23 Οκτ 2016

Να την πούμε με το όνομα της ή να περιμένουμε ακόμα λίγο;


Η γυναίκα καθόταν μαζί με άλλες στο νοσοκομείο και περίμενε το γιατρό κουβεντιάζοντας ενώ παρακολουθούσε στα κλεφτά και το δελτίο ειδήσεων στην τηλεόραση...« ααα μάνα μου επιάμας τα ούλλα, τωρά εν μας πιαν τζαι τη θρησκεία τζαι τον πολιτισμό μας. Εννά μείνουμε δίχα τίποτε».

Η ίδια γυναίκα είκοσι χρόνια πριν ήθελε τα σύνορα μας στην Κερύνεια και όλους τους πρόσφυγες στο σπίτι τους. Σαράντα χρόνια πριν ανέμενε ότι με κάποιο μυστήριο τρόπο, πχ κάτι ελληνοκυπριακοκουρδικά τόξα ή κάτι με τους Ρώσους, θα δημιουργούσαν συνθήκες επέλασης των Ελλήνων στα σκλαβωμένα εδάφη μας.

Σήμερα είναι  απλώς αμυντική. Θέλει να διασώσει τον πολιτισμό και τη θρησκεία της. Η διχοτόμηση μπορεί λοιπόν να της φαίνεται ως το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα τα διασώσει.

Ένα μέρος του ελληνοκυπριακού πληθυσμού θέλει ακόμα Ένωση.  Μπορεί αυτό το κομμάτι στην πλειοψηφία του να αποφεύγει να το δηλώσει, αλλά από την άλλη παραμένει αποστασιοποιημένο από την ιδέα της επανένωσης.

Όπως έγραφε πρόσφατα ένας εκπαιδευτικός θέλει λύση αλλά θέλει και την ελληνική σημαία και τον ελληνικό εθνικό ύμνο. Αυτό μπορεί να γίνει και με κάποιου είδους ΔΔΟ, αλλά αυτή η δήλωση παραπέμπει μάλλον σε μια  διάθεση συνομοσπονδίας ή διχοτόμησης ή και διπλής Ένωσης. Αυτά μπορεί να οδηγούν τον Σιζόπουλο να θέλει ή πραγματική επανένωση ( αυτό που δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε τι είναι ακριβώς και πολύ περισσότερο πώς θα το κάνει) ή μια καλή διχοτόμηση.

Πριν χρόνια, και μήνες πριν ο Παπαδόπουλος πει Όχι το 2004, ένα στέλεχος του ΔΗΚΟ Λάρνακας πανεπιστημιακής μόρφωσης, που θεωρούσε τον τότε Πρόεδρο φίλο του δήλωσε σε ένα από τους σημερινούς συνεργάτες της 2ης Ανάγνωσης: « Ο Τάσσος δεν θα πει Ναι. Ο άνθρωπος είναι «ορκισμένος» για την Ένωση. Ξέρεις τι σημαίνει τούντο πράμα»; Αυτό δεν σημαίνει ότι γνωρίζει κανένας τι σήμαινε ο όρκος του Τάσσου για το ίδιο αλλά δείχνει ένα τρόπο σκέψης μέσα στον πολιτικό του περίγυρο τότε.

Αυτός ο θεολογικός ή θεοκρατικός, ή φονταμενταλιστικός στο τέλος, τρόπος σκέψης είναι αρκετά διαδεδομένος μέσα στη δεξιά διότι καλλιεργήθηκε συστηματικά από την πολιτική και εκκλησιαστική ηγεσία.

Για την Ένωση ολίγα

 Και κάνουμε εδώ μια παρενθετική αναφορά σε μια συζήτηση που γίνεται τελευταία αναφορικά με την επιδίωξη του στόχου της Ένωσης από το ΑΚΕΛ, που ήταν πολύ μεγάλο λάθος όπως απόδειξε η Ιστορία των επομένων δεκαετιών. Η επιλογή της Ένωσης ήταν για την δεξιά θεοκρατική αρχή, ήταν θέλημα Θεού, και ο Θεός έμπαινε ( και αυτός) κριτής του πολεμιστή. Για το ΑΚΕΛ όμως ή Ένωση ήταν μια πολιτική επιλογή που μπορούσε να αλλάξει ( έστω και δύσκολα λόγω της κομματικής δυσκαμψίας). Γι αυτό και βλέπουμε στα σχολεία και τα λαϊκά σωματεία να γεννιέται ραγδαία η ανεξαρτησιακή συνείδηση μέσα στη δεκαετία του 60 εντός του πολιτικού πλαισίου που δημιούργησε η Αριστερά.. Γι αυτό τότε και σήμερα η ελληνική σημαία κυματίζει στα σπίτια δεξιών κατά κύριο λόγο. 

Με ένα παράλληλο σκεφτικό ενώ το ΑΚΕΛ μπορεί να επικριθεί που σε επίπεδο ηγεσίας άργησε να στηρίξει ανοιχτά την Ανεξαρτησία και να εμποδίσει το πογκρόμ των Τουρκοκυπρίων μετά το 63 ( Ο Νικολάου του ΡΙΚ το ονομάζει διοικητικό αδιέξοδο λόγω του Βέτο των Τουρκοκυπρίων , όπως πάντα φταίει ο άλλος), εν τούτοις είναι σε θέση να πλησιάζει τους Τουρκοκύπριους και να έχει πολλά μέλη του που καλλιεργούν τις δικοινοτικές σχέσεις. Σήμερα είναι το κόμμα που μπορεί αν το θελήσει να δώσει προοπτική στη λύση.

Ο φετιχισμός της ΚΔ

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος αντί της Ένωσης  χρησιμοποιεί τώρα την έννοια της Ανεξαρτησίας απογυμνώνοντας την από το περιεχόμενο της. Στην ίδια παράγραφο ισχυρίζεται ότι δεν εμπιστεύεται, ούτε τα Ηνωμένα Έθνη, ούτε το Συμβούλιο Ασφαλείας, ούτε την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά μόνο την ΚΔ. Καλώς είναι δύσπιστος προς αυτά τα σώματα ο μικρός επαναστάτης, αλλά δεν μας λέει πώς γίνεται να επιβίωσε, όπως επιβίωσε η ΚΔ, αν δεν είναι με την πολιτική και οικονομική στήριξη της Δύσης. Είναι η ταμπέλα ΚΔ που σταμάτησε τον τουρκικό στρατό; Ή μήπως δεν χρειάστηκε πρώτα η ελληνική επέμβαση για να μπει η Τουρκία.

Πριν το 2004 η είσοδος στην ΕΕ, θεωρήθηκε, ικανοποιητική συνθήκη για την ασφάλεια με αποτέλεσμα να τύχει μικρής προσοχής στις συνομιλίες. Μετά το Όχι το ΑΚΕΛ δήλωσε ότι το σχέδιο ήταν βιώσιμο αλλά χρειάζονταν εγγυήσεις για την εφαρμογή του που θα ήταν μεταβατική εξ αντικειμένου, και κάποιες διευκρινίσεις. Σήμερα το θέμα της Ασφάλειας αντιμετωπίζεται ως το κυρίαρχο θέμα, λες και να μην υπήρξε ένταξη. Αντίθετα χρησιμοποιείται ή ένταξη για να μπουν νέα αιτήματα για την Ασφάλεια.

Η Τουρκία αλλάζει

Παρά τα κόλπα της ελληνοκυπριακής διπλωματίας του 2004, είναι γεγονός ότι τότε ο Ερντογάν εφάρμοζε με κάποιο συντηρητισμό το δόγμα Κεμάλ. Σήμερα η Τουρκία διολισθαίνει προς την αστάθεια της περιοχής της και παίρνει ρίσκα που λειτουργούν εκρηκτικά και στο εσωτερικό της και το εξωτερικό της. Άρα είναι προς διερεύνηση οι τουρκικές θέσεις σήμερα. Πάντως ο διεθνής παράγοντας δεν φαίνεται να άλλαξε την άποψη του για τη θετική στάση της Τουρκίας όπως την απέδειξε το 2004 και την επικύρωσε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος και η τότε ελληνική κυβέρνηση στην γνωστή απόφαση δήλωση της Κομισιόν. Μόνο στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, ΜΜΕ και σύσσωμη την πολιτική ηγεσία κρίνεται ως θέσφατο ότι το « κλειδί είναι στην Άγκυρα».Πάντως στο θέμα της Μοσούλης οι Αμερικανοί στηρίζουν την Τουρκία εναντίον του Ιράκ, ενώ στην Κύπρο οι Αμερικανοί δηλώνουν ότι στηρίζουν τη λύση. 

Ταυτόχρονα αυτό η εκρηκτική κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή, κάνει την λύση πιο επείγουσα γιατί το ελληνοκυπριακό κρατίδιο μπορεί εύκολα να μπει το ίδιο σε επικίνδυνες ατραπούς. Πχ οι χώρες της περιοχής που συνεργάζονται με το Ισραήλ δέχονται κατά καιρούς τρομοκρατικές επιθέσεις. 

Αυτό κάνει τους εξωτερικούς απασχολούμενους με το Κυπριακό να δηλώνουν ότι η παρούσα προσπάθεια αποτελεί μια τελευταία ευκαιρία και εκνευρίζονται από την πολιτική των μη χρονοδιαγραμμάτων και της μη επιδιαιτησίας από την ελληνοκυπριακή πλευρά.
Εν κατακλείδι αν μπορεί κάποιος να είναι βέβαιος ότι οι απορριπτικές ηγεσίες θέλουν να εμποδίσουν τη λύση, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο κ Αναστασιάδης  δεν θέλει το ίδιο  αλλά με λιγότερο προκλητικό τρόπο. 

Επειδή η ΔΔΟ είναι κατά τη γνώμη της στήλης η μόνη βιώσιμη και επιθυμητή λύση, και το στάτους Κβο δεν είναι υπό τις συνθήκες βιώσιμο ούτε προσφέρει την ασφάλεια που φαινόταν να προσφέρει μέχρι στιγμής, αναμένουμε την θετική εκδοχή σε ότι αφορά τις επιδιώξεις της ελληνοκυπριακής πλευράς



.. αν μπορεί κάποιος να είναι βέβαιος ότι οι απορριπτικές ηγεσίες θέλουν να εμποδίσουν τη λύση, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο κ Αναστασιάδης  δεν θέλει το ίδιο  αλλά με λιγότερο προκλητικό τρόπο.  Επειδή η ΔΔΟ είναι κατά τη γνώμη της στήλης η μόνη βιώσιμη και επιθυμητή λύση, και το στάτους Κβο δεν είναι υπό τις συνθήκες βιώσιμο ούτε προσφέρει την ασφάλεια που φαινόταν να προσφέρει μέχρι στιγμής, αναμένουμε την θετική εκδοχή σε ότι αφορά τις επιδιώξεις της ελληνοκυπριακής πλευράς



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου