21 Δεκ 2016

Αποικιακές μνήμες: η αντίδραση των δυτικών ΜΜΕ στην ήττα των ισλαμιστών στο Χαλέπι


Αυτήν την εβδομάδα έκλεισε ουσιαστικά η μάχη για το Χαλέπι με την νίκη των κυβερνητικών [και των κοσμικών] δυνάμεων στη Συρία. Και η ισλαμική αντίδραση ήταν πολλαπλή – συμβολικά είχαμε την δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Τουρκία αλλα μια σειρά από επιθέσεις μαζικών δολοφονιών από την Μέση Ανατολή στην Ευρωπη..Η νίκη στο Χαλεπι όμως ήταν το καθοριστικό σημείο των εξελίξεων.. Αυτή η νίκη αναμενόταν με κάποιο τρόπο με βάση τα προηγούμενα σε άλλες πόλεις την κεντρικής Συρίας [Χομς, Χάμα] από τον περασμένο Ιούλιο, όταν οι κυβερνητικές δυνάμεις κατάφεραν να περικυκλώσουν την περιοχή του ανατολικού Χαλεπιού, την οποία έλεγχαν οι ισλαμιστές – και παρά την προσπάθεια τους να σπάσουν τον κλοιό, τελικά από τον Σεπτέμβριο έγινε σαφές ότι δεν υπήρχε δυνατότητα να κερδίσουν. Αυτό που προκάλεσε κάποια εντύπωση, όπως παρατήρησε και ο  A. Cockburn ήταν η ραγδαία κατάρρευση του μετώπου των ισλαμιστών τις τελευταίες εβδομάδες. Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει ότι αυτή η κατάρρευση συνοδευόταν από μια σημαντική εξέλιξη στο ευρύτερο πλαίσιο – την νίκη του Τραμπ. Όπως και η στροφή του Ερντογάν προς την Ρωσία σηματοδότησε και το τέλος της ανοιχτής γραμμής, μέσω Τουρκίας, προς του ισλαμιστές, έτσι και η ήττα της Χίλαρυ σήμαινε και το οριστικό τέλος της όποιας ελπίδας ότι τελικά οι ΗΠΑ θα έκαναν ένα είδος στρατιωτικής παρέμβασης για να τους σώσουν έστω – αφού του σενάριο επέμβασης όπως στην Λιβύη είχε ήδη αποτύχει από το 2013-14.

Ένας κατ’ αρχήν απολογισμός νικητών και χαμένων από το συριακό μέτωπο Σαφώς, βέβαια, ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει επίσημα – και το ανοιχτό μέτωπο με το Ισλαμικό κράτος [ΙΣΙΣ] είναι δεδομένο ακόμα – αλλά σε γενικές γραμμές η νίκη των κυβερνητικών δυνάμεων και των συμμάχων τους [Ρωσία, Ιράν, Χιζμπολλάχ] είναι σαφής σε 3 τομείς:
  1. ελέγχουν πια όλες τις μεγάλες πόλεις και τις περιοχές όπου κατοικεί η συντριπτική  πλειοψηφία του πληθυσμού και όπου ουσιαστικά παράγεται και ο πλούτος της χώρας. Οι ισλαμιστές διαφόρων εκδοχών έχουν πια περιοριστεί σε 2 περιοχές στα σύνορα με την Τουρκία [στο Idlib όπου μεταφέρονται γενικώς οι ένοπλοι μετά τις ήττες τους στις πόλεις] και το σημείο ανάμεσα στις κουρδικές περιοχές όπου έχει εισβάλει η Τουρκία. Και η έρημος στο ανατολικό μέρος της Συρίας, η οποία ελέγχεται από τον ΙΣΙΣ. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να αναφέρει κανείς τις αυτοδιοικούμενες κουρδικές περιοχές – οι οποίες, όμως, δεν ξεκίνησαν σαν εξέγερση ενάντια στη Δαμασκό, αλλά σαν αυτοάμυνα ενάντια στους ισλαμιστές, και με την τουρκική παρέμβαση, είναι πολύ πιθανό να αναζητήσουν ξανά συμμαχίες και συμφωνίες με την κυβέρνηση. Σε αυτό το πλαίσιο, ο πόλεμος [με εξαίρεση τον ΙΣΙΣ] φαίνεται να έχει ουσιαστικά περιοριστεί πια με τον προσδιορισμό περιοχών συγκέντρωσης των ενόπλων της αντιπολίτευσης. Το συριακό κράτος φαίνεται να έχει αντέξει μια μεγάλη απόπειρα ανατροπής και μετατροπής του σε φέουδα πολεμάρχων όπως το Αφγανιστάν την δεκαετία του 1990, ή σε χάος όπως η Λιβύη.
  2. Η κυβέρνηση ελέγχει πλήρως την παραλία – άρα ελέγχει ένα από τα βασικά ζητούμενα των εξωτερικών επεμβάσεων: τον έλεγχο των περιοχών για την κατασκευή αγωγών προς την Μεσόγειο ή και τον έλεγχο της ΑΟΖ της Συρίας [και για φυσικό αέριο αλλα και για αγωγούς από την Τουρκία προς το Σουέζ].
  3. Η κυβέρνηση και η κοινωνική πλειοψηφία που την στήριξε κατάφερε ουσιαστικά να υπερασπιστεί, όχι μόνο την κυριαρχία της χώρας από τις απόπειρες εξωτερικής επέμβασης, αλλά και την θέση της χώρας σαν ενός βασικού παίκτη στον αραβικό κόσμο, ο οποίος θα εκπροσωπεί την συνέχεια των κοσμικών κινημάτων των μέσων του 20ου αιώνα, αλλά και την ταύτιση αυτών των κινημάτων με την αποδοχή της ισραηλιτικής κατοχής [και η Συρία εμπλέκεται άμεσα στην διαμάχη λόγω των υψωμάτων Γκολάν] αλλά και της μη αποδοχής της ηγεμονίας των Σαουδαράβων και των δυτικών στην περιοχή. Η συμμαχία Ρωσίας – Ιράν λειτουργεί σαν είδος εξωτερικής ασφάλειας, ενώ η συμμαχία με την Χιζμπολλάχ και διάφορες άλλες τάσεις στον αραβικό κόσμο δείχνει και την σημασία της αντίστασης της Συρίας.. Όπως παρατήρησε το blogAngry Arab News”, παρά την εκστρατεία των δυτικών ΜΜΕ όπως και των συνεργαζόμενων ΜΜΕ των Σαουδαράβων και εκείνων των εμιράτων [ιδιαίτερα του Κατάρ] για καλλιέργεια κλίματος υστερίας ενάντια στην εκδίωξη των ισλαμιστών ενόπλων από το Χαλέπι [διότι αυτό ήταν το ζητούμενο], δεν υπήρξε καμία κινητοποίηση στους δρόμους των αραβικών πόλεων… Μπορεί να μην υπήρχε ταύτιση με το καθεστώς στην Συρία, αλλά ήταν πια σαφές ότι κατασκευάζονταν θεάματα και ότι οι ισλαμιστές ένοπλοι, δεν ήταν καν συνεπείς – λειτουργούσαν και σαν όργανα δυτικών και τούρκικων επεμβάσεων.

Όσον αφορά στους εξωτερικά κερδισμένους σε αυτό το πλαίσιο σαφώς είναι η Ρωσία που επέστρεψε επιβλητικά στην Μέση Ανατολή σαν παράγοντας σταθεροποίησης και συνέπειας. Το ότι όλοι οι παίκτες πια [και η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ και φυσικά η Τουρκία μετά την μεταστροφή του καλοκαιριού] μιλούν πια με τη Ρωσία είναι ενδεικτική του νέου στάτους κβο.. Ο άλλος κερδισμένος είναι το Ιράν, το οποίο αντί να είναι αποκλεισμένο όπως στόχευσε η Δύση και τα εμιράτα του κόλπου, κατάφερε μέσα από γκάφες των αντιπάλων του [όπως η εισβολή στο Ιράκ] να επεκτείνει την επιρροή του – και τώρα έχει φιλικές κυβερνήσεις και στο Ιράκ και την Συρία και ντε φάκτο και στον Λίβανο. Ενώ και η Αίγυπτος κρατά φιλική στάση έστω και απόστασης με δεδομένη την οικονομική της εξάρτηση από την Σαουδική Αραβία μέχρι πρόσφατα. Σε αντίθεση με την Σαουδική Αραβία, που είναι ο χαμένος, το Ιράν δεν επιδίωξε μονοδιάστατες συμμαχίες με ισλαμιστές κοκ. Αντίθετα, προώθησε συμμαχίες με όσους ήταν διατεθειμένοι – είτε λόγω θρησκευτικού δόγματος [σιιτες] είτε λόγω αντίθεσης στη Δύση ή το Ισραήλ, είτε λόγω πρακτικών οικονομικών συμφερόντων [όπως η Τουρκία].. Αντίθετα, η Σαουδική Αραβία έπαιξε χοντρά και έχασε – και με δεδομένη την οικονομική πίεση από την προηγούμενη περίοδο πολεμικών επενδύσεων, αναγκαστικά πρέπει να αναδιπλωθεί και να δει πως ανασυγκροτεί την εικόνα της. Και εσωτερικά και εξωτερικά. Ήδη είναι εμπλεκόμενη σε ένα αδιέξοδο πόλεμο στα σύνορα της, την Υεμένη, τον οποίο η ίδια μετέτρεψε σε ζήτημα που την εμπλέκει άμεσα.

Η δυτική αντίδραση: μια επανάληψη της κατασκευής υστερίας μέσω των ΜΜΕ που αποκάλυπτε, και πρακτικά και μεταφορικά, το άγχος της αποτυχίας: «φταίει ο Πούτιν» και η επίκληση των θυμάτων από αυτούς που κατασκεύασαν τα ψέματα της εισβολής στο Ιράκ..
Το ενδιαφέρον ήταν η δυτική αντίδραση.. Καθως ο συριακός στρατός προέλαυνε στις συνοικίες του ανατολικού Χαλεπιού, ξαφνικά στα δυτικά ΜΜΕ, ιδιαίτερα τα βρετανικά και τα αμερικανικά, άρχισε μια υστερική διπλή εκστρατεία: μια νέα απόπειρα να εμφανιστεί η Ρωσία σαν υπαίτια παρέμβασης στις αμερικανικές εκλογές, με μια ταυτόχρονη εκστρατεία σχεδόν έκκλησης για εκείνο τα είδος δυτικής εισβολής η οποία ονομάστηκε στο παρελθόν [πριν καλυφθεί από την καχυποψία για τα κίνητρα της] «ανθρωπιστικός μιλιταρισμός/παρέμβαση»… Ξαφνικά, το BBC  και άλλα ΜΜΕ άρχισαν να κραυγάζουν μέσω πρωτοσέλιδων για «σφαγή» στο Χαλέπι, να ξαναχρησιμοποιείται εκείνη η σχεδόν αισχρή πια χρήση των παιδιών για να εκμαιευτεί επέμβαση, και εκκλήσεις του στυλ.. Αύριο θα είναι αργά, κάνετε κάτι τώρα κοκ.. Για κάποιον που παρακολουθούσε προσεκτικά το όλο σκηνικό η εκστρατεία των δυτικών ΜΜΕ είχε κάτι από την κωμωδία μιας επανάληψης – όλη η εκστρατεία θύμιζε τις προηγούμενες που είχαν αποδειχθεί στημένες, με κύρια σημεία αναφοράς την εισβολή στο Ιράκ το 2003 και την συμμαχία με τους ισλαμιστές στην Λιβύη το 2011.. Και πάλι άρχισαν τα σενάρια με φανταχτερά πρωτοσέλιδα, με ατεκμηρίωτες δηλώσεις, και θεάματα στον ΟΗΕ..

