21 Δεκ 2016

Ποιός θυμάται την Ευρώπη σαν πόλο στο παγκόσμιο σύστημα; Εικόνες εσωστρέφειας - εκλογικές αναμετρήσεις και τάσεις: η Γερμανία προς τις εκλογές, η ρευστότητα σε Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, και οι αντιθέσεις στην Ανατολική Ευρώπη [από την Ρουμανία στην Πολωνία]




Μέχρι πριν λίγα χρόνια πολλοί πίστευαν ότι η ΕΕ θα εξελιχθεί στον εναλλακτικό με τις ΗΠΑ πόλο στον πυρήνα του παγκόσμιου συστήματος – και ταυτόχρονα μια πιο ήπια, πιο σοσιαλδημοκρατική, κεϋνσιανή [σε αντίθεση με την νεοφιλελεύθερη αμερικανική] κοινωνία και οικονομία.. Αυτά σήμερα μοιάζουν πια τόσο αθώα και ξεπερασμένα όσο και η σχεδόν παιδιάστικη πια έκφραση «ευρωπαϊκή οικογένεια».. Η αποτυχία της Ευρώπης να προχωρήσει σε ένα είδος πολιτικής ομοσπονδοποίησης, όπως ήταν η δομική δυναμική, δεν οφειλόταν μόνο στις αντιστάσεις [εθνικές, εθνικιστικές, ταξικές οικονομικές] των τοπικών κοινωνιών, αλλά και σε μια σειρά άλλα ρήγματα – με κυρίαρχο της απόπειρα υποκατάστασης της πολιτικής ένωσης από μια συγκαλυμμένη γερμανική οικονομική ηγεμονία. Ταυτοχρονα υπηρξαν και μια σειρά άλλες διαφοροποιήσεις που οδήγησαν τελικά στο σημερινό πολλαπλό τέλμα.. Έτσι, ενώ, η δυτική κεντροαριστερά και κεντροδεξιά αναζητεί εναγωνίως ένα μοντέλο στην εποχή με τον Τραμπ και το  brexit, δεν υπάρχει τίποτα.. Ο Σόιμπλε να επαναλαμβάνει πληκτικά τις έμμονες του σαν ένας είδος dr Strangelove της οικονομίας, που αδυνατεί πια να καταλάβει τις συνέπειες, τις καταστροφικές συνέπειες, και για την χώρα του σαν εν δυνάμει ηγεμόνα [που έχει μετατραπεί πια σε στόχο και παράδειγμα προς αποφυγήν] αλλά και για το ευρωπαϊκό πλαίσιο, το οποίο η Γερμανία χρειάζεται απαραίτητα για να βγει από τον γεωγραφικό εγκλωβισμό της.. Σε αυτό το πλαίσιο, οι φυγόκεντρες τάσεις συνεχίζονται.. Μια απλή καταγραφή των δεδομένων και των εκλογικών τάσεων είναι ενδεικτική…


Η Γερμανία ετοιμάζεται για εκλογές...Αριστερή συμμαχία; replay  Μερκελ και ο ακροδεξιός πόλος
Η τρομοκρατική επίθεση στην Γερμανία σαφώς θα αφήσει σκιά για την επόμενη χρονιά καθώς θα διαψεύσει από την μια το αίσθημα ασφάλειας των Γερμανών αλλα και θα πυροδοτήσει ένα νέο γύρο συζητήσεων…Και μια ενδεχόμενη εσωστρέφεια απλά θα αυξήσει την αδυναμία του ευρωπαϊκού μορφώματος να αναδειχθεί διεθνώς σαν παίκτης…Σε ένα γενικότερο πλαίσιο πάντως οι γερμανοί ετοιμάζονται για εκλογές…

Στα αριστερά, 25 χρόνια μετά την «επανένωση» [ουσιαστικά την προσάρτηση της ανατολικής Γερμανίας], φαίνεται ότι αρχίζει να ωριμάζει και σε εθνικό γερμανικό επίπεδο το σενάριο μια συμμαχίας της αριστεράς, των R3G [Κόκκινοι/σοσιαλδημοκράτες, Κόκκινοι/Αριστερά, Πράσινοι].. Αυτό το μοντέλο αποτελεί εν μέρει την ιστορική καταγραφή της γερμανικής αριστεράς. Το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα είναι το ιστορικό κόμμα της εργατικής τάξης, από το οποίο ξεκίνησε και σαν διάσπαση το 1918, το κομμουνιστικό κόμμα που κυβέρνησε μετά το 1948 την Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Στην μετά-προσάρτηση εποχή το «ενωμένο σοσιαλιστικό κόμμα» της ΛΔΓ μετεξελίχθηκε σε Κόμμα του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, και μετά σε συμμαχία με αριστερούς δυτικογερμανούς από τους σοσιαλδημοκράτες σε «Αριστερά».. Οι Πράσινοι είναι το κόμμα κίνημα που γεννήθηκε από τα κινήματα της νέας αριστεράς της δεκαετίας του 1960 – 70 [μπήκαν στην βουλή την δεκαετία του 1980 σαν οικολογικό και αντιπολεμικό κίνημα/κόμμα].. Αυτή η συμμαχία έχει ποσοστά που κυμαίνονται από 42% [πρόσφατα] σε 48 – 50%.. Οι σοσιαλδημοκράτες έχουν χάσει στήριξη λόγω της συμμετοχής σε κυβέρνηση με τους χριστιανοδημοκράτες, και κυμαίνονται σήμερα γύρω στο 22 - 24%. Η αριστερά κυμαίνεται 10-12% και ανάλογα και οι πράσινοι, οι οποίοι μπορεί να φτάσουν και τα 15%.. Βέβαια, μια τέτοια συμμαχία δεν είναι εύκολη  - και γιατί το κόμμα της αριστεράς έχει θέσεις ενάντια στο ΝΑΤΟ και την παρούσα γερμανική εξωτερική πολιτική, αλλά και γιατί η προσάρτηση συνοδεύτηκε και από δαιμονοποίηση της ΛΔΓ [τουλάχιστον δυτικά].. Οπότε για αυτό καθυστέρησε μια τέτοια συμμαχία – ήδη λ.χ. στην παρούσα βουλή τα 3 κόμματα έχουν πλειοψηφία και αν ήθελαν μπορούσαν να κάνουν κυβέρνηση.. Φαίνεται ότι τώρα ωριμάζει κάπως το σκηνικό – και θα αντιμετωπίσει βέβαια την υστερία των συντηρητικών ΜΜΕ.. Ήδη άρχισε και στην Γερμανία το σενάριο της «παρέμβασης Πούτιν» που παίζει με τις υστερίες του ψυχρού πόλεμου, αλλά και τις αμφίβολες της αριστεράς [και των σοσιαλδημοκρατών] για την αντιρωσική στάση – και στο ουκρανικό και γενικότερα.. Η εν δυνάμει συμμαχία πάντως δεν έχει οριστικοποιηθεί – απλώς ξεκίνησαν τακτικές συναντήσεις κοινοβουλευτικών στελεχών και έγινε μια τέτοια κυβερνητική συμμαχία και στο Βερολίνο.. Η κάθοδος του Μάρτιν Σουλτς σαν επικεφαλής των σοσιαλδημοκρατών ενδέχεται να βοηθήσει αυτήν την εν δυναμει συμμαχία..

Από την πλευρά των συντηρητικών, η Μέρκελ φαίνεται να κινείται δεξιότερα και να προσπαθεί να επαναφέρει ψηφοφόρους από το δεξιό προς ακροδεξιά [αν και φαίνεται να αντλεί και από αριστερογενείς χώρους] κόμμα «εναλλακτική για την Γερμανία», το οποίο μαζικοποιήθηκε με την εχθρική του στάση στο μεταναστευτικό.. Άρα η Μέρκελ θα προσπαθήσει να κρατήσει το θέμα υπό έλεγχο [στην ανάγκη και με παραχωρήσεις στον Ερντογάν παρασκηνιακά για να αποφύγει εξωτερικές κρίσεις] ενώ ενδέχεται να επιταχυνθεί και μια ρητορική λιτότητας – προς τον νότο, κάτι που απευθύνεται και σαν έμμεση αναφορά στην συντηρητική καταπιεσμένη ανάγκη για ηγεμονία.. Μέχρι τώρα το κόμμα της Μέρκελ έχει γύρω στο 35-36% και 5-6% οι εν δυνάμει σύμμαχοι τους οι φιλελεύθεροι.. Οπότε η δύναμη του ακροδεξιού πόλου θα δείξει και τις ενδεχόμενες συμμαχίες και νικητή..

Η αβεβαιότητα του λατινικού χώρου: Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία...
Στην Γαλλία, το τοπίο φαίνεται να μετακινείται προς τα δεξιά με δυο εν δυνάμει αποκλίνοντες τρόπους: η μεν Λε Πεν της ακροδεξιάς εστιάζει στην γαλλική εθνική ταυτότητα, ενώ ο Φιγον της δεξιάς φαίνεται να προσπαθεί να παίξει και με τον νεοφιλελευθερισμό.. Αν και φαινομενικά αν αυτοί οι δυο είναι οι αντίπαλοι θα κερδίσει η δεξιά, μια σκληρή νεοφιλελεύθερη γραμμή από την δεξιά, και μια φίλο-παρεμβατική πολιτική της Λε Πεν μπορεί να προκαλέσει την έκπληξη.. Μόλις πριν ένα χρόνο γέμιζαν οι δρόμοι από κινητοποιήσεις ενάντια στις νεοφιλελεύθερες εισηγήσεις των σοσιαλιστών.. Θα φανεί βέβαια και ποιοί θα εμφανιστούν από τα αριστερά.. Και τελικά ίσως το αποτέλεσμα να το κρίνει η αποχή.. Το ενδιαφέρον είνα ότι οι δυο δεξιοί υποψήφιοι φαίνεται να είναι σαφώς αρνητικοί για τις κυρώσεις ενάντια στην Ρωσία.. Και για την Λε Πεν τουλάχιστον επανατίθεται το θέμα της γαλλικής αυτονομίας στην ΕΕ..

Στην Ιταλία, συγκροτήθηκε μια νέα κυβέρνηση, αλλά οι εκλογές φαίνονται αναπόφευκτες έστω και σε μέσο χρονικό διάστημα. .Εδώ η πολυδιάσπαση δυσκολεύει τις προβλέψεις, αλλά η αυξανόμενη δυσφορία με την ΕΕ και τις επιταγές της, θα διασταυρωθεί με τα οικονομικά δεδομένα – όπως είναι η διάσωση τραπεζών και το, γνωστό πια ζήτημα, των διογκούμενων μη εξυπηρετούμενων δανείων – που είναι και η απεικόνιση της υπόγειας καταγραφής των συνεπειών της οικονομικής κρίσης στην Ιταλία..

Δυτικότερα και στην Ισπανία θα πρέπει να περιμένει κανείς εκλογές.. Ήδη οι σοσιαλιστές που δίνουν ανοχή στην δεξιά κυβέρνηση προσπαθούν να δείχνουν ότι απλώς κερδίζουν χρόνο.. και η νέα τους ηγεσία που στηρίζει την κυβέρνηση θα πρέπει να πάει σε συνέδριο που είναι αμφίβολο, αν θα κερδίσει.. Και αν το κερδίσει τότε το θέμα είναι τί διαρροές θα υπάρχουν και προς το Podemos.. Το πιο πιεστικό ζήτημα τώρα είναι το καταλανικό, όπου από τις μια οι τοπικές αρχές και οι αυτονομιστικές δυνάμεις σπρώχνουν προς το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, ενώ οι θεσμοί στην Μαδρίτη αντιδρούν… Το τελευταίο σημείο αντιπαράθεσης πρόσφατα ήταν το κάψιμο η σχίσιμο της φωτογραφίας του βασιλιά.. Το κάψιμο θεωρείται αδίκημα και ένα δικαστήριο ζήτησε να παρουσιαστούν ενώπιόν του άτομα που το έκαναν – και ακολούθησε δημόσια τελετή σκισίματος φωτογραφιών.. Οι συμβολικές προκλήσεις μόλις και συγκαλύπτουν την βαθύτερη διογκωμένη απόσταση Βαρκελώνης – Μαδρίτης..

Στην Ρουμανια δεν μασάνε εύκολα τα θεάματα – η εκλογική νίκη της αριστεράς παρά το περσινό θέαμα
Στην ανατολική Ευρώπη, είχαμε πριν λίγε εβδομάδες 2 νίκες φιλορώσων υποψήφιων [Βουλγαρία, Μολδαβία] δείχνοντας και πάλι το κενό νομιμότητας που έχουν οι ηγεμονικές ρητορικές του συνόλου της ΕΕ, όταν προσπαθούν να δαιμονοποιήσουν τον Πούτιν.. Την περασμένη εβδομάδα, είχαμε εκλογές στη Ρουμανία, όπου το τοπικό αριστερό [σοσιαλδημοκρατικό] κόμμα, είχε ανατραπεί πέρσι με ένα σκηνικό που θύμιζε Μαρί – μετά από μια πυρκαγιά σε ένα κλαμπ στήθηκε ένα θέαμα διαδηλώσεων λες και έφταιγε η κυβέρνηση για το ατύχημα, και μετά με ευρωπαϊκές πιέσεις και συνδρομή μερίδας του τοπικού δικαστικού παρακράτους στήθηκε και υπόθεση ενάντια στον πρωθυπουργό.. τελικά, προφανώς, στη Ρουμανία η αριστερά έχει τα δικά της ΜΜΕ, αλλά και τα σενάρια Μαρί είναι πια διάφανα.. Έτσι η αριστερά επανήλθε θριαμβευτικά με 45 - 46% συν 6% ένα συμμαχικό κεντρώο κόμμα.. Το ενδιαφέρον ήταν η αιτιολόγηση από τα δυτικά ΜΜΕ.. Ρωτώντας ως συνήθως οπαδούς των αντίπαλων της αριστεράς, το κεντρικό μήνυμα σε ένα ρεπορτάζ ήταν.. η ψήφος στην αριστερά είναι ψήφος για να αλλάξουν τα πράγματα όσο λιγότερο γίνεται από την "εποχή του κομμουνισμού".. Έτσι καταγράφεται η νοσταλγία με αρνητικούς όρους [μη αλλαγή].. Η εκστρατεία της αριστεράς [όπως και στις προηγούμενες εκλογές που κινητοποιήθηκε ενάντια στην νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση] ήταν η αύξηση των συντάξεων, των κοινωνικών παροχών – του κράτους πρόνοιας γενικά..


Η Πολωνική δεξια/ακροδεξια, οι αντιστάσεις και οι αντιφάσεις..


Στο αντίποδα της επιστροφής της αριστεράς η δεξιά-ακροδεξιά κυβέρνηση στην Πολωνία οξύνει ακόμα περισσότερο την αντιπαράθεση, δημιουργώντας  δυο ενδιαφέρουσες εντάσεις: από την μια η προσπάθεια για πλήρη έλεγχο των κρατικών μηχανισμών οδηγεί σε μια αυξανόμενη συμμαχία της [διασπασμένης – και για αυτό δεν μπήκε στο κοινοβούλιο] αριστεράς και των κεντρώων φιλελευθέρων.. Η πιο πετυχημένη κινητοποίηση ενάντια στην κυβερνητική δεξιά [τους κληρονόμους του καθολικισμού της Αλληλεγγύης] ήταν η κινητοποίηση των γυναικών ενάντια στον περαιτέρω περιορισμό των δικαιωμάτων στην έκτρωση.. Οι εξελίξεις αυτήν την εβδομάδα έχουν να κάνουν με τις αντιδράσεις στην προσπάθεια της κυβέρνησης να ελέγξει τα ΜΜΕ – έχουν συγκεντρωθεί χιλιάδες έξω από το κοινοβούλιο σε μια προσπάθεια αποτροπής του να περάσει ο νόμος…

Το άλλο ζήτημα που προκαλεί και εξωτερικές εντάσεις ανάμεσα στους διάφορους εθνικισμούς είναι οι αναπόφευκτες ιστορικές διαμάχες.. οι εθνικισμοί των Πολωνών, των Λιθουανών και των Ουκρανών δεξιών και ακροδεξιών, μπορεί να βρίσκουν στην Ρωσία ένα εύκολο, αλλά συγκυριακό σημείο σύγκλισης. Αλλά η μεταξύ τους σχέση σαν ιστορικά παρελθοντολογικών κινημάτων είναι σαφώς ανταγωνιστική – και ίσως το ρωσικό σκιάχτρο που κατασκευάζουν να είναι και τρόπος αποφυγής των μεταξύ τους διαμαχών.. Την περασμένη εβδομάδα ξέσπασε μια διαμάχη όταν σε μια πορεία πολωνών εθνικιστών [με σύνθημα «είναι τιμή να είσαι καθολικός και πολωνός»] ακούστηκαν και συνθήματα για επιστροφή του Λβωφ [της πόλης στη δυτική Ουκρανία, η οποία κατοικείτο από πολωνούς και εβραίους που «εκκαθαρίστηκαν» από τους Ουκρανούς εθνικιστές του Μπαντέρα – «ήρωα» για την ουκρανική ακροδεξιά] στην Πολωνία.. Ήδη σιγόκαιει μια έντονη διαμάχη Ουκρανών και πολωνών εθνικιστών καθώς οι «ήρωες» των μεν [Ουκρανών»] θεωρούνται δολοφόνοι και εγκληματίες για τους δε [«Πολωνούς»].. Και το θέμα έχει φτάσει και στο κοινοβούλιο… Και είναι στο κοινοβούλιο που εμφανίστηκε και ένα δεύτερο πρόβλημα.. η δεξιά/ακροδεξιά κυβέρνηση προωθεί νέο νόμο ενάντια στην σοσιαλιστική περίοδο της Πολωνίας και στα σύμβολά της.. Για να παίξει η εκστρατεία δαιμονοποίησης κάπως με «ευρωπαϊκά» κλισέ υιοθετήθηκε η ρητορική ενάντια σε «ολοκληρωτισμούς».. Όταν, όμως, το νομοσχέδιο έφτασε στη συζήτηση στην βουλή, η κυβέρνηση το απέσυρε, όταν διαπίστωσε ότι με αυτήν την ορολογία θα έπρεπε να καταδικαστεί και επίσημα και ο ουκρανικός, αλλά και ο λιθουανικός εθνικισμός.. Και τον μεν πρώτο ήδη η βουλή της Πολωνίας το θεωρεί εχθρικό – υπάρχουν 100,000 πολωνοί θύματα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.. Αλλά ο λιθουανικός εθνικισμός, παίρνει το ζήτημα ευρύτερα και πιο πίσω ιστορικά.. Και το μακροβούτι στο παρελθόν στοιχίζει και στο παρόν.. σε συμμαχίες κοκ..



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου