30 Οκτ 2016

Δελτίο εποχής: το κυπριακό πάει Ελβετία με το επαναλαμβανόμενο ρεπερτόριο των «φόβων» των απορριπτικών ότι όλα κινδυνεύουν και με τα επίσης συνηθισμένα αμφιταλαντευόμενα θεάματα από το κυβερνητικό στρατόπεδο.. Αλλά όντως κάτι φαίνεται να κινείται, έστω και λόγω συγκυριών.. εκλογών, και μετατοπίσεων στην περιοχή.. και διεθνώς... έρχονται οι κινέζοι και η Ευρώπη αγκομαχά..


Κατασκευάζεται ένα είδος θεάματος γύρω από τις συνομιλίες – και έτσι αναγκαστικά η κυβερνητική αμφιταλάντευση μειώνεται και μετατοπίζεται στους εν δυνάμει κακούς «Άλλους». Ο Πολίτης προωθεί το σενάριο ότι θα γίνει κάτι σημαντικό – έμμεσα παραπέμποντας στο Μπούργκεντστοκ, ενώ ο Φιλελεύθερος, στα ίδια μοτίβα δεκαετιών, λες και ο Λυκαύγης δεν έφυγε ποτέ, αναζητά συνομωσίες κοκ. Το Σάββατο, ο Φιλελεύθερος ανακάλυψε νέο κίνδυνο – θα διασυνδέσουν, λέει, το εδαφικό με την ασφάλεια κοκ. Πάντως, μια αύρα από τα γνωστά κόλπα της κυβέρνησης "θέλω/δεν θέλω", "πάμε για διαπραγμάτευση/όχι μην ανησυχείτε δεν είναι τίποτα σημαντικό", εμφανίστηκε στο Thema online  με σενάριο ότι αν δεν πάνε καλά οι διαπραγματεύσεις [ότι και να σημαίνει αυτό] ο Αναστασιάδης θα έρθει και θα εξαγγείλει υποψηφιότητα για τις ..επόμενες προεδρικές. Για να το κάνει αυτό βέβαια θα έρθει πίσω με φουστανέλα, και θα δυσκολέψει τις δυτικές πρεσβείες. Αλλά δεν αποκλείεται να κυκλοφορούν και αυτό το σενάριο και ότι κολλήσει. Αντίθετα, η τουρκοκυπριακή πλευρά φαίνεται πιο σοβαρή, και φαίνεται να αναζητά όντως λύση.

Και στις 3 περιπτώσεις [1983, 1992, 2010] ο ΔΗΣΥ προσπαθούσε μπορεί να πει κάποιος να βγει από κάποια απομόνωση και δεν ενδιαφερόταν για συνέπεια,  ξέροντας άλλωστε ότι στο εσωτερικό του κόμματος/παράταξης υπήρχαν έντονες διαφοροποιήσεις για τη λύση – ή έστω την προοπτική της. Το ΑΚΕΛ δεν το κάνει τώρα, και με δεδομένα ότι είναι μια ευκαιρία να βγει από την επίθεση που δεχόταν τα προηγούμενα χρόνια, το να επιμένει να στηρίζει τον Αναστασιάδη, λογικά περιμένει ότι κάτι ενδεχομένως να προκύψει…. Η άλλη ενδιαφέρουσα κίνηση ήταν η κωμική επιστροφή της εμμονής του Χάσικου για αναβολή των δημοτικών εκλογών. Είναι γεγονός ότι ο κ. Χάσικος δεν χαρακτηρίζεται από συνέπεια.. είναι πιθανό ότι ο κ. Χάσικος… θεωρεί ότι όντως ο Αναστασιάδης δεν έχει επιλογές και θα αναγκαστεί να προχωρήσει, αν η τουρκοκυπριακή πλευρά είναι αποφασιστική. Και άρα έριξε στο τραπέζι το θέμα της αναβολής – και σαν θέαμα κατασκευής κλίματος, και σαν εν δυνάμει ετοιμασία για το τι μπορεί να ακολουθήσει.

Το διεθνές πλαίσιο: Θα πουλήσει η έναρξη των συνομιλιών σαν εικόνα προώθησης της ειρήνης μια μέρα πριν τις εκλογές στις ΗΠΑ;
Διεθνώς, κατασκευάζεται ένα είδος θεάματος – πάνε και έρχονται διάφοροι, θα περάσει και ο Ομπάμα σε μια φάση από Αθήνα. Γενικώς, οι του Συμβουλίου Ασφαλείας τοποθετούνται σε διάταξη εμπλοκής. Υπάρχουν 3 δεδομένα σε αυτό το πλαίσιο. Τελικά, ο Μπαν Κι Μουν θα πάει και θα κηρύξει την έναρξη των συνομιλιών. Θα προσδώσει ένα είδος διεθνούς εστίασης και λογικά θα τραβήξει ένα είδος προσοχής. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν πρέπει να αγνοηθεί η συγκυρία. Οι διαπραγματεύσεις θα ξεκινήσουν την ημέρα πριν τις αμερικανικές εκλογές – αν παίξει καλά το θέαμα θα βοηθήσει και την Χίλαρυ σαν διαδικασία ειρήνευσης κοκ. Το χρειάζεται η Χίλαρυ μετά τις υστερίες εναντίον της Ρωσίας, που θυμίζουν πολεμοκαπηλεία σε βαθμό να βγαίνει ο Τραμπ και να την κατηγορεί ότι είναι επικίνδυνη. Αν συνδεθεί [η έναρξη των συνομιλιών με τις εκλογές] θα απευθύνεται στο κοινό των δημοκρατικών που έχουν ενδοιασμούς.

Η ρωσική εμπλοκή δείχνει σιγουριά…
Η δεύτερη ενδιαφέρουσα κίνηση είναι η ανακοίνωση της επίσκεψης Λαβρώφ στην Αθήνα. Η Ρωσία είχε τοποθετηθεί πριν λίγο καιρό ενάντια στις πιέσεις για επιτάχυνση κλπ των συνομιλιών, στηρίζοντας την κυπριακή κυβέρνηση, ή πιο ακριβώς την ελληνοκυπριακή θέση. Άρα, αν τώρα κινείται μέσα στο κλίμα ενίσχυσης των προσμονών, ίσως να έχει να κάνει και με το παρασκηνιακό άνοιγμα του θέματος των εγγυήσεων ασφάλειας, όπου η Ρωσία ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας αναμένεται να παίξει ένα βασικό ρόλο – και να νομιμοποιηθεί πια και η εμπλοκή της στην εγγύηση των ελληνοκυπρίων τουλάχιστον.

Οι πιέσεις κατά τους Financial Times: Ένα έντυπο του βρετανικού και διεθνούς κεφαλαιου..βλεπει πιέσεις, άρα περιμένουν και αυτοί κάτι..
Το τρίτο δεδομένο ήταν ένα δημοσίευμα στους Financial Times, το οποίο έκανε αναφορά σε πιέσεις. Μια εφημερίδα, βέβαια, δεν είναι από μόνη της σημαντικό δεδομένο – μπορεί κάλλιστα να εκφράζει μια εκτίμηση κλπ. Με δεδομένο, ωστόσο, ότι είναι ένα έντυπο που εκφράζει τα οικονομικά συμφέροντα που κινούνται στο και μέσω Λονδίνου, θα μπορούσε η αναφορά να είναι και μια εκτίμηση, για το κλίμα που διαμορφώνεται διεθνώς. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, θα υπάρξουν πιέσεις προς τον Αναστασιάδη. Όπως είναι τα δεδομένα, η όποια πίεση προς τον Αναστασιάδη θα έχει να κάνει με το να προχωρήσει η διαδικασία – αντί να το κωλοβαρέσει, όπως κάνει τα τελευταία 3 - 4 χρόνια, μέχρι τις επόμενες προεδρικές. Και φυσικά, όπως είναι σαφές σε όλους, πέρα από τη φοβία που φαίνεται να τον διακατέχει, υπάρχει και η προσπάθεια να κρατήσει τη δεξιά, κάπως, ενωμένη και να μην οδηγήσει σε δημόσια καταγραφή των διαχωρισμών στο στρατόπεδο της παράταξης του για το κυπριακό [που ήδη άρχισε έτσι και αλλιώς με την αποχώρηση της Θεοχάρους]. Μέχρι σήμερα, η στρατηγική Αναστασιάδη ήταν ουσιαστικά να καθυστερεί, να ρίχνει κανένα κόκαλο στους υποστηρικτές της λύσης μέσω Πολίτη η και Αλήθειας και μετά να διαρρέει, από την άλλη, σενάρια δυσκολιών κοκ μέσω Φιλελευθέρου και Σημερινής. Οπότε, το θέμα είναι αν θα προσχωρήσει τώρα – και γιατί να προχωρήσει τώρα.

Για να επιμένει το ΑΚΕΛ να στηρίζει τον Αναστασιαδη στο κυπριακό, παρά τις έντονες διαφωνίες σε όλα τα άλλα, και την προϊστορία του καιροσκοπισμού του ΔΗΣΥ προεκλογικά, μάλλον κάτι γίνεται.. κάτι αναμένεται..
Τα εσωτερικά συμπτώματα ότι μάλλον προχωρεί αφορούν από την μια την σχετικά σταθερή θέση του ΑΚΕΛ – θα πρέπει τουλάχιστον να υπόσχεται προς την Αριστερά ότι θα προσπαθήσει για να τυγχάνει μιας τέτοιας στήριξης μόλις ενάμιση χρόνο πριν τις εκλογές. Αν ήταν ο ίδιος και το κόμμα του αντιπολίτευση, θα ωρυόταν ήδη για κίνδυνους κοκ. Και αυτό δεν αφορά μόνο τον καιροσκοπισμό του την περίοδο μετά το 2010, αλλά και τη γενικότερη στάση του ΔΗΣΥ. Εδώ μέχρι και το 1983, όταν το ΠΑΣΟΚ [το οποίο αντιπαθούσε ο ΔΗΣΥ και ως ηγεσία και ως παράταξη] στην Ελλάδα προσπαθούσε να κάνει παρεμβάσεις στην Κύπρο [σαν προσπάθεια νεκρανάστασης του δόγματος του εθνικού κέντρου] ο ΔΗΣΥ ταυτίστηκε μαζί του εν μέρει [σε εθνικά πλαίσια] και κατηγορούσε το ΔΗΚΟ για τη συνεργασία με το ΑΚΕΛ. Και μετά, βέβαια, είχαμε και την κωμική μεταμόρφωση Κληρίδη το 1992 σε σχέση με τις ιδέες Γκάλι. Και στις 3 περιπτώσεις [1983, 1992, 2010] ο ΔΗΣΥ προσπαθούσε μπορεί να πει κάποιος να βγει από κάποια απομόνωση και δεν ενδιαφερόταν για συνέπεια,  ξέροντας άλλωστε ότι στο εσωτερικό του κόμματος/παράταξης υπήρχαν έντονες διαφοροποιήσεις για τη λύση – ή έστω την προοπτική της. Το ΑΚΕΛ δεν το κάνει τώρα, και με δεδομένα ότι είναι μια ευκαιρία να βγει από την επίθεση που δεχόταν τα προηγούμενα χρόνια, το να επιμένει να στηρίζει τον Αναστασιάδη, λογικά περιμένει ότι κάτι ενδεχομένως να προκύψει.

..Και για να γίνεται δημόσια ρεζίλι ο Χάσικος κάτι σκοπεύει.. Ο ΔΗΣΥ κινδυνεύει μεν με νέα ήττα, αλλά…
Η άλλη ενδιαφέρουσα κίνηση ήταν η κωμική επιστροφή της εμμονής του Χάσικου για αναβολή των δημοτικών εκλογών. Είναι γεγονός ότι ο κ. Χάσικος δεν χαρακτηρίζεται από συνέπεια, οπότε το να λέει 22 μέρες πριν ότι θα ήταν άκομψο να αναβληθούν οι εκλογές, και ξαφνικά να ξυπνά με βίτσιο την αναβολή, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι δεν είναι και παράδοξο για τον υπουργό εσωτερικών. Το θέμα ωστόσο είναι γιατί να το κάνει. Είναι λογικό ότι δεν θα περάσει από τη Βουλή, εκτός αν ψηφιστεί και από το ΑΚΕΛ. Και η όποια αναφορά σε ανάγκες κλπ είναι αστεία. Ο Πιμπίσης που φαίνεται να ανέλαβε την υπεράσπιση του κυβερνώντος κόμματος στο Φιλελεύθερο, απέδειξε έμπρακτα το κωμικό της όλης προσπάθειας – εισηγήθηκε ότι τα κόμματα δεν βρίσκουν υποψήφιους και άρα θα έπρεπε να καλοδεχτούν την  εισήγηση της κυβέρνησης. Ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του. Θα μπορούσε να είναι βέβαια και η εκδοχή που κυκλοφόρησε ότι ο ΔΗΣΥ τα βλέπει σκούρα και έτσι προσπαθεί να αποφύγει ένα μη-καλό εκλογικό αποτέλεσμα η για να το πούμε με περισσότερη ακρίβεια για επανάληψη σε δεύτερη συνεχή αναμέτρηση ενός εκλογικού αποτελέσματος με πτώση. Αυτή την εκδοχή την πρόβαλε η Γνώμη με σαφήνεια. Όμως και πάλι γιατί ο Χάσικος να τρέξει να εκτεθεί [και παρά την ασυνέπεια του, βλάκας δεν είναι, κατανοούσε ότι θα γίνει ρεζίλι] για να προστατεύσει τον Αβέρωφ που θα πιστωθεί μια ήττα του κυβερνητικού κόμματος; Και πάλι στο βυζαντινό παρασκήνιο των δελφίνων του ΔΗΣΥ, όλα μπορεί να παίζουν, αλλά είναι πιθανό ότι ο κ. Χάσικος [ο οποίος βγήκε από την ναφθαλίνη – στην οποία μπήκε με δική του επιλογή για λόγους οικογενειακών θεμάτων υγείας] θεωρεί ότι όντως ο Αναστασιάδης δεν έχει επιλογές και θα αναγκαστεί να προχωρήσει, αν η τουρκοκυπριακή πλευρά είναι αποφασιστική. Και άρα έριξε στο τραπέζι το θέμα της αναβολής – και σαν θέαμα κατασκευής κλίματος, και σαν εν δυνάμει ετοιμασία για το τι μπορεί να ακολουθήσει. Σίγουρα οι δικαιολογίες που πρόβαλε δεν στέκουν. Αλλά αυτά [«άλλα λέω άλλα εννοώ»] δεν είναι κάτι το ξένο για τον υπουργό εσωτερικών – και όταν είναι κραυγαλέα η παραπλάνηση είναι λογική και η σκέψη ότι κάτι άλλο «βαθύτερο» κρύβεται.

Το πλέγμα των συμμαχιών στην περιοχή, δείχνει ότι μια ρεαλιστική πιθανότητα είναι η ανάγκη σταθεροποίησης, και οι ρώσοι μάλλον είναι ένα βήμα μπροστά, όπως και οι συμμαχίες τους..
Στο διεθνές πλαίσιο, η ένταση γύρω από το συριακό φάνηκε να υποχωρεί κάπως – τουλάχιστον από το πολεμικό κλίμα της προηγούμενης εβδομάδας. Η Ρωσία ανέστειλε τους βομβαρδισμούς των ισλαμιστών στο Χαλέπι, αλλά ο συριακός στρατός συνέχισε την προέλαση με κατάληψη στρατηγικών υψωμάτων, και συνέχισε να σφίγγει τον κλοιό γύρω από τους ισλαμιστές. Τα δυτικά ΜΕ συνέχισαν την προβολή της ισλαμικής προπαγάνδας [μόλις του έστειλαν "είδηση" ότι βομβαρδίστηκε σχολείο, έτρεξαν να το προβάλουν, και μετά προσπάθησαν να υποβαθμίσουν την φωτογραφική διάψευση από τη Ρωσία που έδειχνε ότι το σχολείο δεν είχε βομβαρδιστεί από αεροπλάνα] – αλλά από την άλλη άρχισε και η επίθεση εναντίον της Μοσούλης, όπου οι δυτικοί βομβαρδίζουν και οι ίδιοι τώρα για να προχωρήσει η επίθεση όπως ακριβώς κάνουν και οι ρώσοι στο Χαλέπι. Το  BBC την Παρασκευή ήταν αρκετά εκφραστικό της κωμικής κατάστασης των δυτικών ΜΜΕ. Από την μια πρόβαλε ανακοίνωση των ισλαμιστών στο Χαλέπι ότι θα προβούν σε αντεπίθεση για να προσπαθήσουν να σπάσουν την πολιορκία, ενώ ακριβώς δίπλα πρόβαλε την κωδικοποίηση ότι ο ΙΣΙΣ [οι ισλαμιστές στη Μοσούλη δηλαδή] χρησιμοποιούν αμάχους σαν ανθρώπινες ασπίδες. Αλλά αυτό ακριβώς καταγγέλλει και η συριακή κυβέρνηση και η Ρωσία ότι γίνεται στο Χαλέπι, όπου οι ισλαμιστές [τους οποίους το BBC ονομάζει rebels [εξεγερμένους] και όχι ισλαμιστές - με το όνομα έστω των οργανώσεων τους]. Άσε δε που στον ελληνοκυπριακο τύπο το copy paste έχει αντικαταστήσει πλήρως την ορθολογική συγκριτική σκέψη και αποκαλούν τους ισλαμιστές «αντιστασιακούς» Αλλα έχει φύγει η αναφορά στον κακό Ασσαντ.. Μάλλον νοιώθουν, ακόμα και στην αντιγραφή ότι ίσως χρειαστεί αλλαγή σεναρίου σύντομα..

Αν, λοιπόν, οι δυτικοί και η Ρωσία κινούνται προς κάποια μορφής εξισορρόπησης, ίσως να είναι ευνοϊκό για την κυπριακή διαπραγμάτευση. Αξίζει να αναφερθεί το ευρύτερο πλαίσιο… Η πιθανότητα πολέμων με ευρύτερη εμπλοκή φαίνεται δύσκολη – άρα πιο λογικά θα πρέπει να αναμένει κανείς, διαδικασίες σταθεροποίησης. Σε αυτό το πλαίσιο, το κυπριακό θα μπορούσε να ήταν μοντέλο. Ήδη, όπως ξαναγράψαμε, η Κύπρος είναι μοντέλο συνύπαρξης αμερικανών και ρώσων ή φιλορώσων στο τραπεζιτικό τομέα [στα ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου και της Ελληνικής] αλλά και στην πολιτική σφαίρα, άρα μια διαδικασία λύσης, θα βοηθούσε σε ένα είδος σταθεροποίησης μια κατάστασης που τείνει να βγει εύκολα εκτός έλεγχου [όπως φάνηκε με τον ΙΣΙΣ ή το προσφυγικό] αλλά και με δεδομένη, πια, την κατάσταση ότι οι ΗΠΑ δεν καθορίζουν την πολιτική της Τουρκίας.

Από την Συρία στο Ιράκ: οι ρευστές συμμαχίες και το πρότυπο του κυπριακού τραπεζιτικού μοντέλου συνδιαχείρισης μετά τη χρεοκοπία τους από το κυπριακό κεφάλαιο και τους διαχειριστές του [ποιοί διατάζουν τώρα τον Πολυβίου που έκανε «εξωτική πολιτική» της πλάκας πάνω σε πτώματα μετά το Μαρί]
Αν, λοιπόν, οι δυτικοί και η Ρωσία κινούνται προς κάποια μορφής εξισορρόπησης, ίσως να είναι ευνοϊκό για την κυπριακή διαπραγμάτευση. Αξίζει να αναφερθεί το ευρύτερο πλαίσιο: στη Μοσούλη οι δυτικοί στηρίζουν εξ ανάγκης τον στρατό της κυβέρνησης της Βαγδάτης, ο οποίος στηρίζεται από το Ιράν. Άρα από τους σύμμαχους της συριακής κυβέρνησης. Από την άλλη, η τουρκική παρέμβαση έχει τις δικές της παραδοξότητες. Η Τουρκία διεκδικεί με σαφήνεια, πια, ρόλο στο βόρειο Ιράκ [και λογικά σε αυτό απευθύνονται οι αναφορές του Ερντογάν για τη συνθήκη της Λωζάνης, και την απώλεια της Μοσούλης τότε] αλλά και για να δημιουργηθεί ένα είδος ζώνης ενάντια στην προοπτική ενοποίησης των κουρδικών περιοχών, όπως έγινε και στη Συρία με την «ασπίδα του Ευφράτη». Σε αυτό το πλαίσιο, ντε φάκτο ο πιο κοντινός σύμμαχος των δυτικών, και των ΗΠΑ, η Τουρκία, ακολουθεί μια αυτόνομη πολιτική και οι δυτικοί προσαρμόζονται. Και η Τουρκία κρατά σαφώς χαμηλούς τόνους σε σχέση με τη Ρωσία στο συριακό πια. Άρα η γενικότερη εικόνα δείχνει αυτόνομους παίκτες [Ιράν, Τουρκία] και μικρότερους ασύμμετρους [σουνίτες ισλαμιστές, αλλά και κούρδοι] όπως και περιφερειακά κράτη [Συρία, Ιράκ] που βγαίνουν από μια περίοδο πολέμων με περίπλοκες διεθνείς σχέσεις. Η πιθανότητα πολέμων με ευρύτερη εμπλοκή φαίνεται δύσκολη – άρα πιο λογικά θα πρέπει να αναμένει κανείς, διαδικασίες σταθεροποίησης. Σε αυτό το πλαίσιο, το κυπριακό θα μπορούσε να ήταν μοντέλο. Ήδη, όπως ξαναγράψαμε, η Κύπρος είναι μοντέλο συνύπαρξης αμερικανών και ρώσων ή φιλορώσων στο τραπεζιτικό τομέα [στα ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου και της Ελληνικής] αλλά και στην πολιτική σφαίρα, άρα μια διαδικασία λύσης, θα βοηθούσε σε ένα είδος σταθεροποίησης μια κατάστασης που τείνει να βγει εύκολα εκτός έλεγχου [όπως φάνηκε με τον ΙΣΙΣ ή το προσφυγικό] αλλά και με δεδομένη, πια, την κατάσταση ότι οι ΗΠΑ δεν καθορίζουν την πολιτική της Τουρκίας. Ειρωνικά για τη για δεκαετίες ελληνοκυπριακή ρητορική, δεν είναι οι ΗΠΑ που πιέζουν την Τουρκία για λύση, αλλά οι συγκυρίες και οι μεταμορφώσεις στην περιοχή.

Και τους ελληνοκύπριους τους πιέζει, πια, το θέμα του φυσικού αερίου που μπορεί να μείνει αιχμάλωτο της μη λύσης.

ΗΠΑ Pivot – εν μέρει απόσυρση από την Κεντρασία και εστίαση στη Λατινική Αμερική; Τα δύσκολα μιας ηγεμονίας που δεν είναι πια..
Ευρύτερα, οι ΗΠΑ φαίνονται να αυξάνουν τις πιέσεις για ανακατάληψη χώρου στην λατινική Αμερική. Η ένταση αυτήν την εβδομάδα ήρθε από τη Βενεζουέλα. Αλλά και στην Αργεντινή και τη Βραζιλία, όπως ένα αόρατο χέρι φαινόταν να προωθεί την αλλαγή η ανατροπή [όπως στη Βραζιλία] των κεντροαριστερών κυβερνήσεων, η φιλοαμερικανική δεξιά δεν φαίνεται να μπορεί να σταθεροποιήσει μια ηγεμονία. Οι διαδηλώσεις στην Αργεντινή αυξάνοντα σε ένταση, ενώ στην Βραζιλία παρά τις επιθέσεις των ΜΜΕ και τα δικαστικά θεάματα δαιμονοποιησης, με τους εκεί Πολυβίου, ο Λούλα εξακολουθεί να είναι πρώτος σε προτίμηση για επόμενος πρόεδρος.

Έρχονται οι κινέζοι; Οι επενδύσεις των κινεζικών κεφαλαίων στην Δύση.. Μια ανάποδη πορεία ροών αν συγκριθεί με τον 19ο αιώνα..
Όσον αφορά στο οικονομικό πλαίσιο, αξίζει να καταγραφεί η δραματική επέκταση των κινεζικών επενδύσεων σε ΗΠΑ και Γερμανία. Και σε Χόλλυγουντ και σε βιομηχανίες αιχμής. Τον 19ο αιώνα η ροή του κεφαλαίου ήταν ανάποδη – είναι και αυτό ενδεικτικό της αλλαγής εποχής που ζούμε... Οι άμεσες ξένες επανδυσεις κινεζικών επιχειρήσεων στις ΗΠΑ έφτιασαν το 2015 στα 15,7 δις [αύξηση 30% σε σύγκριση με τον περασμένο χρόνο].Οι συνολικές επενδύσεις κινεζικών κεφαλαίων στις ΗΠΑ έφθασαν τα 134,4 δις δολάρια. Στην Ευρώπη οι κινεζικές επενδύσεις έχουν φτάσει τα 203 δις δολάρια. Και ενώ η έμφαση μέχρι τώρα στην ευρωπαϊκή αγορά ήταν στην Βρετανία [με 38,1 δις] τώρα υπάρχει και μια μετατόπιση στην Γερμανία [από τις αρχές του 2016 έχουν ήδη επενδυθεί  11 δις στη Γερμανία σε εξαγορές γερμανικών επιχειρήσεων με εστίαση στην τεχνολογία [ρομποτική, μηχανολογικό εξοπλισμό]. Στις ΗΠΑ τα κινεζικά κεφάλαια κάνουν πια ανάλογες κινήσεις – αλλα και ενδιαφέρουσες κινήσεις στο Χολυγουντ, όπου οι κινεζικές επενδύσεις άρχισαν να εστιάζουν και στα κινηματογραφικά στούντιο και τις εταιρείες γενικά παραγωγής και διανομής φιλμ.

Στην Ευρώπη πιέζουν οι Βρυξέλλες, αλλά η Ισπανία μπορεί να αποδειχθεί ιστορικά απείθαρχη..
Στην Ευρώπη με χίλια βάσανα και υποσχέσεις κατάφεραν να πιέσουν τους βέλγους να αποδεχτούν να υπογράψουν την συμφωνία με τον Καναδά [CETA], αλλα οι αντιδράσεις συνεχίζονται. Και σαφώς το πιο επίμαχο σημείο παραμένει η αναφορά σε ένα είδος μυστικής δικαστικής διαδικασίας όπου θα μπορούν οι εταιρείες να καταγελούν τις πολιτείες για «απώλεια κερδών». Και αυτό βέβαια θα μπορεί να αφορά περιβαλλοντικές νομοθεσίες αλλα και εργασιακες όπως τον κατώτατο μισθό. Η έγκριση της συμφωνίας πάντως δεν οριστικοποιεί τίποτα καθώς οι αντιδράσεις σημαίνουν ότι θέμα των μυστικών διακανονισμών/δικαστηρίων θα γίνουν αυξανόμενα το κεντρικό σημείο αιχμής. Αλλά και το σημείο αναφοράς για φιλτράρισμα των επενδύσεων ξένων κεφαλαίων.

Στην Ισπανία, οι βαρόνοι του χθες του σοσιαλιστικού κόμματος επέβαλαν μέσω αποχής των βουλευτών του κόμματος την επιβίωση της κυβέρνησης μειοψηφίας του Ραχοϊ. Όμως και εδώ το παιχνίδι δεν φαίνεται να κλείνει καθώς ο ηγέτης του σοσιαλιστικού κόμματος ο Σαντσεθ, ο οποίος παραιτήθηκε διαφωνώντας με την επιβολή των βαρονών, παραιτήθηκε και από την θέση του σαν βουλευτής για να μην νομιμοποιήσει τον Ραχοϊ και φαίνεται ότι θα κατεβεί ξανά σαν υποψήφιος για ηγέτης του κόμματος με πλατφόρμα την άρνηση στήριξης της δεξιάς κυβέρνησης μειοψηφίας..Τρίζει και εκεί το σκηνικό.. Και μάλιστα, πολύ πιο χοντρά πια αφού οι βαρόνοι σαν δεκανίκια είναι πια φανεροί.. και φαίνονται…
















Η υπεράσπιση των Κοινών σαν μια ιστορική πρακτική και η σημερινή συγκυρία Άλλη μια προσπάθεια οικειοποίησης και αποξένωσης των κοινών μας αγαθών – των παραλίων, της ακτογραμμής και της θάλασσας!


Η αντίσταση της κυπριακής κοινωνίας, με ποικίλους τρόπους και μορφές ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιου πλούτου και κοινών, υπήρξε αξιοσημείωτη. Παρά την υστερική εκστρατεία της πλειοψηφίας των ΜΜΕ από το 2011 να πείσουν το κοινό ότι η τραπεζιτική κρίση οφειλόταν στο Δημόσιο, και παρά την εκλογή μιας κυβέρνησης με σαφή πρόθεση ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου, εντούτοις δεν τα κατάφεραν την περίοδο της ασυδοσίας του κεφαλαίου, αλλα και της διαπλοκής – την εποχή του μνημονίου. Κατ’ αρχήν υποχρεώθηκαν, οι νυν κυβερνώντες να «δεσμευτούν» σε μη ιδιωτικοποιήσεις, ελπίζοντας προφανώς ότι θα πετούσαν στον κάλαθο των αχρήστων της υποσχέσεις κοκ..Τελικά, το «δεσμεύομαι» έγινε άγχος όμως. Η αντίδραση της κοινωνίας στην πρώτη προσπάθεια να κοινωνικοποιηθούν οι ζημιές των τραπεζών με το πρώτο, καθολικό κούρεμα, τους οδήγησε σε αναδίπλωση, αλλά και κατανόηση ότι δεν είχαν εύκολη πλειοψηφία στη Βουλή με δεδομένη την κοινωνική δυσφορία.. Έτσι παρά τις προσπάθειες, αναγκάστηκαν να υποχωρούν.. Από τους βασικούς κερδοφόρους ημικρατικούς μόνο τα λιμάνια κατάφεραν να νοικιάσουν την περίοδο της ασυδοσίας του μνημονίου – και ήδη η διαπλοκή είναι εμφανής, καθώς προκύπτουν ιδιαίτερες ρυθμίσεις που προκαλούν προβλήματα μέχρι και στο θέμα της εξόρυξης φυσικού αερίου.
Παράλληλα αναλώθηκαν σε μια άλλη σειρά προσπαθειών για ιδιωτικοποιήσεις μέσω ευνοιοκρατικών αλλαγών ζωνων ή παραβίαση κανονισμών για να εξυπηρετήσουν ιδιωτικά συμφεροντα [και σε αυτόν τον τομέα η εστίαση ήταν βασικά σε οικολογικές ρυθμίσεις]. Και έτσι, αποκαλύφθηκε ξεκάθαρα ότι πίσω από την εισαγωγή των πρακτικών των ιδιωτικοποιήσεων κρύβεται η πολύ παραδοσιακή πελατειακή σχέση πολιτικών και πλούτου – κάποιοι ουσιαστικά εκμεταλλεύονται τη θέση τους, για να εξυπηρετήσουν κάποιους με κεφάλαιο.. οι οποίοι προφανώς θα τους ανταμείψουν μετά.. όπως είναι το κυπριακό πελατειακό έθιμο.. με προσλήψεις σε σχετικές εταιρείες κοκ..
Σε αυτό το πλαίσιο, αναπτύχθηκε και μια άλλη μορφή αντίστασης σε αυτήν την απόπειρα κλοπής δημόσιου πλούτου μέσω διαπλοκής.. Η "Πρωτοβουλία για την υπεράσπιση των φυσικών ακτών" είναι μέρος των ευρύτερων οικολογικών κινητοποιήσεων πολιτών. Η καινοτομία και προσφορά της κίνησης είναι ότι, όχι μόνο κατανοεί, αλλά και τεκμηριώνει με επιστημονική σαφήνεια, τα δεδομένα. Έχουμε εδώ μια μορφή πράξης που συνδυάζει την θεωρία με την πρακτική – και είναι μια ελπιδοφόρα συνεχεία και επέκταση των κυπριακών κοινωνικών κινημάτων.. Έτσι καθώς πλέον ανοίγει και στην ελεγχόμενη από τα καθεστωτικά ΜΜΕ Δημόσια Σφαίρα η συζήτηση για την διαπλοκή που εκφράζει η πρακτική των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά και η ευρύτερη ρητορική, η τεκμηρίωση των προσπαθειών για αλλαγή καθεστώτος στις παράλιες είναι μια και επιστημονική, αλλά και ακτιβιστική συνεισφορά με ιστορικές προεκτάσεις καθώς τεκμηριώνει οικολογικά και τον κοινό χώρο του νησιού που είναι μέρος πια και της ταυτότητας, αλλά και των οικονομικών πολιτικών διαστάσεων της κοινής ζωής.. Ήδη στην Βουλή άρχισαν πια να ξυπνούν και οι βουλευτές απέναντι σε αυτό το παιχνίδι αρπαγής δημόσιου πλούτου.. Ήδη η απόπειρα άρον άρον ξεπουλήματος του λόφου του ΑΞΙΚ συναντά αντιδράσεις και από βουλευτές του ΔΗΣΥ.. Και ήδη άρχισε και η συζήτηση του νομοσχεδίου για τις παραλίες..
Δημοσιεύουμε την ανακοίνωση της πρωτοβουλίας και για την ιστορική της σημασία, αλλά και  ωςτεκμήριο για τις διεκδικήσεις και υπεράσπιση των κοινών…
Πρωτοβουλία για τη Διάσωση των Φυσικών Ακτών
Δελτίο Τύπου – Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016
Την ερχόμενη Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016, η Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εσωτερικών της Βουλής καλείται να συζητήσει μεταξύ άλλων δύο νομοσχέδια που αποσκοπούν στην περαιτέρω οικειοποίηση των κοινών αγαθών, μέσω της εκμίσθωσης και αποξένωσης των παραλιών μας, με αδιαφανείς και αντιδημοκρατικές fast-track διαδικασίες.
Το πρώτο νομοσχέδιο, με τίτλο «Ο περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση (Τροποποιητικός) Νόμος του 2016», προβλέπει την τροποποίηση του Άρθρου 2 («Ερμηνεία») του «Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Νόμου (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση)», με στόχο την διεύρυνση του όρου «Ακίνητη Ιδιοκτησία», έτσι ώστε να παρέχεται η δυνατότητα κήρυξης θαλάσσιου χώρου που έχει επιχωθεί για τη δημιουργία ξηράς σε ακίνητη ιδιοκτησία και κήρυξης του ως χώρου ελλιμενισμού και εξυπηρέτησης σκαφών αναψυχής.
Το δεύτερο νομοσχέδιο, με τίτλο «Ο περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) (Τροποποιητικός) Νόμος του 2010» αποσκοπεί στην τροποποίηση του Άρθρου 8 («Δημόσιοι δρόμοι και παραλία») του «Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Νόμου (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση)», το οποίο θεσμοθετεί τον δημόσιο χαρακτήρα των παραλιών μας [1], έτσι ώστε να παρέχεται η εξουσία στο Υπουργικό Συμβούλιο να κηρύσσει με Διάταγμα, το οποίο θα δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, για σκοπούς «δημοσίου συμφέροντος»:
(α) οποιοδήποτε μέρος κρατικής γης ή οποιοδήποτε μέρος γης, το οποίο προήλθε από επίχωση ή υποχώρηση της θάλασσας, ως παραλία, και
(β) οποιοδήποτε μέρος παραλίας, το οποίο έπαυσε να χρησιμοποιείται ως παραλία, ως κρατική ακίνητη ιδιοκτησία, όπως ορίζεται στο Άρθρο 65Α(1α) του ίδιου νόμου [2].



Επί της γενικής αρχής, θεωρούμε ότι οι Αιτιολογικές Εκθέσεις των δύο νομοσχεδίων είναι ανεπαρκείς διότι απλώς παραθέτουν τις πρόνοιες του Τροποποιητικού Νόμου, αντί να τις αιτιολογούν επαρκώς όπως προβλέπεται από τον «Κανονισμό της Βουλής των Αντιπροσώπων» της Κυπριακής Δημοκρατίας [3]. Επισημαίνουμε ότι «κάθε σχέδιο νόμου που κατατίθεται στη Βουλή συνοδεύεται υποχρεωτικά από αιτιολογική έκθεση, επεξηγηματική δηλαδή έκθεση σχετικά με τους λόγους που επιβάλλουν τη θέσπιση ή την τροποποίηση της σχετικής νομοθεσίας» [4]. Επιπρόσθετα, θεωρούμε ότι οι Αιτιολογικές Εκθέσεις των δύο νομοσχεδίων είναι αναιτιολόγητες γιατί το Άρθρο 18 («Εξουσία Υπουργικού Συμβουλίου να ανταλλάσει ιδιοκτησία της Δημοκρατίας κτλ») της υφιστάμενης νομοθεσίας ήδη επιτρέπει στην κυβέρνηση να εκμισθώνει κρατική ακίνητη περιουσία, συμπεριλαμβανομένων ακόμη και παραλιών, υπό συγκεκριμένους όμως όρους, περιορισμούς, προϋποθέσεις και κριτήρια [5]. Συνεπώς, θεωρούμε ότι οι προτεινόμενες τροποποιήσεις αποσκοπούν στην υιοθέτηση και εφαρμογή μίας αδιαφανούς και αντιδημοκρατικής fast-track διαδικασίας χωρίς τον απαραίτητο κοινοβουλευτικό έλεγχο, στη βάση Αποφάσεων του Υπουργικού Συμβουλίου και σχετικών Υπουργικών Διαταγμάτων. Θεωρούμε επίσης ότι η προτεινόμενη τροποποίηση ειναι ασαφής, καθώς δεν αναφέρονται οι κατηγορίες αναπτύξεων στις οποίες μπορεί να εφαρμοστεί, δημιουργώντας έτσι ένα τεράστιο νομικό κενό (π.χ. για την ιδιωτικοποίηση παραλιών σε μαρίνες και δημιουργία τεχνητού νησιού) [6].
Υπενθυμίζουμε, ότι πριν από δύο χρόνια, το Υπουργείο Εσωτερικών προωθούσε σειρά παρόμοιων νομοσχεδίων, τα οποία αφορούσαν την εκμίσωση ή/και αποξένωση του δημόσιου φυσικού πλούτου με Υπουργικά Διατάγματα, όπως την μετατροπή της θάλασσας σε «ακίνητη ιδιοκτησία» για επίσπευση της διαδικασίας αδειοδότησης μίας πλειάδας «παράκτιων και θαλάσσιων αναπτύξεων», υψηλού περιβαλλοντικού, κοινωνικού και οικονομικού ρίσκου, και τη μείωση της απαιτούμενης απόστασης από 500 στα 100 μέτρα από τη στάθμη της θάλασσας για εκμίσθωση ή άλλη διάθεση παραθαλάσσιας κρατικής δασικής γης [7]. Τότε, η Πρωτοβουλία για την Διάσωση των Φυσικών Ακτών διοργάνωσε ένα ψήφισμα διαμαρτυρίας, το οποίο οδήγησε στη συλλογή σχεδόν 4,600 υπογραφών και μία δυναμική διαμαρτυρία μπροστά από τη Βουλή των Αντιπροσώπων με αποτέλεσμα την απόσυρση του νομοσχεδίου [8].
Η Πρωτοβουλία για τη Διάσωση των Φυσικών Ακτών θεωρεί την αποξένωση – εκχώρηση δημόσιων αγαθών και πόρων (φυσικών και μη) ως κίνηση πολέμου ενάντια στην κοινωνία. Τα κοινά προσφέρουν στην κατεύθυνση της ενδυνάμωσης μίας συμμετοχικής δημοκρατικής κοινωνίας, αλλά και στην προστασία της από την ασυδοσία των κερδοσκόπων. Η κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη απαιτεί, ειδικά σε τόσο δύσκολες συνθήκες όπως αυτές που διανύουμε λόγω οικονομικής κρίσης, συλλογικές αποφάσεις και όχι συγκέντρωση εξουσιών στα χέρια λίγων. Η οικειοποίηση και αποξένωση των κοινών αγαθών – της γης, των δασών, των παραλιών, της ακτογραμμής και της θάλασσας – δεν νομιμοποιείται ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά, ακόμη και όταν προωθείται υπό το πρόσχημα του «δημοσίου συμφέροντος».
Για περισσότερες πληροφορίες:
Δρ. Μαρία Χατζημιχαήλ
Δρ. Αλιευτικής Πολιτικής και Θαλάσσιας Διακυβέρνησης – Ερευνήτρια Περιβαλλοντικής Πολιτικής
Κινητό: 99580529 / Email: maria.m.hadjimichael@gmail.com


Η Πρωτοβουλία για τη Διάσωση των Φυσικών Ακτών είναι ένα άτυπο δίκτυο πολιτών, από διάφορες πόλεις και επαρχίες, το οποίο απαιτεί:
  • Την προστασία των δημόσιων παραλιών, των φυσικών ακτών και των θαλασσών μας ·
  • Τη διασφάλιση της ανοικτής, ελεύθερης και δημόσιας πρόσβασης στις ακτές και τις παραλίες μας ·
  • Την πλήρη και αποτελεσματική εφαρμογή της εθνικής νομοθεσίας, των κοινοτικών οδηγιών και των διεθνών συμβάσεων, καθώς επίσης την εφαρμογή ανοικτών, δημοκρατικών και διαφανών διαδικασιών δημόσιας παρουσίασης, ακρόασης και διαβούλευσης για περιβαλλοντικά θέματα.
Αγωνιζόμαστε για τη διασφάλιση και προάσπιση των θεμελιωδών και αναφαίρετων περιβαλλοντικών και κοινωνικών μας δικαιωμάτων (όπως η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, η διασφάλιση ενός υψηλού επιπέδου ποιότητας ζωής, η πρόσβαση σε περιβαλλοντική πληροφόρηση, η συμμετοχή στη διαδικασία λήψης αποφάσεων και η προσφυγή στη δικαιοσύνη για περιβαλλοντικά θέματα), καθώς επίσης και την διαφύλαξη του δημοσίου συμφέροντος, των φυσικών πόρων και των κοινών αγαθών.
 Στοιχεία επικοινωνίας | Website: www.reclaimthesea.org | Email: info@reclaimthesea.org
Facebook | Cyprus Natural Coastline – Πρωτοβουλία για τη Διάσωση των Φυσικών Ακτών:

Σημειώσεις προς συντάκτες:

[1] Το Άρθρο 8 [«Δημόσιοι δρόμοι και παραλία»] του βασικού Νόμου [«Ο περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση Νόμος ΚΕΦ.224/1959»] προστατεύει το δικαίωμα του κοινού για ελεύθερη πρόσβαση στην παραλία, αναφέροντας:
«Κάθε δημόσιος δρόμος και μέρος της παραλίας το οποίο δεν τελεί υπό ιδιωτική κυριότητα κατά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του Νόμου αυτού περιέρχεται στη Δημοκρατία για χρήση από το κοινό».
Το Άρθρο 8 [«Public roads and foreshore»] αποτελεί κεκτημένο της κοινωνίας ήδη από την περίοδο της αποικιοκρατίας και συγκεκριμένα από το 1946, καθώς ακόμη και ο αποικιακός Νόμος [Immovable Property (Tenure, Registration and Valuation) Law, CAP.224/1946] ανέφερε:
All public roads and such part of the foreshore as is not privately owned at the date of the coming into operation of this Law shall be vested in the Crown for the use of the public”.
[2] Το Άρθρο 65Α(1α) [«Ερμηνευτική Διάταξη»] αναφέρει ότι η «κρατική ακίνητη ιδιοκτησία περιλαμβάνει κάθε ακίνητη ιδιοκτησία που δύναται να εκμισθωθεί δυνάμει των διατάξεων του Άρθρου 18».
«18.-(1) Το Υπουργικό Συμβούλιο δύναται, υπό τέτοιους όρους, περιορισμούς, προϋποθέσεις και κριτήρια, τα οποία ήθελαν καθοριστεί με Κανονισμούς-
(α) Να παραχωρήσει, εκμισθώσει ανταλλάξει ή με άλλο τρόπο αποξενώσει οποιαδήποτε ιδιοκτησία της Δημοκρατίας ή ακίνητη ιδιοκτησία που περιήλθε στη Δημοκρατία δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού, άλλην εκτός από δημόσιο δρόμο ή την παραλία·
(β) να ανταλλάξει ή αποξενώσει μέρος οποιουδήποτε δημόσιου δρόμου, αν ικανοποιηθεί ότι άλλος επαρκής δημόσιος δρόμος έχει παραχωρηθεί προς αντικατάσταση του ή ότι η ανταλλαγή ή η αποξένωση αυτή θα βελτιώσει το δημόσιο αυτό δρόμο ·
(γ) να εκμισθώσει μέρος παραλίας για σκοπούς λιμένων, προβλήτων, αποβαθρών, προκυμαιών, ιχθυοτροφείων και για οποιοδήποτε άλλο σκοπό δημόσιας ωφέλειας.
(2) Εντός τριών μηνών από τη διενέργεια από το Υπουργικό Συμβούλιο οποιωνδήποτε πράξεων δυνάμει του εδαφίου (1) του άρθρου αυτού, θα κατατίθεται ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων έκθεση που δείχνει αναλυτικά τις περιπτώσεις στις οποίες έγιναν οι παραχωρήσεις αυτές.
[...]
(4) Ανεξάρτητα από τις διατάξεις του παρόντος άρθρου ή οποιωνδήποτε κανονισμών εκδόθηκαν δυνάμει αυτού, το Υπουργικό Συμβούλιο δύναται σε εξαιρετικές περιπτώσεις για σκοπούς δημόσιας ωφέλειας να αποξενώσει την ακίνητη ιδιοκτησία της Δημοκρατίας η οποία περιγράφεται στον Πίνακα Β΄, υπό όρους τους οποίους το ίδιο θα καθορίσει με την απόφασή του και αφού προηγηθεί ενημέρωση της Βουλής των Αντιπροσώπων».



Αριστερή Κίνηση - Θέλουμεν Ομοσπονδία


Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία (ΔΔΟ) αποτελεί σήμερα την καταλληλότερη εφικτή πολιτική ρύθμιση και όχι έναν οδυνηρό συμβιβασμό. Είναι το βασικό ιστορικό αποτέλεσμα της εξέλιξης των διακοινοτικών σχέσεων, όπως αυτές διαμορφώθηκαν μέσα από τις εθνικιστικές συγκρούσεις, τη μισαλλοδοξία και τις εξωτερικές παρεμβάσεις. Η ΔΔΟ είναι η ιδανική υπό τις περιστάσεις λύση, διότι είναι η μόνη που μπορεί να επιτρέψει στις δυο κοινότητες να συνυπάρξουν ισότιμα και με ασφάλεια σε ένα κράτος διατηρώντας ένα βαθμό κοινοτικής αυτονομίας.

Μόνο η κατάργηση της διαίρεσης του κυπριακού λαού μέσα από την επανένωση μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την υπέρβαση του εθνοκοινοτισμού και για την πραγματική ανεξαρτησία. Το αίτημα της πλήρους αποστρατικοποίησης αλλά και τα άλλα σοβαρά βήματα για μια τελεσίδικη απεμπλοκή από τις ψευδαισθήσεις των φιλοπολεμικών διαθέσεων και ρητορειών, μόνο με την επανένωση μπορούν να αποκτήσουν δυναμική στην κοινή γνώμη. Δεν ξεχνούμε ότι σε μια Κύπρο διχοτομημένη, τόσο η Αριστερά, όσο και τα λαϊκά στρώματα είναι καταδικασμένα να συνεχίσουν να δηλητηριάζονται από εθνικισμούς και μιλιταρισμούς και οι δυο κοινότητες να συνεχίζουν την προσκόλλησή τους στις «μητέρες» πατρίδες.
Όλοι/ες εμείς οι αριστεροί/ες οφείλουμε να δώσουμε τη μάχη για τη στήριξη μιας ομοσπονδιακής λύσης. Μόνο σε επίπεδο κοινωνίας και μόνο με λαϊκή συμμετοχή σε κινητοποιήσεις μπορεί να εδραιωθούν οι όποιες δυναμικές δημιουργηθούν από την εν εξελίξει διαπραγματευτική διαδικασία. Μόνο αν δοθεί δημόσια μάχη ενάντια στους εθνικιστές, στην εκκλησία, στις νομικίστικες αναλύσεις των διανοουμένων του απορριπτικού μετώπου, θα υπάρξει έδαφος πάνω στο οποίο να μπορεί να οικοδομηθεί ένα πνεύμα ειρηνικής συμβίωσης και αλληλοκατανόησης. Εάν η επόμενη μέρα αρχίσει να φαντάζει σαν κάτι το οικείο, τότε τα όποια ζητήματα προκύψουν στην ομοσπονδοποίηση, θα μπορούν να λυθούν πιο εύκολα και με εποικοδομητικό πνεύμα συνεργασίας.

Θεωρούμε λοιπόν πως πρέπει να είμαστε παρόντες/ουσες στη διαδικασία, να παρέμβουμε, να τοποθετηθούμε ξεκάθαρα και αποφασιστικά. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε έτοιμο. Οφείλουμε να παλέψουμε στα πλαίσια ενός ευρύτερου μαζικού μετώπου για την επανένωση και την επαναπροσεγγιστική και αντιφασιστική δράση. Η δικοινοτική συνεργασία και η επανένωση της χώρας ήταν και είναι όραμα και κεντρικός προσανατολισμός της Αριστεράς. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους απορριπτικούς να οριοθετήσουν τη μορφή και το περιεχόμενο της λύσης, να εμποδίσουν την ειρήνη.



İki toplumlu, iki bölgeli federasyon mevcut durumda, en uygun ve en gerçekleştirilebilir siyasi düzenlemedir. Bu düzenleme, milliyetçi çatışma, karşılıklı nefret ve dış müdahalelerle şekillenmiş toplumlararası ilişkilerin gelişiminin en temel tarihi sonucudur. İki toplumlu, iki bölgeli federasyon şu anki koşullar altında, en ideal çözüm şeklidir çünkü iki toplumun bir devlet çatısı altında eşitçe ve güven içinde beraber yaşarken belli bir seviyede toplumsal özerkliğe sahip olacağı tek seçenektir.
Etnisiteye dayalı toplumculuğun aşılmasının ve hakiki bağımsızlığa kavuşmanın gerekli koşullarını sadece Kıbrıs halkının bölünmüşlüğünün ortadan kaldırılması sağlayabilir. Tamamıyla askersizleştirme talebinin cevap bulması ve savaş çığırtkanlığı yapan retorik ve niyetlerden kurtulunması sadece yeniden birleşmeyle kamuoyunda yankı bulabilecektir.

Solcular olarak, federal bir çözüm için mücadele etmeliyiz. Müzakere sürecinde yaratılacak dinamikler sadece toplum düzeyinde, halkın eylemlere katılımıyla sağlamlaştırılabilir. Bu ancak dolaylı ve direkt olarak etnisite temelli bakış açısından gelen argümanlar öne süren milliyetçilere, kiliseye ve retçi cephe entelektüellerinin hukuki analizlerine karşı kamusal bir savaş vererek mümkün olacaktır. Eğer ki çözümün ertesi günü her şey bize tanıdık ve yakın gelirse o zaman federasyonun kuruluş sürecinde ortaya çıkacak sorunlar yapıcı bir işbirliği ruhu içinde daha kolay bir şekilde çözülecektir.

Dolayısıyla, sürece dahil olmamız, müdahale etmemiz ve pozisyonumuzu açıkça ve kararlılıkla ifade etmemiz gerektiğine inanmaktayız. Hiçbir şeyi hazır beklememeli, yeniden birleşmenin şeklini belirlemek için bugünden mücadele etmeliyiz. Yeniden birleşme, yakınlaşma ve faşizm karşıtı geniş mücadelenin saflarında yer almalıyız. Iki toplumlu işbirliği ve ülkenin yeniden birleşmesi solun vizyonu ve ana istikametiydi ve hala daha öyledir. Sol, diğer güçlerin çözümün içeriğine ve şekline sınırlar getirmesine izin vermemelidir.


Bizonal bicommunal federation (BBF) is the most appropriate political settlement which can be achieved today and not a painful compromise. It is the historical outcome of how intercommunal relations developed, through nationalist conflicts, intolerance and external interference. Under today's given circumstances, BBF is the ideal solution, as it is the only way that allows the two communities to co-exist in one state as equals, feeling safe, whilst retaining a degree of communal autonomy.
Reunification is the only thing which can create the conditions to overcome the nationalism which is engrained within each community, and thus lead to real independence. It is only through reunification, that claims such as the demand for complete demilitarization along with other important steps which are essential if there will ever be a complete disengagement of the society from the illusions created through warmongering rhetoric, can gain momentum and become dominant in public opinion. We do not forget that in a divided Cyprus, the Left, as well as the working class, are doomed to continue being poisoned by nationalism and militarism, resulting in the two communities clinging to the bonds with the "motherlands''.
As leftists, we have an obligation to fight the battle of support for a federal solution. It is only on the societal level and with popular participation in demonstrations we can strengthen any dynamic created during the ongoing negotiation process. It is only through a public battle against the nationalists, the church, and the legalistic analysis by the intellectuals from the "Rejectors" front, we can form the ground on which the spirit of peaceful coexistence and mutual understanding can be built. If 'the day we have been waiting for' starts feeling somewhat familiar, then whatever issues arise in the process to federalism, then they can be solved more easily and in a constructive spirit of cooperation.
We, therefore, believe that we must be present in this process, to intervene, to state our position clearly and decisively. Nothing will be served to us ready in a plate. We are obliged to fight as part of a larger front for reunification, through reapproachment and antifascist action. The bi-communal cooperation and reunification of the country was and is a central vision and orientation of the Left. We can not let rejectionists to define the form and content of the solution and prevent peace.


Οι εργαζόμενοι στα ΣΚΕ έτοιμοι να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους


Πραγματοποιήθηκε πριν από μερικές μέρες η πρώτη συνεδρία του Κλαδικού Συμβουλίου της ΠΑΣΕΥ-ΠΕΟ στα ΣΚΕ και Ευαγή Ιδρύματα στην ΠΕΟ Λευκωσίας.
To κύριο θέμα που απασχόλησε την συνεδρία είναι η σημερινή κατάσταση στα ΣΚΕ και Ευαγή Ιδρύματα και η καθυστέρηση στην καταβολή της χορηγίας, παρόλο που με ενέργειές της η ΠΑΣΕΥ άσκησε πιέσεις στο Υπουργείο Εργασίας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και επίσπευσε την διαδικασία των αιτήσεων για τις χορηγίες. Εν τούτοις παρατηρείται καθυστέρηση στο να καταβληθεί σε όλα τα ΣΚΕ και Ευαγή Ιδρύματα με αλυσιδωτές επιπτώσεις που βαραίνουν ιδιαίτερα τους εργαζόμενους.

Επίσης η καθυστέρηση στην καταβολή της κρατικής χορηγίας δεν αφήνει περιθώρια για αίτηση συμπληρωματικής χορηγίας όσων έχουν επιπλέον ανάγκες και το γεγονός αυτό δημιουργεί εύλογα ερωτήματα ως προς τα κίνητρα των αρμοδίων. Όπως επισημαίνει η Συντεχνία σε ανακοίνωσή της, παρατηρείται το φαινόμενο τα τελευταία χρόνια να καθυστερεί η καταβολή της χορηγίας ώστε να μην διεκδικείται η συμπληρωματική χορηγία και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ να μην αξιοποιούνται από Οργανισμούς που έχουν σοβαρά προβλήματα και να μεταφέρονται ως αδιάθετα ποσά στα πάγια ταμεία του κράτους την ίδια στιγμή που εργαζόμενοι εργάζονται με μειωμένους μισθούς αλλά και πολύ χαμηλούς μισθούς και προγράμματα κλείνουν λόγο σοβαρών οικονομικών δυσκολιών.

Το Κλαδικό Συμβούλιο της ΠΑΣΕΥ ΠΕΟ αποφάσισε όπως η Συντεχνία ενδυναμώσει τη φωνή της στον Κλάδο και να αγωνιστεί για την επαναφορά των μισθών και των ωφελημάτων των εργαζομένων όπως προνοεί και η απόφαση του Γενικού Συμβουλίου της ΠΕΟ τον περασμένο Δεκέμβριο για να περάσουν οι εργαζόμενοι στην αντεπίθεση.

Επίσης αποφασίστηκε η παγκύπρια συνδιοργάνωση με το Γραφείο Γυναικών Εργατοϋπαλλήλων της ΠΕΟ εκδηλώσεων με θέμα: «Ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης στην προώθηση πολιτικών στήριξης της εργαζόμενης οικογένειας» και η έκδοση ανακοίνωσης στον τύπο με θέμα την καθυστέρηση καταβολής της χορηγίας και την καθυστέρηση της έναρξης της διαδικασίας για την συμπληρωματική χορηγία και την προσπάθεια για επαναφορά των κρατικών χορηγιών στα επίπεδα του 2012 από την 1η Ιανουαρίου του 2017.
Στη συνέχεια έγιναν εκλογές για την ανάδειξη Γραμματέα του Κλαδικού Συμβουλίου όπου στη θέση εκλέγηκε η Άρτεμις Ιουλιανού Λακάγιο.


Από το φμπ της ΠΕΟ