9 Οκτ 2016

Συριακή κρίση, αμερικανική εξωτερική πολιτική και το προεκλογικό θέαμα των ΗΠΑ, όπου η Αλ Κάιντα είναι καλή στο Χαλέπι, αλλά κακή στη Μοσούλη…


Αν  παρακολουθήσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται οι εξελίξεις στην Συρία στην πλειοψηφία των δυτικών ΜΜΕ, και ιδιαίτερα στα αμερικάνικα,  θα προκύψουν δυο ενδεχόμενα:
  1. είτε η κατάσταση στη Μέση Ανατολή φαίνεται να οδηγείται σε μια μεγάλων διαστάσεων αντιπαράθεση
  2. είτε παίζονται θεαματικά παιχνίδια με φόντο είτε το τέλος της μεγάλης αντιπαράθεσης στη Συρία, είτε στα πλαίσια της προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ.
Όταν τα δυτικά ΜΜΕ ανακαλύπτουν ένα μέρος του Χαλεπιού, το προβάλουν σαν το όλο, και ξεχνούν ότι «αγωνιστές» τους οποίους προωθούν, είναι της ..Αλ Καιντα [με άλλο όνομα των πρόσφατων εξελίξεων]
Η εστίαση των δυτικών ΜΜΕ είναι από κωμική μέχρι εντυπωσιακά κοντόφθαλμη. Είναι ξεκάθαρο μετά από 5 χρόνια πολέμου, ότι ο βασικός όγκος των ενόπλων της αντιπολίτευσης στο Χαλέπι, οι οποίοι είναι πια περικυκλωμένοι από τον συριακό στρατό, είναι ακραίοι ισλαμιστές με αρχική έμπνευση την Αλ Κάιντα – το νέο επίσημο όνομα της οργάνωσης είναι «Τζαμπαχάτ Φατάχ αλ Σαμ», είναι απλώς η αλλαγή από το Αλ Νούσρα, που ήταν το επίσημο όνομα του συριακού τοπικού παραρτήματος της οργάνωσης που ανατίναξε τους δίδυμους πύργους σύμφωνα με την επίσημη αμερικανική αφήγηση για το 2001. Και όμως, 15 χρόνια μετά, η πλειοψηφία των αμερικανικών ΜΜΕ χωρίς ίχνος ενδοιασμού, ντροπής, μνήμης κοκ, προσπάθησαν να φανατίσουν και πάλιν τον αμερικάνικο πληθυσμό, ότι τελικά οι ισλαμιστές είναι υπερασπιστές της δημοκρατίας, μικρών παιδιών που βομβαρδίζονται κλπ. Αυτή η αφήγηση μοιάζει με μια απλή αντιγραφή των κλισέ που διοχέτευε η αμερικανική στρατιωτική προπαγάνδα για τις διαδικασίες στήριξης, εξοπλισμού και οργάνωσης των ισλαμιστών στο Αφχανισταν την δεκαετία του 1980. Ακόμα και το λεκτικό είναι χαρακτηριστικό – αν και έχει πια τεκμηριωθεί ότι το Χαλέπι έχει χωριστεί, και ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, κατοικεί η κατέφυγε στις ελεύθερες περιοχές [για να το πούμε με κυπριακούς όρους] τις οποίες ελέγχει η κυβέρνηση [από 2,000,000 που υπολογίζεται ότι κατοικούν στο Χαλέπι, μόλις 250,000 θεωρείται ότι κατοικούν στις κατεχόμενες από τους ισλαμιστές περιοχές. Και όμως, τα δυτικά πρωτοσέλιδα κραύγαζαν την προκατάληψη – «Κινδυνεύει το Χαλέπι». Ποιό Χαλέπι; Και γιατί δεν κινδύνευε το Χαλέπι, όταν έκαναν επιθέσεις οι ισλαμιστές και εκδίωκαν κάτοικους για να μετατρέψουν περιοχές σε στρατιωτική ζώνη; ..Προφανώς, οι ισλαμιστές στην Συρία έχουν καλή βιομηχανία παραγωγής εικόνας για προπαγάνδα προς τα δυτικά ΜΜΕ..

Ενώ αντίθετα στο Ιράκ, όταν υπάρχουν ισλαμιστές σε μια πόλη, οι εκκαθαρίσεις γίνονται μετά Μιντιακων  βαιων και κλάδων..
Η ιστορία γίνεται ακόμα πιο κωμική, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι ίδιοι οι δυτικοί συμμετέχουν στην προετοιμασία της επίθεσης του ιρακινού στρατού για ανακατάληψη της Μοσούλης. Αλλά όταν έκανε επιθέσεις ο  ιρακινός στρατός στην ιρακινή επαρχία Ανμπάρ, στο Ραμαντί και στην Φαλούτζα, οι εικόνες των ισλαμιστών [και των θυμάτων από τους πολίτες λόγω βομβαρδισμών κλπ] δεν προβάλλονταν. Η επιλεκτική εικόνα… Έτσι, το δυτικό κοινό θα πρέπει να αποδεχθεί ακόμα μια κοροϊδία της βασικής νοημοσύνης του ανθρώπου – στη Μοσούλη οι απόγονοι της Αλ Κάιντα που λέγονται "ισλαμικό κράτος" [το οποίο κατάγεται από την Αλ Κάιντα Μεσοποταμίας που δημιουργήθηκε μετά την αμερικανική εισβολή του 2003], είναι κακοί και άρα η ό,ποια βία εναντίον τους είναι οκ. Αλλά οι απόγονοι της Αλ Κάιντα στο Χαλέπι της Συρίας ξαφνικά, δεν είναι κακοί – όχι αυτοί, όπως λέει με σαρκασμό το μπλογκ angry arab news είναι  φαίνεται «φεμινίστριες, δημοκράτες, επαναστάτες» κλπ.. Είναι ακριβώς η ίδια ιδεολογία [και των ένοπλων της Μοσούλης και των ένοπλων του Χαλεπιού] και ακριβώς οι ίδιες πρακτικές. Όταν πριν λίγες εβδομάδες έγινε γνωστό ένα βίντεο των ίδιων των ισλαμιστών που εκτελουσαν ένα παιδί, η δολοφονία δεν έγινε από το ισλαμικό κράτος κλπ – έγινε από μια από τις ισλαμικές οργανώσεις σύμμαχους της τοπικής Αλ Κάιντα. Και όμως, το κιτς ρέει άφθονο στα αμερικάνικα  ΜΜΕ..

..ο βασικός όγκος των ενόπλων της αντιπολίτευσης στο Χαλέπι, οι οποίοι είναι πια περικυκλωμένοι από τον συριακό στρατό, είναι ακραίοι ισλαμιστές με αρχική έμπνευση την Αλ Κάιντα – το νέο επίσημο όνομα της οργάνωσης είναι «Τζαμπαχάτ Φατάχ αλ Σαμ», είναι απλώς η αλλαγή από το Αλ Νούσρα, που ήταν το επίσημο όνομα του συριακού τοπικού παραρτήματος της οργάνωσης που ανατίναξε τους δίδυμους πύργους σύμφωνα με την επίσημη αμερικανική αφήγηση για το 2001.
Και παρακολουθώντας πως αυτή η χειραγώγηση διαπλέκεται με την προεκλογική της Χιλαρυ Κλίντον, αξίζει να τεθεί σοβαρά πια το ερώτημα σε τι διαφέρει το δυτικό σύστημα ελέγχου της πληροφόρησης από το αντίστοιχο σε ελεγχόμενα επίσημα καθεστώτα [σε αντίθεση με απολυταρχικά καθεστώτα όπως της Σαουδικής Αραβίας] όπως, ας πούμε, η ισλαμική δημοκρατία του Ιράν – και εκεί υπάρχουν διάφορες εκδοχές, αλλά και σαφή όρια. Και όταν η εξουσία θέλει επιστράτευση το πετυχαίνει. Ανάλογα και στις ΗΠΑ. Το ότι οι «φιλελεύθεροι» [ή έστω μερίδα τους] ακούγεται να επαναλαμβάνει τον Μπους του 2003, είναι όντως εντυπωσιακό – χωρίς καν αποδείξεις, με βάση απλώς μονταρισμένες εικόνες και ξεκάθαρα προκατελειμενες πηγές [όπως το επιχορηγημένο από το Κατάρ παρατηρητικό για ..δικαιώματα κλπ].

Doublespeak: όταν ο Όργουελ περιέγραφε τις αναδυόμενες πρακτικές των δυτικών ΜΜΕ της πολλαπλά διαχεόμενης μονοφωνίας: Για να λογοκριθεί η άλλη άποψη, χρειάζεται και η.. δαιμονοποίηση κάποιου για να φτιαχτεί ένας στόχος μετατόπισης…
Αυτή η εικόνα των αμερικανών να διεκδικούν στήριξη της Αλ Κάιντα στο Χαλέπι, μπορεί να περάσει και στην ιστορία σαν τεκμήριο του πως τα ΜΜΕ μπορούν να κάνουν το άσπρο μαύρο, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα πόσο λάθος είχε ο Όργουελ, όταν νόμιζε ότι αυτού του είδους η προπαγάνδα θα εφαρμοζόταν σε "ολοκληρωτικά" καθεστώτα. Αντίθετα φαίνεται να ανθίζει μέσα από τον μύθο της δήθεν ελεύθερης πληροφόρησης, όπου επαναλαμβάνεται το ίδιο μήνυμα, από πολλούς πομπούς και με διαφορετικές παραλλαγές στυλ/ύφους/συμπαραδήλωσης, με ταυτόχρονο αποκλεισμό και περιθωριοποίηση της αντίθετης άποψης. Και για να επιτευχθεί αυτό, η περιθωριοποίηση της διαφορετικής άποψης, πρέπει να δαιμονοποιηθει κάποιος σαν σύμβολο κινδύνου. Και η κ. Κλίντον αυτήν τη σεζόν πουλούν αντι-Πουτιν και αντί-ρωσικό ρατσισμό.

Ο Ν. Τσόμσκι είχε παρατηρήσει ότι η ιδεολογική νομιμοποίηση για την χρήση των ΜΜΕ για χειραγώγηση κωδικοποιήθηκε από τους «φιλελευθέρους» διανοούμενους, όπως ο Γ. Λίπμαν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, με δικαιολογία ότι οι πολλοί, ο όχλος/αγέλη των πολιτών, δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα θέματα της υψηλής πολιτικής, ιδιαίτερα τις διεθνείς σχέσεις και έτσι, τα ΜΜΕ είχαν καθήκον να κρατήσουν υπό έλεγχο την «αγέλη».
 Σε μια ακόμα εντυπωσιακά κωμική κίνηση αυτών των μετατοπίσεων που οδηγούν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι η Αλ Καιντα στο Χαλέπι ..έχει δίκαιο, όταν ξέσπασαν τα σκάνδαλα διαρροής με τα ημαιλ αλλα και άλλες πληροφοριες για την Κλίντον, τι απάντησαν οι εμπλεκομενοι;..Φταιει ο ..Πουτιν. Ακριβώς για να μην απαντήσουν στα προβλήματα νομιμότητας αλλα και σοβαρότητας όσον αφορά την επεξεργασία απόρρητων πληροφοριών από την τότε υπουργό εξωτερικών, μετατόπισαν την συζήτηση στο πως έγιναν οι διαρροές. Ας πούμε δεν έχει σημασία το έγκλημα αλλα το πως βρέθηκε το τεκμήριο της ενοχής – είναι το γνωστό και από την ταχυδακτυλουργία κόλπο του "να κοιτάζει κάποιος για το δάκτυλο αντί να βλέπει το φεγγάρι που δείχνει το δάκτυλο". Και επειδή πρέπει να συγκαλυφθεί η ενοχή, κατασκευάζεται ένας.. εχθρός [άρα ένοχος για κάτι, κάτι άλλο, αλλά να διοχετευτεί εκεί η καχυποψία και η επιθετικότητα που συσσωρεύεται] ..…Τώρα μέχρι και το wikileaks είναι ύποπτο..

Οι ευρωπαίοι χαμένοι στο δικό τους κόσμο δεν αντιγράφουν απόλυτα και ενθουσιωδώς πια… Αλλά αναπαράγουν.. Έτσι, η αντιπρόσωπος των ΗΠΑ [οι οποίες βομβάρδισαν μονάδα του συριακού στρατού η οποία πολεμούσε με το ισλαμικό κράτος, κατηγόρησε την Ρωσία για «βαρβαρότητα» για τους βομβαρδισμούς εναντίον των ισλαμιστών στο Χαλέπι, ή για επίθεση εναντίον κομβόι βοήθειας που περνούσε από περιοχή ισλαμιστών [αλλά αυτό το τεκμήριο/πιθανότητα λογοκρίνεται – διότι ενδεχομένως ανοίγει το ερώτημα για πιθανή ευθύνη των ισλαμιστών μέσα από την προσπάθεια κατασκευής θεαμάτων ενάντια στην κυβέρνηση - εδώ έστησαν μέχρι και θέαμα χημικής επίθεσης για να εκλιπαρήσουν εισβολή/αεροπορική επέμβαση αλά Λιβύης το 2013]…

Η ένταση στο προεκλογικό πεδίο των ΗΠΑ: ο Τραμπ είπε κάτι που τρόμαξε το κατεστημένο, γιατί έγινε αποδεκτό- και μάλιστα από οπαδούς του πόλεμου του 2003..
Η ένταση της αμερικανικής υστερίας έχει ένα μέρει να κάνει και με τις εκλογές. Ο Τραμπ παρά τα γενικότερου του θεάματα, από την αρχή ήταν σαφής ότι δεν ήθελε σύγκρουση με Ρωσία και ονόμασε για πρώτη φορά το ουσιαστικό θέμα – αν οι ΗΠΑ θέλουν πραγματικά να πολεμούσουν τον ισλαμισμό, τότε η Ρωσία είναι αυτονόητος σύμμαχος. Το ότι αρθρώθηκε κάτι τέτοιο είναι από μόνο του δείγμα των υπόγειων μετατοπίσεων που προκαλούν πανικό στο κατεστημένο του ηγεμονικού λόγου. Έτσι, η αλήθεια [έστω και για εμπορικούς λόγους] που άρθρωσε ο Τραμπ, αντιμετωπίζεται με την μετατόπιση του θέματος [όχι πια – γιατί δεν πολεμάμε τους τζιχαντιστές με την Ρωσία, αλλά στο δόγμα η Ρωσία είναι κακή.. και άρα η Αλ Κάιντα χωρίς να λέγεται έτσι, ίσως να είναι χρήσιμη..

Ο Ν. Τσόμσκι είχε παρατηρήσει ότι η ιδεολογική νομιμοποίηση για την χρήση των ΜΜΕ για χειραγώγηση κωδικοποιήθηκε από τους «φιλελευθέρους» διανοούμενους όπως ο Γ. Λιπμαν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, με δικαιολογία ότι οι πολλοί, ο οχλος/αγελη των πολιτών, δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα θέματα της υψηλής πολιτικής, ιδιαίτερα τις διεθνείς σχέσεις και έτσι τα ΜΜΕ είχαν καθήκον να κρατήσουν υπό έλεγχο την «αγέλη».

Η πολιτική της Χίλαρυ: «φιλελεύθερη» περιτριγυρισμένη από γεράκια, με αποικιακές εμμονές/απωθημενα επιβολής
Σε αυτό το πλαίσιο, ειρωνικά, και παρά τα ρατσιστικά θεάματα του Τραμπ, ουσιαστικά είναι η Χίλαρυ [των φιλελευθέρων] που περιβάλλεται από τα γεράκια που θέλουν ξένες επεμβάσεις για να συντηρήσουν τον μύθο της αμερικανικής ηγεμονίας [στο εσωτερικό – της μη αναγνώρισης της αναπόφευκτης παρακμής] αλλά και σαν μηχανισμό κατασκευής χάους – ιδιαίτερα και σε περιοχές όπου χάνεται ο έλεγχος για τις ΗΠΑ. Η Χίλαρυ σαν άτομο, θλιβερά σαν γυναίκα, συνέχισε την παράδοση της Όλμπραιτ στην προβολή ενός ρατσιστικού βλέμματος απέναντι στους.. ιθαγενείς του πλανήτη και ιδιαίτερα της Μέσης Ανατολής. Η Όλμπραιτ είχε απαντήσει καταφατικά σε ερώτηση, αν άξιζαν οι υπερβολικά αυστηροί όροι και η συνεχής αναζήτηση προφάσεων όσον αφορούσε στις κυρώσεις εναντίον του Ιράκ τη δεκαετία του 1990, με φόντο το γεγονός ότι υπήρχαν στοιχεία ότι οδήγησε στο θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών. Η υπουργός εξωτερικών του Κλίντον δεν δίστασε έστω: ναι το άξιζε, είπε.. Παιδιά αράβων.. Η Χίλαρυ σε μια χυδαία επίδειξη απωθημένων επιβολής, όταν έμαθε για την δολοφονία του Καντάφι πόζαρε σαν Ρωμαία αυτοκράτορας. Δύσκολα απέφευγε κάποιος να δει την εκτόνωση του απωθημένου της Μόνικας που ξεπλύθηκε με τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας το 1999.. Μπορούσε να βομβαρδίζει, να σκοτώνει, να επιβάλλεται και η Χίλαρυ.. Και η Χίλαρυ ήξερε πολύ καλά ότι η αεροπορική κάλυψη που πρόσφεραν στους αντίπαλους του Καντάφι, ήταν ουσιαστικά κάλυψη ακραίων ισλαμιστών. Συμμαχούσε ξανά με την Αλ Κάιντα. Και ας άφηνε συντρίμμια πίσω της..

Με βάση τα πιο πάνω η Χίλαρυ είναι ενδεχομένως πιο επικίνδυνη από τον Τραμπ στις διεθνείς σχέσεις. Από την άλλη η χειραγώγηση μπορεί να έχει την δύναμη να απλωθεί, αλλα σβήνει και εύκολα, στην εποχή των 15 λεπτών δημοσιότητας. Και το γεγονός ότι οι συντηρητικοί που φώναζαν για την εισβολή στο Ιράκ το 2003, σήμερα ακούνε την άποψη που λογοκρίθηκε πριν και δεν αντιδρούν, είναι ένα ενδιαφέρον δείγμα.. Ίσως η ρεπουπλικανική δεξιά να κάνει μια στροφή και πάλι στην αποστασιοποίηση /απομονωτισμό. Ίσως και αυτό να εξηγεί γιατί η Χίλαρυ στηρίζεται με τόσο μένος από το κεφάλαιο και τα ΜΜΕ του – ή έστω από εκείνες τις πτέρυγες που έχουν συμφέροντα με τις διεθνείς επεκτάσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο, σαν θεματοφύλακας του κατεστημένου, η Χίλαρυ, θα κινηθεί προς όπου βαρά το κατεστημένο, μετρημένα. Αλλά θα πρέπει να εξυπηρετήσει και τα γεράκια – και δυστυχώς δεν έχει και ιδιαίτερη παρακαταθηκη σεβασμού άλλων χωρών. Και αυτό φάνηκε και στη Μέση Ανατολή, αλλά και στη Λατινική Αμερική, όπου συγκάλυψε βασικά το πραξικόπημα στις Ονδούρας που ξεκίνησε την επίθεση ενάντια στο ροζ αριστερό κύμα που απλωνόταν από την δεκαετία του 2000..

Και η πιο ήπια εκδοχή – Η Χίλαρυ, έτσι και αλλιώς, θεωρεί ότι η Μέση Ανατολή δεν θα είναι το πεδίο της διαμάχης του μέλλοντος..
Όσον αφορά στη Μέση Ανατολή, η Χίλαρυ ταυτίστηκε και μια παράδοξη αποστασιοποίηση – ενώ την έχουν κατηγορήσει για πολιτικές δημιουργίας χάους, ταυτόχρονα φέρεται να έχει θέσει και το ζήτημα του Asia Pivot σύμφωνα με το οποίο οι ΗΠΑ θα πρέπει να μεταφέρουν resources [στρατιωτικές, πολιτικές, οικονομικές] στον Ειρηνικό ωκεανό, με βάση την γενική πια εκτίμηση ότι η Άπω Ανατολή/Ανατολική Ασία θα είναι [αν δεν είναι ήδη] το κέντρου βάρους της παραγωγής και συσσωρεύσεις κεφαλαίου στο παγκόσμιο σύστημα] και εκεί βρίσκεται η παγκόσμια πια δύναμη [οικονομικά], η Κίνα, η οποία συναγωνίζεται τις ΗΠΑ στο τομέα της ηγεμονίας - ή, σε εναλλακτική διατύπωση, έχει ανοίξει οριστικά και στα οικονομικά δεδομένα το ζήτημα της πολυαρχίας και του πολύ-πολικού παγκόσμιου πολιτικού συστήματος. Σε αυτό το πλαίσιο, η κόντρα με τη Ρωσία είναι μια επιπρόσθετη αντιμετώπιση [με τα θεαματικά των προεκλογικών] της αναδυόμενης Ευρωασίας. Και η αμερικανική πολιτική φαίνεται να αποστασιοποιείται από την Μέση Ανατολή – και σαν ανεξέλεγκτη πια περιοχή, και σαν χώρο που όταν καταλαγιάσει η αναταραχή θα έχει αυτόνομες διεκδικήσεις περιφερειακών δυνάμεων [με παγκόσμιες βλέψεις – Τουρκία, Ιράν κλπ], θα είναι πλέον ντε φάκτο αυτόνομος. Και οι ΗΠΑ κατανοούν και αναζητούν άλλωστε δικές τους πήγασε ενέργειας. Αλλά παρεμβαίνοντας στις εξελίξεις καθυστερούν και την νίκη των αντίπαλων ή του δημιουργούν κόστος όπως νομίζουν [έτσι νόμιζαν και στο Αφγανιστάν την δεκαετία του 1980 και 20 χρόνια μετά είχαν τους σύμμαχους τους να κάνουν επίθεση στην Νέα Υόρκη].

Εικόνες επί του εδάφους
Επί του εδάφους, η νίκη των συριακών στρατευμάτων στο Χαλέπι φαίνεται ευδιάκριτα πια. Έχουν περικυκλώσει του ισλαμιστές, απέτυχαν οι προσπάθειες των τελευταίων να σπάσουν την πολιορκία και αυτό που φαίνεται να μένει είναι να βρεθεί μια φόρμουλα αποχωρήσεων κοκ.. Αυτό τουλάχιστον εισηγήθηκε ο Λαβρώφ με βάση ιδέες του ΟΗΕ – όπως έγινε και σε άλλες πόλεις όπου οι ισλαμιστές οχυρώθηκαν στο εσωτερικό μοιάσε περιοχής και..
Η Ρωσία έχει, ήδη, ανακοινώσει την ύπαρξη αντιαεροπορικών πύραυλων στην Συρία, ενώ η Τουρκία κρατά ενδιαφέρουσες αποστάσεις – και άνοιξε ζήτημα με το Ιράκ και την τούρκικη βάση στη Μοσούλη.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου