23 Οκτ 2016

Ο δρόμος από την Σύρτη [της Λιβύης] μέχρι το Χαλέπι [της Συρίας] είναι στρωμένος με απόδειξεις της απόλυτης χειραγώγησης της δυτικής κοινής γνώμης από τα ΜΜΕ, και της υπόγειας ιστορίας των αραβικών μεταμορφώσεων που ξεκίνησαν με μια εξέγερση και μετατράπηκαν σε δικαιολογίες για δυτικές παρεμβάσεις και λουτρά αίματος από τους ισλαμιστές με ιδεολογία ταυτόσημη με την Σαουδική Αραβία: Η δολοφονία του Καντάφι τον Οκτώβριο του 2011



Η φωτογραφία ΔΕΝ είναι από το Χαλέπι.. αλλά από τους βομβαρδισμούς των δυτικών στην Λιβύη το 2011.. Τότε τα δυτικά ΜΜΕ, όχι μόνο δεν ενοχλούνταν αλλά χεικροτούσαν..

 Ο κωμικός κόσμος της διγλωσσίας των δυτικών ΜΜΕ – Η ευαισθησία για τις περιοχές που ελέγχουν οι ισλαμιστές στο Χαλέπι, και ενθουσιώδης υποστήριξη της ισοπέδωσης της Σύρτης στη Λιβύη [εκείνοι δεν ήταν άνθρωποι.. δεν ήταν πόλη, δεν ήταν…]
Πριν 5 χρόνια, τον Οκτώβριο, τα δυτικά αεροπλάνα βομβάρδιζαν ανελέητα την πόλη Σύρτη στη Λιβύη. Ήταν η πόλη καταγωγής του Καντάφι, υπήρχαν πληροφορίες ότι είχε πάει εκεί μετά την κατάληψη της Τρίπολης από τους ισλαμιστές, αλλά ήταν και η πόλη στα βόρεια παράλια η οποία αντιστέκονταν ακόμα και στους ισλαμιστές και στη δυτική αεροπορία. Αυτός ο συνδυασμένος πόλεμος δυτικών αεροπλάνων και ισλαμιστών διήρκεσε περισσότερο από 6 μήνες. Στα δυτικά ΜΜΕ δεν έχει μείνει ίχνος μνήμης εκείνης της μαζικής σφαγής των βομβαρδισμών. Σήμερα τα δυτικά ΜΜΕ       [και στα πλαίσια μιας αγχώδους πια προσπάθειας εκλογής της κας Κλίντον] φωνάζουν για το.. Χαλέπι. Τί είναι όμως οι βομβαρδισμοί ενάντια στο Χαλέπι μπροστά στο μαζικό έγκλημα που γινόταν στη Σύρτη τότε; Γιατί δεν επενέβη ο ΟΗΕ ή έστω κάποια δυτικά ΜΜΕ να θέσουν θέμα ότι υπήρχαν πολίτες θύματα; Αυτό δεν τέθηκε ποτέ – ούτε όταν γινοταν ρατσιστική εκκαθάριση Λίβυων με αφρικανική καταγωγή [και αρα πιο μελαμψών][1] έξω από την διπλανή πόλη της Μισράτα. Οι οπαδοί του Καντάφι, τεκμηριωμένα από τις κινητοποιήσεις του καλοκαιριού του 2011, εν μέσω βομβαρδισμών, ήταν σαφώς η πλειοψηφία τότε. Αλλά για τα ΜΜΕ ήταν ένοχοι και μπορούσαν να σκοτώνονται, να εκδιώκονται από τα σπίτια τους, να βομβαρδίζονται μαζικά – γιατί ακριβώς υποστήριζαν το Καντάφι. Τί άλλο είναι ο ρατσισμός; Να διαχωρίζεις ένα πληθυσμό και να φωνάζεις για τα δικαιώματα των μεν, αλλά για τους άλλους να συμπεριφέρεσαι λες και δεν είναι άνθρωποι με ίσα δικαιώματα με τους προστατευόμενούς σου;

Η αθλιότητα της καταστροφής και λεηλασίας μιας κοινωνίας: Πως ή πιο εύπορη χώρα της Αφρικής παραδόθηκε στους ισλαμιστές και στις συμμορίες  με την κάλυψη των δυτικών αεροπλάνων
Η ένοχη σιωπή των δυτικών ΜΜΕ έχει να κάνει με την διαφαινόμενη ήττα των σύμμαχων της δύσης στη Συρία, αλλά και με την ένοχη τεκμηρίωση των εγκλημάτων στη Λιβύη – η πιο εύπορη χώρα της Αφρικής [σύμφωνα με την κατάταξη του ΟΗΕ][2] μέχρι το 2011 έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο αλληλοσυγκρουόμενων ομάδων, σαν χώρα που ζει σε αποικιακή περίοδο, με το πλούτο της λεηλατημένο. Η καταστροφή της Λιβύης είναι ένα από τα δυτικά εγκλήματα που δύσκολα θα μπορούν να δικαιολογηθούν στο μέλλον. Και συνοδεύτηκε δυστυχώς και από την έπαρση μιας αποικιακής νοσταλγίας. Το λιντσάρισμα του Καντάφι, πληγωμένου και ετοιμοθάνατου, από τους επί του εδάφους προστατευόμενους των δυτικών αεροπλάνων, συνοδεύτηκε από το εκείνο το μνημείο θλιβερής νοσταλγίας άλλων εποχών από την τότε υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ, την κα Κλίντον που αναφώνησε «Ήρθαμε, είδαμε, πέθανε». Αν η καταστροφή και οι θάνατοι δεν ήταν τραγικοί, η φιγούρα της Χίλαρυ να το παίζει ρωμαίος αυτοκράτορας, θα ήταν κωμική. Και θα την συνοδεύει πια ιστορικά είτε εκλεγεί, είτε όχι.

Γιατί μισούσαν τον Καντάφι – ένας ακόμα ανυπότακτος μη δυτικός..
Ποιά ήταν όμως η πραγματική αιτία εκείνης της μανιώδους προσπάθειας για καταστροφη της Λιβύης και δολοφονίας του Καντάφι;
 Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι Καντάφι άνηκε σε εκείνη την ομάδα ηγετών του αραβικού κόσμου, αλλά και παγκόσμια αφού, όπως θα δούμε το τελευταίο του «έγκλημα» στα μάτια των δυτικών είχε να κάνει με την εστίαση του στην Αφρική, οι οποίοι συμβόλιζαν την αντίσταση στην δύτη ηγεμονία. Αλλά ο Καντάφι είχε και μια ιδιαίτερη διάσταση για την δυτική ηγεμονία, και τα ΜΜΕ της: συμβόλιζε και την έντονη αντίθεση στην πολιτική του Ισραήλ, όπως άλλωστε και ο Σαντάμ Χουσεΐν.



Ιούλιος 2011.. Η πιο μαζική εκδήλωση την περίοδο των βομβαρδισμών ...ένα τεράστιο πλήθος στην πράσινη πλατειά στην Τρίπολη, ριψοκινδυνεύει για να διαδηλώσει την στήριξη στον Κανταφι, και την «πράσινη επανάσταση».. …αλλά τα δυτικά ΜΜΕ είχαν μάτια μόνο για τους ισλαμιστές ένοπλους..


Αυτά εξηγούν εν μέρει το μένος της δυτικής επίθεσης – και η κοσμική διάσταση του Καντάφι σαν πολιτικού ηγέτη και διανοούμενου [αυτό λογοκρίνεται στη Δύση, αλλά ο Καντάφι είχε διαμορφώσει και μια πολιτική πρόταση, όπως και ένα πλάνο αποκέντρωσης της παγκόσμιας εξουσίας όπως θα δούμε] ενοχλούσε ανάλογα έντονα τους ισλαμιστές αντίπαλους του – και τα μοναρχικά καθεστώτα του Κόλπου [ιδιαίτερα την Σαουδική Αραβία]. Αλλά ο Καντάφι μετά το 2001 [την επίθεση στους δίδυμους πύργους] και το 2003 δοκίμασε και την εξομάλυνση των σχέσεων με τη       Δύση. Εν μέρει γιατί πίστεψε ότι λογικά η Δύση θα αναγνώριζε ότι ο ίδιος εκπροσωπούσε την αντίθεση στον ισλαμισμό στη βόρεια Αφρική. Έτσι, πρόσφερε αποζημίωσης για τις δυο τρομοκρατικές επιθέσεις σε αεροπλάνα για τις οποίες υπήρχε κατηγόρια ότι εμπλεκόταν η Λιβύη, σταμάτησε το πρόγραμμα για ανάπτυξη πυρηνικών, και προσπάθησε να συνεργαστεί και με την νότια Ευρώπη στο πλαίσιο της ρύθμισης της μετανάστευσης. Ουσιαστικά, η Λιβύη επί Καντάφι απορροφούσε μεγάλο μέρος των μεταναστών, αλλά ήταν και σε αντιπαράθεση με του έμπορους της μετανάστευσης – και ουσιαστικά ο πρώτος πυρήνας της εξέγερσης εναντίον του το 2011 αφορούσε ακριβώς εκείνο το μέρος των παράνομων κυκλωμάτων στη Βεγγάζη. Και ο παναφρικανικός του λόγος ήταν και η αρχική αιτία για το ρατσιστικό πογκρόμ εναντίον αφρικανών στη Βεγγάζη. Μεταδόθηκαν οι πληροφορίες, αλλά θάφτηκαν σαν λεπτομέρειες από τα δυτικά ΜΜΕ.

Ο άμεσος λόγος της επίθεσης εναντίον του Καντάφι είχε να κάνει αρχικά με τον πανικό των δυτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα των ΗΠΑ, για τη διάχυση της αρχικής εξέγερσης στην Τυνησία το τέλος του 2010, η οποία βρέθηκε να ανατρέπει ένα ακόμα φιλοδυτικό καθεστώς στις αρχές του 2011, στην Αίγυπτο. Σε εκείνο το πλαίσιο, ξαφνικά, συντελέστηκε μια ενδιαφέρουσα μετατόπιση: ενώ η εξέγερση στην Αίγυπτο πανηγύριζε την νίκη της, ξέσπασε μια επίσης μαζική κινητοποίηση/εξέγερση [αλλά μη βιαία] στο Μπαχρέιν, ενώ έγιναν διαδηλώσεις σε διάφορες χώρες… Τα γεγονότα ήταν άμεσα. Το ίδιο 24ωρο, στα τέλη του Μάρτη του 2011, όταν οι δυτικοί μετά από ένα καταιγισμό επίθεσης των ΜΜΕ τους, εκμαίευσαν μια απόφαση απαγόρευσης πτήσεων για να προστατευθεί, υποτίθεται, η Βεγγάζη που ελεγχόταν από τους ισλαμιστές αντίπαλους του Καντάφι, η Σαουδική Αραβία έστελλε στρατό στο Μπαχρέιν. Στο δυτικό ρατσισμό ακόμα και στις μεταμοντέρνες του εκδοχές υπάρχουν δυο είδη ανθρώπων, δυο είδη αράβων – εκείνοι της Βεγγάζης ήταν προστατευόμενοι γιατί βόλευαν, εκείνοι του Μπαχρέιν ήταν δεύτερης κατηγορίας και κανένας δεν ασχολήθηκε με την επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας. Άλλωστε άμα δει κανείς την ευρύτερη εικόνα ήταν η αντεπίθεση της εξουσίας – επιτέθηκε η Σαουδική Αραβία για να κρατήσει την εξέγερση μακριά από τον Κόλπο και η Δύση επιτέθηκε στην Λιβύη για να μετατοπιστεί η έμφαση, και για να ανατραπεί ο Καντάφι, ιστορικό σύμβολο της αντί-δυτικής αραβικής αυτονομίας.


Όταν βαφτίζει το Economist μια εξέγερση σαν «αραβική άνοιξη», μάλλον πρέπει να περιμένει κανείς ότι η Δύση αναζητά πειθήνιους – και κατέληξε και πάλι με τους ισλαμιστές.. Η ανάγκη μετατόπισης της αραβικής εξέγερσης από την αυλή της Σαουδικής Αραβίας στους ιστορικούς αντίπαλους της Δύσης και του Ισραήλ
Ο άμεσος λόγος της επίθεσης εναντίον του Καντάφι είχε να κάνει αρχικά με τον πανικό των δυτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα των ΗΠΑ για τη διάχυση της αρχικής εξέγερσης στην Τυνησία το τέλος του 2010, η οποία βρέθηκε να ανατρέπει ένα ακόμα φιλοδυτικό καθεστώς στις αρχές του 2011, στην Αίγυπτο. Σε εκείνο το πλαίσιο, ξαφνικά, συντελέστηκε μια ενδιαφέρουσα μετατόπιση: ενώ η εξέγερση στην Αίγυπτο πανηγύριζε την νίκη της, ξέσπασε μια επίσης μαζική κινητοποίηση/εξέγερση [αλλά μη βιαία] στο Μπαχρέιν, ενώ έγιναν διαδηλώσεις σε διάφορες χώρες - από το Μαρόκο μέχρι το Ιράκ – ανάμεσα τους και στη Λιβύη και τη Συρία. Στο τέλος του Μαρτίου του 2011, και ενώ ο economist είχε κωδικοποιήσει το κύμα των κινητοποιήσεων σαν «αραβική άνοιξη», προσπαθώντας να το παρουσιάσει σαν ένα «δημοκρατικό» ρεύμα που εμφανώς προσπαθούσε, το βρετανικό περιοδικό, να το συσχετίσει με την ανατολική Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Βέβαια στο αραβικό κόσμο δεν υπήρχε σοσιαλισμός, και ήδη οι περισσότερες χώρες είχαν νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Αλλά λόγω των κεκτημένων της περιόδου των αντί-αποικιακών κινημάτων υπήρχαν σε αρκετές χώρες δημόσιοι θεσμοί προστασίας του πληθυσμού και του κοινού πλούτου. Εμφανώς οι δυτικοί ήθελαν να ξηλωθούν αυτά τα κεκτημένα – και αν ήταν δυνατόν να περάσει ξανά σε διεθνή [άρα ιδιωτικά δυτικά] χέρια ο ενεργειακός πλούτος της περιοχής μέσω ιδιωτικοποιήσεων. Όμως, ήξεραν επίσης ότι αυτό το σενάριο δεν είχε μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Η ανατροπή και η δολοφονία του Σαντάμ και η κατοχή του Ιράκ ήταν το μεγάλο πείραμα σε αυτόν τον τομέα. Η χώρα μπορεί να ξηλώθηκε σαν νεωτερικη κοινωνία θεσμών, αλλά ο ενεργειακός πλούτος δεν ιδιωτικοποιήθηκε. Και φυσικά ο Ικονομιστ δεν περίμενε ότι τα πιο πλούσια αραβικά κράτη, τα μοναρχικά καθεστώτα του Κόλπου, θα χάριζαν στους δυτικούς τον πλούτο των χωρών που εν μέρει είναι σαν ιδιωτική ιδιοκτησία των βασιλικών οικογενειών.

Αυτό που στόχευε η ρητορική της «άνοιξης» κλπ, ήταν η μετατόπιση – και στο βαθμό που ήταν εφικτό [γιατί το πιο σημαντικό ήταν η μετατόπιση] να ανατραπούν καθεστώτα μη ελεγχόμενα από την Δύση, και εχθρικά στο Ισραήλ. Και φυσικά, το πρόβλημα δεν ήταν τα ανθρώπινα ή τα δημοκρατικά δικαιώματα. Το Ισραήλ είναι μια κατοχική δύναμη και οι πιο πιστοί σύμμαχοι των δυτικών ήταν τα μοναρχικά καθεστώτα. Τα οποία έπρεπε να προστατευθούν. Το σημείο αιχμής ήταν το Μπαχρέιν. Αν και μικρό κράτος – κοινωνία έχει μια στρατηγική θέση στον Κόλπο, είναι έδρα του αμερικανικού στόλου στην περιοχή, και κυβερνά ένας σουνίτης μονάρχης ενάντια σε μια σιητικη πλειοψηφία. Αν έπεφτε το Μπαχρέιν, τότε η εξέγερση της Τυνησίας θα έφτανε στην χερσόνησο των Σαουδαράβων.



Το κόλπο στα τέλη του Μάρτη του 2011 – η Σαουδική Αραβία εισβάλει στο Μπαχρέιν για να καταστείλει μια εξέγερση της πλειοψηφίας των σιητών, και τα δυτικά ΜΜΕ.. φώναζαν και εστίαζαν ..στη Βεγγάζη, όσο πιο μακριά γίνεται..
Τα γεγονότα ήταν άμεσα. Το ίδιο 24ωρο, στα τέλη του Μάρτη του 2011, όταν οι δυτικοί μετά από ένα καταιγισμό επίθεσης των ΜΜΕ τους, εκμαίευσαν μια απόφαση απαγόρευσης πτήσεων για να προστατευθεί, υποτίθεται, η Βεγγάζη που ελεγχόταν από τους ισλαμιστές αντίπαλους του Καντάφι, η Σαουδική Αραβία έστελλε στρατό στο Μπαχρέιν. Στο δυτικό ρατσισμό ακόμα και στις μεταμοντέρνες του εκδοχές υπάρχουν δυο είδη ανθρώπων, δυο είδη αράβων – εκείνοι της Βεγγάζης ήταν προστατευόμενοι γιατί βόλευαν, εκείνοι του Μπαχρέιν ήταν δεύτερης κατηγορίας και κανένας δεν ασχολήθηκε με την επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας. Άλλωστε άμα δει κανείς την ευρύτερη εικόνα ήταν η αντεπίθεση της εξουσίας – επιτέθηκε η Σαουδική Αραβία για να κρατήσει την εξέγερση μακριά από τον κόλπο και η Δύση επιτέθηκε στην Λιβύη για να μετατοπιστεί η έμφαση, και για να ανατραπεί ο Καντάφι, ιστορικό σύμβολο της αντί-δυτικής αραβικής αυτονομίας. Και τα δυτικά ΜΜΕ ήταν πλήρως πειθήνια. Δαιμονοποίησαν την αντίσταση στους ισλαμιστές στη Λιβύη μέχρι την ισοπέδωση της Σύρτης. Και μετά στράφηκαν ενάντια στην Συρία. Όμως, η αντίσταση στην Λιβύη, αλλά και ο τραγικός θάνατος του Καντάφι λειτούργησαν σαν πολύτιμος χρόνος για την Συριακή κοσμική κοινωνία.

Το τελευταίο ζεϊμπέκικο του Καντάφι: η επένδυση στην Αφρική και το όραμα ενός ενιαίου αφρικάνικου νομίσματος
Όμως, πίσω από την προσπάθεια μετατόπισης υπήρχε και μια άλλη διάσταση. Όταν ο Καντάφι αποχώρησε οργισμένος από τον αραβικό σύνδεσμο λόγω της ανικανότητας και απροθυμίας να κάνουν κάτι για την εισβολή στο Ιράκ, μετατόπισε την δική του έμφαση στην Αφρική. Ο Καντάφι και οι κοινωνικές δυνάμεις που τον στήριξαν, είχε καταφέρει, από το 1969, να οικοδομήσει μια εύπορη χώρα με διεθνή ρόλο χρησιμοποιώντας τον ενεργειακό της πλούτο τον οποίο προηγουμένως εκμεταλλεύονταν άλλοι. Στην τελευταία του περίοδο, της αφρικάνικης στροφής, επένδυσε μέρος από τα κεφάλαια της Λιβύης σε δυο τομείς – στην οικοδόμηση ενός δικτύου ηλεκτρονικής επικοινωνίας που να καλύπτει ολόκληρη την αφρικάνικη ήπειρο [ένα προότζεκτ που δεν χρηματοδότησαν οι ελεγχόμενοι από τους δυτικούς διεθνείς θεσμοί, όπως η παγκόσμια τράπεζα], ενώ άρχισε να προωθεί την ιδέα ενός αφρικάνικου κοινού νομίσματος.

Jean-Paul Pougala’s April 14, 2011 piece in Pambazuka News titled “The Lies Behind the West’s War on Libya” describes how Africa first developed its own transcontinental communications system by purchasing a telecommunications satellite on December 26, 2007: the African Development Bank ponied up $50 million toward the nearly $400 million cost of the orbiter and the West African Development Bank added $27 million more. Libya contributed $300 million, which made the purchase possible. Pougala writes that when it was up and running, the new system was “connecting the entire continent by telephone, television, radio broadcasting, and several other technological applications such as telemedicine and distance teaching.”
After 14 years of foot-dragging by the IMF and the World Bank, Libyan leader Muammar Gaddafi’s generosity allowed for this one-time purchase that spared the nations of Africa a $500 million annual lease payment for access to a telecom satellite and euchred Western banks out of potential billions in loans and interest. At this time, Gaddafi was also seeking to establish a trans-African banking system based on gold to free the continent from its financial bondage to the IMF and the World Bank—which would gravely harm both predatory entities.
Η Αφρική ανέπτυξε το πρώτο σύστημα επικοινωνιών για ολόκληρη την ήπειρο με την αγορά ενός τηλεπικοινωνιακου δορυφόρου τον Δεκέμβριο του 2007. Η Αφρικάνικη Τράπεζα Ανάπτυξης έκανε εισφορά 50 εκατομμυρίων για ένα σύνολο 400 εκατομμυρίων. Η Τράπεζα Αναπτύξεως της Δυτικής Αφρικής πρόσφερε 27 ακόμα εκατομμύρια. Αλλα ήταν η Λιβύη, επί Καντάφι, που πρόσφερε 300 εκατομμύρια [τα τρία τέταρτα του απαιτούμενου ποσού] και έγινε εφικτή η αγορά του συστήματος…Αυτή η εισφορά της Λιβύης απάλλαξε τις χώρες της Αφρικής από ένα συνολικό ετήσιο κόστος 500 εκατομμυρίων για δικαιώματα ενοικίασης σε δορυφόρους άλλων….

Η προσπάθεια για αφρικάνικο νόμισμα φαίνεται ότι ήταν η πραγματική γεωπολιτική  αιτία της "ανάγκης" να δολοφονηθεί – και θεαματικά και πραγματικά. Ο φόβος της Δύσης και ιδιαίτερα των ΗΠΑ είναι να χάσουν το τελευταίο όπλο – την κυριαρχία των δυτικών νομισμάτων στις διεθνείς συναλλαγές. Άλλωστε ίσως το τελευταίο «έγκλημα» του Σαντάμ που το έκανε στόχο μετά την επίθεση της Αλ Κάιντα το 2001 στις ΗΠΑ, με την οποία δεν είχε καμία σχέση, ήταν η απόφαση του να πληρώνεται το ιρακινό πετρέλαιο σε ευρώ και όχι δολάριο. Όχι τυχαία ίσως οι δυτικοευρωπαίοι δεν ακολούθησαν τους αμερικανούς στην εισβολή του 2003. Αλλά με τον Καντάφι ο κίνδυνος ήταν εμφανώς πολύ μεγαλύτερος. Ο Καντάφι συνεπής στην γενικότερη του πολιτική για ξεπέρασμα της δυτικής εξάρτησης και δημιουργία αυτονομίας για τους τέως αποικιοκρατουμενους λαούς, επένδυε στην Αφρική. Και σε αυτό το πλαίσιο, ήταν και σφοδρά ενάντια στην δημιουργία αμερικανικών στρατιωτικων βασεων στην Αφρική. Ήδη οι ΗΠΑ ένοιωθαν την αμφισβήτηση της λειψής τους πια δύναμης από την λατινική Αμερική, ενώ στην Αφρική αναπτύσσονταν και ένας ανταγωνισμός των δυτικών με την Κίνα που επένδυε επίσης στις πρώτες ύλες της περιοχής – και μάλιστα με καλύτερους όρους για τους τοπικούς πληθυσμούς. Ο Καντάφι ήταν  τοπικός παίκτης με επιρροή αλλα και κεφάλαια.
«Πριν την πτώση του Καντάφι η Λιβύη είχε 150 δισεκατομμύρια δολάρια σε αποθέματα  και 143 τόνους χρυσού…Και ένα μεγάλο μέρος αυτών των χρημάτων είχε σαν στόχο 3 προτζεκτς: την αφρικάνικη τράπεζα επενδύσεων [με έδρα την Συρτη], την δημιουργία ενός αφρικάνικου νομισματικού ταμείου, και την Αφρικανική Κεντρική Τράπεζα της Νιγηρίας η οποία είχε σαν στόχο την απεξάρτηση της κεντρικής Αφρικής από το γαλλικό φράγκο.»
Also, there was a lot of money at stake. Prior to the fall of Gaddafi, oil-rich Libya had cash reserves of $150 billion, and there were 143 tons of gold in Gaddafi’s vaults. As Pougala wrote in his Pambazuka News piece: “[A large portion of this money] had been earmarked as the Libyan contribution to three key projects which would add the finishing touches to the African federation—the African Investment Bank in Syrte, Libya, the establishment in 2011 of the African Monetary Fund and the Abuja-based African Central Bank in Nigeria which when it starts printing African money will ring the death knell for the CFA franc through which Paris has been able to maintain its hold on some African countries for the last fifty years.”

Και η αξιοθρήνητη ελευθεροτυπία της δυτικής προπαγάνδας που επιβεβαιώνει τον Όργουελ εκ των έσω: ιδού ποιοί ονομάζουν το άσπρο – μαύρο και καμώνομαι και ότι δεν κατανοούν την εξαπάτηση..
Αξίζει να αναφέρει κανείς ιδιαίτερα τη δυτική μονοδιάστατη προπαγάνδα. Όταν ξεκίνησε η δυτική εστίαση/επιθεση στη  Λιβύη [χωρίς τεκμήρια] παρουσιαζόταν λίγο πολύ σαν ένα στρατιωτικό καθεστώς δικτατορίας. Όμως, μόλις το 2009 οι New York Times σε ανταπόκριση τους σημείωναν την πραγματικότητα επί του εδάφους..
«..δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι λαμβάνουν μέρος σε τοπικές επιτροπές για να συζητήσουν θέματα και να ψηφίσουν πάνω στα πάντα – από συμφωνίες με ξένα κράτη μέχρι το κτίσιμο σχολείων.»

In 2009, Mr. Gaddafi invited the New York Times to Libya to spend two weeks observing the nation’s direct democracy. The New York Times, that has traditionally been highly critical of Colonel Gaddafi’s democratic experiment, conceded that in Libya, the intention was that “everyone is involved in every decision…Tens of thousands of people take part in local committee meetings to discuss issues and vote on everything from foreign treaties to building schools.”


«Πριν την πτώση του Καντάφι η Λιβύη είχε 150 δισεκατομμύρια δολάρια σε αποθέματα  και 143 τόνους χρυσού…Και ένα μεγάλο μέρος αυτών των χρημάτων είχε σαν στόχο 3 προτζεκτς: την αφρικάνικη τράπεζα επενδύσεων [με έδρα την Συρτη], την δημιουργία ενός αφρικάνικου νομισματικού ταμείου, και την Αφρικανική Κεντρική Τράπεζα της Νιγηρίας η οποία είχε σαν στόχο την απεξάρτηση της κεντρικής Αφρικής από το γαλλικό φράγκο.»

Ακόμα πιο κραυγαλέα ήταν η κατάσταση των 6-7 μηνών της αεροπορικής επίθεσης με τους ισλαμιστές σαν επί του εδάφους στρατιώτες των δυτικών. Ήταν εμφανές για όποιον παρακολουθούσε ότι ουσιαστικά δεν υπήρχε ένας λιβυκός στρατός – η όλη άμυνα της χώρας βασιζόταν σε ένα είδος αυτοάμυνας πολιτοφυλάκων. Που αποδείχτηκε μη αρκετή για να αντέξει μια δυτική αεροπορική επίθεση. Μάλιστα, όταν αυτό έγινε εμφανές, τότε στα παραλειπόμενα οι δυτικοί δημοσιογράφοι αναπαρήγαν την εξής αστεία ρητορική – ο Καντάφι δεν έχει στρατό γιατί φοβόταν μήπως τον ανατρέψουν. Και τότε πως διατηρείτο η υποτιθέμενη δικτατορία;

Το επόμενο ψέμα ήταν η παρουσίαση των επεισοδίων σε μερικές πόλεις σαν γενική εξέγερση. Ο Καντάφι κάλεσε τους μήνες που μεσολάβησαν από την αρχή των αεροπορικών βομβαρδισμών μέχρι την δολοφονία του, να γίνουν εκλογές με διεθνείς παρατηρητές. Φυσικά, η Δύση δεν δεχόταν. Και όταν το καλοκαίρι έγιναν μαζικές διαδηλώσεις υπέρ του Καντάφι και μέχρι και μερικοί δυτικοί δημοσιογράφοι παραδέχτηκαν ότι ήταν οι πιο μεγάλες κινητοποιήσεις που έγιναν, η Δύση έκανε ότι δεν έβλεπε. Ήδη είχαν ξεκινήσει πλάνα για επίθεση συντονισμένη από τους δυτικούς ενάντια στην Τρίπολη. Ο Καντάφι αρνήθηκε να φύγει παρά τα ότι είχε προσφορές για άσυλο σε φιλικές αφρικάνικες χώρες. Σαφώς ήθελε να πεθάνει σαν σύμβολο που θα δικαιωνόταν στο μέλλον. Έτσι, είναι η ιστορική συνείδηση.

Και σήμερα…
Σήμερα η Λιβύη είναι μοιρασμένη και πάλι και η Σύρτη βομβαρδίζεται πάλι, αφού έχει αναπτυχθεί εκεί ο ΙΣΙΣ. Αλλά τα δυτικά ΜΜΕ δεν ασχολούνται με τους εκεί νεκρούς. ..Οι οπαδοί του Καντάφι, η ονομαζόμενη πράσινη αντίσταση, εξακολουθεί να έχει σημαντικό ρόλο στην νότια Λιβύη, αλλά το απρόσμενο των εξελίξεων είναι ότι ο στρατηγός Χεφτάρ, ο οποίος ήταν παλιός συνεργάτης του Καντάφι, ο οποίος μετά μετακόμισε στη Δύση και φάνηκε να επιστρέφει σαν αμερικανική επένδυση, τάχθηκε τώρα με την εκλεγμένη βουλή [ενάντια στους ισλαμιστές που ελέγχουν την Τρίπολη με την βία των όπλων – και ενάντια στην προσπάθεια του ΟΗΕ να τους νομιμοποιήσει], τελευταία φαίνεται να φτιάχνει συμμαχία με τους κανταφικούς, ενάντια στους ισλαμιστές.. Ειρωνικά οι οπαδοί του Καντάφι τώρα κινούνται πιο άνετα στην ανατολική Λιβύη – την περιοχή την οποία οι δυτικοί απέκοψαν με τους βομβαρδισμούς από την υπόλοιπη χώρα κατά την διάρκεια της επίθεσης του 2011..

Και για να δει κανείς και το μέγεθος της προσπάθειας για ληστεία πλούτου, ιδού τα αποθέματα της Λιβύης πριν τη δυτική επέμβαση…
Perkins points out that the attack on Libya, like the attack on Iraq, has to do with power and control of resources, not only oil, but gold. Libya has the highest standard of living in Africa. According to the IMF, Libya’s Central Bank is 100% state owned. The IMF estimates that the bank has nearly 144 tons of gold in its vaults, Perkins wrote.

Το επόμενο ψέμα ήταν η παρουσίαση των επεισοδίων σε μερικές πόλεις σαν γενική εξέγερση. Ο Καντάφι κάλεσε τους μήνες που μεσολάβησαν από την αρχή των αεροπορικών βομβαρδισμών μέχρι την δολοφονία του, να γίνουν εκλογές με διεθνείς παρατηρητές. Φυσικά, η Δύση δεν δεχόταν. Και όταν το καλοκαίρι έγιναν μαζικές διαδηλώσεις υπέρ του Καντάφι και μέχρι και μερικοί δυτικοί δημοσιογράφοι παραδέχτηκαν ότι ήταν οι πιο μεγάλες κινητοποιήσεις που έγιναν, η Δύση έκανε ότι δεν έβλεπε. Ήδη είχαν ξεκινήσει πλάνα για επίθεση συντονισμένη από τους δυτικούς ενάντια στην Τρίπολη. Ο Καντάφι αρνήθηκε να φύγει παρά τα ότι είχε προσφορές για άσυλο σε φιλικές αφρικάνικες χώρες.. ήθελε να πεθάνει σαν σύμβολο που θα δικαιωνόταν στο μέλλον. Έτσι είναι η ιστορική συνείδηση.




[1] Kim Sengupta. 27/6/2011. Rebels settle scores in Libyan capital. Independent.
Patreick Cockburn. 20/8/2011.  The New Libya: Better not be black. Independent.
[2] In 1967 Colonel Gaddafi inherited one of the poorest nations in Africa; by the time he was assassinated, he had transformed Libya into Africa’s richest nation. Prior to the US-led bombing campaign in 2011, Libya had the highest Human Development Index, the lowest infant mortality and the highest life expectancy in all of Africa.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου