψευστήκαν οριστικά και αμετάκλητα. Και κάπου εδώ επίσης ολοκληρώθηκε και η ό,ποια πίστη ή ανοχή στο ελιτισμό του Κληριδισμού που πίστευε ότι με την χειραγώγηση της δεξιάς, θα μπορούσαν να παρασυρθούν να ψηφίσουν «ναι» σε δημοψήφισμα. Όσοι έντιμα πείστηκαν για την ανάγκη λύσης, θα το κάμουν, όσοι όμως απλώς ταύτισαν τα ιδιοτελή τους συμφέροντα [μέσω της κομματοκρατίας του ΔΗΣΥ] με την λύση, αποδείχτηκε περίτρανα ότι δεν είχαν και δεν έχουν ως προτεραιότητα το κυπριακό. Τίθεται πια και το 2004 σε άλλο πλάνο – αλλά αμύητο είναι πια θέμα του μέλλοντος... με αυτά τα δεδομένα η Ιστορία εξελίσσεται, πια, χωρίς να έχουμε ως κύπριοι πρωταγωνιστικό ρολό. Τα γεγονότα, πια, διαμορφώνονται από άλλους παράγοντες και απλά θα έρθουν να μας βρουν. Επιστρέφουμε [έστω και συγκυριακά για ένα διάστημα μικρό hopefully] πια ως κοινωνία σε ένα είδος περιθωρίου της Ιστορίας – μέχρι να μπορέσουν τα υπόγεια ρεύματα και των δύο κοινοτήτων, να δέσουν μαζί ξανά την κοινωνία και να ξαναδιεκδικήσουμε τον αυτοκαθορισμό μας. Τώρα κάποιοι εξαγοράζουν γεωτρήσεις προεκλογικές από Ιταλούς. Η Τουρκία εκμεταλλευομένη το εσωτερικό χάσμα των δύο κοινοτήτων που άνοιξε διάπλατα πια μετά το 2017 και το Κραν Μοντανά, περικυκλώνει ναυτικά την Κύπρο… Το Ισραήλ διατάζει το υπουργείο εξωτερικών [που ελέγχουν οι ελληνοκύπριοι – αλλά τώρα πια και αυτοί συμπεριφέρονται σαν κοινότητα αντί σαν πολιτεία] για τους πολίτες του. Η ΕΕ αναλαμβάνει, πια, να καθορίζει κανόνες αναμεσά στις δυο κοινότητες. Μεταφέρουν στην Κύπρο υπουργούς εξωτερικών, όπως τον Κοτζιά για φτηνά θεάματα υπεκφυγών.. μιζέρια.. Και να σκεφτείς ότι ήμασταν η πρώτη χώρα στην περιοχή, έστω και με τόσες δυσκολίες, και άγνοια λόγω έλλειψης εμπειρίας, που καταφέραμε να αναπτύξουμε ένα συνοριακό μοντέλο διεθνούς συμπεριφοράς. Και τώρα κυβερνούν δικηγορικά γραφεία που πουλούν υπηρεσίες, διαβατήρια, και κομμάτια γης… σε όσους θέλουν να κάνουν ξέπλυμα μέσω Κύπρου. Διατηρώντας τους ιθαγενείς σε κατάσταση σύγχυσης, διχασμού… και παθητικότητας μέσω ελεγχόμενων ΜΜΕ που πουλούν υστερίες και χαζά θεάματα αναλόγως του χρηματοδότη. Σαφώς, θα επανέλθουμε, αλλά το 2017, ήταν ναδίρ… Ως κύπριοι δεν σεβαστήκαμε τον εαυτό μας και την Ιστορία μας… Ευτυχώς όχι όλοι… J …Θα επανέλθουμε. Θα δείξουν και οι εκλογές. Και οι τουρκοκύπριοι τουλάχιστον φάνηκαν να είναι μια κάποια ελπίδα… Όπως και οι ελληνοκύπριοι [είτε ανήκουν στους θεσμούς, είτε στην καθημερινότητα, είτε στο εναλλακτικό χώρο του ακτιβισμού] που αρνήθηκαν την υποταγή..Που αρνηθηκαν δηλαδη να βελάζουν δηλαδη σαν πρόβατα μόλις τους πατήσει το κουμπί η tabloid «δημοσιογραφία» του κυπριακού «αυριανισμού»…
·          
·         Εγκλωβισμένοι είσαστε εσείς ποτζει: Μικρό δείγμα αυτής της μιζέριας που αποπνέει δυσοσμία του παρελθόντος: στις 7/12, λίγες εβδομάδες βασικά πριν τις εκλογές, το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε να αποχαρακτηρίσει αρχαία μνημεία [τα οποία βρέθηκαν σε εκσκαφές για ξενοδοχείο], και να εκδώσει πολεοδομική άδεια κατά παρέκκλιση [ήδη δόθηκε και κρατική γη για το όλο θέμα/θέαμα] για την επένδυση του αρχιεπίσκοπου στην Γεροσκήπου. Λίγο μετά που ο ίδιος είχε απειλήσει «να ανεβεί σε τράκτορ και να ξηλώσει όλα..» ... Η Πολιτεία υποτάχτηκε [θα μπορούσε να μην δώσει το δικό της κομμάτι γης, αν συνταγματικά δεν μπορούσε σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης να διασώσει τις αρχαιότητες] σε ένα φτηνό εκβιασμό ενός μη δημοφιλούς τύπου – που απλώς έχει χρήματα και τηλεοπτικό σταθμό και μπορεί να εκβιάζει τον υποψήφιο της κυβέρνησης. Ή να πουλά μούρη με φόντο το κυπριακό… Το να μην λύνεται το κυπριακό, είναι και σαν τις κυπριακές τράπεζες – πλυντήριο θα μπορούσε να πει κάνεις.. :) ..Και έτσι, όταν αυτός ο αρχιεπίσκοπος έστειλε μια χριστουγεννιάτικη εγκύκλιο με ψέματα και ρατσιστικές υστερίες για τους μετανάστες, μερικοί αντί να φωνάξουν έστω γιατί ο κοσμικός πρόεδρος υποτάσσεται σε τέτοιες νοοτροπίες, είτε σιώπησαν, είτε αναζητούσαν κάποιον άλλο να φταίει… μιζέρια… Για αυτό η επιγραμματική δήλωση για ολόκληρο το 2017 ήταν η δήλωση της γιαγιάς από το Ριζοκάρπασο: «εγκλωβισμένοι είσαστε εσείς ποτζεί…»..

·         Στο εσωτερικό της ελληνοκυπριακής κοινότητας διαχέεται, πια, ένα αίσθημα σήψης και βρωμιά από τη διαπλοκή και η στράτευση του Πολίτη [της εφημερίδας] στην υπεράσπιση της διαπλοκής και την επίθεση ενάντια σε όσους αξιωματούχους προσπαθούν τουλάχιστον να είναι έντιμοι, έχει προκαλέσει ρήγματα που θα χρειαστούν χρόνια να αντιμετωπιστούν/επουλωθούν… Μπορεί, μάλιστα, να γίνουν η υποδομή για μετατοπίσεις που θα αλλάξουν το σκηνικό ολοκληρωτικά στο μέλλον. Πώς να ξεχάσεις πια, αυτήν την εκκωφαντική σιωπή, όσων φωνάζαν, απαιτούσαν μπλα μπλα κοκ για τόσα χρόνια για «χαμένες λύσεις», για απαράδεκτη «περιρρέουσα», για «μάντρες προβάτων» [μιλώντας για άλλους], για κοσμική κοινωνία, για «ξεπέρασμα των πελατειακών σχέσεων». Και τώρα, όλο το 2017 ήταν μια συνεχής βασανιστική τραγική σιωπή…. Κάθε νέα κίνηση του προέδρου και του κόμματός τους, τους έβρισκε όλο και πιο κοντά στην στάση του/της γονατισμένου/ης. Πειθήνιοι, στην δική τους μάντρα – για ένα πουκάμισο αδειανό, μια καρέκλα. Μια εξυπηρέτηση, ..ακόμα και [ή ακόμα χειροτέρα] όταν ήταν πια σαφές τί έγινε στο Κραν Μοντανά και δεν υπήρχαν δικαιολογίες. Ακόμα χειροτέρα μερικοί στρατεύθηκαν με το ίδιο ιερό φανατισμό των οπαδών της περιρρέουσας του 2004, όταν άρχισε το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας της διαπλοκής να παίζει το ταμ ταμ της δαιμονοποίησης – για μάτια ενός δικηγορικού γραφείου. Δεν θα ξεχαστούν όλα αυτά… Ένας κόσμος τέλειωσε πια..
·          
·         ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ το Νικούιν που εσφράγισεν την διχοτόμηση της Κύπρου. Κανένας υποστηρικτής της επανένωσης δεν νομιμοποιείται να το ξεχνά.
...τότε παρενέβη ο Αντόνιο Γκουτέρες, ο οποίος ανέφερε ότι προσωπικά μαρτυρεί πως η Τουρκία μπορεί να αποδεχτεί το τέλος των επεμβατικών δικαιωμάτων, εάν υπάρξει μια ευρύτερη συμφωνία στα υπόλοιπα θέματα. Ακολούθως, ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου είπε με νόημα ότι, «ο γ.γ. μόλις σας το ανέφερε, αλλά δυστυχώς ούτε εσείς», κοιτάζοντας τον Νίκο Κοτζιά, «αλλά ούτε κι εσείς», στρέφοντας το βλέμμα του προς τον Νίκο Αναστασιάδη, «θέλετε να το πιστέψετε». Gregoris Ioannou

·         Το μόνο θετικό της μίζερης εσωτερικής κατάστασης είναι η διαχωριστική πια γραμμή με τη διαπλοκή και τον καιροσκοπισμό του κάθε Πολίτη κοκ. Δεν μπορεί κανείς πια να εμπιστευθεί αθώα [ή να καμώνεται αθωότητα χωρίς την δική του/της ενοχή για την συμμετοχή στην περιρρέουσα και στην διαπλοκή] εκείνα τα κωμικά θεάματα [και γραφές ατάκων ή ημιμάθειας που πόζαρε σαν ανάλυση] που πουλούσαν «ευαισθησία» και αποδείχτηκαν πειθήνια όργανα... Και η επί πληρωμή υπηρεσία είναι μάλλον επίσης εμφανής τις περισσότερες φορές. Έτσι το ρήγμα και την ελληνοκυπριακή κοινότητα είναι πια βαθύ..

·         Μια προεκλογική αφίσα του ΔΗΣΥ ενάντια στην προεδρία του ΔΗΚΟ, την δεκαετία του 1980, περιείχε διάφορα μαχαιροπήρουνα για να δείξει την διαπλοκή και το φαγοπότι, τότε. Σήμερα η ίδια αφίσα, ίσως και χειρότερη γιατί τώρα μιλάμε για φαγοπότι εκατομμυρίων – και ξεπούλημα της χώρας ολόκληρης πια στο ιδιοτελές συμφέρον – δεν θα ταίριαζε απόλυτα στην συμπεριφορά του ΔΗΣΥ σήμερα;

·         Η μοναξιά της πορείας προς τη δικαίωση και την οικοδόμηση του μέλλοντος… Η κυπριακή αριστερά που κατάφερε να αντέξει στις τόσες επιθέσεις και να βγει δικαιωμένη, [στην οικονομία λ.χ. ξαφνικά όλοι ανακάλυψαν το ποσό καλό είναι το κράτος ευημερίας], είναι σε ένα μοναχικό δρόμο στην ε/κ κοινότητα αναγκασμένη να υπερασπίζεται μια λύση που δαιμονοποιούν πια και τα φερέφωνα του προεδρικού [όπως και ο κωμικός ένοικος].. και να υπενθυμίζει το ιστορικό πλαίσιο και για το κυπριακό και για την οικονομία... αλλά είναι μια φωνή χωρίς μεγάφωνα των τηλεοπτικών ΜΜΕ... η τουρκοκυπριακή αριστερά είναι επίσης υπό πίεση μετα την συμπεριφορά Αναστασιάδη – ξαφνικά, το 2004 φαίνεται από το σήμερα σαν μια ελπίδα οικοδομημένη στα ψέματα. Οπότε οι εκλογές του Γενάρη θα δείξουν τους πόλους πάνω στους οποίους θα οικοδομηθει το μέλλον... αλλά είναι τώρα μοναχικοί, καθώς η χώρα [συνολικά] πουλιέται σε μορφές διαβατηρίων, οικοπέδων, με μεσάζοντες δικηγορικά γραφεία πολιτικάντηδων με εξαγορασμένη ΜΜΕ... βρισκόμαστε ετσι είτε το θέλουμε. είτε όχι, μπροστά στα συμβολικά ερείπια μιας αξιοπρέπειας που μετατράπηκε τα τελευταία 5 χρόνια σε πραγματική Μπανανία με την οποία γελούν οι ξένοι. Και όσοι αγαπήσαμε αυτήν την χώρα, αναγκαστικά θα πρέπει να ξαναχτίσουμε την αξιοπρέπεια της αναζητώντας πια άλλους συμμάχους και άλλου είδους εμπιστοσύνη στο εσωτερικό…
·          
·         Όσον αφορά τα διεθνή, την επόμενη χρονιά να αναμένετε το petro yuan – την αγορά ενέργειας σε γουάν [το κινέζικο νόμισμα] – το οποίο θα αντικαταστήσει το δολάριο σε αρκετές αγορές. Ήδη μερικές εντάσεις από εκεί έρχονται…  J…Μερικούς αλλού τους τρώει τζαι αλλού κνίθονται που λαλει τζαι η κυπριακή σοφία των συνόρων..
·          
·         Και παράλληλα έχουμε και τη δημοσιογραφία που όσες φορές και να κάνει λάθος, δεν φαίνεται να μπορεί να μάθει ή να καταλάβει… Τις τελευταίες εβδομάδες ο Ιγνάτιου έγραφε συνεχώς μπερδεύοντας τις φαντασιώσεις του με την ανάλυση των γεγονότων [είναι υποτίθεται ανταποκριτής/δημοσιογράφος κοκ] ότι η πρωτοβουλία του Ερντογάν να εμφανιστεί σαν ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμου για το θέμα της Ιερουσαλήμ, θα προκαλούσε την αντίδραση την «εκδίκηση» του Τραμπ κοκ. Κάτι όπως τα παραμύθια με την κατάρρευση της Τουρκίας, λόγω κουρδών, ή κάτι ανάλογο με τον Παΐσιο κοκ… Και στην αρχή πρόβλεπε μάλιστα ότι θα κατονομαστεί η Τουρκία σαν εχθρός των ΗΠΑ [ανάλογος της Ρωσίας και της Κίνας], μετά ότι θα ..θύμωνε ο Τραμπ κοκ. Και τελικ, ανακοινώθηκε ότι η Τουρκία και οι ΗΠΑ συμφωνήσαν να αφήσουν πίσω τους την διαμάχη με τις βίζες, η οποία ήταν και η μονή φάση αψιμαχίας μεταξύ τους. Ιδού – και μάλιστα η Τουρκία διεκδικεί ότι δεν έκανε και ..υποχωρήσεις κοκ. Ουσιαστικά, ο στρατιωτικός και γεωπολιτικός ρόλος της Τουρκίας είναι τόσο σημαντικός στον μετα-ηγεμονικό κόσμο, που την έχουν ανάγκη την Τουρκία οι δυτικοί. Άλλωστε ενδεικτικά ήταν η εβδομάδα που επισημοποιήθηκε η αγορά των  S-400 από την Ρωσία... Μερικοί ζουν σε ένα ψεύτικο κόσμο, τον οποίο αναπροσαρμόζουν ανάλογα με ένα και μόνο κριτήριο – να μην λυθεί το κυπριακό από όπου φαίνεται να αντλούν κάποιου είδους θεματολογία ύπαρξης. Έτσι οι ίδιοι τύποι [διότι ο Ιγνάτιου είναι απλώς ένας από αυτούς] που φώναζαν, όταν νόμιζαν ότι πλησίαζε η λύση, ότι η λύση είναι θέμα του Ιμπεριαλισμού μπλα μπλα [ντύθηκαν, όπως ντύνεται ο Ανάστος με φουστανέλες αναλόγως περίστασης, ανταρτικό στυλ για να πουλήσουν αριστερή αντίσταση. Ξαφνικά τ΄ψρα, συνεπιφέρονται σαν χωροφύλακες ή χαφιέδες του ιμπεριαλισμού, δίνοντας [κωμικές είναι η αλήθεια, αλλά οι ίδιοι έχουν την σοβαροφάνεια του παιδιού που δεν κατανοεί το κωμικό της παράστασης] συμβουλές στους Αμερικάνους πώς να φτιάξουν ένα άλλο ΝΑΤΟ στην περιοχή με το Ισραήλ [Χέστηκαν για ηθική τώρα και κατοχή κοκ] ..τους κούρδους του Ιράκ [δεν κατάλαβαν ότι εκείνοι έχασαν δραματικά..] κοκ  https://www.reuters.com/article/us-usa-turkey-visa/u-s-turkey-mutually-lift-visa-restrictions-ending-months-long-row-idUSKBN1EM1AX?il=0
«ISTANBUL (Reuters) - The United States and Turkey lifted all visa restrictions on Thursday after Washington said Ankara had kept to assurances no further U.S. mission staff would be targeted for performing official duties, following detention of two earlier this year.
But Turkey swiftly denied having granted such assurances in the affair that has tested relations since the two local employees of the U.S. consulate in Istanbul were held on suspicion of ties to last year’s failed coup against President Tayyip Erdogan.»

·         Όσο για το κόστος από το καιροσκοπισμό του  το 2017 [πέρα από όσα χάθηκαν ήδη είτε για τις σταθερές πληθυσμιακές αναλογίες που τις πέταξε σαν ανόητος για την Μόρφου που την έχασε σαν αχάπαρος σε διαπραγματεύσεις] αξίζει να διαβάσετε το κείμενο του Νίκου Μούδουρου για το κλίμα πριν τις τουρκοκυπριακές εκλογές. Είναι η πρώτη φορά στον 21ο αιώνα που αντί για έμφαση σε λύση, ή έστω πιο καλή διαχείριση του εσωτερικού [όπως το 2010] ξαφνικά έχουμε αποστασιοποίηση από την λύση ως πιθανότητα και στροφή σε ένα είδος αποκατάστασης της τουρκοκυπριακής αυτονομίας – και από τους ελληνοκυπρίους [τους οποίους εκπροσωπεί στα μάτια τους πια ο καιροσκοπισμός του Αναστασιάδη] και από την Τουρκία… Και αφού ο nicos plots στήνει θεάματα από εδώ που δεν θα μπορεί να αλλάξει [εδώ χέστηκε για ένα ψήφισμα για το 1950, πως θα ξεγελάσει τόσους και τόσους που τους υπόσχεται μηδέν στρατό μηδέν εγγυήσεις, τον σκύλο χορτάτο και το κόκκαλο intact κοκ;..] αναγκαστικά πια οι τουρκοκύπριοι θα στραφούν αλλού… η ιδέα ότι θα μπορούσαν να εμπιστευθούν τους ελληνοκυπρίους [λ.χ. ότι δεν θα κινδυνευσουν με μια λύση] μετα από την συμπεριφορά του whisky talks είναι κωμική από οποία πλευρά και αν το δεις..

·         Ιδού και μια τουρκοκυπριακή φωνή, η οποία προσπάθησε να κρατήσει ισορροπίες ακόμα και σε φάσεις που ήταν εμφανής η ευθύνη του Αναστασιάδη – αλλά όταν ο άλλος τρέχει να ξεπλύνει ότι νά’ ναι εκλιπαρώντας ψήφους από όπου νά’ναι; Ιδού: Niyazi Kızılyürek
Με μεγάλη στεναχώρια άκουσα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κ. Νίκο Αναστασιάδη, να τιμά τους "αγωνιστές του 63-64 για την υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας". Υπενθυμίζω ότι κατά το 63-64 πολέμησε η ΤΜΤ για τη διχοτόμηση της Κύπρου, και οι παράνομες ένοπλες ομάδες του Γεωργάτζη, του Σαμψών και του Λυσσαρίδη, όχι για την υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, βάσει του σχεδίου Ακρίτα, πράγμα που ο τότε Πρωθυπουργός της Ελλάδας Γεώργιος Παπανδρέου χαρακτήρισε ως "ανταρσία του Κυπριακού λαού κατά του Κυπριακού κράτους".
·          
·         Ή ας δούμε, ας πούμε, την εικόνα των επιλεγμένων υποστηρικτών του [σχόλιο Χ. Ψάλτη]: «Ισχυρά δείγματα γραφής από τον Αναστασιάδη ότι θα λύσει το κυπριακό. Κλαίρη Αγγελίδου και Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης...» Και τί ελπίζουν ακριβώς δηλαδή όλοι αυτοί που σιωπούν τώρα αναξιοπρεπώς; Ότι τελικά θα τους ξεγελάσει τους εθνικιστές [όπως την Κλαίρη και τον Γιαλλουρίδη] ο Αναστασιάδης; Και γιατί; Επειδή όταν τους βλέπει αυτούς [τους δήθεν υποστηρικτές της λύσης που συμπεριφέρονται σαν εύπιστοι] τους λέει ότι στο βάθος θέλει λύση; Και γιατί κοροϊδεύει τους άλλους και όχι αυτούς; Και ποιά πιθανότητα έχει μια πρόταση λύσης βασισμένη σε τόσο χυδαία ψέματά και εξαπάτηση; Στις επόμενες εκλογές, δηλαδή [και όταν φύγει οριστικά αυτός γηραιός δικηγόρος με τις ρητορικές ανεμόμυλου προς ίδιον όφελος] γιατί να μην συνεχίσει η ίδια ανόητη ρητορική από τους επομένους; …Το προβλημα με τον Αναστασιάδη, πέρα από την κραυγαλέα διαπλοκή της οποίας είναι συνώνυμο πια, είναι και η πλήρης αναξιοπιστία που αναδίδει σαν πολίτικος. Είναι και θα μείνει για πάντα σαν ο πολιτικάντης του δεσμεύομαι. Και όπως η ανοησία για το κούρεμα κατέληξε στο κλείσιμο της Λαϊκής, έτσι και κάθε ψέμα [όπως και η ένωση σαν δικαιολογία του πραξικοπήματος] καταλήγει σε καταστροφή [όπως την 20η Ιουλίου].. γιατί δεν είμαστε μόνοι μας… Και τύπους σαν τον Αναστασιάδη τους ψάνουν οι γύρω μας για να τους εκμεταλλευτούν… Η ευθύνη είναι εκεί πια..
·          
·         Ακόμα και η ορολογία είναι τόσο εκφραστική για την αδυναμία του ανθρώπου να καταλάβει ή να αντιληφθεί τις συνέπειες… Μιλησε [την οποια προφανως ενταξε στο προεκλογικο του προγραμμα], λέει, εκδήλωση για «τουρκοανταρσία».. με ομιλία Αναστασιάδη. Προφανώς, γιατί οργάνωσε κάτι ανάλογο η ΕΔΕΚ για να στηρίξει τον Νικολά Παπαδόπουλο. Ο Αναστασιάδης υποτίθεται [λεν οι φυλλάδες του και οι δημοσκοπήσεις του] περνά στο δεύτερο γύρο – οπότε προς τί άγχος της υστερικής αντιγραφής; Συναγωνισμός για τον ποιός είναι πιο εθνικιστικής; Έτσι τώρα από τις «δικοινοτικές  συγκρούσεις» πήγαμε στην φρασεολογία για τουρκανταρσία; ..Και όσοι στον περίγυρο καμώνονται τους σοβαρούς αναλυτές του κυπριακού, πάθανε φλεγμονή στο λάρυγγα; ..είναι να μην γελάς με αυτήν την σιωπή; Προφανώς, δεν θα μείνει εθνικιστική ανοησία να μην την ακούσουμε… τζαι πως είπαμε ότι λέγονταν αυτοί που πίστευαν στην λύση τζαι ενορούσαν να ..θκιεβαζουν Πολίτη;. «Κίνηση ματ»… J ..περαστικά.. [για όσους θέλουν να θυμούνται: τα γεγονότα του 1963 ξεκίνησαν με επίθεση ελληνοκυπρίων σε τουρκοκύπριους. Συνεχίστηκαν με σαφώς γενικευμένη επίθεση. Οι τουρκοκυπριοι είχαν συγκριτικά οκταπλάσια θύματα [419 τ/κ νεκροι σε συγκριση με 215 ε/κ σε μια πληθυσμαικη αναλογια 1 προς 4]. Και θυμούνται εκείνες τις μέρες όπως θυμούνται οι ελληνοκύπριοι τις μέρες του 1974… Η ελληνοκυπριακή εκδοχή είναι ότι οι τουρκοκύπριοι [οι εθνικιστές ας πούμε -παραβλέποντας ότι τα θύματα ήταν από όλους τους τουρκοκύπριους] έκαναν ανταρσία. Για να προωθήσουν την διχοτόμηση… και για κάποιο μυστήριο λόγο φαίνεται ότι και οι ελληνοκύπριοι [ή μερικοί από αυτούς] αποφάσισαν να βοηθήσουν... τους τ/κ εθνικιστές – με τις δολοφονίες και τις εκδιώξεις τουρκοκυπρίων [διότι υπήρξαν και αυτά – οι τουρκοκυπριοι είχαν τους περισσότερους αγνοούμενους απο τότε].. Αλλά, ας δεχτούμε έστω ότι υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές για το 1963-64 - οι πιο νηφάλιοι [και θυμίζουμε ξανά ότι οι τ/κ ήταν τα θύματα της όλης περιόδου τότε] κωδικοποιήσαν τα γεγονότα ως δικοινοτική διαμάχη – τώρα ο Αναστασιάδης γυρίζει πίσω στην ..Τουρκοανταρσία.. Δηλαδή από το 1950 στο 1963… Ολοταχώς στο χθες…. :)..
·          
·         Ας δούμε, τώρα και καμία ελπίδα στην περιοχή μας, αφού εδώ το έριξαν στο παρελθόν.... Το ακόλουθο είναι απόσπασμα από ένα κείμενο του ισραηλίτη ακτιβιστή της Ειρήνης [με μακρύ ιστορικό συμμέτοχης και στην οικοδόμηση του Ισραηλίτικου κράτους] του U. Avnery. Είναι μια φωνή πονεμένη για το πώς κατάντησε η χώρα του, αλλά και ελπίδας για όσους αντιστέκονται – είτε ενεργά, είτε στο με την άρνηση να «γίνουν σαν αυτούς»… Η πιο αυθεντική κραυγή πάντως είναι η ακόλουθη: «Θεέ μου, τί συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Τί κάνει η κατοχή σε εμάς;»
«Ένας από τους διαδηλωτές ήταν ο  Ibrahim Abu-Thuraya, ένας 29χρνος Άραβας ψαράς. Έχασε και τα 2 του πόδια πριν 9 χρόνια. Όταν τραυματίστηκε από ισραηλίτικο βομβαρδισμό στην Γάζα..
Κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας [για την απόφαση του Τραμπ για την Ιερουσαλήμ] σπρώχτηκε, μαζί με την αναπηρικό του καροτσάκι, σε ένα ανώμαλο έδαφος κοντά στο διαχωριστικό σύρμα, όταν ένας ακροβολιστής του ισραηλιτικού στρατού, τον σημάδεψε και τον σκότωσε.. ήταν άοπλος, απλά θεωρήθηκε ότι «προκαλούσε».
Αυτός που τον σκότωσε δεν ήταν ένας συνηθισμένος στρατιώτης, ο οποίος μπορεί να είχε πυροβολήσει χωρίς να στοχεύσει μέσα στο μπέρδεμα που υπήρχε εκεί. Ήταν ένας επαγγελματίας, sharpshooter [εκπαιδευμένος, δεινός σκοπευτής] ο οποίος ήταν εκπαιδευμένος να προσδιορίζει τα θύματα του, σημάδεψε με προσοχή και τον κτύπησε με ακρίβεια.
Προσπάθησα να σκεφτώ τι πέρασε από το μυαλό αυτού του εκπαιδευμένου σκοπευτή πριν να πυροβολήσει. Το θύμα ήταν κοντά. Δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να μην είδε το αναπηρικό καροτσάκι. Ο Ibrahim δεν αποτελούσε κανένα απολύτως κίνδυνο για τον ίδιο ή οποιονδήποτε άλλο.
[ένα κρύο και ταυτόχρονα άκαρδο ισραηλίτικο ανεκτό γεννήθηκε αμέσως: ο σκοπευτής είχε διαταγές να κτυπήσει το κάτω μέρος του σώματος των διαδηλωτών. Αφού ο  Ibrahim δεν είχε κάτω μέλη, ο στρατιώτης δεν είχε επιλογή παρά να τον πυροβολήσει στο κεφάλι]
Αυτή ήταν μια εγκληματική πράξη, απλά και καθαρά. Ένα απαίσιο, αισχρο έγκλημα πολέμου. Οπότε, μήπως ο στρατός – ναι, ο δικός μου στρατός – τον συνέλαβε; Ούτε κατά διάνοια. Κάθε μέρα έβρισκαν και μια νέα δικαιολογία, η μια χειρότερη και πιο γελοία από την προηγουμένη. Το όνομα του σκοπευτή κρατήθηκε μυστικό.
Θεέ μου, τί συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Τί κάνει η κατοχή σε εμάς;
Ο Ibrahim, φυσικά, έγινε αμέσως ένα εθνικός ήρωας των παλαιστινίων. Ο θάνατος του, θα σπρώξει και άλλους παλαιστίνιους να ενταχθούν στον αγώνα.
Υπάρχουν ίχνη φωτος και ελπίδας αναμεσά σε όλα αυτά; Ναι υπάρχουν. Αν και όχι πολλα.
Μερικές μέρες μετά την δολοφονία του Ibrahim Abu-Thruway μια σχεδόν κωμική σκηνή αποθανατίστηκε – και εκφράζει με ένα ιδιόρρυθμο τρόπο και την άλλη εικόνα της πραγματικότητας.
Στο παλαιστινιακό χωριό Nabi Saleh στην κατεχομενη Δυτική Όχθη, δυο πλήρως εξοπλισμένοι ισραηλινοί στρατιώτες στέκονταν σε ένα δρόμο. Ο ένας ήταν αξιωματικός και ο άλλος λοχίας. Μια ομάδα 3-4 παλαιστινίων κοριτσιών, μεταξύ 15 και 16 χρονών, τους πλησίασε. Φωνάζαν στους στρατιώτες και έκαναν ανάλογες εχθρικές χειρονομίες. Οι στρατιώτες κάνουν ότι δεν τις προσέχουν.
Μια κοπέλα, η Ahed Tamimi, πλησίασε ένα στρατιώτη και τον κτυπησε. Ο στρατιώτης, πολύ ψηλότερος από εκείνη, δεν αντέδρασε.
Το κορίτσι πλησιάζει ακόμα περισσότερο και χαστουκίζει τον στρατιώτη στο πρόσωπο. Εκείνος προστατεύει το πρόσωπο με τα χέρια ένα άλλο κορίτσι αποθανατίζει την σκηνή με ένα smartphone..
Και μετά συμβαίνει το απίστευτο: και οι δυο στρατιώτες οπισθοχωρούν και εγκαταλείπουν την σκηνή [Αργότερα γίνεται γνωστό ότι ο ξάδελφος μιας από τις κοπέλες είχε πυροβολήσει στο κεφάλι πριν μερικές μέρες].
Ο στρατός φάνηκε να αντιμετώπισε το όλο επεισόδιο σαν ένα είδος σοκ – το γεγονός δηλαδή ότι οι δυο στρατιώτες δεν πυροβολήσαν το κορίτσι. Υποσχέθηκε να γίνει ερευνα. το κορίτσι και η μητέρα της συνελήφθησαν το βράδι. Οι στρατιώτες αναμένεται να δεχθούν αρνητικές παρατηρήσεις από τους ανώτερους τους για την συμπεριφορά τους.
Για μένα, εκείνοι οι δυο στρατιώτες είναι ήρωες – γιατί δεν πυροβολήσαν. Δυστυχώς, είναι οι εξαιρέσεις.
Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να είναι περήφανος για την χώρα του/της. Στο δικό μου μυαλό είναι ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, και μια βασική ανθρώπινη ανάγκη.»


·          
·         Δημοσιογραφία Χάσικου;… Γράφει ο Γενικός Ελεγκτής στην έκθεση του ότι ένας πρώην πρόεδρος οφείλει από το 2000 48,000… Ανάφερε επίσης και ένα πρώην πολιτικό αρχηγό που όφειλε ένα μικρότερο ποσό… Ο Φιλελεύθερος το ανάφερε χωρίς guesswork… Η Αλήθεια αντίθετα έκανε επίδειξη του τί σημαίνει εμπάθεια και φτηνή δεξιά εμμονή: Αφού δυο είναι οι εν ζωή πρώην πρόεδροι [οι Χριστόφιας και ο Βασιλείου] τηλεφώνησαν του Βασιλείου, και επειδή αυτός είπε ότι «δεν τον αγγίζουν» ότι και να σημαίνει] αλήθεια, «σαν ώριμη από καιρό, σαν Διπλαρος».. :), έριξε μια φωτογραφία του Χριστόφια πρωτοσέλιδα, και από κάτω έβαλε την άρνηση του Βασιλείου… Καλά δεν είχαν το τηλέφωνο του Χριστόφια να τον ρωτήσουν και αυτόν; Δεν τον έβρισκαν είπαν τελικά με την απολογία τους τους – ε καλά γιατί δεν είπαν αρχικά, όταν έριχναν την λάσπη, ότι τον έψαχναν και το παρουσίασαν σαν να τον φωτογράφιζαν ότι αυτός ήταν ο εμπλεκόμενος; ..Μετά ο Χριστόφιας αντέδρασε δηλώνοντας ότι δεν είχε καμία σχέση με το θέμα και ότι θα κινούσε αγωγή της Αλήθειας. Και νά’ σου ο Χάσικος να τρέχει να αποφύγει την αγωγή. Την άλλη μέρα νέα φωτογραφία του Χριστόφια, με αναφορά στην διάψευση του… Έλειψαν τα τηλέφωνα φαίνεται στο συγκρότημά του τέως υπουργού εσωτερικών. Για να θυμόμαστε και το ήθος όσων χρειάστηκαν τόσες υποθέσεις σύγκρουσης συμφερόντων για να καταλάβουν ότι είχαν γίνει θέαμα και περίγελος με την άρνηση τους να καταλάβουν ότι όλοι πια τους θεωρούσαν διαπλεκόμενους… Και να παραιτηθούν [εύσχημα πριν φτάσει η ώρα.. να πάθει και αυτός σαν τον Ρίκκο].. Αλλά το κάγρι έμεινε προφανως – αν όχι στον ιδιο αμεσα, στον περιγυρο που αναπαραγει.. Ότι τζαι να κάμετε η μούζη για τις 15 Ιουλίου δεν ξεπλένεται.. τούτα ούλλα εν φτήνιες…Ένοχης συνείδησης … Ιδού και το σχόλιο του Vasos Vasileiou για το ποσό απλό θα ήταν αν το θέμα ήταν δημοσιογραφικο αντί εμμανή ενοχών:  «Ήταν πιο απλό από ό,τι φαίνεται για να αντιληφθεί κάποιος ότι δεν επρόκειτο για τον Δημήτρη Χριστόφια.Υπάρχουν δύο εν ζωή που διετέλεσαν Πρόεδροι. Ο Δημήτρης Χριστόφιας είναι ο αμέσως προηγούμενος Πρόεδρος σε σχέση με τον νυν Πρόεδρο.Άρα μιλάμε για τέως Πρόεδρο.Ένας είναι ο τέως (είτε μιλάμε για Πρόεδρο είτε για μουχταρη είτε για διευθυντή σχολείου) οπόταν από τη στιγμή που ο Χριστόφιας είναι τέως και όχι πρώην αποκλείεται και πάμε στους πρώην από τον Μακάριο μέχρι τον Κληρίδη.Όμως όλοι πλην ενός είναι νεκροί και οι νεκροί δεν χρωστούν. Επιπλέον αναφέρεται ότι ο υπό αναφορά έκανε ταξίδι μετά το έτος 2000 όταν είχε πάψει να είναι Πρόεδρος και όπως είναι γνωστόν ο Δημήτρης Χριστόφιας εξελέγη το 2008 οπόταν δεν μπορούσε να είναι πρώην γύρω στο 2000. Με άλλα λόγια θα μπορούσε κάποιος να βρει σχετικά εύκολα σε ποιον γινόταν αναφορά ειδικά όταν ένας είναι ο πρώην»…
·          
·         Από ότι ακούγεται ρίχνεται στην πιστά στην επιθυμία διαφόρων δικηγορικών γραφείων της δεξιάς για τον Ιωνά στην θέση του Ρίκκου. Έχει όλα τα προσόντα. Ρουσφετολόγος από την πρώτη μέρα που ανέλαβε… κάνει εκκαθαρίσεις σε όσους δεν τον υπάκουου, βολεύει τους συναγερμικούς, δεν έχει ισχνός ευθιξίας, αντιφάσκει μέχρι γελοιότητας, αλλά δεν έχει επίγνωση. Τί πιο βολικό για να αντικαταστήσει τον Ρίκκο. Αυτός βέβαια δεν πιάστηκε ακόμα. Αλλά για να το συζητούν στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης μάλλον, αγχώνονται με τις εκλογές. .και αν μείνουν χωρίς άνθρωπο στην εισαγγελία; Άσε που θέλουν να έχουν και χέρι για να ελέγχουν και εκεί… Οπότε όσοι πέσατε θύματα των υποκλοπών του Πολίτη, ιδού τί σας έχει για μετά το συνεργείο της διαπλοκής.. Ιωνάς -Ρίκκος..
·          
·         Και τώρα που έχουμε και πληροφορίες από ρωσικό σάιτ και πάλι [όπως έλεγε ο Πολίτης για τις υποκλοπές – ότι τις πήρε – λεμέ τώρα- από ρωσικό σάιτ κοκ] ότι ο Ιωνάς εμπλέκεται οικογενειακά σε δίκτυο ξεπλύματος χρήματος; Θα το έχει ο Πολίτης πρωτοσέλιδο; Ή τώρα δεν μας ενδιαφέρουν τα στοιχεία; Μα γιατί; Δεν είναι δημόσιο πρόσωπο ο Ιωνάς;. Ε ρε Καλατζή; Στείλε ξανά μια επιστολή στον εαυτό σου για να τον πείσεις… J Ο Διονυσιάκης [κατά το Κωστάκης] ή κυρ – Νιόνιος [κατά το κυρ Κώστας] τώρα δεν θα πουλήσει σοβαροφάνεια αποκαλύψεων [και μάλιστα δεν χρειάζεται να προσπαθεί να εξαπατήσει όπως την περίπτωση του Ρίκκου] αφού τα στοιχεία δείχνουν ένα δίκτυο ξεπλύματος… ΑΤΕ να δούμε.. :). .Δημοσιεύουμε το σχόλιο του Χρήστου που δημοσιοποιήσει το θέμα στα ελληνικά με απόσπασμα από το σχετικό ρωσικό κείμενο. Και αν ο Ιωνάς κάνει δήλωση φυσικά θα την φιλοξενήσουμε.. :)
Breaking
Ο υπουργός δικαιοσύνης της Κύπρου κ. Ιωνάς Νικολάου φέρετε σύμφωνα με ρωσική δημοσιογραφική ερευνα να βρισκετε σε συγκρουση συμφεροντων η ακομα και να καλυπτει μια τεραστια 'επιχειρηση' ξεπλυματος βρωμικου χρηματος αφου το δικηγορικο γραφειο του αδερφου της γυναικας του καθως και αρκετοι συγγενεις της, η οποια επισης εργαζεται στο κυπριακο κοινοβουλιο, παρουσιαζετε ως μαστερμαιντ της ολης 'επιχειρησης'.
Christos Kinanis, a graduate of the Cambridge University, founded Kinanis LLC in 1983. The company offers a range of services: accounting and VAT administration, aviation and navigation, financial services, migration, real estate, courts, taxation, trusts, and even long-distance gambling.
Next to Kinanis LLC is always another company, I.Christodoulou & Partners LLC, established by the employees of Kinanis LLC Andri Tsangarou and Irene Christodoulou. The employees of Kinanis LLC actively use their relatives to register them as nominal directors and owners. For example, Christos Kinanis registered over 300 companies in the name of his father, Panagiotis Kinanis, born in 1932, or transferred them “under his management”. Another active “nominal official” in this family is Christos’ sister, Eleni P. Kinani (ΕΛΕΝΗ Π. ΚΙΝΑΝΗ).
Andri Tsangarou (ΑΝΤΡΗ ΤΣΑΓΓΑΡΟΥ) also actively uses his relatives as “nominal officials”: their names are Androulla Tsangarou and Marianna Tsangarou.
It just so happens that the Cypriot Minister of Justice, the Vice President of the DISY political party Ionas Nicolaou is married to Maria Kinani-Nicolaou (Μαρία Κινάνη-Νικολάου), who also works at the Cypriot Parliament.
·          
·         O Kωστής ο "κυρ-Κωστάκης" τζαι το αστέρι ο Ιωνάς..
Maria Christou Milioti
Ηταν η μερα που εβαλα ραδιο καλο στο αυτοκινητο και ανακαλυψα την δυσκολια να επιλεξω 6 σταθμους που αντεχω να ακουω σαν οδηγω.
Ατε..εβαλα τον Αστρα πρωτο, εβαλα και το Τριτο, εβαλα και τον Μπαυρακ Κλασικη μουσικη. Μετα;
Ατε ρε, να βαλω τζαι το ραδιο του Πολιτη να δω..
Ηταν κατα τες 5.30 τες μερες που εγινε η φαση με την Σωτηρα, δεν ξερω ποιος εκαμνε εκπομπη.
Μια ωρα, ο κυρ- Κωστακης πανω και ο κυρ- Κωστακης κατω..μα ποιος εν ο κυρ- Κωστακης λαλω που φταιει, επειδη οι δημοτικοι συμβουλοι του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ στη Σωτηρα εκοψαν την παρασταση;..
Ου μαναμου..ηταν ο Γενικος Εισαγγελεας ρε παιθκια..
Σημερα θκιαβαζω το εφιαλτικο σεναριο οτι ο Νικαρος και η αυλη του, θελει να φαει τον κυρ- Κωστακη για να βαλει Γενικο Εισαγγελεα της Δημοκρατιας τον κυρ- Ιωνα.
Ιωνα..
Ιωνα..
Ιωνα..
·         Σχολιο: Vasilis Nicolaou Έφκαλε τζαι ο Κωστής τη μάσκα




·          
…Τζηνο που εν καταλάβω πραγματικά, εν τούτη η αστεία πλέον αναμονή/εμμονη ότι ο Κληρίδης ξαφνικά θα λύσει όλα τα προβλήματα - με νόμους κοκ... ένα λεπτό ρε παιθκιά: σε ποιά χώρα ο γενικός εισαγγελέας παρεμβαίνει τζαι κάμνει οτιδήποτε για ότι λαλει ιερωμένος στους ναούς της θρησκείας του; [εννοείται χριστιανός στην δύση - αν ήταν μουσουλμάνος προφανώς το κυρίαρχο πλέγμα θα επέτρεπε τις παρεμβάσεις. Ο "αντιρατσισμος" της μιας πλευράς..:)] ...σε ποιά; στην Ελλάδα; Στην Ευρώπη; ένεν θέμα διαχωρισμού εκκλησίας - κράτους; ..τζαι ιδιαίτερα στην Κύπρο που η εκκλησία εν είδος κράτους εν κράτει που πριν την ανεξαρτησία; ...νομίζω ουσιαστικα ότι έχουμε υποκρισία.. φκαίνει ο αρχιεπίσκοπος τζαι λαλει μέσα στο χώρο που του ανήκει, την εκκλησιά, κάτι ρατσιστικό... δηλαδή όταν ήταν άλλος Πάπας [ο πολωνός ας πούμε] τζαι αν επούλαν τον ρατσισμό του, ήταν να τον συλλάβουν; Το θέμα εν ανάποδο. Αν είμαστε μια κοινωνία η οποία όντως εν ευαίσθητη στον ρατσισμό, γιατί εν εμίλησε κανένα κόμμα πλην ενός; ...γιατί οι δυο που τες 4 εφημερίδες [Αλήθεια - Πολίτης] στηρίζουν ένα πρόεδρο ο οποίος μόλις πριν λλιες εφτομαδες ειπεν μας σχεδόν ότι εν χαριτωμένος ο αρχιεπίσκοπος γιατί λαλει ότι σκέφτεται; Όσοι καμώνονται τους αντιρατσιστές τους ευρωπαίους κοκ σε τούτο, γιατί εν κράζουν τον δικό τους υποψήφιο πρόεδρο [η τζαι τους άλλους υποψήφιους που σιωπήσαν ;] τζαι πρέπει να πάει η εισαγγελία να παραβιάσει το σύνταγμα γιατί μερικοί εν δειλοί - είτε να μιλήσουν, είτε να μην ψηφίσουν κοκ; ...το πρόβλημα με τον αρχιεπίσκοπο ξεκινά από την ίδια την εκκλησιά η οποία παρα τα φαινόμενα, είναι κάπως δημοκρατικός θεσμός. Υπάρχει ιερά συνοδός και οι νυν μητροπολίτες κοκ [στην πλειοψηφία έστω] ψηφίστηκαν. Τώρα οι χριστιανοί έχασαν τζαι τζηνα τα δικαιώματα. Αλλά έστω. Μπορούν να μποϋκοτάρουν μια ημέρα την εκκλησιά... μπορούν να πιέσουν τους μητροπολίτες να θέσουν θέμα [για το κυπριακό ο αρχιεπίσκοπος αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι οι απόψεις του εν διαφορετικές που την συνοδό]... τζαι οι μη θρησκευόμενοι κοσμικοί να θέσουν θέμα στα κόμματα τους... η επίκληση ενός είδους εφαρμογής νομών σε ένα θέμα άποψης, απλά δείχνει δειλία. Υπάρχει ή δεν υπάρχει σε αυτήν την κοινωνία μια πλειοψηφία που μπορεί να πει σε ένα ανόητο, ότι παρεκτρέπεται; ..ούλλα τα άλλα εν υπεκφυγές. Να πάσιν άλλοι να κάμουν Αυτό που μερικοί φοβούνται η δεν θέλουν να κάμουν ή πουν... Το θρασος του αρχιεπισκόπου ή όποιου του έγραψε την ομιλία, είναι εκφραστικό ότι νοιώθει ότι μπορεί να κάμνει ότι του καπνίσει. Ήδη εκάμαν του το χατίρι στην Γεροσκηπου. Τζαι λαλει ότι λαλούσαν οι ρατσιστές το 2010 – το ότι εν ψέμα ότι η Τουρκία στείλει προσφυγές η ότι εν «παχυλά» τα επιδόματα, δείχνει την αποθράσυνση του. Φέτος… ήδη ένας τακτικός σχολιογράφος της Αλήθειας του συμπαραστάθηκε. Οι πάλαι ποτέ φιλελέδες έκρυψαν στα πετσιά τους για να μεν χάσει ψήφους ο διαπλεκόμενος…Οπότε  …Το κλίμα ευνοεί Σωτήρες και επιστροφές στο παρελθόν…. Όσο για το ότι δεν ήταν χριστιανικό το κήρυγμα… Υγείαν… Δηλαδή υπάρχουν άτομα που περιμένουν κάτι τέθκιο που τον Χρυσόστομο; …Ζούμε τον εξευτελισμό των εννοιών… τον οποίον για την εκκλησιά ίσως να είναι η αναπόφευκτη συνέπεια μιας πορείας ανοχής..… J..
·          
·         Via Έλενα Λεοντίου
Καποιοι υποστηριζονται που την Μπεμπεδελη...τζαι μερικοι αλλοι που την Ευριπιδου. Τζαι τουτη εν η διαφορα μας.
·         Συμπλήρωμα για τα προεκλογικά: Ότι απέμεινε από τους ΕΔΗ βρήκε, λέει, [διαβάζοντας το πρόγραμμα του] ότι ο Αναστασιάδης υπόσχεται [δεσμεύομαι θα είναι και αυτό] ότι θα ..προχωρήσει σε λύση ..Φυσικά - για αυτό τον στηρίζει και ο Γιαλλουριδης και αλληλοασπαζονται με τον αρχιεπίσκοπο. Είναι επειδή όλα είναι κανονικό κράτος, και ..φταίει ο Ακκιντζιη;..Σε λίγο να δείτε που θα φταίνε και όλοι οι τουρκοκυπριοι γιατί δεν δέχονται να γίνουν θύματα για την προεκλογική του Αναστου…Τι να πει κανείς;. Μετρούμε απώλειες αυταπάτης – η μάλλον ξεκαθαρίσματος με «ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε»...Όπως και τον συμπαθητικό κύριο που «θα» ζητούσε εξηγήσεις για την Σωτήρα από τον ηγέτη του ΔΗΣΥ…ακόμα να τις πάρει;…J..
·         «Η Κύπρος σε αριθμούς». Όπως προκύπτει από τα στοιχεία, το 2016 ο πληθυσμός της χώρας ανήλθε στα 854,8 χιλιάδες πρόσωπα, σε σύγκριση με 865,9 χιλιάδες το 2012. Η μεγάλη φυγή έγινε το 2013, όταν ο πληθυσμός μειώθηκε από 865,9 χιλιάδες σε 858 χιλιάδες, καθώς και το 2013 όταν ο πληθυσμός μειώθηκε περαιτέρω στις 847 χιλιάδες πρόσωπα. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που καταγράφεται μείωση του πληθυσμού της Κύπρου. Τη διετία 2015 – 2016 ο πληθυσμός της χώρας άρχισε να αυξάνεται και πάλι, αλλά με πιο χαμηλούς ρυθμούς σε σύγκριση με το παρελθόν, ενώ παραμένει σε πολύ πιο χαμηλά επίπεδα σε σύγκριση με το 2012.
Η μείωση του πληθυσμού της Κύπρου οφείλεται αποκλειστικά στη μετανάστευση. Σύμφωνα με τα στοιχεία, το 2016 το εργατικό δυναμικό της χώρας ανήλθε στις 417,1 χιλιάδες πρόσωπα, σε σύγκριση με 436,7 χιλιάδες το 2012. Μάλιστα το εργατικό δυναμικό παραμένει σε φθίνουσα πορεία, κάτι που δείχνει ότι δεν έχει ανακοπή η τάση για μετανάστευση και κυρίως στις τάξεις των νέων. Το εργατικό δυναμικό της Κύπρου ανήλθε το 2013 στις 433,9 χιλιάδες, το 2014 μειώθηκε στις 432,3 χιλιάδες, το 2015 μειώθηκε περαιτέρω στις 421 χιλιάδες και το 2016 μειώθηκε ακόμη περισσότερο στις  417,1 χιλιάδες.» - http://dialogos.com.cy/haravgi/metanastefsi-miosi-aep-ke-katarrefsi-misthon-o-apologismos/#.WkUsk9-WbIV
·         «Με την ανοχή των αρμόδιων υπηρεσιών έχουν κατασκευαστεί παράνομα κτηνοτροφικά υποστατικά στον Άγιο Ιωάννη Πάφου, εντός της περιοχής του Δικτύου Natura 2000 στην περιοχή «Γκρεμοί του Χανουτάρη». Σχετικές καταγγελίες από 12 περιβαλλοντικές, αρχιτεκτονικές και αρχαιολογικές οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών υποβλήθηκαν στην Ελεγκτική Υπηρεσία η οποία καταπιάνεται με το θέμα στην έκθεσή της για το Τμήμα Περιβάλλοντος.» - http://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/471674/paranomies-me-kratiki-anochi
·          
·         Έσιει εκλογές να μεν φκουν στο φως οι βρωμιές? «Στα μέσα του δρόμου βρίσκεται ο έλεγχος της Ελεγκτικής Υπηρεσίας σχετικά με τη λίστα VIP, η οποία βρίσκεται στο Τμήμα Φορολογίας και στην οποία περιλαμβάνονται Πολιτικά Εκτεθειμένα Πρόσωπα (ΠΕΠ). 
 Η Υπηρεσία, ελέγχει εάν το Τμήμα Φορολογίας διαχειρίστηκε τα πολιτικά εκτεθειμένα πρόσωπα όταν δεν ήταν συνεπή με τις υποχρεώσεις τους. Σύμφωνα με πληροφορίες, το Τμήμα Φορολογίας δεν απέστειλε στην Ελεγκτική Υπηρεσία τα στοιχεία που είχε ζητήσει ο Γενικός Ελεγκτής Οδυσσέας Μιχαηλίδης, στις 28 Νοεμβρίου.” - http://www.philenews.com/oikonomia/kypros/article/471737/-skalose-o-elenchos-tis-listas-prosopon-vip
·          

·         Αποσπασματα μνημης για την οικονομικη κριση [Μεταφρασεις από το βιβλιο του Πανικου Δημητριαδη]
 Στις ΗΠΑ, οι πολιτικοί που υποστήριζαν τις μεγάλες τράπεζες προωθούσαν την άποψη «ότι είναι καλό για τις μεγάλες τράπεζες είναι καλό για την Αμερική». Στη Κύπρο, πήγαινε ακόμα πιο πέρα από αυτό. Η Τράπεζα Κύπρου – όπως μου είπαν πολλές φορές πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι – είναι η Κύπρος. Το καθήκον του Διοικητή – μου είπε ένας πρώην Διοικητής – ήταν να την προστατέψει «από την υπερβολική ρύθμιση που ήθελε να επιβάλει η Ευρώπη». Τέτοιο ήταν το θράσος της ελίτ που διοικεί την χώρα.
Μετάφραση [Γρηγορης Ιωαννου] από: Πανίκος Δημητριάδης, 2017, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο σ. 199

·         Οι ευγένειες όμως δεν κράτησαν για πολύ. Ο Αναστασιάδης ήταν θυμωμένος. Θύμωσε επειδή εγώ είχα τάχα επιτρέψει στην PIMCO να φουσκώσει τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών! Ήταν χειρότερο από το να ακούω τους τραπεζίτες σε replay, που ήθελαν όλους να νομίζουν ότι οι τράπεζες τους ήταν υγιείς μέχρι που ήρθε η PIMCO. Οι τραπεζίτες τουλάχιστο προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Ο Πρόεδρος δεν έπαιρνε απλά το μέρος των τραπεζιτών, επενέβαινε επίσης στα εσωτερικά ζητήματα της Κεντρικής Τράπεζας.
…Στη Κύπρο όμως, ο μύθος με τις τάχα υπερβάλλουσες κεφαλαιακές ανάγκες συνέχιζε να επαναλαμβάνεται τις βδομάδες και τους μήνες που ακολούθησαν, αλλά τέσσερα χρόνια αργότερα οι πλείστοι πολιτικοί σιωπηλά αποδέχτηκαν την αλήθεια.
..............
Προσπαθούσα ακόμα να χωνέψω τα νέα. Ήταν σουρεαλιστικό. Πως μπορούσε κάποιος να συμφωνήσει να φορολογήσει ασφαλισμένες καταθέσεις; Ήταν καν νομικά εφικτό, με δεδομένη την υποχρέωση της κυβέρνησης να προστατέψει τις καταθέσεις κάτω των €100 000; Το τέλος άρχισε να γίνεται πρώτη είδηση σε όλο τον κόσμο…
...Πως προέκυψε το τέλος; Από ότι φαίνεται, όταν ζητήθηκε από την κυπριακή κυβέρνηση να συγκεντρώσει 6 δις από τραπεζικές καταθέσεις, πλησιάστηκαν μερικοί έμπιστοι Ρώσοι «φίλοι». Το μήνυμα που ήρθε πίσω ήταν ότι οι Ρώσοι ήταν έτοιμοι να συνεισφέρουν για να σωθεί η Κύπρος αλλά όχι πέραν του 10% των καταθέσεων τους. Ένα τέλος 10% στις ανασφάλιστες καταθέσεις όμως δεν θα επαρκούσε. Το έλλειμμα θα καλυπτόταν από ένα μικρότερο τέλος στις ασφαλισμένες καταθέσεις. Ο «ευφάνταστος» τρόπος της κυβέρνησης να πουλήσει αυτή την ιδέα στο ευρύ κοινό ήταν να εισηγηθεί ότι αυτό δεν ήταν περισσότερο από 2 χρόνια επιτόκιο (καθώς τα επιτόκια στη Κύπρο ήταν πολύ ψηλά σε σχέση με την ευρωζώνη). Κανείς όμως, δεν ανέφερε ότι ουσιαστικά φορολογούσαν τους φτωχούς για να προστατέψουν όχι απλά Ρώσους ολιγάρχες αλλά επίσης το επιχειρηματικό μοντέλο από το οποίο έβγαζε τα λεφτά της η ελίτ της Κύπρου. Ούτε το ότι τα ψηλότερα επιτόκια μπορεί να αντανακλούσαν το αυξημένο ρίσκο…
Μετάφραση από: Πανίκος Δημητριάδης, 2017, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο σ. 91-93, 99-100

·         Όταν ο ισολογισμός μιας τράπεζας φτάσει το 20-30% του ΑΕΠ, θεωρείται συστημική. Όταν είναι 200% του ΑΕΠ, δεν είναι απλά συστημική. Έχει τον έλεγχο. Μια ολόκληρη κοινωνία ήταν εντελώς αιχμάλωτη….
…Οι Κύπριοι δικηγόροι-πολιτικοί είχαν καθαρό πλεονέκτημα έναντι άλλων δικηγόρων στην προσέλκυση ρωσικών εταιρειών. Στη μετα-κομμουνιστική Ρωσία, επιτυχία στο επιχειρείν χωρίς πολιτικές διασυνδέσεις ή πολιτική στήριξη αποτελεί πρόκληση, εάν δεν είναι εντελώς αδύνατη. Στη Κύπρο, πολλοί δικηγόροι-πολιτικοί είχαν άμεση σύνδεση με τις τράπεζες. Μερικές από αυτές τις συνδέσεις λεγόταν ότι περιλάμβαναν το να πληρώνουν οι τράπεζες τεράστιες προμήθειες σε δικηγόρους για να συστήσουν πλούσιους Ρώσους καταθέτες (γνωστά ως τέλη συστάσεων)…
…Παρόλο που οι οίκοι αξιολόγησης το έκαναν πλήρως ξεκάθαρο ότι οι τράπεζες συνιστούσαν μια αυξανόμενη ενδεχόμενη υποχρέωση για τα δημόσια οικονομικά της χώρας, την περίοδο 2007-2012, η Βουλή απέφευγε να θέσει διεισδυτικές ερωτήσεις στην Κεντρική Τράπεζα σε σχέση με το πώς αυτά τα ρίσκα τύγχαναν διαχείρισης. Αντίθετα τα κόμματα της αντιπολίτευσης την περίοδο Χριστόφια έστρεφαν την προσοχή μακριά από τις τράπεζες εστιάζοντας τα κοινοβουλευτικά ερωτήματα στην επιδείνωση των δημόσιων οικονομικών και στις αυξήσεις στις κοινωνικές δαπάνες. Τα ΜΜΕ, που ήταν εξαρτημένα στις τράπεζες από τις διαφημίσεις, υιοθετούσαν την ίδια στάση. Τόσο πολύ μάλιστα, που άρθρα κριτικά προς το ρίσκο που έπαιρναν οι τράπεζες λογοκρίνονταν…
Μετάφραση από: Πανίκος Δημητριάδης, 2017, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο σ. 55 και 59.