8 Νοε 2016

Από την Αναθεώρηση στο Αναχωρητισμό: Δέκα Θέσεις για τη Διολίσθηση του ΚΚΕ στο Κυπριακό


Του Κ. Αμαθούσιου 



Το ΑΚΕΛ (01/11/2016) έχει τοποθετηθεί ακροθιγώς για την αναθεώρηση της θέσης του ΚΚΕ:[1] «Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ διαπράττει σοβαρό λάθος με την αντικατάσταση της διαχρονικής θέσης του Κόμματος για λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), με τη θέση για ενιαίο κράτος». Ορθά το ΑΚΕΛ θεωρεί ότι «η εγκατάλειψη της ΔΔΟ  δεν οδηγεί σε ενιαίο κράτος, αλλά στη διχοτόμηση που είναι καταστροφική για την Κύπρο.» [2] Το ΚΚΕ επανήλθε την επόμενη μέρα με σφοδρότερη επίθεση: Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Θάνος Παφίλης, σε συνέντευξη του στην ιστοσελίδα του «MEGAONE, TVONEnews»  με κατά μέτωπο επίθεση κατηγορεί το του Κύπριους κομμουνιστές για σύμπλευση με τη Δεξιά, τις ΗΠΑ και τους Βρετανούς![3]
Δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητα όλα αυτά.

 Η Εθνικιστική Διολίσθηση του ΚΚΕ και το Κυπριακό: Απάντηση

 1.   Η Κύπρος  ΔΕΝ είναι «γη του κανενός», ούτε και αποικία της Τουρκία ή της Ελλάδας  

Από πού κι ως πού όμως παρεμβαίνει με αυτό τον τρόπο το ΚΚΕ, παραγνωρίζοντας και υποτιμώντας τους Κυπρίους κομμουνιστές, την Αριστερά και τον κυπριακό λαό στο σύνολο του; Γιατί λ αυτή η ριζική αναθεώρηση, χωρίς καν να μπει στο κόπο να εξηγήσει και να δικαιολογήσει το γιατί και πως μέχρι χθες υιοθετούσε τη στήριξη στη λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας; Πως αφορά το ΚΚΕ, ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα της Αριστεράς άλλης χώρας το αν θα έχουμε ομοσπονδία ή άλλη κρατική διάρθρωση στη χώρα μας; Αυτή είναι απόφαση εξ ολοκλήρου των Κυπριών και δεν μπορεί να επιβάλει το όποιο κέντρο του εξωτερικού τη μορφή του κράτους μας. Η Κύπρος έχει τη δική της ιστορία, κοινωνικούς αγώνες και έχει γεννήσει το δικό της κόμμα και κινήματα. Δίκαια θα διερωτηθεί κάποιος, μήπως οι Κύπριοι κομμουνιστές ή άλλο κόμμα στη Κύπρο θα διανοούνταν να υποδείξουν στην Ελλάδα ή στην Τουρκία, αν θα έχει ενιαίο κράτος ή ομοσπονδία; Ασφαλώς, μπορεί ο καθένας να έχει άποψη για το βέλτιστο υπό τις συνθήκες σύστημα διακυβέρνησης στη μια ή την άλλη χώρα, αλλά δεν διανοούνται να τοποθετηθούν ως είναι υποκατάστατο της νέας Κομιντέρν κομμουνιστικής διεθνούς επί του θέματος. Κάποτε το ΚΚΕ υποστήριζε τη Βαλκανική ομοσπονδία, σήμερα αποφασίζει αν θα έχουμε ομοσπονδία ή όχι στη Κύπρο.

2.   Η όψιμη σπουδή του ΚΚΕ με το Κυπριακό οδηγεί στη διαιώνιση και εμπέδωση της διχοτόμησης

Είναι όμως ενδιαφέρουσα η σπουδή που όψιμα επιδεικνύει η ηγεσία του ΚΚΕ στην ανάδειξη του διαχρονικού ρόλου και των σχεδιασμών της Άγκυρας. Όλα αυτά ασφαλώς οι Κύπριοι τα έχουν ακούσει μερικές χιλιάδες φορές από τις γνωστές δυνάμεις που αντιτίθενται τη λύση Κυπριακού, οι οποίες το μόνο που πετυχαίνουν είναι τη διαιώνιση και εμπέδωση της διχοτόμησης. Ασφαλώς, κάθε δημοκρατικός πολιτικός σχηματισμός στηλιτεύει τις αντιδημοκρατικές καταστάσεις στη ίδια τη Τουρκία και τις επιβουλές της στη Κύπρο. Ωστόσο, άλλο αυτό, κι άλλο τι επιχειρεί το ΚΚΕ με την ανακοίνωση αυτή – τα δε περί αντι-ιμπεριαλισμού και ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων είναι αναξιόπιστα. Οι  κριτικές αναφορές για τον ρόλο του ελληνικού κράτους στη δημιουργία, διαιώνιση του προβλήματος και κυρίως οι ευθύνες της σήμερα εξαφανίζονται μπροστά στην επίθεση κατά του Τουρκικού ιμπεριαλιστικού εγχειρήματος. Η Κύπρος είναι απλώς «μήλο της έριδος» ανάμεσα στις «μητέρες πατρίδες»; Αυτά τα ιδεολογήματα καμία σχέση δεν έχουν με τον κομμουνισμό και την Αριστερά.  

3.   Τα περί «διεθνιστικής αλληλεγγύης στην εργατική τάξη» είναι κενά περιεχομένου

Οι αναφορές της ηγεσίας του ΚΚΕ περί «διεθνιστικής αλληλεγγύης στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα της Κύπρου»  είναι κενά περιεχομένου, εφόσον δε σέβεται καν το δικαίωμα να αποφασίσουν οι κύπριοι τη δομή του κράτους. Δεν «καθαρίζει» το ΚΚΕ με μια απλή καταδίκη του εθνικισμού-σοβινισμού με την δήλωση ότι το ΚΚΕ «συγκρούεται με τον αστικό εθνικισμό, που εκφράζει τα συμφέροντα και μόνο της αστικής τάξης» και φραστικές καταδίκες της «εθνικιστικής και σοβινιστικής αντιπαράθεσης και το μίσους». Καθόλου δεν αρκούν οι χιλιοειπωμένες κριτικές στους «σχεδιασμούς των αστικών τάξεων των Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου». Απαιτείται πράξη και όχι λόγια. Και η πολιτική του πράξη του αυτή δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να χύνει νερό στο μύλο του εθνικισμού-σοβινισμού. Είναι τόσο εκτός πραγματικότητας είναι η θέση του ΚΚΕ σήμερα στο Κυπριακό που έχει αρνηθεί υπογράψει τη κοινή διακήρυξη των 47 κομμουνιστικών και εργατικών κόμματα που υποστηρίζουν τον αγώνα των Κυπριών για επανένωση![4] 

4.   Πρώτη ευθύνη των Ελλήνων κομμουνιστών να τα βάλουν με το δικό τους ιμπεριαλισμό και εθνικισμό στο  Κυπριακό κι όχι των άλλων

Η δε σημερινή οικονομική και πολιτική κατρακύλα της Ελλάδας που της στερεί τα όποια ερείσματα να ηγεμονεύει στη Κύπρο δεν την εξιλεώνει τις βαρύτατες ευθύνες στη καταστροφή του 1974, αλλά και πριν με υπόθαλψη της Ένωσης και την υπονόμευσης της ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πριν το 1974 οι δημοκρατικά εκλεγμένες Ελληνικές κυβερνήσεις συμπεριφέρονταν στη Κύπρο λίγο-πολύ ως αμπελοχώραφο τους, ή ως «δεύτερο ελληνικό κράτος» που πατρόναραν. Δεν ξεμπερδεύει το ΚΚΕ με ένα χαρακτηρισμό ότι ήταν «αστικές κυβερνήσεις». Υπενθυμίζουμε ότι ο Πρόεδρος Μακάριος κατήγγειλε στον ΟΗΕ το πραξικόπημα, ως «εισβολή της χούντας στη Κύπρο». Μόνο τότε η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία που ήθελε και εισέβαλε και διαμέλισε τη χώρα. 

5.   Ο εθνικισμός «κι αν βάφεται κόκκινος», παραμένει εθνικισμός και είναι ξένος προς τον κομμουνισμό

Το βασικό επιχείρημα του ΚΚΕ είναι ότι η Ελλάδα απλώς έχει «παραχωρήσει αμερικανοΝΑΤΟικές και βρετανικές στρατιωτικές βάσεις» για «ιμπεριαλιστικές πολεμικές επιχειρήσεις». Αυτή είναι η κριτική του ΚΚΕ; Μόνο ο ιμπεριαλισμός και εθνικισμός των άλλων είναι πρόβλημα;  Τι έγινε η λενινιστική προσέγγιση εδώ; Ξέχασαν ότι ο Λένιν υπήρξε σφοδρός πολέμιος του εθνικισμού. Το δικαίωμα για εθνική ανεξαρτησία σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ερμηνεύεται σαν καιροσκοπική τακτική, αλλά ως αναπόσπαστο μέρος της δημοκρατικής επανάστασης που θ’ ανοίξει τον δρόμο για τον σοσιαλισμό. Η απάντησή του Λένιν στον Ζινόβιεφ στο Μπακού, ισχύει καις τη περίπτωση του ΚΚΕ: Όταν ο Ζινόβιεφ θέλησε να εκμεταλλευθεί το εθνικιστικό-θρησκευτικό κλίμα, προβάλλοντας το σύνθημα «ιερός πόλεμος κατά του ιμπεριαλισμού», εξ ου και η προειδοποίηση του Λένιν: «Μην βάφετε τον εθνικισμό κόκκινο και να τον πουλάτε σαν σοσιαλισμό». Ας θυμηθεί το ΚΚΕ ότι ο ρόλος του ιμπεριαλισμού και των «υπο-ιμπεριαλισμών» της Τουρκίας και της Ελλάδας υπήρξε ιστορικά καταστροφικός για την Κύπρο. Αυτό το παραδέχτηκαν, έστω αργά και υποκριτικά, ακόμα και Αμερικανοί διπλωμάτες. Ασφαλώς σήμερα, δεν υπάρχει σοβαρός παρατηρητής που να μην κατανοεί ότι, χωρίς τη λύσης και επανένωση της χώρας, η απόπειρα της Άγκυρας είναι να εμπεδώσει τον έλεγχο των κατεχομένων προβάλλει ακάθεκτη, είτε με διαιώνιση της διχοτόμησης, είτε με προσάρτηση τους στη Τουρκία. Αυτή είναι η αγωνία των κυπρίων που αγωνίζονται για τη λύση και στα δύο πλευρές του συρματοπλέγματος, όχι μόνο των Κυπρίων κομμουνιστών, άλλα όλων των δημοκρατών στη Κύπρο και αλλά και όσων εκφράζουν την αλληλεγγύη μαζί τους. 

6.   Το ΚΚΕ που γέννησε τα ένδοξο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ εγκατέλειψε την ιστορία του και έχει απομονωθεί από τα μεγάλα κομμουνιστικά κόμματα του κόσμου

Το ΚΚΕ, ένα κόμμα που γέννησε ένα από τα σημαντικότερα εθνικο-απελευθερωτικά κινήματα στο κόσμο, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, που ενέπνευσαν παγκοσμίως, σήμερα εγκατέλειψε την ιστορία του, καταργώντας οποιαδήποτε στάδιο μετάβασης προς το σοσιαλισμό. Πρόκειται στην ουσία για αναχωρητισμό – έχει ξεφύγει πλέον από τη πραγματικότητα. Αυτός είναι δυστυχώς ο λόγος που το έχει φέρει σε κάθετη ρήξη με όλα τα μεγάλα και σημαντικά κομμουνιστικά κόμματα στην Ευρώπη και στο κόσμο, όχι μόνο στο κυπριακό, αλλά σχεδόν σε όλα τα μεγάλα ζητήματα της εποχής. 

7.   Ο αναθεωρητισμός στο εθνικό ζήτημα το ωθεί σε άλματα στο κενό: Δεν είμαστε προ της κατάληψης των χειμερινών ανακτόρων αναμένοντας το πρόσταγμα 

Απαιτείται λύση του κυπριακού και όχι αρνητική κι απορριπτική προσέγγιση, όπως αυτή που σερβίρει η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ. Η μορφή της λύσης, όσον αφορά στη κρατική διάρθρωση είναι θέμα των Κυπρίων. Πόσο μάλλον σε ένα κόμμα, όπως το ΚΚΕ, που δηλώνει προσήλωση στη Λενινιστική αρχή για αυτοδιάθεσης των λαών στην επίλυση του εθνικού ζητήματος. Τόσο πολύ όμως έχει ξεφύγει από τη πραγματικότητα που φτάνει το στο σημείο πλέον να θεωρεί ότι είναι απλώς θέμα να δοθεί το γενικό δίνει το πρόσταγμα προ της «καταλήψεως των χειμερινών ανακτόρων»: Εξ ου και το θεωρητικό άλμα στο κενό «απευθείας για σοσιαλισμό», χωρίς άλλα στάδια ή παρακαμπτήριους. Παλαιότερα κυκλοφορούσαν διάφορες τέτοιες απόψεις, κυρίως Μαοϊκής έμπνευσης  ή πρώην κομμουνιστών που ασπάστηκαν τον εθνικισμό κι άλλες περιθωριακές ομάδες αριστερών «αντιιμπεριαλιστών-εθνικιστών». 

8.   Σύμμαχος με την ακροδεξιά - από τους επίγονους του Γρίβα μέχρι τη Χρυσή Αυγή

Η ουσία του εγχειρήματος είναι ότι αποτελεί κακέκτυπο των ακροδεξιών-απορριπτικών αναθεωρητών της θέσης της για ΔΔΟ στη Κύπρο.  Ήταν εκπρόσωπος ακροδεξιού κυπριακού κόμματος μετά από συνάντηση με την ηγεσία του ΚΚΕ που ανακοίνωσε ότι θα αλλάξει θέση. Τοποθετείται μαζί με άλλα σχήματα της Δεξιάς/Ακροδεξιάς της αντι-ομοσπονδιακής συμμαχίας  από την «Αλληλεγγύη», τη «Κίνηση Πολιτών» μέχρι και το ΕΛΑΜ (παράρτημα της Χρυσής Αυγής). Το πώς ΚΚΕ αυτό-ορίζεται ως κομμουνιστικό και δηλώνει πολέμιος του εθνικισμού ταυτίζεται με τους επίγονους των Χιτών και του Γρίβα είναι απορίας άξιο.

9.   Οι τάσεις ηγεμονισμού και αναχωρητισμού σηματοδοτούν άλλους σχεδιασμούς

Τί συμβαίνει όμως σήμερα με το ΚΚΕ και προχωρά με αυτό τον αναθεωρητισμό; Ποιες οι μετατοπίσεις στο εσωτερικού του κόμματος, ή άλλες τάσεις ηγεμονισμού διακατέχουν την ηγεσία; Πάνω απ’ όλα για μας στη Κύπρο ποιοι οι σχεδιασμοί του για τη Κύπρο; Η αναθεώρηση της θέσης του ΚΚΕ στο κυπριακό δεν αποτελεί απλώς μια παρέμβαση στα εσωτερικά μια άλλης ανεξάρτητης χώρας που έχει τη δική της ιστορία και λαό, ανεξάρτητα από τους υπαρκτούς δεσμούς, αλλά σηματοδοτεί κάτι χειρότερο. Η απόφαση αυτή είναι δείγμα μιας διολίσθησης με τους πιο ακροβατικούς και επικίνδυνους ιδεολογικούς αναθεωρητισμούς προς ακόμα «σκληρότερο» εθνικιστικό προσανατολισμό και εντάσσει  σε αυτό και πιθανούς σχεδιασμούς για τη Κύπρο. Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν είχε το θάρρος να παραδεχτεί ότι αναθεωρεί τη διαχρονική συνεδριακή θέση, έστω κι αν από καιρό έχει στην πράξει ξεφύγει μέσα από παρεμβάσεις της για το κυπριακό. Πρόκειται προφανώς για συνειδητή επιλογή. Ας ξεκαθαρίσει λοιπόν το ΚΚΕ με ποιες δυνάμεις θέλει να συμμαχήσει τη Κύπρο, εκτός κι αν θέλει να δημιουργήσει στη Κύπρο δικό του κόμμα.

10.  Η αναθεώρηση στο κυπριακό καταδεικνύει τη εθνικιστική και σεκταριστική διολίσθηση του κόμματος που αναιρεί την ιστορία του ως ηγετική εθνικοαπελευθερωτική δύναμη. Δυστυχώς, η ηγετική ομάδας διακατέχεται από μεγαλοϊδεατισμό, σύνδρομα ηγεμονισμού και αναχωρητισμού οδηγούν το ΚΚΕ σε συνεχή αδιέξοδα.

Ας ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα για να ξεπεραστούν και οι όποιες αυταπάτες.  

[1] ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ, Για τις εξελίξεις στο Κυπριακό και τη Θέση του ΚΚΕ, http://www.rizospastis.gr/story.do?id=9095278
[2] Βλ. «Ανακοίνωση ΑΚΕΛ για τη θέση του ΚΚΕ στο Κυπριακό», https://www.akel.org.cy/2016/11/01/anakoinosi-gia-ti-thesi-kke-gia-kypriako/
[3] Βλ. «ΚΚΕ στο TVONEnews: Λαθεμένη, αδιέξοδη η πολιτική του ΑΚΕΛ-Οδηγεί σε μεγάλες περιπέτειες τον κυπριακό λαό», στο http://tvonenews.com.cy/kke-sto-tvonenews-lathemenh-adieksodh-h-politikh-toy-akel-odhgei-se-megales-peripeteies-ton-kypriako-lao


[4] «Δήλωση Αλληλεγγύης με το λαό της Κύπρου από κόμματα που συμμετείχαν στη 18η Διεθνή Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων», https://www.akel.org.cy/2016/11/05/dilosi-allileggyis/#.WB4Px_p96Uk  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου