23 Οκτ 2016

Το κυπριακό τραπεζιτικό σύστημα: από τα σκάνδαλα της περιόδου που οι τράπεζες καθόριζαν τις αποφάσεις στην περίοδο που η δεξιά μετατρέπει τις τράπεζες σε κωμικό σκηνικό διαπλοκής με διορισμούς ημέτερων [η υπενθύμιση του σκανδάλου της Uniastrum και ο τρόμος για τις έρευνες του Γενικού Ελεγκτή για τους διορισμούς ημέτερων του Χάρη στον Τραπεζιτικό τομέα]

Από την ανακοίνωση της καταδίκης στελεχών της Τράπεζας Κύπρου


Από τις αποκαλύψεις των πρακτικών της έγκρισης της συγχώνευσης Εγνατίας - Λαϊκής τον Μάρτιο του 2011

Αυτή την εβδομάδα είχαμε μια σειρά από υπενθυμίσεις για τη βασική αιτία της οικονομικής κρίσης – αλλά και για το πώς οι τράπεζες μετατρέπονται σε όργανα χειραγώγησης. Το Ανώτατο απέρριψε τις εντάσεις των κατηγορούμενων στη δίκη της Τράπεζας Κύπρου – δείχνοντας ότι η δυνατότητα του Π. Πολυβίου να την βγάζει καθαρή για τους πελάτες του με διαδικαστικά κόλπα έχει όρια – ή ότι άλλαξε κάπως το σκηνικό. Ταυτόχρονα, ο θεσμός που ξεκίνησε μόνος του αρχικά της διερεύνηση των τραπεζιτικών σκανδάλων, η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς υπό την κυρία Καλογήρου, δημοσιοποίησε την απόφαση της για ποινές ενάντια σε στελέχη της Τράπεζας Κύπρου για την υπόθεση της Uniastrum. Και το μέσο αυτών των διαδικασιών πλανιέται το ζήτημα της διερεύνησης των διορισμών από τον Χ. Γεωργιάδη στο Συνεργατισμό. Η καταγγελία του κ. Οδυσσέα Μιχαηλίδη ότι παρακολουθείται το τηλέφωνο του ήταν η μέχρι τώρα κορυφή του παγόβουνου – είχε προηγηθεί οι προσπάθειες του Αβέρωφ να εμποδίσει νομικά την διερεύνηση, και ακολούθως οι επιθέσεις του Πολίτη, οι οποίες εκφράζουν, όπως δείχνει και η πρόσφατη ιστορία, την προσπάθεια μετατόπισης ζητημάτων, και κατηγοριών ενάντια σε όσους διερευνούν θέματα που θέλει να συγκαλύψει η εφημερίδα του κ. Παπαδόπουλου.. Και γύρω γύρω πλανιούνται οι εικόνες από το παρελθόν – η προσπάθεια να προχωρήσει η δίκη του Βγενόπουλου, και του Χριστοδούλου για ότι έγινε [άμεσα ή έμμεσα στην Λαϊκή]…

Η υπόθεση της Uniastrum – ένα υπόδειγμα του πως ο τραπεζιτικός τομέας καθόριζε κάποτε πολιτική και ενάντια στην κυβέρνηση και με έλεγχο της Κεντρικής Τράπεζας
Η αγορά της Uniastrum  από την Τράπεζα Κύπρου το 2008, ακριβώς δηλαδή όταν ξεκινούσε η παγκόσμια κρίση, ήταν ένα σκάνδαλο το οποίο δημοσιοποιήθηκε πρώτα από τον Χ. Σταυράκη στο βιβλίο του «Πολιτική στην Οικονομία και Οικονομία στην Πολιτική». Σύμφωνα με την μαρτυρία του [και επικαλείται και την μαρτυρία του κ. Πατσαλίδη του υπουργείου οικονομικών, ο οποίος ήταν παρόν κατά τη συζήτηση] είχε προσπαθήσει να πείσει τον κ. Ορφανίδη, τότε διοικητή της Κεντρικής, να μην εγκρίνει την αγορά της Uniastrum, αφού η τιμή της ήταν πιο χαμηλή [από ότι πρόσφερε η Τράπεζα Κύπρου] και ιδιαίτερα αφού μειωνόταν  με την υπό εξέλιξη οικονομική κρίση. Ήταν σαφή τα γεγονότα. Και η ζημιά, όπως ήξερε ο Σταυράκης σαν πρώην τραπεζίτης, θα περνούσε και στο δημόσιο, αν διογκωνόταν. Αλλά ο Ορφανίδης ήταν ..βράχος. Αρνήθηκε να παρέμβει, αν και είχε σαφώς τη δυνατότητα και του υποδείχθηκε. Θα μπορούσε, βέβαια, να πει κάποιος ότι το λάθος του Ορφανίδη ήταν ιδεολογικό. Η ταύτιση του με τον  νεοφιλελευθερισμό [σε μια σχεδόν οιδιπόδεια διαμάχη με την μνήμη του πατέρα του] τον οδηγούσε στην πρακτική της μη επέμβασης. Όμως, η τελική ζημία ήταν σχεδόν μισό δισεκατομμύριο, όπως φάνηκε, όταν τελικά πωλήθηκε πρόσφατα η τράπεζα. Έστω θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ο Ορφανίδης λόγω.. πιστεύω. Όμως, από το 2012 άρχισαν να κυκλοφορούν και πληροφοριες για τις μίζες που δόθηκαν – σε μια καταγγελία του τέως ηγέτη του ΔΗΚΟ, του Μ. Κάρογιαν οι μίζες προσδιορίζονταν σε 50 εκατομμύρια. Και ανάλογες υποψίες έκφρασε και η έκθεση της Άλβαρεζ και Μάρσαλ. Όμως, εκείνες οι καταγγελίες ανκαι αναφέρθηκαν μερικώς, θάφτηκαν – ο μεν κύριος Κάρογιαν αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία από πολλά ΜΜΕ [μια απλή σύγκριση με το πως υιοθετήθηκαν όλες οι ανοησίες και οι παραπλανήσεις του κ. Μιλτή πρόσφατα είναι εκφραστική της μεροληψίας και προκατάληψης των ΜΜΕ], ενώ η έκθεση Άλβαρεζ και Μάρσαλ δαιμονοποιήθηκε – χωρίς ούτε ένα τεκμήριο ότι υπήρχε κάτι λάθος.
Και το μέσο αυτών των διαδικασιών πλανιέται το ζήτημα της διερεύνησης των διορισμών από τον Χ. Γεωργιάδη στο Συνεργατισμό. Η καταγγελία του κ. Οδυσσέα Μιχαηλίδη ότι παρακολουθείται το τηλέφωνο του ήταν η μέχρι τώρα κορυφή του παγόβουνου – είχε προηγηθεί οι προσπάθειες του Αβέρωφ να εμποδίσει νομικά την διερεύνηση, και ακολούθως οι επιθέσεις του Πολίτη, οι οποίες εκφράζουν, όπως δείχνει και η πρόσφατη ιστορία, την προσπάθεια μετατόπισης ζητημάτων, και κατηγοριών ενάντια σε όσους διερευνούν θέματα που θέλει να συγκαλύψει η εφημερίδα…

Αντίθετα, η όλη προσπάθεια φαινόταν να γίνεται.. με σαφή στόχο τη λογοκρισία της έρευνας. Και όταν ανακοινώθηκε πριν λίγο καιρό ότι ένας από τους τεκμηριωμένα ύποπτους για συγκάλυψη στην υπόθεση της αγορά των ελληνικών ομόλογων το 2009-10, ο κ. Πατσαλίδης [της Τράπεζας Κύπρου] πήρε και αναβάθμιση, ήταν δύσκολο πια να μην δει κανείς ότι η επίθεση ενάντια στην έρευνα ήταν και ένας μηχανισμός άμυνας του κατεστημένου. Άλλωστε τα πρωτοσέλιδα εφημερίδων, όπως ο Πολίτης ήταν και είναι σαφή τεκμήρια για αυτές τις προσπάθειες λογοκρισίας ακόμα και των δημόσιων συζητήσεων για τα σκάνδαλα των τραπεζών – τον Σεπτέμβριο του 2012 λ.χ. ο Πολίτης ζητούσε ανοικτά λογοκρισία και των συζητήσεων. Πιο πρόσφατα επανήλθε το θέμα των μιζών για την Uniastrum – με παραπομπή έμμεσα στον πρωί επικεφαλής του Τμήματος Φορολογίας.

Τελικά τώρα έχουμε και μια επίσημη θεσμική απόφαση από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ότι όχι μόνο έγινε μια εξόφθαλμα κακή αγορά σε λάθος χρόνο [που στοίχισε γύρω στα 500 εκατομμύρια] αλλά και κατά την διάρκεια της περιόδου που η ρωσική τράπεζα ανήκε στην Τράπεζα Κύπρου, οι ιθύνοντες απέκρυψαν ζημιές ύψους 120 εκατομμυρίων – εξαπατώντας το κοινό. Το να αγοράζεις μια προβληματική τράπεζα με πολύ μεγαλύτερη τιμή από την αξία της, και ακολούθως να συγκαλύπτεις τις ζημιές της, ενώ υπάρχουν ύποπτες διακινήσεις κεφαλαίων που παραπέμπουν σε μίζες, είναι ίσως εκφραστικό της δύναμης που είχαν τότε οι ανώτεροι τραπεζίτες, οι οποίοι δικάζονται σήμερα. Η βασική σχέση εκείνη την εποχή, όμως, ήταν ότι οι διαχειριστές των κεφαλαίων, υπέβαλαν σε πολιτικούς και αξιωματούχους τί να κάνουν. Η μόνη δικαιολογία του Ορφανίδη είναι ότι.. δεν κατάλαβε όπως ο Χάρης. Αλλά είναι αδύνατον να μην κατανοούσε ότι ανάμεσα στην έκκληση της κυβέρνησης [μέσω Σταυράκη και Πατσαλίδη] και το τί ήθελαν οι τραπεζίτες, επέλεξε τους δεύτερους..

Η μαρτυρία του Χ. Σταυράκη το 2012 για την Uniastrum, σελ. 188


Το σκάνδαλο της Εγνατίας ως συμπληρωματικό τεκμήριο της εξάρτησης των αξιωματούχων του δημόσιου από τις τράπεζες και τα συμφέροντα τους
Σε τελική ανάλυση, οι ζημιές της Uniastrum  ήταν ειρωνικά κοντά στο πόσο που ζήτησε η τράπεζα Κύπρου στα τέλη Ιουνίου 2012 για να καλύψει τα κενά της μπροστά στην ολοκλήρωση της περιόδου ανακεφαλαιοποίησης – και εκείνη η κίνηση της τελευταίας στιγμής οδήγησε την χώρα στο μνημόνιο. Όμως, οι ζημιές ήταν ευρύτερες, όπως φάνηκε μετά, αλλα και το μεγαλύτερο πόσο το ζήτησε η Λαϊκή – 1.8 δις, σχεδόν το ένα όγδοο του ΑΕΠ της Κύπρου. Οι ζημιές της Λαϊκής σαφώς συνδέονται με την ανάληψη της τράπεζας από τον κ. Βγενόπουλο και τον κύκλο του [αν και η εναλλακτική πιθανότητα η HSBC φάνηκε να εμπλέκεται επίσης σε ύποπτες διαδικασίες διεθνώς – οπότε οι συστημικές αιτίες αφορούσαν ευρύτερα το χρηματιστικό τομέα και τη διόγκωση του μέσα από το ..ξένο κεφαλαίο, για να μην πούμε ξέπλυμα]. Και εδώ όμως υπήρξε μια σαφής ανάλογη περίπτωση με τραγικά αποτελέσματα. Το 2011 ήρθε ενώπιον της Κεντρικής [όπως έγινε και το 2008 με την Uniastrum] το ζήτημα της μετατροπής της Εγνατίας σε παράρτημα της Λαϊκής. Και πάλι υπήρξαν σαφεις προειδοποιήσεις – η αναλογία δανείων και καταθέσεων στην Λαϊκή είχε ανατροπή με διόγκωση των δανείων. Ταυτόχρονα, υπήρχε και έκθεση από έρευνα της κυπριακής Κεντρικής Τράπεζας και της ελληνικής αντίστοιχης που έδειχναν προβλήματα στην Εγνατίας [η οποία ήταν η τράπεζα που χρησιμοποιούσε ο Βγενόπουλος στην Ελλάδα]. Και ακόμα πιο κραυγαλέα, η Ελλάδα βρισκόταν σε κρίση από το 2009 και άρα υπήρχε σαφής κίνδυνος τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια της Εγνατίας να μεταφερθούν στην κυπριακή τράπεζα – και το κυπριακό δημόσιο. Ο Ορφανίδης ενέκρινε και πάλι την μετατροπή – και το θέμα παρέμεινε λογοκρινόμενο [οι εφημερίδες δεν ανάφεραν τίποτα, μέχρι την αποκάλυψη του [και το ότι φόρτωσε στην Κύπρο –Λαϊκή και δημόσιο- 4 δις ζημιές] από την Καθημερινή το 2012.

Γιατί το έκανε ο Ορφανίδης τότε; στις 26/9 δημοσιεύτηκε στη Χαραυγή και αναφορά σε πρακτικά της Κεντρικής Τράπεζας όπου συζητήθηκε το θέμα. Ο Ορφανίδης όχι μόνο ήξερε, αλλά και του ζητήθηκε να εξηγήσει την στάση του και να κοινοποιηθούν στο Συμβούλιο τα στοιχεία για την Εγνατίας. Ο Ορφανίδης αρνήθηκε με την δικαιολογία ότι τα «στοιχεία είναι ευαίσθητα». Λογόκρινε, δηλαδή, τα στοιχεία που ο ίδιος ήξερε – και που σαφώς συνηγορούσαν στην επανεξέταση, αντί στην έγκριση της «συγχώνευσης». Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Ορφανίδης εμφανιζόταν σαν σε διαμάχη με τον Βγενόπουλο, τo 2009 και μετά την δημόσια αποκάλυψη των προβλημάτων των τραπεζών. Γιατί, λοιπόν, ενέκρινε το θέμα; Και μάλιστα σε εκείνη την συνεδρια έγινε και αναφορά στην ανάγκη ΕΛΑ για την Λαϊκή. Είχε πρόβλημα η Λαϊκή και θα φορτωνόταν και άλλο; Η απάντηση εδώ μάλλον έχει να κάνει με την σχέση του Ορφανίδη με πολιτικούς, όπως ο Αβέρωφ Νεοφύτου [ο οποίος εμφανιζόταν σαν απολογητής των τραπεζών – και εκφραστής τους, όπως φάνηκε και το με μνημειώδες κείμενο του 2010, όπου κατηγορούσε την τότε κυβέρνηση ότι δεν είχε στοργή για τις ..τράπεζες] και ο Νικόλας Παπαδόπουλος [το δικηγορικό γραφείο Παπαδόπουλου εκπροσωπούσε την Λαϊκή – και η οικογένεια είχε ευρύτερα συμφέροντα εκεί]. Η έγκριση της Εγνατίας με όλα τα ενάντια δεδομένα μόνο σαν εξυπηρέτηση μπορεί να κατανοηθεί. Και σε αυτήν την περίπτωση, όπως και στην συγκάλυψη της Uniastrum, φαίνεται ότι οι τραπεζίτες καθόριζαν το παιχνίδι. Και μπορεί να φωνάζουν σήμερα μερικοί ενάντια στον Βγενόπουλο αλλά τότε, την κρίσιμη περίοδο, ουσιαστικά τον βοηθούσαν. Θα έγκρινε ο Ορφανίδης την συγχώνευση και θα λογόκρινε τα προβληματικά στοιχεία αν οι δυο πολιτικοί που τον προωθούσαν, επενέβαιναν και ζητούσαν να μην γίνει; Προφανώς όχι.. Υπάκουσαν στις ανάγκες του Βγενόπουλου ο οποίος παρουσίαζε τις δικές του κινήσεις σαν κινήσεις για την.. Λαϊκή. Έτσι έκανε και το 2009 και τα ΜΜΕ τον υποδέχτηκαν με διθυράμβους. Και μετά κάνουν ότι δεν θυμούνται..

Το να αγοράζεις μια προβληματική τράπεζα με πολύ μεγαλύτερη τιμή από την αξία της, και ακολούθως να συγκαλύπτεις τις ζημιές της, ενώ υπάρχουν ύποπτες διακινήσεις κεφαλαίων που παραπέμπουν σε μίζες, είναι ίσως εκφραστικό της δύναμης που είχαν τότε οι ανώτεροι τραπεζίτες, οι οποίοι δικάζονται σήμερα. Η βασική σχέση εκείνη την εποχή, όμως, ήταν ότι οι διαχειριστές των κεφαλαίων, υπέβαλαν σε πολιτικούς και αξιωματούχους τί να κάνουν…

Το ρουσφετολογικό spree του Χάρη Γεωργιάδη – από την Ελληνική Τράπεζα στον Συνεργατισμό
Η κυβέρνηση Αναστασιάδη η οποία εκλεγηκε στις αρχές του 2013 ανέλαβε την διαχείριση των κεφαλαίων του δανείου της τρόικα για τις τράπεζες. Θα μπορούσε, αν ήταν άλλη κυβέρνηση, να χρησιμοποιήσει την ευκαιρία για βάλει μια τάξη σε ένα τομέα που μύριζε από μακριά μαζικό ξέπλυμα μέσα από τις ροές ξένων κεφαλαίων [όπως φαίνεται ξεκάθαρα πια και από τα Panama Papers]. Αντίθετα, προσπαθησε αρχικά με την απόπειρα καθολικού κουρέματος να φορτώσει στην κοινωνία όλο το κόστος των τραπεζών, και μετά την αποτυχία της, αναλώθηκε στο στήσει ένα δίκτυο διαπλοκής. Αρχικά, εξαπολύθηκε επίθεση ενάντια στο διοικητή της Κεντρικής, τον κ. Δημητριάδη, γιατί επέμενε στο έλεγχο των διορισμό των ΔΣ τραπεζών, ώστε να μην υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων. Τα ΜΜΕ, με πρωτοστάτη τον Φιλελεύθερο και το Συγκρότημα ΔΙΑΣ, τον Σεπτέμβριο του 2013, τον δαιμονοποίησαν γιατί τόλμησε να θέσει τέτοιο ζήτημα. Και τα ΜΜΕ σιώπησαν πειθήνια, όταν έγινε η σκανδαλώδης αλλαγή στο Συμβούλιο της Κεντρικής με παράτυπους διορισμούς συμβουλών [σύμφωνα με την γνωμάτευση του κ. Μαρκίδη] αλλά και την ξεδιάντροπη μετεωρική αύξηση αποδοχών των μελών του Συμβουλίου από 1,700 ευρώ σε 30,000. Οι διορισμένοι χωρίς ντροπή αποδέχτηκαν τέτοια αύξηση, ενώ παντού γίνονταν περικοπές. Όπως και να το δει κανείς έμοιαζε με εξαγορά. Ακολούθως, έγιναν διορισμοί που βόλευαν – ο Ν. Παπαδόπουλος που αποκλείστηκε φαίνεται, κατάγγειλε το φθινόπωρο του 2014 ότι οι διορισμοί στο ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου, είχαν την αύρα των πελατών του δικηγορικού γραφείου Αναστασιάδη. Τα ΜΜΕ σιώπησαν και πάλι πειθήνια.

Ο Ορφανίδης όχι μόνο ήξερε, αλλά και του ζητήθηκε να εξηγήσει την στάση του και να κοινοποιηθούν στο Συμβούλιο τα στοιχεία για την Εγνατίας. Ο Ορφανίδης αρνήθηκε με την δικαιολογία ότι τα «στοιχεία είναι ευαίσθητα». Λογόκρινε, δηλαδή, τα στοιχεία.. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Ορφανίδης εμφανιζόταν σαν σε διαμάχη με τον Βγενόπουλο, τo 2009 και μετά την δημόσια αποκάλυψη των προβλημάτων των τραπεζών. Γιατί, λοιπόν, ενέκρινε το θέμα; Και μάλιστα σε εκείνη την συνεδρια έγινε και αναφορά στην ανάγκη ΕΛΑ για την Λαϊκή. Είχε πρόβλημα η Λαϊκή και θα φορτωνόταν και άλλο;… Η έγκριση της Εγνατίας με όλα τα ενάντια δεδομένα μόνο σαν εξυπηρέτηση μπορεί να κατανοηθεί. Και σε αυτήν την περίπτωση, όπως και στην συγκάλυψη της Uniastrum, φαίνεται ότι οι τραπεζίτες καθόριζαν το παιχνίδι.

Αλλά το άτομο που μετέτρεψε το όλο θέμα της εξάρτησης των τραπεζών σε ένα κωμικό παιχνίδι διορισμού ημέτερων και φίλων, ήταν ο Χ. Γεωργιάδης. Ο τυπικά υποκουος ["εγώ δεν καταλαβαίνω"] Χάρης στην τρόικα, αμολήθηκε να φτιάξει ένα προσωπικό κύκλωμα με τα χρήματα του μνημονίου, τα οποία πλήρωνε ο κύπριος πολίτης. Έτσι, διόρισε την φίλη του κ. Ειρένα Γεωργιάδου στην Ελληνική και τον κ. Χατζηγιάννη στον Συνεργατισμό. Και αν κρίνει κανείς από τον πανικό του Αβέρωφ και του Πολίτη ενάντια στον κ. Οδυσσέα Μιχαηλίδη, το θέμα είναι πολύ ευρύτερο – και θέλουν να το λογοκρίνουν. Θα φανεί, βέβαια, από τις έρευνες του Γενικού Ελεγκτή – αλλά ήδη τα δυο κορυφαία στελέχη είναι ύποπτα όσον αφορά τον διορισμό τους. Όσον αφορά στην αξιοκρατία σε αντίθεση με τους διορισμούς με άξονα την διαπλοκή.

Σε αυτό το πλαίσιο, φαίνεται ότι το κυπριακό τραπεζιτικό σύστημα χρησιμοποιηται τώρα σαν ένα δίκτυο διαπλεκομενων συμφερόντων με στόχο την εξυπηρέτηση των ιδιαίτερων συμφερόντων της κυβέρνησης και του κ. Γεωργιάδη ατομικά, ο οποίος, όπως φάνηκε και στην περίπτωση της συγκάλυψης της παρατυπίας στο οικογενειακό ξενοδοχείο, έχει μια τάση προς την μη αναγνώριση της ισονομίας σαν βασικής άξιας σε μια δημοκρατία. Αργά ή γρήγορα ο κ. Γεωργιάδης θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες αυτών των σχεδόν παιδικών κινήσεων στον τραπεζικό τομεα και ευρυτερα. Όμως, το θέμα που δημιουργείται ήδη είναι ο βαθμός εξάρτησης αυτης της διαπλοκης όσον αφορά τα ΜΜΕ. Το βασικό τρίγωνο της διαπλοκής προηγούμενο ήταν τράπεζες-δικηγορικά γραφεία/πολιτικοί – ΜΜΕ. Σε εκείνο το πλαίσιο, η απαγορευμένη ερώτηση [και για αυτό μέχρι και ο κ.Συλλουρης που άρθρωσε την ερώτηση δέχθηκε έντονες επιθέσεις] ήταν η εξάρτηση των ΜΜΕ από τις τράπεζες. Και αυτή η εξάρτηση είναι δυο ειδών: Αφορά τα διαφημιστικά πακέτα [και όσον αφορά στον Πολίτη υπάρχει σαφής μαρτυρία/τεκμήριο για τη λογοκρισία απόψεων, οι οποίες δεν άρεσαν στους αρμόδιους των τραπεζών] αλλά και τα δάνεια των ΜΜΕ [και αυτό φάνηκε από τις έρευνες και εξαρτήσεις στην Ελλάδα]. Εδώ στην Κύπρο, το θέμα των επιλεκτικών διαφημιστικών πακέτων ως αντάλλαγμα για ευνοϊκή προβολή θέσεων των τραπεζών/τραπεζιτών [ή και λογοκρισίας κρίκων] έχει αποσιωπηθεί. Φάνηκε να προσπαθεί ο Δημητριάδης να το θέσει – αλλά ήταν και αυτό αιτία της επίθεσης που δέχτηκε. Το δεύτερο, η εξάρτηση, φαίνεται από τους διορισμούς – θα διοριζόταν ποτέ η Έιρενα χωρίς ίχνος εμπειρίας επικεφαλής τράπεζας, αν ο φίλος της δεν είχε τον έλεγχο των δημόσιων κονδυλιών για ανακεφαλαιοποίηση; Όμως, σήμερα η διαπλοκή έχει γίνει πολύ πιο προβληματική, όπως δείχνει και η υστερία ενάντια στις έρευνες – σε βαθμό να παρακολουθούν το τηλέφωνο του κ. Μιχαηλίδη. Εξηγεί, όμως, αυτή η διαπλοκή την σχεδόν δουλοπρεπή στάση της πλειοψηφίας των ΜΜΕ απέναντι στην κυβέρνηση και να συνεχή της σκάνδαλα. Μιλούν τα δάνεια και η εξάρτηση που νοιώθουν τα ΜΜΕ. Το να ελπίζει κανείς σε διαφάνεια σε αυτό το στάδιο δεν είναι ρεαλιστικό – αλλά το θέμα των δανείων και των διαφημιστικών πακέτων θα πρέπει να τίθεται συνεχώς γιατί είναι η σκιά που καθορίζει τα πρωτοσέλιδα. Η εξάρτηση και η διαπλοκή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου