27 Δεκ 2016

Ο Κώστας Μαυρίδης κάνει μια αφελή [η μήπως σκόπιμα άθλια] παρερμηνεία δεδομένων..με στόχο να δαιμονοποιήσει την δημοσιογράφο Άννα Ανδρέου



Για να μην συζητούμε γενικά για τον κ. Μαυρίδη, ας δούμε τα δεδομένα..

Κατ' αρχήν ο κ. Μαυρίδης κάνει μια αφελή [ η μήπως σκόπιμα άθλια] παρερμηνεία δεδομένων..Στην Τουρκία συλλαμβάνονται τούρκοι πολίτες..η κ. Ανδρέου είναι ξένη ανταποκρίτρια..Όπως και όλοι οι άλλοι ξένοι ανταποκριτές που μεταδίδουν ανάλογα..Όποτε το πρώτο και βασικό ερώτημα είναι γιατί καμώνεται ο κ. Μαυρίδης ότι δεν βλέπει την διαφορά;..Μήπως θα ήθελε να συλληφθει ειδικά η κ. Ανδρέου επειδή είναι κύπρια; Μήπως άπλα δεν μπορεί να κάνει ένα απλό διαχωρισμό;..Η απάντηση σε αυτό το επίπεδο αφορά την σοβαρότητα του ευρωβουλευτή...και το επίπεδο κατανόησης που έχει..ΑΝ μιλάμε για ένα άτομο που στον φανατισμό του αρπάζεται από ότι θυμηθεί...τότε είναι ο ίδιος που οφείλει να εξηγήσει τον λόγο που εκφέρει..
                             
                 

Σε ένα δεύτερο συγκριτικό επίπεδο αξίζει να δούμε το πλαίσιο της ρητορικής του κ. Μαυρίδη..Όσο αφελής και αχαπαρος και αν είναι, είναι δύσκολο να μην μπορεί να κατανοήσει τι σημαίνει ξένος ανταποκριτής..Μάλλον φαίνεται να προσπαθεί [συνειδητά η ασυνείδητα λογω φανατισμού] να διασύρει την κ. Ανδρέου με ένα είδος "ενοχής δια της διασύνδεσης" - με βασικό κριτήριο το ότι διαφωνεί μαζί της και όχι γιατί υπάρχει οποιαδήποτε ευθύνη..Άλλωστε το όλο επιχείρημα ξεκίνησε με μια αναφορά στην μη παρουσία της κυβερνητικού εκπροσώπου σε παρουσίαση βιβλίου, επεκτάθηκε καθοδόν και στο ΑΚΕΛ [για να συμπεριλαβει όλους τους υποστηρικτές της λύσης;] και μετά έφτασε στην κ. Ανδρέου, με ένα σχεδόν παιδιαρίστικο τρόπο - γιατί πήγαν στην παρουσίαση του δικού της βιβλίου..Και μάλλον θέλει να πει -γιατί γράφτηκε το συγκεκριμένο βιβλίο..Παρακολουθώντας αυτήν την προσπάθεια διασύνδεσης ασύνδετων θεμάτων [απουσία από παρουσίαση βιβλίου - υποστηρικτές της λύσης - βιβλίο της κ. Ανδρέου - και τελικά γιατί δεν...συλλαμβάνεται] φτάνει κανείς στο συμπέρασμα ότι ο κ. Μαυρίδης θέλει να λογοκρίνει ο ίδιος..Το βιβλίο της κ. Ανδρέου κατ' αρχήν - και μετά την ίδια..Αυτή η νοοτροπία της "ενοχής δια της διασύνδεσης"] [κατά το "κέραμοι και πλίνθοι ατάκτως τοποθετημένοι"] θυμίζει τον Μακαρθισμό στις ΗΠΑ ["ήσουν γνωστός με τον τάδε, αρά είσαι ύποπτος και πρέπει να απολυθείς"], η..για να έρθουμε στο υπό συζήτηση θέμα, όπως ενδεχομένως, κάνει και ο μηχανισμός του Έρτογαν..συλλαμβάνει άτομα με διασύνδεση με το δίκτυο Γκιουλεν λέει, και άτομα τα οποία, λόγω ένταξης στο κουρδικό κίνημα ή καταγωγής, τα κατηγορεί για διασύνδεση με το ΠΚΚ και την ένοπλη δράση του..Οπότε σε τι διαφέρει ο κ. Μαυρίδης από αυτές τις πρακτικές;..Ταυτίζει τους διωγμούς στην Τουρκία με μια ξένη δημοσιογράφο που δεν..διώκεται..Και η αφετηρία του [αφού το θέμα ήταν γιατί δεν έστειλε αντιπρόσωπο η κυβέρνηση στην παρουσίαση ενός βιβλίου] ήταν γιατί να γράψει η κ. Ανδρέου ένα βιβλίο που δεν άρεσε στον κ. Μαυρίδη..Αυτό το επίπεδο δεν χρειάζεται ψυχανάλυση για να δει κάποιος ότι ο κ.     Μαυρίδης φωνάζει γιατί δεν εφαρμόζεται η απαγόρευση που βλέπει απέναντι του..

Για να είμαστε λοιπόν ρεαλιστές ο κ. Μαυρίδης προσπαθεί να δαιμονοποίησει...Το ότι ο ίδιος προσπαθεί να βοηθήσει τους συλληφθέντες κούρδους πολιτικούς η πολίτες είναι αξιέπαινο φυσικά..Αλλά το κάνει σαν άνθρωπος με ευαισθησία για τα πολιτικά δικαιώματα, η σαν άτομο που ενδιαφέρεται απλά να κάνει πόλεμο στην Τουρκία;..Και στο εσωτερικό της Κύπρου θεωρεί ότι είναι οκ να εφαρμόζει ότι καταδικάζει στην Τουρκία..Διότι είναι εύκολο να πουλάς ανθρώπινα δικαιώματα και ευαισθησίες εκτός και μάλιστα σε βάρος αντιπάλων..Μέχρι και η Σαουδική Αραβία κάνει κηρύγματα στο εξωτερικό [φυσικά] για "ανθρώπινα δικαιώματα" και "δημοκρατικές ελευθερίες"..Εκεί γελάμε..Είναι να μην γελάς άμα τα βλέπεις εδώ. Άμα στο εσωτερικό κανείς τα ίδια που  κατηγορείς στο εξωτερικό;..

Ας πούμε ότι ο κ. Μαυρίδης έκανε γκάφα από αφέλεια..Κατανοητό..Ας μαζέψει λίγο τον φανατισμό του, ας διαβάζει λίγο τι γραφεί [και να διαβάζει ολόκληρο το κείμενο και να το βλέπει και συγκριτικά], και ας μην πετά πέτρες από το γυάλινο του σπιτάκι..Αυτό το χαζό κείμενο θα τον κυνηγά πια σαν το ..γυάλινο σπίτι..





21 Δεκ 2016

Περιμένοντας την Γενεύη


Οι συνομιλίες για την επίλυση ή διευθέτηση του Κυπριακού είναι απάνθρωπες για πολλούς λόγους.  Ενώ αφορούν ασφαλώς πολύ  κόσμο με πολύ συγκεκριμένο τρόπο,  διεξάγονται μέσα σε κλειστά δωμάτια και οι πληροφορίες που διαρρέουν δημιουργούν και σβήνουν ελπίδες, αναζωπυρώνουν φόβους και αγωνίες, υποβάλλουν τους πολίτες σε μια εναλλαγή κρύου και ζεστού ντους. Για παράδειγμα το θέμα της Μόρφου αφορά δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριους πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν απ' εκεί και δεκάδες χιλιάδες Τουρκοκύπριους πρόσφυγες που μένουν εκεί. Αλλά και πολλές χιλιάδες άλλους που φεύγουν ή μένουν ανάλογα με το πώς θα χαραχτεί ο τελικός χάρτης των δύο συνιστώντων ομόσπονδων κρατιδίων. Αν τελικά φυσικά υπάρξει κάποιος χάρτης και αν τελικά εφαρμοστεί πράγματι στο έδαφος. Οι άνθρωποι μέσα σ' αυτό το πλαίσιο μένουν είτε έρμαια της αγωνίας τους είτε καταφεύγουν στον κυνισμό και την αδιαφορία. Αν έχουν κάποια άποψη για τα τεκταινόμενα έχουν ελάχιστη ως μηδενική δυνατότητα να την προωθήσουν έμπρακτα. Παρόλο που ο κάθε Κύπριος και η κάθε Κύπρια θα πρέπει να στηρίξει κατά την άποψη της στήλης την ειρήνη και την ομοσπονδιακή  επανένωση ως την μοναδική επιλογή εκτός και ενάντια στην διχοτόμηση. Παράλληλα όμως είναι αναγκαίο ως άνθρωποι της Αριστεράς που προσβλέπουν στην ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής δημοκρατίας να σημειώσουμε ότι ένα από τα ζητούμενα είναι ακριβώς και η προώθηση τρόπων ενεργής συμμετοχής των πολιτών στην διαδικασία επίλυσης των προβλημάτων που τους αφορούν.

Ακόμα και μέσα στις συνθήκες που περνούμε θα μπορούσαμε να αναζητούσαμε την λύση του Κυπριακού σιγά σιγά και μεθοδικά μέσα από ένα δικοινοτικό εκλεγμένο κογκρέσο για λύση. Η υπάρχουσα αποξένωση του πολίτη από την διαδικασία λύσης αφ ενός μεν τον οδηγεί στην αποξένωση από την πολιτική και αφ' ετέρου δεν τον προστατεύει από διάφορες πολιτικές δοξασίες και ψευδοδιλήμματα που τον περιστοιχίζουν.


Ένα δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι η αποξένωση των 40 -50 χρόνων που υπάρχει ανάμεσα στις κοινότητες και ο διαφορετικός εθνικός λόγος που οικοδομήθηκε ιστορικά και συντηρείται από τα ΜΜΕ τόσο των κοινοτήτων όσο και των λεγομένων εθνικών κορμών. Την ίδια ώρα για παράδειγμα που θάβονται τα ταυτοποιηθέντα οστά των αγνοουμένων με ηρωικούς επικήδειους η κάθε κοινότητα παρακολουθεί τις «δικές της κηδείες» λες και οι νεκροί της άλλης κοινότητας δεν είναι Κύπριοι ή χειρότερα λες και δεν είναι άνθρωποι. Η μια κηδεία μπορεί να απέχει μόνο λίγα χιλιόμετρα από την άλλη αλλά παρ' όλα αυτά τα μίντια επιλέγουν να αγνοούν τη μια την ίδια ώρα που μπορεί να παρουσιάζουν τις κηδείες ατόμων από την άλλη άκρη της Γης. Δηλαδή τα μίντια ενώνουν τους ακροατές στις ξένες ειδήσεις και τις ξένες διαφημίσεις κι όχι στην ολική κάλυψη της χώρας μας. Μάλιστα ειδικά στην ελληνοκυπριακή πλευρά όσο τα μίντια δημαγωγούν για το ενιαίο κράτος τόσο πιο πολύ αποκλείουν από την πληροφόρηση τους τις σκέψεις και τους προβληματισμούς της άλλης κοινότητας. Το ίδιο κάνουν και τα αντίστοιχα τουρκοκυπριακά αλλά τουλάχιστον αυτά  στηρίζουν την διχοτόμηση.

Μέσα σ αυτό το πλαίσιο ο αγώνας που διεξάγουν οι επαναπροσεγγιστές ακτιβιστές για να φέρουν πιο κοντά τις κοινότητες αποτελεί το θεμέλιο του μέλλοντος της Κύπρου.

Ο Τάκης Χατζηδημητρίου , ο άνθρωπος που επί Χούντας περπάτησε με πολύ λίγους άλλους το 1968 στην πλατεία Ελευθερίας  ενάντια στην Χούντα, περπάτησε τις προάλλες με μερικές εκατοντάδες άτομα, ανάμεσα στον Νίκο Αναστασιάδη και τον Μουσταφά Ακκιντζή καλώντας σε λύση στα ελληνικά και στα τούρκικα. Κάποτε θα λέμε ότι είμαστε σε εκείνη την πορεία είπε και πρόσθεσε:


«Χθες το βράδυ, προσθέσαμε μια ψηφίδα στην Κυπριακή ιστορία. Ανοίξαμε το δρόμο της αυριανής Κύπρου. Οι πεζοπόροι δεν ήταν απλά κάποιες μονάδες που συγκροτούσαν ένα συγκεκριμένο αριθμό πεζοπόρων. Ήταν εκφραστές μιας αντίληψης ζυμωμένης με τον πόνο της Κύπρου. Ήταν ώριμες συνειδήσεις που κατάκτησαν μέσα από τη συνεχή προσπάθεια, τα μέσα και το τρόπο να μιλήσουν τη γλώσσα της συνεννόησης και της επανάκτησης ( όχι απλά επανένωσης ) της πατρίδας μας. Πετύχαμε να προβάλουμε με πειστικότητα το όραμα μιας Κύπρου, κοινής πατρίδας όλων των Κυπρίων Ελληνοκυπρίων , Τουρκοκυπρίων, Μαρωνιτών, Αρμενίων και Λατίνων. Μια Κύπρο ανεξάρτητη που να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά της αλλά και που πρέπει όλοι μαζί να οικοδομήσουμε και να προστατέψουμε. Είμαστε σε μια τελική φάση ας επιστρατεύσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να στηρίξουμε την πορεία της λύσης. Χθες βράδυ ήταν απλά ένα ξεκίνημα. Και χίλια μπράβο σε όσους εργάστηκαν πολύ και σκληρά για να πετύχει η εκδήλωση που έγινε την κατάλληλη στιγμή και με ένα δυνατό και καθαρό μήνυμα».

Το Κυπριακό πέραν της κυπριακής του διάστασης αποτελεί και θέμα εσωτερικής χρήσης για την Τουρκία και για την Ελλάδα. Ο Τσίπρας ισορροπεί δύσκολα, ουσιαστικά ακροβατεί πλέον στο πηδάλιο της ελληνικής κυβέρνησης και έχει να αντιμετωπίσει πέραν του μνημονιακού χάους τον Καμένο και τους ανεξάρτητους του Έλληνες και τον πατριώτη Κοτζιά ενώ ο Ερντογάν έχει ανάγκη από την στήριξη των εθνικιστών για την αλλαγή του συντάγματος και την αντιμετώπιση του κουρδικού κινήματος. Κάτι που για τους Κυπρίους αποτελεί ζήτημα επιβίωσης και επανάκτησης του χώρου τους για την Τουρκία και την Ελλάδα, πέραν της γεωστρατηγικής της αξίας η Κύπρος είναι κομμάτι των κομματικών ισορροπιών.

Επιπλέον είναι και ένα από το θέματα στα οποία οι δύο χώρες αντιπαρατίθενται. Το θέμα του πού ακριβώς είναι τα σύνορα τους στο Αιγαίο, στη θάλασσα και τον αέρα είναι ανοικτό ζήτημα ενώ ο καθορισμός των ΑΟΖ τους ακόμα μελλοντική πρόθεση την ώρα που τα νερά της περιοχής αποδεικνύονται πλούσια σε υδρογονάνθρακες και επιχειρείται ένας διεθνής ενεργειακός σχεδιασμός για την περιοχή. Γι αυτούς τους λόγους και όχι μόνο η συνεννόηση Ελλάδας και Τουρκίας, ανεξάρτητα αν είναι στα πλαίσια πενταμερούς ή πολυμερούς δεν θα είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Η πρόσθεση της ΕΕ, μπορεί σε πρώτο πλάνο να φαίνεται θετική στους Ελληνοκυπρίους και ίσως σιωπηρά και στους Τουρκοκυπρίους αλλά ταυτόχρονα συμβαίνει σε μια φάση που ΕΕ και Τουρκία παζαρεύουν μεταξύ τους ένα σωρό ζητήματα, τις σχέσεις τους, το μεσανατολικό, το προσφυγικό. Εδώ θα φανεί αν και πώς τα άστρα του κ Άϊντε ευθυγραμμίστηκαν μεταξύ τους.



Σε ότι αφορά τους «επισκέπτες» που αναφέρονται στο Κυπριακό, έχουμε την άποψη ότι δεν είναι πολύ κομψό να υποστηρίζουν μέσα από την όποια λογική ή ρητορική γυμναστική  είτε την διχοτόμηση είτε την ενσωμάτωση των κατεχομένων στην Τουρκία. Αυτό πικραίνει ορισμένους από μας διότι γνωρίζουμε και θυμόμαστε ότι ήταν το επιδιωκόμενο της ελληνοτουρκικής  επέμβασης το 74. Ας αφήσουν αυτή την ελευθερία στους ιθαγενείς.








Δημοτικές εκλογές 2016: ανάκαμψη της αριστεράς, δανεικές νίκες, διαρροές και εσωτερικοί τριγμοί στο ΔΗΣΥ, σταθεροποίηση του Κέντρου σε πολλαπλά σχήματα [ ανοικτά ζητήματα συμμαχιών, η μετατροπή της ΕΔΕΚ σε shopping mall υποψηφίων που αλλάζουν ταυτότητα αναλόγως προσφορών, η εκλογή προυχόντων από τα τζάκια και θεαματικών κατασκευασμάτων..]

Στις δημοτικές εκλογές υπήρχε μια θεαματική επιφάνεια και ένα ιστορικό υπόστρωμα στο οποίο κινήθηκαν οι στρατηγικές των κομμάτων και των ευρύτερων πολιτικών χώρων/παρατάξεων. Το τελικό θέαμα αφορούσε στις οριακές αναμετρήσεις σε 3 δήμους – την Λεμεσό, την Αμμόχωστο και τον Στρόβολο. Και στις 3, η αριστερά με δικό της κομματικό υποψήφιο έχασε οριακά [με ελάχιστους ψήφους, 9 στη Λεμεσό, 23 στην Αμμόχωστο και 136 στο Στρόβολο]. Ανάλογες οριακές αναμετρήσεις υπήρξαν και στην Έγκωμη και την Αγλαντζιά, αν και στην πρώτη ήταν, ουσιαστικά, διαμάχη ανάμεσα σε υποψήφιους από το χώρο του ΔΗΣΥ, ενώ στη δεύτερη ανάμεσα σε τεχνοκράτη, επιλογή του ΔΗΣΥ και τον μέχρι τότε δήμαρχο του ΔΗΚΟ που υποστηριζόταν από την αριστερά και την ΕΔΕΚ.. Αν πάρει κανείς αυτήν τη θεαματική επιφάνεια, σαφώς η αριστερά που βρέθηκε υπό επίθεση το 2011, αλλά και στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις φάνηκε να επανεμφανίζεται δυναμικά σαν ο ένας από τους δυο μεγάλους κομματικούς πόλους και να διεκδικεί την νίκη ακόμα και σε «δεξιούς» δήμους όπως ο Στρόβολος. Ταυτόχρονα, σε αυτό το θεαματικό επίπεδο διαγράφονται και δυο άλλες τάσεις – ο ΔΗΣΥ ξαναβρέθηκε να αντιμετωπίζει εσωτερικές διαφωνίες, και άρα «αντάρτες», ενώ φαίνεται να προτίμησε την υιοθέτηση [ή και απόπειρα επιβολής] υποψηφίων από άλλα κόμματα για να μην καταγραφουν τα ακριβή του ποσοστά με επιπρόσθετες διαμάχες για δημάρχους.. Τα κόμματα του Κέντρου, από την άλλη, δεν είχαν μια συνεκτική γραμμή – στήριξαν υποψήφιους και από τους δυο πόλους. Σε αυτό το πλαίσιο αξίζει να δει κανείς και τις δυναμικές συμμαχιών για το μέλλον.. Αλλά και το γεγονός ότι δεν υπάρχει ένα συμπαγές κόμμα για να ηγηθεί του χώρου, αν και σαφώς το ΔΗΚΟ φαίνεται να έχει τον πρώτο λόγο..

Στο υπόστρωμα των εκλογών, όπως διαμορφώθηκε το πολιτικό σκηνικό υπήρχαν 3 ουσιαστικά ερωτήματα:
  1. επηρέασε το κυπριακό την ψήφο με δεδομένο ότι τις τελευταίες εβδομάδες υπήρξε μια έντονη διαμάχη για το θέμα στο δημόσιο λόγο;
  2. πώς προδιαγράφεται η δυναμική των 3 πόλων/παρατάξεων εξελικτικά [από τις βουλευτικές στην προεδρικές εκλογές]
  3. πώς μπορεί να αξιολογηθεί η επίδοση των κομμάτων με βάση τις δικές τους στρατηγικές

Το κυπριακό έμεινε εκτός δημοτικών με την εξαίρεση του Σταυρινίδη.. όπου δεν είχε ιδιαίτερη επίδραση απέναντι στη συμμαχία για το τζακι της Στρακκας
Το κυπριακό σαφώς δεν φαίνεται να έπαιξε μεγάλο ρόλο στις εκλογές – δεν είχαμε υποψήφιους, ακόμα και για κατεχόμενους δήμους, οι οποίοι να εγείρουν το θέμα δυναμικά, με εξαίρεση, βέβαια, τον Παναγιώτη Σταυρινίδη στη Λευκωσία. Θα μπορούσε ίσως να πει κάποιος ότι και η γνωστή θέση του Ανδρέα Χρίστου για το 2004 λειτούργησε αρνητικά για τον ίδιο όσον αφορά στους ψήφους [ή και την αποχή] κεντρώων ψηφοφόρων από το απορριπτικό μέτωπο. Αν και η επίδοση του κ. Χ. Αριστείδου που στόχευε κάπως σε εκείνο το κοινό δεν φάνηκε να έχει ιδιαίτερη δυναμική. Ο Π. Σταυρινίδης κατάφερε να πάρει ένα αξιοπρεπές ποσοστό με μια πρωτοποριακή θέση – αλλά δεν φάνηκε να υπάρχει ιδιαίτερη μετακίνηση ψηφοφόρων υποστηρικτών της λύσης από τα δεξιά [τον υποτιθέμενο χώρο που στηρίζει τη λύση ] προς την υποψηφιότητα του. Με αυτήν την έννοια η προσπάθεια της κυβέρνησης να μην γίνει καταμέτρηση δυνάμεων για την λύση, και η αποδοχή της από το απορριπτικό μέτωπο του κέντρου φαίνεται να λειτούργησε. Στην Λευκωσία, ψηφίσαν και οι δυο [ΔΗΣΥ και απορριπτικοί] Γιωρκάτζη, τιμώντας το τζάκι της Στράκκας – και κατάπιαν οι δεξιοί οπαδοί της λύσης τους μύδρους [που εξαπολύουν ελέω Νικόλα] εναντίον της Στράκκας..

Στα θετικά όμως θα πρέπει να καταγραφεί και η ευαισθητοποίηση της εξωθεσμικης αριστεράς για την υποψηφιότητα Σταυρινιδη που άνοιξε και την πόρτα σε όσμωση των κινημάτων [για την λύση αλλα και ευρύτερα] στις δυο πλευρές της Λευκωσίας. Σε αυτό το πλαίσιο η κινητοποίηση για την λύση, έστω και αν απέτυχε το Μοντ Πελεριν, είχε την αύρα της στην διάχυση ενός νέου κλίματος…

Η στρατηγική του ΔΗΣΥ: Υιοθετώντας/ «αγοράζοντας» υποψήφιους από το Κέντρο για να αποφευχθεί η εσωτερική διαφοροποίηση… και η σκιά του κυπριακού..
Όσον αφορά στις 3 παρατάξεις, η αξιολόγηση πρέπει να γίνει με άξονα την προεκλογική τους στρατηγική.

Ο ΔΗΣΥ, κατανοώντας και την κοινωνική δυσφορία ευρύτερα [για την οικονομική κατάσταση, για τη διάχυτη διαπλοκή και ρουσφετολογία του κυβερνώντος κόμματος] αλλά και ανησυχώντας για περαιτέρω διαρροές μετά τις βουλευτικές, επέλεξε τη στρατηγική της συγκάλυψης. Αναγνωρίζοντας την νίκη του Κέντρου στις βουλευτικές, αλλα και τις κινήσεις συσπείρωσης εκείνου του χώρου εν όψει κυπριακού, επέλεξε να υποβαθμίσει την κομματική του αυτονομία και να δανειστεί όπου είναι δυνατό υποψήφιους από το Κέντρο ή από τζάκια [όπως ο Γιωρκατζης και ο Γαλανός] που θα έφερναν ψήφους και έτσι θα μπορούσε να μετριαστεί η εικόνα απωλειών. Η στρατηγική σε γενικές γραμμές πέτυχε – ιδιαίτερα στο θεαματικό επίπεδο μετά την οριακή νίκη του Νικολαΐδη στη Λεμεσο, αν και ήταν σαφώς μια επιφανειακή νίκη, αν σκεφτεί κανείς ότι παιζόταν η νίκη σε Λεμεσό, Αμμόχωστο και Στρόβολο μέχρι το τέλος. Ουσιαστικά, ο Νικολαΐδης έγινε η κολυμβήθρα, όπου ξεπλύθηκαν τα προβλήματα του ΔΗΣΥ.. Διότι αυτή η στρατηγική οδήγησε σε αυξανόμενες διαρροές ανταρτών – και αυτό οδήγησε σε ήττα τον κομματικό υποψήφιο στο Στρόβολο και σε κίνδυνο να χαθεί και ή δημαρχία στο ΑΚΕΛ.. Ο τίτλος του Πολίτη την Τρίτη, «Νίκη – επένδυση στον ενδιάμεσο» για την υποψηφιότητα Νικολαιδη, ήταν εκφραστικός και το πώς χρησιμοποιήθηκαν συνειδητά οι υποψηφιότητες από το Κέντρο – ο ΔΗΣΥ ψάχνει και για άλλα συμπτώματα «Καρούλιαζαν» [όπως κατάντησε πια η εικόνα του τέως ηγέτη του ΔΗΚΟ] η ανάλογων χρησιμοποιήσεων παραγόντων του Κεντρου το 1998. Η τελική αποτυχία εκείνη της στρατηγικής δεν φαίνεται να προβληματίζει ακόμα τον ΔΗΣΥ που έτσι και αλλιώς κινείται με συγκυριακούς τακτικισμους..


Ανάλογα συνέβηκαν και στην Αμμόχωστο, με την υποψηφιοτητα Γαλανου, ενώ το παιχνίδι του κόμματος με τη συγκάλυψη πίσω από υποψήφιους από άλλους χώρους απέτυχε στην Λάρνακα [η απόπειρα του να ξεγελάσει το ΔΗΚΟ δεν του βγήκε και μάλιστα ο εκλεκτός του έμεινε τρίτος], ενώ αντάρτης εμφανίστηκε και στον Δήμο του Ύψωνα. Με αυτά τα δεδομένα ο ΔΗΣΥ έκρυψε τις διαφωνίες [και για το κυπριακό και για τα εσωτερικά ζητήματα] κάτω από το χαλί με δανεικούς υποψηφίους.. Τα ποσοστά στους δημοτικούς σύμβουλους από ότι φαίνεται είναι ανάλογα με προηγουμένως – τουλάχιστον σύμφωνα με την αρχική εκτίμηση του Πολίτη, που είναι όμως φίλο-κομματική έκδοση με εμφανή διάθεση να στηρίζει την ηγεσία του Αβέρωφ..

Μια εν δυνάμει σημαντική διάσταση αφορά την θέση του Αβερωφ..Η πολυδιασπαση με εμφάνιση πολλών υποψήφιων θυμίζει και την αρχή της διαδικασίας αμφισβήτησης του Ματση που οδήγησε στην άνοδο του Αναστασιαδη την δεκαετία του 1990..Και ίσως αυτό να εξηγά και τις υπερβολικές κινήσεις προβολής του Αβέρωφ – σε κάποιο σημείο μάλιστα το ΡΙΚ διέκοψε τις δηλώσεις του γ.γ. του ΑΚΕΛ για να μεταδώσει την επίσκεψη του Αβέρωφ στην Λεμεσο..Σε αυτό τα πλαίσιο την εικόνα για τον ΔΗΣΥ την κατέγραψαν οι κινήσεις του Αβέρωφ – αρχικά βιάστηκε να κάνει δηλώσεις πριν καν βγουν τα αποτελέσματα για να δώσει την εικόνα των μη-πολιτικών εκλογών.. Και στο τέλος πήγε Λεμεσό να πανηγυρίσει την νίκη του Νικολαΐδη – ο οποίος εμφανώς ήταν η δική του επιλογή, εισήγηση και .. «υιοθέτηση».. Τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι που πρόσκεινται στον ΔΗΣΥ [όπως η Ταραμουντα στον Φιλελεύθερο] όντως φάνηκαν να αγωνίζονται να περάσουν θετική εικονα. Στις βουλευτικές μετά την απώλεια από τον ΔΗΣΥ, εστίαζαν στο ΑΚΕΛ γιατί είχε μεγαλυτερη..Τωρα με τις απώλειες δήμων, και την εσωτερική διάσπαση, αλλα και την άνοδο του ΑΚΕΛ, η εστίαση πήγε στο να πείσει ότι..δεν υπήρχε προβλημα..Η υπερβολική προβολή του Νικολαιδη, και η ξαφνική εστίαση στο κυπριακό [μετά τα αποτελέσματα – με άξονα ότι τα κόμματα που είναι υπέρ της λύσης πήγαν καλά] ήταν ενδεικτικό μια σχετικά αμήχανης προσπάθειας να αποφευχθεί εστίαση στα εσωτερικά του ΔΗΣΥ…

Σε γενικά ποσοστά αρχικά οι αναφορές έκαναν λόγο για άνοδο στους ψήφους για τα δημοτικά συμβούλια – και αναφερόταν και ποσοστό μέχρι και 40% - τελικά έπεσε [στην εκτίμηση του Πολίτη την Τρίτη] σε 35.7% με μικρή άνοδο 1.2%.[1] Αργότερα ο Αβέρωφ αναφέρθηκε ποσοστό που ήταν περίπου το ίδιο με τις προηγούμενες δημοτικές κοκ..
Η επανακάμψη της αριστεράς με αυτονομία και δοκιμαστικά ανοίγματα συμμαχιών
Η αριστερά, αντίθετα, υιοθέτησε μια εντελώς διαφορετική στρατηγική. Με δεδομένη την επίθεση που είχε δεχτεί τα προηγούμενα 5 χρόνια, ιδιαίτερα μέσω των ΜΜΕ που ελέγχουν οι άλλες παρατάξεις [ιδιαίτερα ο ΔΗΣΥ] και την μείωση [αντί την αναμενόμενη αύξηση ] στις βουλευτικές, ακολούθησε τη στρατηγική της δεκαετίας του 1980 [μετά τις απώλειες στις βουλευτικές του 1986] – την προβολή της αυτονομίας του. Έκανε επιλεκτικές συμμαχίες σαφως, αλλά η έμφαση σαφώς ήταν η ανάδειξη δημάρχων από τον χώρο της αριστεράς – και η ενίσχυση των ποσοστών του γενικότερα.

Άλλωστε μεχρι και τα συνήθως αρνητικά ΜΜΕ αναγνώρισαν την επιτυχια: ο Πολίτης το ονόμασε comeback, ο Φιλελεύθερος «επανέκαμψε» κοκ.. Κατάφερε να κερδίσει 3 δήμους στην Λευκωσία [Λακατάμια, Τσέρι, Γέρι] την Μόρφου], την Λάρνακα [και διατήρησε τον δήμο Δρομολαξιάς], κέρδισε τους 2 δήμους που διεκδίκησε στη βόρεια Λεμεσό [Άγιος Αθανάσιος, Γερμασόγεια] και με την στήριξη του εκλεγηκε και ο δήμαρχος στα Πολεμίδια και τη Μέσα Γειτονιά – διατηρώντας έτσι την ηγεμονία του σε εκείνους του δήμους.

 Η ήττα του Α. Χρίστου μπορεί σε μεγάλο βαθμό να αποδοθεί στον εφησυχασμό, όπως είχε γίνει και στις βουλευτικές τις τελευταίες μέρες. Αλλά αναπόφευκτα και στην συσπείρωση της δεξιάς, όπως και μερίδων του κέντρου για διάφορους λόγους. Στην Πάφο, κέρδισε τον δήμο Πεγειας. Στην γενικότερη ανάκαμψη της αριστεράς, δεν κατάφερε οριακά να κέρδισει την Αμμόχωστο, δεν κατάφερε επίσης να ξανακερδίσει ιστορικά αριστερούς δήμους, όπως λ.χ. ίη Γεροσκήπου.. Σε γενικές γραμμές, η αριστερά έδειξε ότι, όχι μόνο άντεξε την επίθεση των προηγούμενων χρόνων, αλλά κινείται προς την αντεπίθεση.. Δεν φαίνεται να κατάφερε, όμως, ακόμα να αγγίξει [ίσως να έγινε κάπως στη Λευκωσία] ένα ευρύτερο κοινό της αριστεράς που είναι ακόμα σε αποχή – και σαφώς δεν μπόρεσε να το κινητοποιήσει στην Λεμεσό, ενώ αντίθετα το πέτυχε στη Λάρνακα [όπου κέρδισε και τη Δρομολαξιά – Μενεού, που ήταν από τις λίγες καθαρές νίκες το 2011] και την Αμμόχωστο [όπου έχασε οριακά στον πόλη, κέρδισε χωρίς ανθυποψήφιο την Δερύνεια]. Στο σχετικά ευνοϊκό κλίμα, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ήταν η πρώτη φορά από το 2011 που η αριστερά δεν ήταν στο στόχαστρο των ΜΜΕ [εν μέρει και γιατί οι άλλοι πόλοι, ιδιαίτερα η δεξιά, την έχουν τώρα ανάγκη για το κυπριακό] – αλλά είναι και η θέση της δύσκολη, καθώς πρέπει να ισορροπεί ανάμεσα στη στήριξη της διαδικασίας λύσης και την πλήρη αντίθεση στην κυβέρνηση..




Οι πολλαπλές μορφές του κεντρώου χώρου – με κέρδη συνοχής το ΔΗΚΟ, με συμπτώματα αυξανόμενης αποσύνθεσης η ΕΔΕΚ που χειραγωγείται πια από τις εξαγοράσιμες προσωπικές φιλοδοξίες, και η ανοιχτή ατζέντα των μικρών όσον αφορά τις συμμαχίες..
Ο κεντρώος χώρος κινήθηκε χωρίς ιδιαίτερη συγκρότηση.. Η Σημερινή που τον εκφράζει, δεν είχε ιδιαίτερες αναφορές στις επιτυχίες του [προσπάθησε να το καλύψει με τη ρητορική του "κτύπημα στο κομματικό κατεστημένο" το οποίο όμως δεν είχε ουσιαστικό στατιστικό αντίκρισμα] – σαφώς το ΔΗΚΟ μπορεί να νοιώθει ικανοποιημένο, έστω και αν έχασε δήμους [όπως της Αγλαντζιάς – όπου μάλλον υπήρξε αριστερή διαρροή προς τους οικολόγους - και τη Μόρφου, αλλά σε γενικές γραμμές φάνηκε να σταθεροποιείται σαν το μεγάλο κόμμα του Κέντρου. Και δεν είχε σημαντικές απώλειες [σύμφωνα με τον Ν. Παπαδόπουλο τα ποσοστά του κυμαίνονται σε ανάλογα με εκείνα των βουλευτικών]. Κερδισμένη φαίνεται να είναι και η Αλληλεγγύη της Θεοχάρους που εμφανίστηκε στον εκλογικό χάρτη ιδιαίτερα με την επιτυχημένη στήριξη δημάρχων – και παρά τις προσπάθειες του ΔΗΣΥ να μειώσει την εμφάνιση των απωλειών, είναι σαφές ότι εκείνο το κόμμα, είναι σύμπτωμα του μέλλοντος.. Αναβλήθηκε μεν το θέμα των εσωτερικών αντιφάσεων στον ΔΗΣΥ, αλλά δεν λύθηκε - απλώς μετατέθηκε παρακάτω.. Σταθεροποιητικά φαίνεται να κινήθηκε και η Συμμαχία Πολιτών του Λιλλήκα η οποία, όπως και η Αλληλεγγύη, φάνηκε να στηρίζει με στρατηγική επιτυχία υποψήφιους δήμαρχους... Και οι «οικολόγοι» είχαν και αξιοπρεπή ποσοστά υποψήφιας στην Αγλαντζιά.

Αντίθετα, ο μεγάλος χαμένος ήταν και πάλι [μετά τις βουλευτικές] η ΕΔΕΚ του Σιζόπουλου - Ευσταθίου.
 Η ΕΔΕΚ φαίνεται γενικότερα πια να μετατράπηκε σε μαγαζί από όπου ψωνίζει υποψήφιους η δεξιά. Και εκφραστικό ίσως του εκχυδαϊσμού της όλης κατάστασης είναι ότι  οι υιοθετημένοι της δεξιάς, ήταν μόλις πριν λίγο καιρό οι εκπρόσωποι της υποτιθέμενης "αριστερίζουσας" πτέρυγας.. Όπως και να δεις κανείς την ευρύτερη στάση του κ. Νικολαΐδη, η διαδικασία της υποψηφιότητας του ήταν από θλιβερή μέχρι αποκαλυπτική ενός συνδρόμου εξαγοράς κάποιου με αντίτιμο τις καρέκλες.. Ο κ. Νικολαΐδης εμφανίστηκε σαν ο εκπρόσωπος της εναπομείνασας αριστερής τάσης στην ΕΔΕΚ, όταν εκλεγηκε βουλευτής ενάντια στον Μ. Σιζόπουλο. Και ξαφνικά, όταν δεν είχε την ευκαιρία να κατεβεί σαν υποψήφιος του κόμματός του στην Λεμεσό, σε μια κίνηση πολιτικού καιροσκοπισμού, μεταμορφωθηκε σε υποψήφιο του ΔΗΣΥ, ή όπως φάνηκε καθαρά, προσωπική επιλογή του Αβέρωφ Νεοφύτου. Ανάλογο κόλπο [υιοθέτησης υποψήφιων από την ΕΔΕΚ] είχε κάνει ο Αβέρωφ και στα Λεύκαρα.. Αλλά ακόμα χειρότερα ο κ. Νικολαΐδης, δεν αρκέστηκε να γίνει υποψήφιος του κόμματος που εξέφρασε, θεωρητικά, την αντίθετη ιδεολογική στάση, υποτίθεται, αλλά και υιοθέτησε την πρακτική των ψίθυρων και της διαβολής του αντίπαλου του με προσωπικές επιθέσεις κλπ..

Αυτή η κατάντια της ΕΔΕΚ, να έχει μετατραπεί σε ένα χώρο όπου ο ΔΗΣΥ μπορεί να αγοράζει υποψήφιους με τέως αριστερογενές προφίλ [και ο Σοφοκλέους ανάλογα εκινείτο πριν] δεν είναι βέβαια εφεύρεση του Αβέρωφ… Το είχε ξεκινήσει η οικογένεια Ευσταθίου, όταν χρησιμοποίησε την υπόθεση του ΣΑΠΑ και τον Μαληκκίδη για να εκτοπίσει τον Ομήρου.. Και φυσικά, αυτά τα παρασκηνιακά κόλπα και οι συνεργασίες με τους Χάσικο και Ρίκκο τότε, είχαν την υψηλή ευλογία του Λυσσαρίδη..

..Με φόντο τις προεδρικές.. Το κατεστημένο με τα τζάκια και οι εξαγορές… και οι συμμαχίες της αντιπολίτευσης..
Όσον αφορά στις συμμαχίες, η εικόνα είναι θολή όσον αφορά το μέλλον.. Από την μια, ο ΔΗΣΥ έδειξε ότι θα επιδιώκει ευκαιριακές συμμαχίες με «εξαγορές» από το κέντρο [όπως ο Νικολαΐδης] η συμμαχίες με βάση τα τζάκια της αστικής τάξης – όπως με τον Γιωρκάτζη και τον Γαλανό. Το εσωτερικό πρόβλημα συνοχής παραμένει ωστόσο και η διαθεσιμότητα εξαγοράσιμων [και το βεληνεκές τους] μάλλον θα μειώνεται προοδευτικά.

Από την άλλη, οι απόπειρες για σχηματικές συσπειρώσεις της αντιπολίτευσης αριστεράς και κέντρου [αυτό που με φόβο αναφέρουν σαν «τρίμερη» τα ΜΜΕ του ΔΗΣΥ] είχε μειχτή επίδοση: απέτυχε στο δήμο Λεμεσού, αλλά μπορεί να θεωρηθεί ότι εκεί λειτούργησε και η εσωτερική διάσπαση της ΕΔΕΚ, αλλά μάλλον λειτούργησε η συμμαχία με το ΔΗΚΟ..

Η συνεργασία απέτυχε επίσης στην Πάφο, αν και και ο κ. Χρυσόμηλος πήρε ένα αξιοσέβαστο ποσοστό σε σύγκριση με την πρώτη εκλογική αναμέτρηση, το 2015, όπου ο Φαίδωνος είχε σαφώς πιο μεγάλη διάφορα απ τον τότε βασικό ανθυποψήφιό του [τότε το ποσοστό ήταν 49% έναντι 27%, ενώ τώρα περιορίστηκε στο 55% έναντι 44% - σχεδόν η μίση διαφορά, από 22% σε 11%]. Ο  Φαίδωνος, στηρίχθηκε από τον ΔΗΣΥ και τους Οικολόγους μόνο φαινομενικά, αλλά ουσιαστικά είχε πίσω του ένα ευρύ δίκτυο στήριξης από τα ΜΜΕ και άλλους παράγοντες του κεφαλαίου, αν κρίνει κανείς από τα κωμικά δήθεν τυχαία βραβεία που του αποδίδονταν λίγο πριν τις εκλογές. Όπως φάνηκε και από την χρησιμοποίηση του πριν τις βουλευτικές από τον Πολίτη, είναι ένα χρήσιμο περιφερόμενο θέαμα για τον Συναγερμό και όχι μόνο.. Σαν υποψήφιος εξακολουθεί να είναι η έκφραση του μιντιακού θεάματος του «είσαι ότι δηλώσεις» και η ασυνέπεια του είναι κωμικά κραυγαλέα – όταν έψαχνε τρόπο να συγκαλύψει την δική του παρανομία για την απόκρυψη αρχαίων κατηγορούσε τον δήμαρχο Αραδίππου, αλλά στις νυν δημαρχιακές κατέβηκε με το ίδιο κόμμα, όπως και ο Ευγγγελίδης στην Αραδίππου, και ούτε γάτα, ούτε ζημιά.... Φαίνεται πάντως να σκληραίνει η αντίσταση στο θέαμα που εκπροσωπεί, αν κρίνει κανείς από την σμίκρυνση των ποσοστών, αλλά και την ένταση μεταξύ οπαδών και αντιπάλων, που δείχνει ότι διαμορφώνεται και ένα ρεύμα έντονης αντιπάθειας πια για το θέαμα "Φαίδων"...

Στην Γεροσκήπου, ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ [με τη Συμμαχία και τους οικολόγους] κέρδισε αλλα η νίκη του οφειλοταν εν μέρει και στην διάσπαση των ΑΚΕΛ – ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ που είχαν 2 διαφορετικούς υποψήφιους..

Από εκεί και πέρα η συνεργασία της αριστεράς με το κέντρο είχε ξεκάθαρες επιτυχίες στους δήμους της Λεμεσού, πλην της ίδιας της Λεμεσού, όπως και σε δήμους της Λευκωσίας. Τα αποτελέσματα της Αγλαντζιάς δείχνουν μια αριστερή διαρροή από την υποψηφιότητα του κ. Κόρτα, αλλά το Γέρι, το Τσέρι και την Κερύνεια ήταν πετυχημένη η συνεργασία. Και αξίζει να σημειωθεί και η αποτυχία του Αβέρωφ να εξαγοράζει υποψήφιο του ΔΗΚΟ στην Λάρνακα.

Με δεδομένο ότι ο ΔΗΣΥ δεν έχει ενδοιασμούς στην χρήση της υπόγειας λάσπης [όπως έκανε και με τον Νικολαΐδη στη Λεμεσό ή και στην Λάρνακα με την υπόθεση του λιμανιού] η συνεργασία των δυο μεγάλων κομμάτων δεν φαίνεται να έχει προοπτικές για την αριστερά.. Αργά ή γρήγορα η βιομηχανία λάσπης του ΔΗΣΥ θα στραφεί εναντίον της αριστεράς, όσο και αν την χρειάζεται στο κυπριακό. Η λάσπη εναντίον του Χρίστου θα πρέπει να είναι αρκετή υπενθύμιση, αν η γενικότερη συμπεριφορά του Πολίτη ως εκφραστικού οργάνου του ΔΗΣΥ είναι ενδεικτική - θέλει να χρησιμοποιησει την αριστερά, όχι να συνεργαστεί μαζί της με ίσους όρους.. Η κατασκευή και διοχέτευση ψεμάτων και υστεριών είναι κάτι δεδομένο για αυτήν την τάση και ΜΜΕ.. Από την άλλη, ωστόσο, συνεργασία της αριστεράς με το κέντρο είναι επίσης δύσκολη, εάν συνεχίσει η διαδικασία λύσης.. Και όσον αφορά το κέντρο η συντήρηση σχέσεων και με τους δυο μεγάλους πόλους είναι εμφανής – ταξικά [με τζάκια ή άλλα ανάλογα συμφέροντα όσον αφορά την κεντροδεξιά] και συμμαχίες κομμάτων όσον αφορά την κεντροαριστερά…

Στο χώρο του κέντρου, όμως, θα πρέπει να λάβει κανείς υπ’ όψιν και την πολυδιάσπαση, οπότε το ΔΗΣΥ θα προσπαθήσει στο μέλλον να ψαρέψει και ψήφους από εκεί… Αν δεν περάσει υποψήφιος του κέντρου στο δεύτερο γύρο των προεδρικών.. Αν όμως περάσειμ τότε ο ΔΗΣΥ θα έχει σοβαρότερο πρόβλημα, αφού ο χώρος εξαγορών του θα περιοριστεί….

Με βάση τα πιο πάνω οι εκλογές ήταν συντήρηση εικόνας για τη δεξιά, επίδειξη συσπείρωσης και επανόδου σαν βασικού πόλου για την αριστερά, και απόπειρα συμμαχιών για διάφορα κόμματα του κέντρου.. Πάντως με την απώλεια δημάρχων [Γέρι, Τσέρι, Λακατάμια, Λάρνακα, Γερμασόγεια και ..κάπως Στρόβολο, Ύψωνα] από τον ΔΗΣΥ μπορεί να χάσει και το πάνω χέρι στην Ένωση Δήμων όπου φαινόταν να μονοπωλεί το σκηνικό από το 2011…

Στα ποσοστα των δημοτικων συμβουλων [οχι ομως και των κοινοτικων συμβουλιων], συμφωνα με την αναλυση της Retail zoom την οποια παρουσιασε ο Πολιτης [20/12] τα 3 μεγαλα κομματα [ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ] ειχαν απωλειες - και μικρη ανοδο οι "μικροι" [ΕΔΕΚ, Αλληλεγγυη, ΕΛΑΜ, Οικολογοι"]..Απο την αλλη φυσικα μεσα στο ιστορικο πλαισιο λειτουργει και η συγκριση με τις βουλευτικες στους συγκεκριμενους δημους και αυτα επικαλεστηκαν και τα κομματα που ειδαν εξελικτικη βελτιωση..

Αποχή και ανεξάρτητοι..
Το φαινόμενο των ανεξάρτητων που κέρδιζαν εντυπώσεις προηγουμένως δεν συνεχίστηκε.. υπήρξαν μερικοί, αλλά ήταν απλώς αποχρώσεις κομματικών [ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ, ενώ στην ΕΔΕΚ, όπως είδαμε χρησιμοποιήθηκαν από τον ΔΗΣΥ για να μαζέψει ψήφους].. Ο Μυλωνάς της Συμμαχίας σε ένα τηλεοπτικό πάνελ προσπάθησε να κατασκευάσει ρητορικά την εικόνα, «νέων δυνάμεων», αλλά ουσιαστικά δεν υπήρξαν φαινόμενα όπως τις νίκες του Λέλλου παλιά στην Λευκωσία – και όπως δειχνουν τα δημοσιευμένα στοιχεία, μάλλον υπήρξε κομματική συσπείρωση αφού τα περισσότερα κόμματα είχαν άνοδο στα δημοτικά συμβούλια…Σε αυτό βοήθησε και η αύξηση της αποχής [τελικά ήταν 45% και όχι 37.3% σύμφωνα με νέα στοιχεία χωρίς ωστόσο να διευκρινιστεί η διαφορά]..… Η πιο ενδιαφέρουσα έκπληξη ήρθε πάλι από τον πόλη Χρυσοχόους, όπου ένας αντάρτης του ΔΗΚΟ κατάφερε να κερδίσει και τον κομματικό υποψήφιο και τον υποψήφιο [της σπάνιας παγκύπρια] συνεργασίας ΑΚΕΛ – ΔΗΣΥ..

Τα ΜΜΕ και οι κωμικές αναλύσεις συγκάλυψης στον Πολίτη και τον Φιλελεύθερο..
Τα ΜΜΕ προσπάθησαν και πάλι να πουλήσουν αρνητική εικόνα για τις εκλογές, και είναι σαφές ότι έστω και σαν δομή ρητορικού λόγου τα ΜΜΕ [πέρα από τις σκόπιμες στρατηγικές αποθάρρυνσης μερίδας ψηφοφόρων να ψηφίσουν για να ευνοηθούν κάποιοι άλλοι] υιοθετούν μια στρατηγική υπέρ της αποχής, προβάλλοντας έμμεσα τον δικό τους ρόλο σαν .. «κριτική»..Είναι και αυτό ένα κατάλοιπο του παρελθόντος – όταν τα ΜΜΕ σαν μέρος της εξουσίας και φερέφωνα της, προσπαθούσαν να μετατοπίσουν τον προβληματισμό από την εξουσία [την οποία υπηρετούν] την ίδια σε άλλους ..πολιτικούς κοκ..Μερικα μετεκλογικά ήταν ενδεκτικα..Ο Πολίτης λ.χ. την μεθεπόμενη των εκλογών μη μπορώντας να παρουσιάσει σαν θετικά τα συγκριτικά αποτέλεσμα έστω στα δημοτικά συμβούλια, ούτε φυσικά και την πολυδιάσπαση στον ΔΗΣΥ, εστίασε στην εκλογή του Νικολαιδη [εστω για 9 ψήφους] για να..κατασκευασει σενάρια…για τις προεδρικές του 2018 [«επένδυση με ορίζοντα το ‘18»]..Ο Φιλελεύθερος αντίθετα επέμενε στην στρατηγική της απαξίωσης αφού και οι δυο χώροι τους οποίους εκφράζει είχαν προβλήματα – το κέντρο και ιδιαίτερα η ΕΔΕΚ που υπεραντιπροσωπευεται στην συντακτική ομάδα, είχε μείωση και στα δ.σ. ενώ ο ΔΗΣΥ δεν είχε και πολλά να πανηγυρίσει – έτσι την Τρίτη το έριξε στις αποστάσεις «Είναι όλοι τους νικητές» ήταν το ειρωνικό πρωτοσέλιδο - ενώ εσωτερικά ο μεν  Βενιζέλος έβλεπε κρίση του «συστήματος» [λες και ο ίδιος ανήκει στους..αντισυστημικους] ενώ η Ταραμουντα συνέχισε την γραμμή που είχε και ο Πολίτης, και που διοχέτευσε προφανώς το επιτελείο του ΔΗΣΥ: η νίκη του Νικολαιδη, εγραψε, «..διέλυσε τα σύννεφα αμφισβήτησης»....Με τόσες διαφωνίες υποψηφίων κοκ,  9 ψήφοι στην Λεμεσό άλλαξαν την..αμφισβητηση.. Ισως και πιο εκφραστικα, ο Πολιτης ξεχασε την προεκλογικη αποστασιοποιηση του ΔΗΣΥ απο τις εκλογες σαν μη-πολιτικες, και τωρα μετρουσε θετικα τα αποτελεσματα για τα..κομματα που στηρίζουν την λυση..Θα ήταν βέβαια αν και ο ΔΗΣΥ είχε δεχθεί να θέσει το ζήτημα στην προεκλογικη..Αλλα όπως έλεγε και ο άλλος τίτλος της εφημερίδας, ο ΔΗΣΥ μάλλον στόχευε να κάνει «επένδυση» για τις προεδρικές προσφέροντας υπόσχεση καρέκλας στον Νικολαιδη..







[1]              Το σχετικό, πάντως, των εκτιμήσεων [και της προσπάθειας του ΔΗΣΥ να εμφανίσει ένα θετικό προφίλ] ήταν ότι η Αλήθεια την ίδια μερα είχε ποσοστό σε 37.3% το οποίο υποτίθεται ότι ήταν ανάλογο με του 2011..Οποτε τα ποσοστά έχουν να κάνουν και με το συγκριτικό πλαισιο..και τι περιλαμβανεται..Εμφανως λ.χ. τα αποτελέσματα των δημοτικών συμβουλίων δεν περιλαμβάνουν τις κοινότητες που μπορεί να εκφράζουν περισσότερο συγκεκριμένες παρατάξεις..

Ο Συρίγος και οι ιθαγενείς.. [από τον Δούντα και τον Καραμπελιά μέχρι τα ψελλίσματα στο μνημόσυνο του Τάσσου – το αδιέξοδο του απορριπτικού λόγου, καθώς αδυνατεί να δει/αρθρώσει την διχοτόμηση σαν την πρακτική συνέπεια της ρητορικής του]


Με την ομιλία του κ. Συρίγου στο μνημόσυνο του Τάσσου είχαμε ένα ακόμα επεισόδιο μιας ιστορίας που πάει πίσω τουλάχιστον στην δεκαετία του 1980 – και αν αναζητήσουμε τις δομικές της ρίζες, σαφώς θα πρέπει να πάμε πίσω και στην δεκαετία του 1960 και την περίοδο πριν το 1974. Άλλωστε το πραξικόπημα ήταν η πρακτική συνέπεια αυτής της ρητορικής, την οποία φυσικά ο κ. Συρίγος προσπαθεί να αποφύγει όπως και όσοι τον κάλεσαν ή προσπάθησαν να συγκαλύψουν τί είπε…

Τα ψελλίσματα των απολογητών ενός οπαδού της διχοτόμησης που δεν τολμά να πει δημόσια αυτό που υπονοούσε – δεν τολμά γιατί με βάση την ρητορική με την οποία λειτουργεί, πρέπει είναι «πράκτορας του τούρκικου κράτους»..
Τί είπε ο κ. Συρίγος; Είπε, όπως επαναλαμβάνει μονίμως ο απορριπτικός λόγος, ότι δεν πρέπει να πάμε σε συνομιλίες, να αποφύγουμε πάση θυσία μια διαδικασία που οδηγεί σε λύση, δημοψήφισμα κλπ. Τίποτα το νέο. Και φυσικά, δεν εισηγήθηκε πως αντιμετωπίζεται το κυπριακό με αυτή την νοοτροπία. Αν τά’ λέγε μόνο αυτά θα ήταν μια από τα ίδια. Θεώρησε όμως [και δεν είναι η πρώτη φορά που το λέει – ανάλογα είπε και το 2014 σε συνέντευξη στον Φιλελεύθερο[1]] ότι αν η Τουρκία προσαρτήσει τη βόρεια Κύπρο, δεν είναι πρόβλημα, διότι θα δουν οι ελληνοκύπριοι την «πραγματικότητα» κατάματα.. Η πιθανότητα αυτή η «πραγματικότητα» [της προσάρτησης και όχι της υπάρχουσας κατάστασης την οποία κουτοπόνηρα ταύτισε ο κ. Συρίγος] να θεσμοθετηθεί με αναγνώριση δεν σχολιάστηκε.. Με μια [ίσως δήθεν] αφέλεια, απλώς έκανε την αναφορά ότι η προσάρτηση και η υπάρχουσα κατάσταση είναι η ίδια.. Ανάλογη θέση είχε υιοθετήσει και πριν λίγες εβδομάδες και ο Λ. Μαύρος.


Η ελαφρότητα του λόγου του κ. Συρίγου: δημοσκοπήσεις σε στυλ "έτυχε να ακούσω", και προβλέψεις με παταγώδη αποτυχία – νόμιζε ότι ο Ερντογάν θα ήταν ..πρωθυπουργός μόλις πριν 2 χρόνια.. τέτοια επιστημονική διορατικότητα..
Όταν, όμως, υποδείχθηκε [και παρέβηκε και ο κ. Αναστασιάδης σε αυτό] ότι αυτό που λέει ο κ. Συρίγος έχει συνέπειες – ουσιαστικά εισηγείται την αποδοχή της παραχώρησης της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία- δημιουργήθηκε μια μικρή χορωδία υπεράσπισης του. Ο Α. Μιχαηλίδης, διευθυντής σύνταξης του Φιλελευθέρου, σε ένα θλιβερό [για τον ίδιο] κείμενο, σαν ιθαγενής μπροστά σε ιεραπόστολο, υμνούσε τον.. καθηγητή που ενδιαφέρεται για το κυπριακό [έπρεπε να τον ευχαριστούμε γιατί ασχολείται μαζί μας] – αλλά, βέβαια, δεν μπορούσε να αναφέρει αυτήν την “αναγνωρισμένη” βιβλιογραφία του κ. Συρίγου και να τον συγκρίνει με άλλους που ασχολούνται με τον κυπριακό.. Αν, μάλιστα, ο κ. Μιχαηλίδης διάβαζε την συνέντευξη του «καθηγητή» το 2014, θα διαπίστωνε μια αφέλεια σχεδόν κωμική.. ούτε καν σοβαροφανή. Για να τεκμηριώσει λ.χ. ότι δεν μπορούν να ζήσουν μαζί οι δύο κοινότητες ανέφερε σαν τεκμήριο ότι ρώτησε νεαρούς – και πέρα από 2-3 που ήταν υπέρ της λύσης, οι υπόλοιποι 50 ήταν εναντίον[2].. Βέβαια, με την νοοτροπία που έχει ο κ. Συρίγος, ίσως να είναι ενδιαφέρον δείγμα γενναιότητας ότι έστω και 2-3 αμφισβήτησαν αυτό που ήθελε να πει – αλλά έστω αυτό το δείγμα είχε.. Είναι με οποιαδήποτε μέθοδο επιστημονική τεκμηρίωση αυτή η αρλούμπα; ..Δηλαδή ο κ. Συρίγος ζει ακόμα στην εποχή πριν να εφευρεθούν έστω οι δημοσκοπήσεις; Η δεν μπορει έστω να κάνει μια απλή σύγκριση ποσοστών κομμάτων που υποστηρίζουν την λύση και αυτών που δεν την υποστηρίζουν, και να κάνει και προσθαφαιρέσεις με εσωτερικές τασεις  διαφοροποιηση στα κόμματα; ..Υπάρχουν και υπήρχαν και το 2014 έρευνες γνώμης για το θέμα… Αλλά μάλλον αντιμετώπιζε την κύπρια δημοσιογράφο που επαιρνε την συνεντευξη σαν ιθαγενή, και της έριξε αριθμούς για να την εντυπωσιάσει..

Αλλά και το επίπεδο της ικανότητας πρόβλεψης του κ. Συρίγου φαίνεται από μια ακόμα δήλωση σε εκείνη την συνέντευξη – δήλωνε τοτε σίγουρος, ότι ο Ερντογάν δεν θα πάει για πρόεδρος[3].. Η πραγματικότητα και η πληρης διαψευση είναι μπροστά μας 2 χρονια μετα –  προφανώς ο κ. «καθηγητής» δεν έχει ιδιαίτερες ικανότητες κατανόησης των συνεπειών των δεδομένων μπροστά του.. Ένας άλλος καθηγητής, κυπριακής καταγωγής, ο κ. Ήφαιστος, είχε εισηγηθεί, την δεκαετία του 1990 κάτι που θυμίζει τον κ. Συρίγο – και εκείνος έβλεπε κίνδυνους και δράματα και έτσι εισηγήθηκε στην «σύζευξη» Κύπρου - Ελλάδας για να μπορέσει να μπει η Κύπρος στην ΕΕ, και να αγνοήσουμε το αν αυτό θα έφερνε προσάρτηση της βόρειας Κύπρου.. Τουλάχιστον ο κ. Ήφαιστος εισηγήθηκε την κουτοπόνηρη, επίσης, ιδέα του [που πάλι συνεπαγόταν ντε φάκτο παραχώρηση της βόρειας Κύπρου] με αντάλλαγμα την ένταξη στην ΕΕ.. Τελικά, ενταχθήκαμε στη ΕΕ χωρίς να παραχώρηση της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία, και η εκτίμηση του κ. Ήφαιστου [όπως και η εκτίμηση του κ. Συρίγου για τις κινήσεις του Ερντογάν] αποδείχτηκε λάθος. Τεκμήρια και τα δυο μιας εντελώς λανθασμένης ανάγνωσης της πραγματικότητας…

Έλεγαν αλήθεια όσοι προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τον κ. Συρίγο;
Παρεξηγήθηκε; ..Αντίθετα, έλεγαν ξεκάθαρα ψέματα. Αν το έκαναν γιατί ντρέπονται οι ίδιοι να υπερασπίζουν ένα απολογητή της ακραιας τούρκικης θέσης ή αν καμώνονται ότι δεν καταλαβαίνουν ανάγνωση, δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Ψεύδονται διότι υπάρχει συνέντευξη του κ. Συρίγου μόλις το 2014, και μάλιστα στην εφημερίδα στην οποία εργάζονται μερικοί από τους απολογητές του, όπου ξεκάθαρα λέει ότι «το ενδιαφέρει η λύση δυο κρατών» και σε επόμενη ερώτηση είναι ακόμα πιο σαφής: «…είναι προτιμότερο να δημιουργηθούν στο έδαφος της Κύπρου δυο κράτη, που θα είναι μέλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.»
 Ιδού οι απαντήσεις ολόκληρες:

«Το International Crisis Group έβγαλε στις 14 Μαρτίου μια έκθεση με τίτλο «Divided Cyprus: coming to terms of an imperfect reality». Επισημαίνει ότι πρέπει να αποφύγουμε μια ακόμη αποτυχία για ομοσπονδιακή επανένωση της Κύπρου και αναφέρεται στη λύση των δυο κρατών. Συνήθως διαφωνώ με όσα λέει το International Crisis Group, αλλά βλέπω με ενδιαφέρον την πρότασή του.

Για να μπορέσει να επιβιώσει ένα κράτος, θα πρέπει ο λαός που το απαρτίζει να θέλει να ζήσει μέσα σε αυτό. Όταν έχεις ένα κράτος στο οποίο η πλειοψηφία του λαού είτε θεωρεί ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν πολλά δικαιώματα, είτε θεωρεί ότι δεν μπορεί να λαμβάνονται σωστές και δημοκρατικές αποφάσεις λόγω περίεργων ρυθμίσεων περί σταθμισμένης ψήφου, είτε διότι έχεις 5 χιλιάδες διαδικασίες, μέσα από τις οποίες πρέπει να περάσεις για να πάρεις με διαφορετικές πλειοψηφίες την πιο απλή απόφαση, αυτό το κράτος δεν λειτουργεί….»

«Ποια λύση προτείνετε; Από μία λύση τύπου σχεδίου Ανάν, είναι προτιμότερο να δημιουργηθούν στο έδαφος της Κύπρου δυο κράτη, που θα είναι μέλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Προϋποθέσεις; Να επιστραφούν στο ελληνικό-κυπριακό κράτος τα εδάφη που θα παίρναμε με το σχέδιο Ανάν. Να αναγνωριστούν τα περιουσιακά δικαιώματα των ιδιοκτητών και στις δυο πλευρές σε όλο το έδαφος του νησιού. Να επιτραπεί να ασκούνται τα δικαιώματα εγκατάστασης με βάση του όρους της ΕΕ. Αυτό σημαίνει να μπορεί ο Ελληνοκύπριος να πάει να μείνει στο βόρειο τμήμα του νησιού στο σπίτι του. Να εκμεταλλεύεται η κάθε πλευρά τους δικούς της ενεργειακούς πόρους, ανάλογα με τη γεωγραφική της θέση. Δεν θα έχουμε έτσι μία επισφαλή συγκατοίκηση με ρατσιστικούς διαχωρισμούς εις βάρος της πλειοψηφίας. Αναφέρομαι στη σταθμισμένη ψήφο. Δεν μπορεί το 80% να ισούται με την ψήφο του 20%.»

Το βασικό ερώτημα, λοιπόν, είναι γιατί ψεύδονται οι απολογητές αυτών των απόψεων; Γιατί υπερασπίζονται καν αυτές τις απόψεις οι οποίες ξεκάθαρα διεκδικουν να γίνει αυτό που κατά τα άλλα υποτίθεται ότι ..φοβούνται, οτι ειναι επιδιωξη της Τουρκιας.. Ο Λ. Μαυρος, ο Α. Μιχαηλίδης κοκ υποτίθεται ότι είναι ενάντια στην παραχώρηση της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία – και όμως μόλις προκύψει ζήτημα με κάποιον εξ Ελλάδος επισκέπτη που πουλά διχοτόμηση και χάρισμα της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία, κάνουν ότι ξέχασαν ανάγνωση ότι δεν μπορούν να βρουν τα κείμενα κοκ.. Ψελλίζουν
Το σύνδρομο Συρίγου δεν είναι νέο – όπως και οι ιθαγενείς που τρέχουν να συγκαλύπτουν ή να ελπίζουν σε «οφέλη» από αποικιακές νοοτροπίες επισκεπτών εξ Αθηνών [από την Χούντα στον Δούντα – και στα ψιλικατζίδικα του Καραμπελιά]
Ας δούμε, όμως, την ιστορία αυτής της μεσοβέζικης/ανολοκλήρωτης εισήγησης να δοθεί η βόρεια Κύπρος στην Τουρκία. Δεν είναι νέα ιδέα. Μετά το 1974 αυτή την ιδέα την προώθησε ο κ. Δούντας σαν πρέσβης της Ελλάδας στην Κύπρο, και ο κ. Καραμπελιάς, αμελητέα φιγούρα εκτός από το γεγονός ότι λειτουργούσε και σαν είδος ιδεολόγου μιας ομαδας  κυπριων φανατικών απορριπτικών, που δήθεν αγαπούν τόσο την βόρεια Κύπρο που δεν μπορούν να συμβιβαστούν – ανάμεσα τους και ο κ. Λ. Μαύρος, ο Β. Φτωχόπουλος, ο Σ. Παύλου κοκ..

Ιδού τα τεκμήρια:  Αρχικα οι αναφορές του κ. Δούντα σε επιστολή του 1985 – και ακολούθως ενα κειμενο του κ. Καραμπελιά απο το 1983.

Στο πιο κάτω κείμενο του ο κ. Δούντας σε μια επιστολη [ημερομηνιας 30/1/1985]  η οποια δημοσιευται στο βιβλιο του «Είναι ανεξαρτητη η Ελλας;» εισηγείται σε επίπεδο σοβαρής πολιτικής
είτε να γίνει μια συμφωνία με την Τουρκία, να δοθεί κάτι “πισω”, και το υπόλοιπο, την βόρεια Κύπρο, να το πάρει η Τουρκία,
είτε να μην γίνει καν συμφωνία [αφού έτσι και αλλιώς η Τουρκία μπορεί να μην δεχόταν] και να αφεθεί να προσαρτήσει την βόρεια Κύπρο.. [στις σελιδες 21 -22][4]

Κατά τον Δούντα, του οποίου τα συμφέροντα ήταν σαφώς εκείνα για τα οποία πληρωνόταν να εξυπηρετεί - δηλαδή του ελληνικου κράτους του οποιου ηταν σαν πρέσβης- μια προσάρτηση θα είχε πλεονεκτήματα για τον ..ελληνισμό. Η λέξη “ελληνισμός” εδώ, σε ένα κείμενο “σκληρής” ρεαλιστικής πολιτικής, σημαίνει με σαφήνεια τα συμφέροντα του ελληνικού κράτους.. Τα συμφέροντα του ελληνικού κράτους θα εξυπηρετούνταν, λοιπόν, καλύτερα διότι θα διατηρούσε τον έλεγχο πανω στους ελληνοκυπριους [σε αυτό έλπιζε μεν, αλλά έκανε λάθος τελικά όπως φάνηκε και από τον Τάσσο ο οποιος ηταν μεν απορριπτικος αλλα με σαφηνεια κυπροκεντρικος και δηλωσε με εξισου σαφηνεια οτι τις αποφασεις θα τις παιρνουν οι κυπριοι], ενώ ταυτόχρονα θα μπορούσε να διαπραγματευθεί και με την Τουρκία για αλλά «ελληνοτουρκικά» θέματα.. Η ειλικρίνεια του κ. Δούντα, σε αυτό το τότε απόρρητο κείμενο, είναι αφοπλιστική – η Κύπρος είναι απλώς ένα διαθέσιμο μέρος/χωρος, από όπου η Ελλάδα/ελληνικο κρατος, που εκπροσωπεί την φαντασιακή ενότητα του «ελληνισμού», μπορεί να βγάλει κέρδος.. Σε αυτό ο πρέσβης, και ο ψιλικατζής, ο Καραμπελιάς όπως θα δούμε παρακάτω, συμφωνούν: "η Κύπρος είναι κάτι που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για ίδιον όφελος"..




Το ψιλικατζίδικο του Καραμπελιά: «δώστε την βορεια Κύπρο στην Τουρκία..» ..
Ας δούμε τώρα και το κείμενο του κ. Καραμπελιά, από την έκδοση του περιοδικού του, «Ρήξη» [ Μάρτης 1983]. Σε αντίθεση με το πιο «στρατηγικό» ύφος του Δούντα [και την υποκρισία του βέβαια, γιατί δεν τα έλεγε αυτά δημόσια] κ. Καραμπελιάς, σχεδόν χωρίς ντροπή, φώναζε να δοθεί η βόρεια Κύπρος στην Τουρκια για να κερδίσει ο ιδιος και η ομαδουλα της οποιας ηταν ηγετης, πόντους γοήτρου στο χώρο της αθηναικης εξωκοινοβουλευτικής τότε αριστεράς [έκτοτε έχει μετακινηθεί στο πιο οικείο, για τΙς ακροδεξιες του αποψεις στο κυπριακο, χώρο του «πατριωτικού μετώπου» κοκ].. Όπως φαίνεται από τα περιεχόμενα του τευχους [που επισυναπτεται πιο κατω] το ζήτημα των ημερών τότε, στον μικρόκοσμο του Καραμπελιά ήταν ένα αναδυόμενο κίνημα στρατιωτών [βλ. περιεχόμενα 29-36] και προσπαθούσε ο ίδιος και η ομάδα του να εμφανιστούν σαν «ηγέτες».. Σε αυτό το πλαίσιο, υπήρχε, ομως και το.. πρόβλημα της Κύπρου. Το κίνημα των στρατιωτών αμφισβητούσε το  εθνικό ζήτημα, αφού υπονόμευε τον στρατό κοκ.. Πώς να παντρέψει ο Καραμπελιάς την στήριξη στο “κίνημα" στο οποίο ήθελε να είναι ηγέτης κλπ, με το γεγονός ότι υπήρχε ένταση με την Τουρκία στο Αιγαίο αλλα και για την Κύπρο; Βρήκε λοιπόν την μαγική φόρμουλα – να δοθεί η βόρεια Κύπρος στην Τουρκία για να κλείσει το ζήτημα..



Και για όποιον είχε και την παραμικρή αμφιβολία, στην κατάληξη του κειμένου ήταν ακόμα πιο σαφής – στο άψε σβήσε έβγαλε φιρμάνι ότι το εθνικό δεν είναι «κεντρικό ζήτημα στην ελληνική κοινωνία», άρα μπορούσε να γίνει το κίνημα των στρατιωτών [για να αποκτήσει και ο ίδιος στατους ηγέτη],[4] και όσο για το κυπριακό σαν ζήτημα είχε βρει ήδη την λύση με το  να χαριστεί η βόρεια Κύπρος «για να κλείσει το ζήτημα»..

Ο Καραμπελιας μπορεί να ήταν και να είναι ένα αμελητέο άτομο – όμως η νοοτροπία που εκφράζει η ρητορική του στο πλαίσιο των διεκδικήσεων του, δεν διαφέρει από του Δουντα και άλλων – εκφράζει μια νοοτροπία που μπορεί να ταυτιστεί με το κλασικό αποικιακό βλέμμα και την ανάλογη ρητορική. Μέχρι και ένας wannabe ηγετίσκος σε μιαν ομαδούλα στην Αθήνα έχει την εντύπωση ότι η αποικία [Κύπρος] είναι κάτι σαν διαθέσιμο χωράφι [όπως έβλεπαν οι λευκοί την γη των ιθαγενών στις ΗΠΑ, η οι σιωνιστές την Παλαιστίνη κοκ] ..Και στην κατάληξη ο ηγετίσκος αυτοσυγχαίρει τον εαυτό του γιατί βρήκε μια θέση που αναγνωρίζει το “εθνικό ζήτημα” [για το μητροπολιτικό-αποικιακό κέντρο] εισηγείται και πώς να κλείσει για να μπορέσει η αποικιοκρατική φαντασίωση [της Αθήνας του Καραμπελια] να συνεχίσει το παιχνίδι με τον εαυτό της: για να αποφύγει η Ελλάδα την πιθανότητα πόλεμου, να χαριστεί η βόρεια Κύπρος..
Όλα αυτά θα ήταν απόλυτα γραφικά, αν δεν υπήρχε μια μικρή λεπτομέρεια σε εκείνη την έκδοση – ο Καραμπελιάς είχε φτιάξει και ένα κύκλο οπαδών από κύπριους στους οποίους, σε αντίθεση με ότι πουλούσε στο κίνημα των στρατιωτών, πουλούσε «πατριωτισμό» και εθνικούς αγώνες κλπ. Αυτοί είναι ο κύκλος γύρω από τους Λ. Μαύρο, Β. Φτωχόπουλο κοκ.. Σε εκείνη, λοιπόν, την έκδοση που «πουλούσε ξεφορτωθείτε την βόρεια Κύπρο να ησυχάσουμε», υπήρχε και κείμενο των εν Κύπρο ιθαγενών του «ηγέτη» του γκρουπούσκουλου/ομαδούλας ..

Το κείμενο αναφερόταν ειρωνικά στις τότε προεδρικές εκλογές στην Κύπρο – με τον αρμόζων τόνο της ειρωνείας για τους άλλους ιθαγενείς αφού οι εισαγόμενοι από την Αθήνα «ήξεραν» και ήταν την ανώτερη αλήθεια [ακατάχωντα – το κόμπλεξ του ιθαγενή που θέλει αναγνώριση οδηγεί σε ατελείωτους αυτοεξευτελισμούς, αφού ο ίδιος νομίζει ότι είναι ο «μαύρος που ασπρίζει»] ..Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι ο εν Κυπρω σούπερ εθνικισμός, ο οποίος εκφράζεται και στις εφημερίδες [ξέρει και ο Α. Μιχαηλίδης λ.χ. τον κ. Καραμπελιά οπως και ο Λ. Μαύρος] ποτέ δεν άρθρωσε ένα κείμενο διαμαρτυρίας ενάντια στην αθλιότητα του Καραμπελιά.. Ενώ φώναζαν για το πώς δεν πρέπει να ξεγράψουμε την βόρεια Κύπρο ανέχονταν/ανεχονται δουλοπρεπώς τον κύριο που για μια φαντασίωση ηγετίσκου ήθελε να χαρίσει την βόρεια Κύπρο.. Όπως κάνουν μερικοί τώρα για τον κ. Συριγο..Ξεψαχνιζουν αλλα κείμενα και αναφορές αλλα όταν βρεθούν μπροστά σε ξεκάθαρες προτάσεις εξυπηρέτησης της Τουρκίας [σύμφωνα με την δική τους ρητορική] ξαφνικά δεν βρίσκουν τις λεξεις..η τα σχετικά κείμενα..
Η λίστα των περιεχομένων του περιοδικού του Καραμπελια το 1983 μέχρι το αφιέρωμα στο εθνικό με την εισήγηση του Καραμπελιά για την βόρεια Κύπρο και το δουλοπρεπές κείμενο του ιθαγενή για να ευχαριστήσει τους πολιτισμένους που τον αναγνωρίζουν σαν τοπικό εκπρόσωπο τους..
Περιοδικό Ρήξη, τεύχος 10



Οι καταβολές του αποικιακού βλέμματος και της δουλοπρέπειας των ιθαγενών που προσπαθούν να το εκπροσωπήσουν
Για όσους θυμούνται αυτή η νοοτροπία, αυτή η αντίληψη του Δούντα και του Καραμπελιά, ότι μπορούν να βγάλουν πολιτική υπεραξία για τους ίδιους ή το κράτος που εκπροσωπούν, υπήρχε σαφώς πριν το 1974, με την ιδεολογία του «εθνικού κέντρου».. Η χούντα κωδικοποίησε αυτήν την λογική σε ξεκάθαρες απειλές – και διάνθισμα ιδεολογημάτων περί “ελληνισμού”, αλλά και με σκληρή ρεαλιστική ρητορική, όπως ακριβώς και ο κ. Δούντας:
«Νομίζω ότι επέστη η στιγμή οι ιθύνοντες εις Κύπρο να αντιληφθούν ότι αι Αθήναι είναι πράγματι το εθνικον κεντρον και ότι δεν θα είναι εις το εξής ανεκτον να λαμβάνονται πρωτοβουλίες ερήμην της Ελλάδος,..» [17/2/1972 Δηλώσεις Παναγιωτακου]

Και για να μην υπάρχει αμφιβολία σε σημείωμα της το 1971 [και μάλιστα στάλθηκε στις 20 Ιουλίου] η χούντα αναφέρει, ότι σε περίπτωση που η Λευκωσία δεν υπακούει το «εθνικό κέντρο»
«..δια την Ελλάδαν παραμένουν αι υφιστάμεναι σχετικές διεθνείς συμβατικαί δεσμεύσεις και η αντιμετώπισις των εξ αυτών διεθνών υποχρεώσεων»
Η Χούντα απειλούσε με επέμβαση 3 χρόνια πριν το πραξικόπημα και την εισβολή. Με μια λογική απόλυτα συμβατή και με τον Δούντα και με τον Καραμπελιά – και του ακόλουθους..

Για να μην υπάρχει η εντύπωση ότι αυτή η νοοτροπία, και η τοπική δουλοπρέπεια μερικών να επικαλούνται επέμβαση της Αθήνας – έστω και με παραχώρηση μέρους της Κύπρου στην Τουρκία – ηταν συμπτώματα μόνο της Χουντας, ιδού και τί έγραφε μια εφημερίδα στην Αθήνα για την απόρριψη από τον Μακάριο του σχεδίου Άτσεσον:
«.Την χαραξιν της γραμμής και την εκτελεσιν της θα την έχει εις το ακέραιον η ελληνική κυβέρνησις… Ο Μακάριος θα εκτελεί εντολάς. Και εις Αθήνας υπάρχει Υπουργικόν συμβούλιον διά να αποφασίζει». [Σ. Παπαγεωργίου, Τόμος Β, σελ.. 274, στο « Από την Ζυρίχην εις τον Αττίλαν»

Αυτό είναι, λοιπόν, το πλαίσιο: κάποιοι στην Ελλάδα θεωρούσαν [και θεωρουν] την Κύπρο χώρο που τους άνηκε/ανηκει [;] και αν ήταν ανάγκη να δώσουν κάτι στην Τουρκία για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του κράτους τους [και βασικά των ίδιων ως πολιτικών, πολιτικάντηδων κοκ] τότε θα το έκαναν [κανουν;]. Και προφανώς, μερικοί εδώ στην Κύπρο δέχτηκαν αυτόν τον ρόλο είτε με την κωμική αφέλεια του Συρίγου ή ελπίζοντας να είναι αυτοί οι τοπικοί εκπρόσωποι μιας εξουσίας, ή της χρηματοδότησης εξ Αθηνών..
Το βασικό πρόβλημα της απορριπτικής ρητορικής ειναι το ιδιοτελές συμφέρον.. που κρύβεται πίσω από τις βαρύγδουπες φανφάρες..τελικα είναι θέμα εξουσίας και στο εσωτερικό των φαντασιώσεων για ελληνισμους...
Το γενικότερο πρόβλημα της απορριπτικής ρητορικής είναι ένα χάσμα ανάμεσα σε ότι διακηρύττει και την πραγματικότητα. Ξεκινά με μια ρητορική που πουλά ιδεώδη κοκ [το “διεθνές δίκαιο”, οι “αρχές της ΕΕ” κοκ], και μετά, όταν παρατηρηθεί ότι αυτές οι αρχές είναι μεν καλές φυσικα, αλλά εφαρμόζονται σε ένα πλαίσιο με δεδομένες ισορροπίες δυνάμεων, τότε αρχίζουν να κατηγορούν όλες τις εμπλεκόμενες δυνάμεις /θεσμούς κοκ ότι είναι εναντίον των ελληνοκυπρίων [τους οποίους υποτίθεται, ότι εκπροσωπούν οι απορριπτικοί]. Πώς γίνεται, όμως, μόνιμα ο ΟΗΕ να έχει σωστές αρχές, αλλά να έχει λάθος εκπρόσωπους που δεν τις τηρούν; Το ίδιο και η ΕΕ.. Υπάρχει εδώ το γνωστό μόνιμο χάσμα ανάμεσα σε ένα ιδεολόγημα και την πραγματικότητα το οποίο δεν είναι τυχαιο..Ειναι μια αντίφαση που συντηρείται γιατί εξυπηρετεί...
Σε αυτό το πλαίσιο, μια μερίδα απορριπτικών [ιδιαίτερα αυτοί που πουλούν το “εθνικό κέντρο” σαν κάτι ανώτερο που πρέπει να υπακούεται γιατί είναι “ανώτερο”, φορέας μιας μεταφυσικής ενότητας - του ελληνισμού – με τους ίδιους σαν τοπικούς εκφραστές του, όπως ακριβώς και οι ντόπιοι εκπρόσωποι αποικιακών μητροπόλεων] αυτό που προτιμούν είναι την κατάσταση ως έχει – και αυτό γιατί τους εξυπηρετεί.
 Οι "εξ Ελλάδος επισκέπτες" πουλούν πνεύμα, όπως οι ιεραπόστολοι σε ιθαγενείς ή αν είναι παράγοντες, όπως οι Δούντας, προωθούν τα συμφέροντα για τα οποία εργάζονται. Στην Κύπρο μια μερίδα από τους προωθούντες τη ρητορική του απορριπτισμού έχουν ουσιαστικά κάνει καριέρα πια με το στάτους κβο. Δεν θέλουν λύση γιατί η λύση απειλεί τα [υλικά ή συμβολικά] συμφέροντά τους. Μέχρι εδώ δεν υπάρχει τίποτε το παράδοξο πέρα από τις κωμικές φιγούρες του κάθε κ. Μαύρου που ξέρει ότι οι φίλοι του στην “μητρόπολη” στηρίζουν την διχοτόμηση, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να το παραδεχθεί [ή και δεν μπορεί να το αποδεχθεί, αν έχει έστω και στοιχειώδη αίσθημα ντροπής] διότι αυτό δημιουργεί μια τεράστια αντίθεση στην ίδια τη ρητορική τους. Θέλουν, λένε, τα δικαιώματα των προσφύγων, ενώ ξέρουν ότι η ρητορική τους οδηγεί όχι μόνο στο να μην επιστρέψουν ποτέ οι πρόσφυγες, αλλά και να μην επιστρέψει κανείς.. Άσε στην κωμική υποκρισία ότι θέλουν και να ζήσουν με τους ..τουρκοκύπριους σε ενιαίο κράτος...Προτιμούν το στατους κβο ως εχει γιατι ζουν απο αυτο..Αλλα ξερουν ότι υπάρχει και ένα ευρύτερο πρόβλημα το οποίο διατυπώνουν οι “εξ Ελλάδος” επισκέπτες, ανώτεροι κοκ...
Το βαθύτερο τους πρόβλημα είναι ότι οι πρακτικές συνέπειες της ρητορικής τους εξυπηρετούν τα συμφέροντα του τούρκικου κράτους. Και δεν μπορούν καν να καμώνονται ότι δεν το καταλαβαίνουν, πια, έχοντας μπροστά μας την ιστορική εμπειρία από το 1955 . Οπότε καταφεύγουν στις υπεκφυγές.... Ξέρουν πολύ καλά λ.χ. ότι το τουρκικό κράτος εμπλάκηκε ξανά στην Κύπρο το 1955 με την δικαιολογία της ΕΟΚΑ.. Αντί να δουν την συνέπεια μιας πρακτικής [η οποία τότε ήταν μια διάσταση που ίσως να μην μπορούσε να προβλεφθεί] κατασκεύασαν το ρητορικό παραμύθι ότι η Τουρκία είχε πάντα αυτόν τον στόχο.. Και μετά προσπερνούν, φυσικά, βολικά το πραξικόπημα του 1974 [και τις ενοχές όσων ήταν σε ηλικία να κατανοούν και να έχουν άποψη για τα γεγονότα τότε], που έδωσε στο τουρκικό κράτος την ευκαιρία να ανατρέψει ακόμα και τις ευνοϊκές ισορροπίες που δημιουργήθηκαν το 1964 για τους ελληνοκύπριους [που ήταν άδικες για τους τουρκοκύπριους, αλλά έστω θα περίμενε κανείς ότι ο ελληνικός εθνικισμός θα αναγνώριζε την δικιά του απώλεια με τα γεγονότα του 1974], για να επαναλάβουν το ίδιο παραμύθι – για τον «τουρκικό επεκτατισμό».. Αλλά η Τουρκία δεν εισέβαλε πριν τις 15 Ιουλίου ούτε και έκανε πόλεμο μετά. Έπραξε όταν άτομα με την ρητορική του ελληνικού εθνικισμού της πρόσφεραν την ευκαιρία στο τότε διεθνές πλαίσιο..
Η τραγική πραγματικότητα για τους ανάλογους προύχοντες των ΜΜΕ, που έχουν έστω μια υποτυπώδη ειλικρίνεια η ευαισθησία, είναι ότι εξυπηρετούν  ντε φάκτο το τουρκικό κράτος.. Σαφώς μερικοί δεν το κατανοούν χαμένοι στην λαγνεία των λέξεων της ρητορικής τους – αλλά εκείνη η συγκλονιστική εικόνα του οπαδού της ΕΟΚΑ β στο ντοκιμαντέρ του Μ. Κακογιάννη «Αττίλας 74», όταν αρνείται να δηλώσει [δεν μπορεί να αποφασίσει] αν προτιμά τους «τούρκους ή τους κομμουνιστές» της κοινότητάς του, [και σήμερα το αντίστοιχο είναι η επιλογή ανάμεσα στην προσάρτηση ή την ομοσπονδία] είναι το ιστορικό τεκμήριο μιας ειλικρινούς στιγμής, όταν η ρητορική και οι συνέπειες της συναντούν την πραγματικότητα. Ακόμα και όταν οι συνέπειες ήταν γύρω του μετά την εισβολή.
Ας δούμε καταληκτικά λ.χ. την εισήγηση του Συρίγου το 2014, η οποία έμεινε χωρίς απάντηση και έτρεξε μάλιστα να τον υπερασπιστεί ο διευθυντής σύνταξης του Φιλελευθέρου. Υπάρχουν στην ανάλυση του 2 δεδομένα, τα οποία είναι σαφή [και θα τα αναγνώριζε ο κ. Μιχαηλίδης σαν στόχους της Τουρκίας] αλλά παραδόξως σιωπά μπροστά στην απροκάλυπτη θέση του Συρίγου..


1. «Τουρκοποίηση».. Η δημιουργία 2 κρατών ή η προσάρτηση της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία [όπως εισηγείται ο κ. Συρίγος άμεσα – για το πρώτο – και έμμεσα για το δεύτερο] θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε μετατροπή των ελληνοκυπρίων σε μειοψηφική κοινότητα με ένα κοινοτικό κρατίδιο στο νότο που αργά ή γρήγορα θα αμφισβητηθεί στο υπό διαμόρφωση πλαίσιο της Μέσης Ανατολής…Αν γίνουν λ.χ. 2 κράτη χωρίς ομοσπονδιακή κεντρική κυβέρνηση [όπως εισηγήθηκε ο Συρίγος το 2014], τότε προφανώς το βόρειο σύνορο θα ελέγχεται πλήρως από την τουρκοκυπριακή κοινότητα και την Τουρκία που θα έχει την δυνατότητα άμεσων παρεμβάσεων [σε αντίθεση με μια ομοσπονδιακή δομή].. Ουσιαστικά η Κύπρος, αν δεν λυθεί το κυπριακό, και δημιουργηθεί, χωρίς λύση, ένα είδος ανοιχτού συνόρου με την Τουρκία [που δεν υπάρχει ακόμα ακριβώς γιατί γίνονται συνομιλίες μέσω ΟΗΕ για το πλαίσιο λύσης] τότε η Κύπρος θα τουρκοποιηθεί ντε φάκτο λόγω νόμιμης μετανάστευσης. Όπως και το 1974, η τουρκοποίηση θα είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της μικρόπνοης ρητορικής μερικών να προφυλάσσουν κάποιος ιδιοτελή συμφέροντα ή να αναπαράγουν ανοησίες ιδεολόγων η επισκεπτών εξ Ελλάδος..
2. Σε μια περιοχή, την ανατολική Μεσόγειο, με μουσουλμανική πλειοψηφία, η κοινότητα των ελληνοκυπρίων, στο επίπεδο το οποίο την υποβιβάζει ο απορριπτικός λόγος των Συρίγων, δεν θα μπορεί καν να διεκδικήσει το φυσικό αέριο χωρίς συμφωνία με την Τουρκία που θα διαχειρίζεται [χωρίς ενδοκυπριακή ομοσπονδία] τα συμφέροντα των τουρκοκυπρίων… Σαν συμπλήρωμα της αναπόφευκτης «τουρκοποίησης» [αρχικά της βόρειας Κύπρου και μετά πληθυσμιακά του συνόλου, αφού η μετανάστευση θα αλλάξει τις πληθυσμιακές ισορροπίες στο νησί σαν σύνολο] αν δεν κλείσει ομοσπονδιακά το βόρειο σύνορο, οι ελληνοκύπριοι δεν θα μπορέσουν να εκμεταλλευτούν ούτε το φυσικό αέριο, αφού η Τουρκία, όπως έκανε και το 2014, απλώς θα αρχίσει να λειτουργεί σαν η μεγάλη περιφερειακή ναυτική δύναμη και να διεκδικεί «δικαιώματα».
 Το πραγματικό πρόβλημα και για την τουρκοποίηση [άρα και για τους ελληνοκύπριους ντε φάκτο προωθητες της σαν συνέπεια μέσω του εθνικισμού/διαχωρισμού] είναι η δημιουργία και κοινωνικών στρωμάτων και συμφερόντων που, σε αντίθεση με τον εθνικιστικό λόγο, δένουν μαζί την Κύπρο..Και για αυτό άλλωστε και ο ιστορικός πόλεμος ενάντια στην αναπόφευκτη όπως αποδείχτηκε ανάδυση της κυπριακής συνείδησης. μεγαλύτερο πρόβλημα αυτού του συνδρόμου αποικιακής εξάρτησης από ιθαγενείς που θέλουν να πουλούν «Ελλάδα» [όταν τους βολεύει – για αυτό και επιλέγουν Καραμπελιάδες, Συρίγους, Δούντες κοκ] στους ιθαγενείς, είναι το γεγονός ότι οι δουλοπρεπείς ιθαγενείς μειώνονται με την πάροδο του χρόνου, την ιστορικη εξελιξη.. Και το τραύμα του 74 δημιούργησε επίσης μια μερίδα που είναι πια αποφασισμένη είτε να συνεργαστεί με τους τουρκοκύπριους για το συνολικό καλό [συνεχίζοντας μια παράδοση που έχει τις ρίζες της αρχικά στην αριστερά, αλλά διαχέεται τώρα] και μια εξίσου μεγάλη μερίδα που έχει συμφέροντα στην βόρεια Κύπρο.
Η πραγματικότητα και οι συνέπειες: Ποιοί μετατρέπουν την δικοινοτική Κυπριακή Δημοκρατία, από κράτος σε κοινότητα..
Σαφώς υπάρχουν άνθρωποι που έχουν καχυποψία ή και προκατάληψη… Ένα δείγμα εκπρόσωπου την απορριπτικής ρητορικής ο οποίος, όμως, δεν ήταν αιχμάλωτος του συνδρόμου που αναφέρεται εδώ, ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος…. Ήταν καχύποπτος απέναντι στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, αλλά στην πολιτική του πορεία υπήρξε συνεπής και σαφέστατα δεν θα έφτανε στο σημείο να πράττει βλέποντας ότι οδηγούσε στην εξυπηρέτηση του τουρκικού κράτους ενάντια στην χώρα του. Όπως κάνουν όσοι προτιμούν να ζουν στο ενδιάμεσο της αντίφασης και τους χάσματος ανάμεσα στο ιδεολόγημα του ανώτερου εθνικού κέντρου και της εμπειρικής πραγματικότητας, για να εξυπηρετούν συγκυριακά βραχυπρόθεσμα συμφέροντα.. Ο Τάσσος ήταν στην ΕΟΚΑ, αλλά όταν αντιλήφθηκε, έστω και μετά την Ζυρίχη, τις συνέπειες ταυτίστηκε με τον Μακάριο. Λίγο πριν πεθάνει ο Μακάριος είχε την ευκαιρία [όπως την καταγράφει ο Ζιαρτίδης] να γίνει ηγέτης του ΔΗΚΟ – αρνήθηκε, όπως αρνήθηκε να συμμετάσχει στον ΔΗΣΥ λόγω συμμετοχής της ΕΟΚΑ Β - διότι είχε μια άποψη και προτιμούσε να μην έχει την καρέκλα, αλλά να είναι συνεπής. Και το πρόβλημα του δεν ήταν η άρνηση του συμβιβασμού - μετέφερε τις εισηγήσεις του Μακαρίου για συμβιβασμό. Ο ίδιος ανέφερε στο εθνικό συμβούλιο, όταν συζητούσαν για εκ περιτροπής, επι προεδρίας Χριστόφια, ότι το θέμα τους απασχολούσε από τη δεκαετία του 1970.. Όταν τελικά έγινε πρόεδρος απέρριψε ένα σχέδιο λύσης το 2004, αλλά συμπεριφέρθηκε με συνέπεια – προσπάθησε να ενθαρρύνει την τουρκοκυπριακή κοινότητα να δει τα θετικά της κυπριακής δημοκρατίας [η δική του κυβέρνηση άνοιξε την αγγλική σχολή στους τουρκοκύπριους] και στο περίφημο διάγγελμα του για το “όχι” το 2004, έθεσε σαν όριο, ιστορικής συνέχειας, τη φράση «παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα»..
Η διαφορα με τους εμπόρους του απορριπτισμού [είτε επισκέπτες είναι, είτε ντόπιοι επιχειρηματίες λόγου] είναι σαφής – αυτοί προτιμούν να υποχρεωθούν οι ελληνοκύπριοι να μείνουν κοινότητα, έστω και μειοψηφική, για να έχουν οι έμποροι το ό,ποιο βραχυπρόθεσμο όφελος [σαν στάτους, σαν εισόδημα, σαν καρέκλα] – έστω και αν οι συνέπειες του λόγου και των πράξεων τους, όπως δείχνει η ιστορία, οδηγούν σε αυτό που υποτίθεται ότι θέλει ο αντίπαλός τους..














[2]              Μίλησα πρόσφατα με Κύπριους φοιτητές και τους ρώτησα πόσοι θέλουν να ζήσουν στο ίδιο κράτος με τους Τουρκοκύπριους. Σήκωσαν τα χέρια τους 2-3 από τους 50. Όταν ρώτησα πόσοι δεν θέλουν, σήκωσαν τα χέρια όλοι οι άλλοι. 
[3]              Εκτιμώ ότι το κόμμα του Ερντογάν, θα διατηρηθεί στην πρώτη θέση. Ο Ερντογάν δείχνει να έχει παραιτηθεί από τη φιλοδοξία του να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας, διότι βλέπει ότι οι πολιτικές συνθήκες δεν του επιτρέπουν να κάνει αυτές τις κινήσεις. Μάλλον θα αλλάξει το καταστατικό του κόμματός του και θα κατέβει τέταρτη φορά Πρωθυπουργός. http://www.philenews.com/el-gr/koinonia-anthropoi/443/192421/angelos-syrigos-lysi-me-dyo-krati-sto-edafos-tis-kyprou

[4]              Για αυτό το βίτσιο του να το παίζει ηγετίσκος ήρθε σύντομα σε αντιπαράθεση με τους αναρχικούς – και σιγά σιγά εκτοπίστηκε από το χώρο, και μετέφερε την ανάγκη για αναγνώρισή του σαν «ηγέτης» αλλού...