Καταγράφοντας τα ψέματα: Το «Χαλέπι», που έγινε «ανατολικό Χαλέπι», που τελικά ήταν μόνο ένα μέρος του συνόλου, και που τελικά ήταν μερικές δεκάδες χιλιάδες σε πληθυσμό εκατομμυρίων..
Η εικόνα της προπαγάνδας φαινόταν και από τους αριθμούς και τον γεωγραφικό προσδιορισμό της περιοχής που υποτίθεται έλεγχαν οι αντάρτες. Ενώ τα προηγούμενα χρόνια τα δυτικά ΜΜΕ μιλούσαν λες και οι ισλαμιστές αντάρτες έλεγχαν το Χαλέπι, καθώς οι κυβερνητικές δυνάμεις άρχισαν τη διαδικασία περικύκλωσης, και άρα το σκηνικό ήταν πια σαφές, άρχισε να αλλάζει η εικόνα – τώρα, χρησιμοποιώντας και τους αντιπροσώπους του ΟΗΕ που φάνηκαν επίσης να προσφέρουν εξυπηρέτηση στους ισλαμιστές, άρχισαν να μιλούν για 250,000 εγκλωβισμένους στο ανατολικό Χαλέπι, ή το μισό Χαλέπι.. Κάπως όμως αναγκαστικά άρχισε να αναφέρεται και  ο σύνολος αριθμός των κατοίκων [άνω των 2 εκατομμυρίων] τότε ήταν εμφανές ότι αυτό που προπαγανδιζόταν σαν το «Χαλέπι», δηλαδή οι περιοχές που έλεγχαν οι ισλαμιστές αντάρτες ήταν το ένα όγδοο..


Αλλά καθώς ο συριακός στρατός προσχωρούσε και άρχισαν οι εκκενώσεις περιοχών ο συνολικός αριθμός άρχισε να αποκαλύπτεται ότι ήταν πολύ πιο μικρός.. μερικές δεκάδες χιλιάδες.. Αλλά ακόμα και στο θέμα της εκκένωσης η αντίφαση ήταν προφανής.. Το καλοκαίρι όταν η συριακή κυβέρνηση πρότεινε εκκένωση και έστειλε λεωφορεία για να παραλάβουν τους αμάχους, τα δυτικά ΜΜΕ απολάμβαναν να αναφέρουν ότι δεν υπήρχαν άτομα να επιβιβαστούν.. Μετέδιδαν, βέβαια, ότι στην Μοσούλη [στην οποία έκαναν επίθεση ιρακινά στρατεύματα, αλλά με δυτική βοήθεια] οι ισλαμιστές πυροβολούσαν όσους αμάχους προσπαθούσαν να φύγουν.. Τα ίδια μετέδιδαν και τα συριακά και ρωσικά ΜΜΕ για το Χαλέπι.. Αλλά τα δυτικά ΜΜΕ δεν έβλεπαν τίποτα.. Όταν, όμως, τον Δεκέμβριο κατέρρευσε το μέτωπο των ισλαμιστών, τότε φώναζαν γιατί δεν επιτρεπόταν η εκκένωση..

Κατασκευάζοντας «ανθρωπιστικές κρίσεις»: όταν οι δυτικοί που οδύρονται για τα θύματα των ισλαμιστών στις περιοχές τους, στην Ευρώπη ή στην Νέα Υόρκη, ξαφνικά ξεχνούν ότι αυτοί των οποίων προωθούν τα θεάματα, και τα στημένα σενάρια στην Συρία, είναι επίσης ισλαμιστές – και μάλιστα της Αλ Κάιντα..
Σε τέτοιες περιπτώσεις στρατιωτικής αδυναμίας οι ισλαμιστές στη Συρία κατασκευάζουν από το 2013 «ανθρωπιστικά θεάματα» - έτσι καθώς κατέρρεε το μέτωπο, ξαφνικά τα δυτικά ΜΜΕ γέμισαν με την ιστορία ότι οι δυνάμεις της κυβέρνησης «εκτέλεσαν 82 αμάχους».. Όπως παρατήρησε σκωπτικά το μπλογκ angry Arab news, που κρατά απόσταση και από τα δυο στρατόπεδα, αλλά είναι ιδιαίτερα καυστικό για την προπαγάνδα των ισλαμιστών [ιδιαίτερα την χυδαία χρήση των παιδιών στις προπαγανδιστικές εικόνες], ήταν κάπως αστείο να ισχυρίζονται ότι ενώ η  περιοχή ήταν γεμάτη ακόμα από ισλαμιστές της Αλ Νούσρα, οι κυβερνητικοί στρατιώτες θα ασχολούνταν με αμάχους – κάτι που δεν έκαναν για μήνες προηγουμένως.. Βέβαια, η αλήθεια είναι κάτι που ελέγχεται από τις πηγές. Και ψάχνοντας τις πηγές των δυτικών ΜΜΕ, δεν ήταν δύσκολο να δει κανείς ότι η πληροφορία [που διακλαδώθηκε τελικά και μέσω ΟΗΕ] είχε διοχετευθεί από τους ισλαμιστές, στους δυτικούς ανταποκριτές στον Λίβανο, οι οποίοι με την σειρά τους το έκαναν θέαμα.. Η τεκμηρίωση στο angry arab news για τα πως αυτοί οι δυτικοί ανταποκριτές στο Λίβανο, λειτουργούν ουσιαστικά σαν φερέφωνα των ισλαμιστών και στην υποστηριχτών τους στα ΜΜΕ των μοναρχιών και των εμιράτων του κόλπου είναι και εξαντλητική και σαφής. Τα δυτικά ακροατήρια απλώς βομβαρδίζονται με πληροφορίες που δεν έχουν άλλη τεκμηρίωση από το «σύμφωνα με πηγές…», ενώ για χρόνια τώρα ένα παράρτημα χρηματοδοτούμενο από το Κατάρ, το «παρατηρητήριο για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Συρία» [φυσικά όχι στο Κατάρ] εκλαμβάνονταν σαν έγκυρη πηγή..

Η περίπτωση της κατάληψης της Παλμύρα ήταν χαρακτιριστική.. Ξαφνικά, 2 εβδομάδες, τα δυτικά ΜΜΕ ανακοίνωσαν, συντονισμένα, την είσοδο των ισλαμιστών στην Παλμύρα.. όταν κατάφεραν να αιφνιδιάσουν τα κυβερνητικά στρατεύματα που ανασυντάχθηκαν έξω από την πόλη, ξαφνικά τα δυτικά ΜΜΕ άρχισαν να διοχετεύουν ειδήσεις για «επίθεση με χημικά».. Το επαναλαμβανόμενο σενάριο για εκμαίευση επέμβασης.. Το ενδιαφέρον ήταν η πηγή.. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα δυτικά ΜΜΕ η πηγή ήταν κάποιοι από γειτονικές πόλεις [ η Παλμύρα είναι στην έρημο].. Πως όμως κάποιοι μπόρεσαν να δουν πτώματα από επίθεση με χημικά, αφού η περιοχή ελέγχεται από ΙΣΙΣ; Λογικά την φήμη την διέρρεε ένα κύκλωμα που πρόσκειτο στον ΙΣΙΣ για να δημιουργήσει κλίμα ενάντια στις αεροπορικές επιθέσεις του συριακού στρατού.. Και όμως ούτε η τεκμηρίωση των πηγών ούτε η λογική ερώτηση ποιός μπορεί να διοχετεύει τέτοιες ειδήσεις, εμπόδιζαν το BBC ιδίως να λειτουργεί σαν φερέφωνο..

Όταν η βρετανική κυβέρνηση καμώνεται ότι δεν ξέρει τί κάνει η Σαουδική Αραβία.. ή πως το παρόν θυμίζει ένα όχι και τόσο ανθρωπιστικό αποικιακό παρελθόν.
Σε κάποιο στάδιο, μάλιστα, όταν άρχισε η εκκένωση περιοχών μετά τη συμφωνία Ρωσίας – Τουρκίας, το euronews άρχισε να διοχετεύει πληροφορίες και για τις μαρτυρίες των κατοίκων που ήταν εγκλωβισμένοι από τους ισλαμιστές.. To  BBC επέμενε εντυπωσιακά στη μονομέρεια και τη μονοδιάστατη πληροφόρηση.. Ίσως η διαμάχη της πρωθυπουργού με τον Τζόνσον, τον υπουργό εξωτερικών να ήταν διαφωτιστική – η Μέϊ πήγε στη Σαουδική Αραβία αναζητώντας σχέσεις και εμπορικούς συνεταίρους μετά το  brexit – ο Τζόνσον, ακολουθώντας ίσως μια δική του πολιτική ατζέντα, έριξε και κριτική στους Σαουδάραβες ανάλογη με τους ιρανούς… Η κυβέρνηση αμέσως αποστασιοποιήθηκε από τις δηλώσεις του.. Το βρετανικό κατεστημένο ήταν στρατευμένο με τους Σαουδάραβες: το BBC στο συριακό ήταν σχεδόν φερέφωνο των ΜΜΕ των μοναρχιών.. Και το άλλο βαρόμετρο της πάλαι ποτέ βρετανικής δημοσιογραφίας σαν πρότυπο, το  economist,  ήταν ανάλογο…

Η εικόνα στη Βουλή ήταν εκφραστική.. Ο Όσμπορν, ο τέως υπουργός οικονομικών, χωρίς ίχνος ντροπής, άρχισε να κατηγορεί τη βουλή, γιατί δεν αποδέχτηκε το 2013 επέμβαση στην Συρία.. Ακούγοντας τον είχε κανείς την εντύπωση μιας επιστροφής στο παρελθόν – μιλούσε λες και ήταν ακόμα η δεκαετία του 1940, όταν η βρετανική αποικιοκρατία μπορούσε να βομβαρδίζει ανενόχλητη τη Δαμασκό, ή ίσως το 1882 όταν τα βρετανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Αίγυπτο, γιατί ακούστηκε ότι έγιναν επιθέσεις ενάντια σε χριστιανούς.. Τότε, δηλαδή, που κάποιοι κυβερνούσαν τον κόσμο..

Και στις ΗΠΑ: η επανάληψη της τραγωδίας σαν κωμωδία.. η εκπρόσωπος των ΗΠΑ στον ΟΗΕ σε μια επίδειξη κωμικής ανικανότητας να θυμηθεί από ποιά θέση μιλά, όταν αναφέρεται σε εγκλήματα ενάντια σε αμάχους και ξένες επεμβάσεις.. Η μη παρέμβαση Τραμπ, ενώ αναμένονται οι κινήσεις του στην περιοχή..
Ανάλογα κωμική ήταν και η Σαμάνθα Πάουερ των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, όταν χωρίς να κατανοεί το κωμικό της στάσης της [μια εκπρόσωπος των ΗΠΑ με εμπλοκή σε τόσα εγκλήματα πολέμου σε τόσες χώρες, μια χώρα που εξόπλιζε τους ισλαμιστές, ενώ καμωνόταν ότι τους πολεμούσε] ρωτούσε τη Ρωσία «δεν έχετε αίσθημα ντροπής;».. Θύμιζε τον Πάουλ το 2003 στον ΟΗΕ να παρουσιάζει δήθεν τεκμήρια για τα χημικά του Ιράκ και να χρησιμοποιεί την επίθεση στους δίδυμους πύργους για να εκμαιεύσει την εισβολή στο Ιράκ που γέννησε τόσες τραγωδίες.. για μια σειρά από ψέματα.. Και μιλούσε για ντροπή η διάδοχος εκείνου του ψέματος…

Η εκλογή Τραμπ θα φανεί ακόμα πως θα λειτουργήσει στο διεθνές πεδίο.. Στη Μέση Ανατολή, πάντως, μέχρι τώρα, φαίνεται να έχει δημιουργηθεί μια δυναμική που επικυρώνει τις διαδικασίες που ήταν υπό διαμορφώσει ήδη – και τις οποίες ο ίδιος κατέγραψε με σαφήνεια και σχετικά γενναία μπροστά στην γενική εικόνα των αμερικανικών ΜΜΕ: ότι οι επέμβαση στο Ιράκ ήταν τραγικό λάθος, το ίδιο και στην Λιβύη, και ότι αν ο στόχος είναι ο ισλαμικός φανταμενταλισμός, τότε η αμερικανική παρέμβαση στη Συρία με τον εξοπλισμό των ισλαμιστών ήταν αλλοπρόσαλλη και αντιφατική.. Το μεγάλο ερώτημα στην περιοχή είναι, αν όντως θα επιδιωχθεί ένα είδος detente μεταξύ ΗΠΑ – Ρωσίας [το οποίο αν γίνει θα έχει καταλυτικές επιδράσεις ευρύτερα] – και ακολούθως πως θα προσεγγίσει το θέμα του Ισραήλ και των Παλαιστίνιων από την μια, αλλά και οι σχέσεις Ιράν – Σαουδικής Αραβίας.. Ο Τραμπ ταυτίστηκε προεκλογικά με την μη επέμβαση στην περιοχή, και την αναζήτηση συμφωνιών με την Μόσχα. Ταυτόχρονα, χρησιμοποίησε το Ιράν για να ανοίξει πρόσβαση με τους συντηρητικούς, και έχει όντως στελεχώσει την κυβέρνηση του με σκληροπυρηνικούς σε σχέση με το Ιράν. Όμως, έχει επίσης σαν βασικό σύμβουλο τον Φλυν του οποίου η γενική γραμμή είναι η προσέγγιση με τη Μόσχα… Στο ζήτημα του Ισραήλ αρχικά ο Τραμ ήταν ουδέτερος ουσιαστικά, αλλά προς το τέλος της εκστρατείας, και προφανώς αναζητώντας ψήφους, προσέγγισε την ισραηλιτική θέση – και διόρισε και φίλο-ισραηλινούς στην κυβέρνηση του. Αλλά το αν θα είναι όργανο του Νετανιάχου, όπως θα ήθελε το Τελ Αβίβ, είναι ανοιχτό και αμφίβολο.. Η διαμάχη του Ομπάμα με τον Νετανιάχου δεν ήταν απλώς ζήτημα ιδεολογίας, αλλά και συμφερόντων – θα εξυπηρετεί η Ουάσιγκτον τα συμφέροντα των ΗΠΑ ή της ισραηλιτικής δεξιάς ή ακροδεξιάς;

Η απόπειρα των ισλαμικών μοναρχιών να επιβάλουν την θέληση τους και την επιρροή τους μετά τα σκιρτήματα των κινημάτων στην Τυνησία και την Αίγυπτο, έσπασαν τελικά στη Συρία.. Ήδη τα οικονομικά τους προβλήματα τους αναγκάζουν σε αναδίπλωση.. Αλλά και η ήττα στη Συρία…









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου