20 Νοε 2016

Σύγκλιση και στο εδαφικό;


Η στήλη είναι υποχρεωμένη να αντιληφθεί από τις πληροφορίες που τρέχουν από το Μοντ Πελεράν ότι υπάρχει συνεχής πρόοδος στις δικοινοτικές συνομιλίες. Σύμφωνα μάλιστα με τον συμπαθή Κασκάνη υπάρχει περίπου συμφωνία στο εδαφικό και είναι δυνατόν αυτή η συμφωνία να περιλαμβάνει και την από κοινού σιωπηλή επί του παρόντος συμφωνία σ' ένα χάρτη. Η στήλη παραμένει ωστόσο επιφυλακτική για την συνολική εξέλιξη των συνομιλιών, ιδιαίτερα μετά την εμπειρία του 2004 η οποία έδειξε τις πραγματικές επιδιώξεις μέρους της ελληνοκυπριακής ηγεσίας και τους ελιγμούς στους οποίους κατέφυγε για να καταφέρει την ένταξη στην ΕΕ χωρίς λύση. Η ίδια η Τουρκία με την μυωπική της πολιτική κατάφερε να πείσει σημαντικό μέρος των ελληνοκυπριακών πολιτικών δυνάμεων ότι μπορούν να υπάρξουν σ' ένα ανεξάρτητο δικό τους αναγνωρισμένο κρατίδιο εσαεί, μέσα από την σιωπηλή αναγνώριση του στάτους κβο. Μια παράλληλη αντίληψη υπάρχει και στην τουρκοκυπριακή πλευρά στην οποία έχει δημιουργηθεί μια πολιτική ελίτ που κυβερνά και επωφελείται από τα διάφορα καλά της μη αναγνωρισμένης διεθνώς εξουσίας. Άλλωστε όπως τελικά αποδείχτηκε και η αναγνωρισμένη ΚΔ είναι εν πολλοίς ένα οργανωμένο τσιφλίκι διαφθοράς, μια μπανανία όπως ομολογούν και διάφοροι εκπρόσωποι της.
Τι κάνει λοιπόν τον Αναστασιάδη να τρέχει;
Υπάρχει κάτι πιο πιεστικό από το 2004; Ποιες πιέσεις τείνουν να μεταβάλουν το στάτους Κβο το οποίο όπως ήδη αναφέραμε έχει δημιουργήσει τις δικές του ελίτ συμφερόντων αλλά και ευρύτερα συμφέροντα αντικρουόμενα μέσα στον κόσμο; Λέει για παράδειγμα ένας Λυσιώτης ότι προτιμά να μείνει στην Λάρνακα κοντά στην θάλασσα παρά να πάει στη Λύση (με τη λύση). Μπορούμε να κάνουμε μερικές υποθέσεις: (όπως έχουμε υποστηρίξει και τεκμηριώσει πολλές φορές στην στήλη αυτό που έκανε τον Τάσσο να τρέχει το 2004 ήταν η ένταξη στην ΕΕ κι' όχι η λύση).
1) Η εκμετάλλευση του υπόγειου πλούτου της κυπριακής ΑΟΖ. Φαίνεται ότι το Ισραήλ στρέφεται προς την Τουρκία για την εξαγωγή τού δικού του γκαζιού. Φαίνεται ότι ο αγωγός μέσω Κύπρου Ελλάδας δεν συμφέρει οικονομικά τις εταιρείες που ασχολούνται με το θέμα.
2) Η Ευρώπη, στην οποία θεωρητικά έχουν ενταχθεί και τα κατεχόμενα, πιέζει προς την κατεύθυνση της λύσης κύρια μέσω της πολιτικής της στην μη άσκηση πίεσης προς την Τουρκία για να αναγνωρίσει την ΚΔ. Ουσιαστικά η ΕΕ δεν ξεχνά πως είχε δεχτεί την Κύπρο ως μέλος της, με προϋπόθεση την λύση του Κυπριακού. Ακριβώς διότι δεν ήθελε να διαχειριστεί ένα ανοικτό ζήτημα με την Τουρκία.
3) Η χειροτέρευση των ευρωτουρκικών σχέσεων στο προσφυγικό, το κουρδικό και τα δημοκρατικά δικαιώματα, επιβάλλουν μια επιτάχυνση στο Κυπριακό πριν τα πράγματα γίνουν ακόμα πιο άσχημα σε ότι αφορά την δυνατότητα θετικής παρέμβασης από την ΕΕ. Είναι ερώτημα κρίσιμο. Η πολιτική Ερντογάν δεν άλλαξε από το 2004 (που ήταν θετική με βούλα του Τάσσου);
4) Η διολίσθηση της Τουρκίας προς τον ισλαμικό αυταρχισμό θα τείνει να εξαχθεί στα κατεχόμενα και με άλυτο το Κυπριακό η γραμμή αντιπαράθεσης θα είναι λιγότερο σταθερή απ' ότι φαίνεται τώρα. (Οι αλυτρωτικές δηλώσεις της καρδιάς του κ Ερντογάν είναι ενδεικτικές του νέου εσωτερικού περιβάλλοντος στην Τουρκία).
5) Οι ΗΠΑ που έβαλαν κύρια τη ράχη τους ενδεχομένως με τον Ισραήλ για να κατορθώσει η Δημοκρατία να αρχίσει να κάνει γεωτρήσεις στην ΑΟΖ, δεν το έκαναν και δεν θα συνεχίσουν να το κάνουν ανεξάρτητα από την πολιτική που επιλέγουν οι κυπριακές κυβερνήσεις.
6) Η κυπριακή ΑΟΖ δεν μπορεί να είναι θέμα μονόπλευρης απόφασης της ΚΔ, όπως καμώνεται ο Νικόλας από τη Βουλή, ερήμην τον γειτόνων της. Όπου υπάρχουν συμφωνίες καλώς. Η Δυτική ΑΟΖ όμως είτε πρέπει να συμφωνηθεί με την Τουρκία, είτε εάν και εφόσον η χώρα αυτή υπογράψει το δίκαιο της θάλασσας να γίνει προσφυγή στο δικαστήριο. Σε περίπτωση μη συμφωνίας το πιο πιθανόν είναι να κυριαρχήσει ο πιο ισχυρός στόλος. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ δεν έχουν δείξει μέχρι στιγμής να θέλουν να εμπλακούν σ' αυτό το θέμα. ( Όπως δήλωσε με πολλή αγωνία ως συνήθως ο Νικόλας «η Τουρκία διεκδικεί το 45% της ΑΟΖ μας). Δηλαδή της ΑΟΖ που σχεδίασε μονόπλευρα η Δημοκρατία και μάλιστα στη βάση της διχοτομημένης Κύπρου. Στην νότια της θάλασσα δηλαδή.
Επειδή όμως εκτός από την λύση ή την μη λύση στο πίσω μέρος του κεφαλιού των συνομιλητών είναι πάντα η« επίρριψη ευθυνών», η οποία σε περίπτωση αδιεξόδου προσμετράται σε κέρδη και ζημιές, όπως το 2004, θα πρέπει με ενδιαφέρον να περιμένουμε τα άλλα εκρεμούντα θέματα.
Το δικοινοτικό κίνημα υψώνει κεφάλι
Το κλίμα αισιοδοξίας που εκπέμπουν οι συνομιλίες εξαπλώνεται πλέον και στις δύο κοινότητες. Η εκδήλωση της Πλατφόρμας των Τουρκοκυπρίων για ειρήνη και λύση της περασμένης Παρασκευής σηματοδοτεί την εκκίνηση ενός νέου κύκλου κινητοποιήσεων στην τουρκοκυπριακή πλευρά. Η μαζική παρουσία της νεολαίας ήταν εντυπωσιακή όπως και το συνολικό μέγεθος της πορείας. Οι οργανωτές περιμένουν πολύ μαζικότερες κινητοποιήσεις, ιδίως αν βγει άσπρος καπνός από το Πελεράν.
Αυτή τη φορά όμως έχουμε για σήμερα το κάλεσμα για μαζική παρουσία στη δικοινοτική σύναξη στο γήπεδο της Τσεττίν Καγιά από την ΠΕΟ και το ΑΚΕΛ καθώς και από ένα σύνολο 120 ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών οργανώσεων. Η ανάληψη ευθύνης από την ελληνοκυπριακή Αριστερά μπορεί να λειτουργήσει ως ο πυροκροτητής ενός επίμονου λαϊκού κινήματος. Αυτό ακριβώς το κίνημα είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να εμπεδωθεί ο κοινός αγώνας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Είναι ένα χρέος προς το τουρκοκυπριακό κίνημα της επαναπροσέγγισης που είχε κουβαλήσει σχεδόν μόνο του την σκυτάλη της ελπίδας τις τελευταίες δεκαετίες.
Σημαντική θα πρέπει να θεωρηθεί η συνεισφορά διαφόρων ομάδων στο διαδίκτυο στο θέμα του αγώνα για την ομοσπονδιακή συνύπαρξη των κοινοτήτων σ' ένα επίπεδο πολύ διαφορετικό από εκείνο της λογικής του συμβιβασμού των ελίτ που κυβερνούν. Μέσα από την οπτική του ριζοσπαστικού αριστερού χώρου η ομοσπονδία δεν είναι μια στενάχωρη υποχρέωση συμβιβασμού δύο αρχουσών τάξεων που δεν μπόρεσαν να εξαφανίσουν η μια την άλλη αλλά μια ορθή συνταγή συνύπαρξης δύο εθνοτήτων που δεν κατάφεραν μέχρι στιγμής να έχουν κοινό όραμα για την πατρίδα τους. Είναι μια επιλογή την οποία θα πρέπει να πάρει στους ώμους της η Αριστερά των κοινοτήτων, να πάρουν την ευθύνη πάνω τους οι απλοί πολίτες οι οποίοι δεν έχουν να μοιράσουν μεταξύ τους τίποτε άλλο παρά την αλληλεγγύη τους και την συνεργασία τους για να κτίσουν μια ανθρώπινη σοσιαλιστική χώρα. Η Λευκωσία γέμισε με μια σειρά ευφάνταστα αυτοκόλλητα που δηλώνουν την στήριξη προς την ομοσπονδία και την δικοινοτική αντίληψη της από την Αριστερή Κίνηση Θέλουμεν Ομοσπονδία».

Οι υποστηριχτές της διευθέτησης του Κυπριακού μειώνουν συνήθως τις δυσκολίες που μπορεί να προκύψουν ενώ βέβαια οι απορριπτικοί κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Ένα διασκεδαστικό κομμάτι της υπόθεσης Κυπριακό είναι η σύγκριση των δηλώσεων και της σκέψης των άσπονδων ομοαίματων πολιτικών δυνάμεων. Για παράδειγμα του ΔΗΚΟ των Ελληνοκυπρίων και του ΔΗΚΟ των Τουρκοκυπρίων. Φανταστείτε τους πρίγκιπες Νικόλα Παπαδόπουλο και Σερντάρ Ντενκτάς στην ίδια Βουλή να μιλά ο ένας μετά τον άλλο. Ή την Θεοχάρους να αυτοπυρπολείται με τον Έρογλου. Σε περίπτωση λύσης θα φανεί η απουσία οργανωμένης παρουσίας τουρκοκυπριακού φασιστικού κόμματος στη Βουλή. Μπορεί να είναι τραγικό να υπάρχουν και γκρίζοι λύκοι στην Βουλή όπου ήδη υπάρχει το τραγικό Ελάμ. Θα ήταν και κωμικό να κάνουν πολιτικές αναλύσεις για τον τουρκισμό και τον ελληνισμό στη Βουλή.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου