10 Οκτ 2016

Επιστροφή στο 2004


Μια ολόκληρη σχεδόν σελίδα του σημερινού Φιλελευθέρου είναι αφιερωμένη σε μια φοβερή αποκάλυψη: η Κομισιόν κάνει πλάτες στην Άγκυρα. Υπότιτλος του μεγάλου τίτλου: Πρωτοφανής παράκαμψη της αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το κείμενο υπογράφει ο ανταποκριτής της εφημερίδας στις Βρυξέλλες και αφορά στον χαρακτηρισμό ενός εγγράφου στη σχέση ΕΕ και Τουρκίας ως «υλοποιημένου», ενώ δεν θα έπρεπε γιατί η Τουρκία εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει την ΚΔ.

Το κείμενο αποτελεί χαρακτηριστικό κείμενο, μπορούν να γράφονται εκατοντάδες σαν κι αυτό, για τον απλούστατο λόγο ότι υπάρχουν πολλές σχέσεις σε διάφορα επίπεδα ΕΕ και Τουρκίας την ίδια στιγμή που η τελευταία δεν αναγνωρίζει ποτέ την ΚΔ, ούτε την ώρα που την επισκέπτονται αξιωματούχοι της ΚΔ. Φυσικά, η ΚΔ αντιδρά με κάποιο κείμενο, αλλά στην ουσία το μήνυμα που θα πρέπει να λαμβάνεται από την ελληνοκυπριακή Λευκωσία, είναι ότι τα περιθώρια χρησιμοποίησης της ένταξης στην ΕΕ, ως ελληνοκυπριακό χαρτί στις συνομιλίες είναι πολύ περιορισμένο ως ανύπαρκτο.
Εν ολίγοις, η προπαγάνδα εσωτερικής χρήσης στην ελληνοκυπριακή πλευρά, ότι η ένταξη δημιουργεί κάποιες συνθήκες για ευνοϊκότερες συνομιλίες αποτελεί κενολογία. Αυτό το αισθάνεται ο καλός ανταποκριτής και προσθέτει στη σελίδα, ένα τετραγωνάκι το οποίο είναι εξαιρετικό από πλευράς του κομματιού εκείνου της εφημερίδας που εξακολουθεί να σκέφτεται, και το μεταφέρουμε αυτούσιο με το τιτλάκι του.

Ερωτηματικά για το Κυπριακό
«Τα δωράκια που απλόχερα μοιράζει η Κομισιόν στην Άγκυρα, ελέω προσφυγικού, και οι εκπτώσεις στο ζήτημα των θεωρήσεων διαβατηρίων, χωρίς να λογαριάζει κυριαρχικά δικαιώματα και ζωτικά συμφέροντα κρατών μελών, προκαλούν έντονο προβληματισμό.

Προβληματισμός ο οποίος εκτείνεται και στη στάση που θα τηρήσουν οι Βρυξέλλες σε ένα ενδεχόμενο σχέδιο λύσης του κυπριακού. Κύκλοι στη βελγική πρωτεύουσα εκτιμούν ότι η Κομισιόν θα πράξει ότι έπραξε και το 2004, επί σχεδίου Ανάν, βαφτίζοντας συμβατό με το κοινοτικό κεκτημένο οποιοδήποτε σχέδιο πέσει στο τραπέζι ανεξαρτήτως των προνοιών του. Άλλωστε αξιωματούχοι της Κομισιόν ότι το κεκτημένο ήταν σαν ένα ελαστικό που μπορούσαν να το επιμηκύνουν και να το συρρικνώνουν κατά το δοκούν (Γκουντερ Φερχόικεν) αναλόγως των πολιτικών τους επιλογών. Και αργότερα ότι θα μπορούσαν ακόμη να τετραγωνίσουν τον κύκλο (Όλι Ρεν) υιοθετώντας οποιοδήποτε πλαίσιο λύσης του κυπριακού ανεξαρτήτως των προνοιών του».

Βρυκολακιάζει τελικά το 2004.
Να πούμε κατ' αρχήν ότι το να χαρακτηρίζεις «δωράκια που απλόχερα μοιράζει η Κομισιόν προς την Τουρκία» για το Προσφυγικό, αποτελεί βαρβαρότητα. Όποια άποψη και να έχει κανείς για την Τουρκία, δεν μπορεί να παραγνωρίζει ότι στη χώρα αυτή φιλοξενούνται περίπου τρία εκατομμύρια πρόσφυγες. Η Ευρώπη όφειλε να φιλοξενεί και περισσότερους πρόσφυγες η ίδια και να πληρώνει μεγαλύτερα ποσά. Όπως εξ' άλλου οφείλει να βοηθήσει περισσότερο και την Ελλάδα.

Για να έλθουμε, όμως, στο Κυπριακό, βλέπουμε ότι μόλις αρχίσουν τα δύσκολα είμαστε υποχρεωμένοι να θυμηθούμε ότι οι αρχές και αξίες της ΕΕ δεν είναι γραμμένες ούτε και λειτουργούν με βάση το τι αντιλαμβάνονται ή θέλουν να αντιλαμβάνονται οι Ελληνοκύπριοι σοφοί και όπως φαίνεται δεν συγκλίνουν με την ελληνοκυπριακή θέση για το Κυπριακό. Κανένας Ευρωπαίος αξιωματούχος ή ευρωπαϊκός θεσμός δεν κατέκρινε ούτε τον Φερχόϊκκεν, ούτε τον Όλι Ρεν και κανείς δεν είδε λάστιχα να επιμηκύνονται ή να συρρικνώνονται και κανείς δεν είδε κανένα κύκλο να τετραγωνίζεται.

Αντίθετα, αφού έχετε την ικανότητα να θυμάστε, θυμηθείτε ότι η Ευρώπη χαιρέτισε ως θετική την στάση της Τουρκίας το 2004 με τη σύμφωνη γνώμη του κου Παπαδόπουλου. Και αυτή ακριβώς τη σύμφωνη γνώμη έχει να αντιμετωπίσει ο σημερινός συνομιλητής, μαζί με όσα πρακτικά άφησαν ο Όλι Ρεν και ο Γκούντερ Φερχόϊκεν.

Εν ολίγοις η προπαγάνδα εσωτερικής χρήσης στην ελληνοκυπριακή πλευρά, ότι η ένταξη δημιουργεί κάποιες συνθήκες για ευνοϊκότερες συνομιλίες αποτελεί κενολογία. Αυτό το αισθάνεται ο καλός ανταποκριτής και προσθέτει στη σελίδα, ένα τετραγωνάκι το οποίο είναι εξαιρετικό από πλευράς του κομματιού εκείνου της εφημερίδας που εξακολουθεί να σκέφτεται, και το μεταφέρουμε…: «Τα δωράκια που απλόχερα μοιράζει η Κομισιόν στην Άγκυρα, ελέω προσφυγικού, και οι εκπτώσεις στο ζήτημα των θεωρήσεων διαβατηρίων, χωρίς να λογαριάζει κυριαρχικά δικαιώματα και ζωτικά συμφέροντα κρατών μελών, προκαλούν έντονο προβληματισμό. Προβληματισμός ο οποίος εκτείνεται και στη στάση που θα τηρήσουν οι Βρυξέλλες σε ένα ενδεχόμενο σχέδιο λύσης του κυπριακού. Κύκλοι στη βελγική πρωτεύουσα εκτιμούν ότι η Κομισιόν θα πράξει ότι έπραξε και το 2004, επί σχεδίου Ανάν, βαφτίζοντας συμβατό με το κοινοτικό κεκτημένο οποιοδήποτε σχέδιο πέσει στο τραπέζι ανεξαρτήτως των προνοιών του. Άλλωστε αξιωματούχοι της Κομισιόν ότι το κεκτημένο ήταν σαν ένα ελαστικό που μπορούσαν να το επιμηκύνουν και να το συρρικνώνουν κατά το δοκούν….».

Βέβαια, ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν ήταν τυχαίος συνομιλητής και πολύ περισσότερο δεν πρέπει να θεωρήσει κανείς ότι δεν ήξερε τί έκανε το 2004, ιδιαίτερα σε ότι αφορά το όφελος που αποκόμισε η τουρκοκυπριακή πλευρά (επενδύσεις στην ανάπτυξη γης, κανονισμός της πράσινης γραμμής, διπλωματική αναβάθμιση, ημι - αναγνώριση του αεροδρομίου της Τύμπου) και αποδοχή του ότι είναι η πλευρά που ήθελε λύση.

Η σημερινή κυβέρνηση έχει προσκολληθεί με απόλυτο τρόπο στην άρνηση χρονοδιαγραμμάτων και στην άρνηση της επιδιαιτησίας με τρόπο που δείχνει τουλάχιστον προς τα έξω ότι είναι αρνητική στη λύση που θα μπορούσε υπό τις περιστάσεις να βρεθεί, ενώ παραδέχεται εμμέσως ότι δεν υπάρχουν επιδιαιτητές που θα μπορούσαν να την ευνοήσουν, ομολογεί δηλαδή ότι η μοναξιά του Τάσσου, ακολουθεί και την ίδια. Δηλαδή, ότι τα χρόνια που πέρασαν από το 2004 δεν άλλαξαν προς όφελός της.

Αντίθετα ο Μουσταφά Ακιντζή φαίνεται να πιέζει προς τη λύση με αποφασιστικότητα. Η άποψη της στήλης είναι ότι ο Ακιντζή βλέπει με δέος αυτό που λέει άλλωστε ότι πρόκειται για την τελευταία ευκαιρία για συνενωτική λύση. Αυτή ή άποψη σίγουρα στηρίζεται και στην πεποίθηση ότι ο ελληνοκυπριακός πληθυσμός συνήθισε στην ελληνοκυπριακή του Ανεξαρτησία ( όση νομίζει ότι έχει) αλλά πιθανόν να στηρίζεται και στο φόβο ότι μια νέα Τουρκία γεννιέται αυτές τις μέρες που σπάζει τα δεσμά της από τον Ατατούρκ και οδεύει προς ένα συντηρητικό ισλαμισμό ο οποίος μπορεί και να συνοδεύεται από μια νέα επεκτατικότητα όπως διαμορφώνεται στη Συρία και το Ιράκ. Η ταυτότητα του τουρκικού κράτους είναι πλέον ρευστή και επηρεάζεται άμεσα από το μουσουλμανικό περιβάλλον της, την ίδια ώρα που απομακρύνεται από την Ευρώπη.

Πάντως προς το παρόν ο κ Αναστασιάδης φαίνεται να παρακολουθεί τη λογική των συνομιλιών εξ ου και η αποδοχή ενός γύρου συνομιλιών στο εξωτερικό. Είναι επίσης σημαντικό το ότι έγινε παραδοχή προόδου.

Τι όμως σπρώχνει την ελληνοκυπριακή πλευρά να παίζει το παιγνίδι των συνομιλιών; Η σαφή της άρνηση σε ενδιάμεση συμφωνία, αν είναι ειλικρινής, μας δυσκολεύει να στηρίξουμε την άποψη ότι μπορεί να βρεθεί μια διευθέτηση του ενεργειακού χωρίς συνολική διευθέτηση του Κυπριακού. Η έννοια της συνολικότητας φυσικά μπορεί να είναι αρκετά ελαστική όπως και οι Αρχές της ΕΕ ή όποιας αστικής πολιτικής, ειδικά την περίοδο του νεοφιλελευθερισμού.

Μια άλλη υπόθεση που μπορούμε να κάνουμε είναι ότι η διαιώνιση του Κυπριακού αφήνει την Κύπρο ανοιχτή στους κινδύνους της περιοχής της. Δηλαδή και της τρομοκρατίας και της εμφάνισης μουσουλμανικού φονταμενταλισμού στα κατεχόμενα αλλά και πιέσεις στην οικονομία λόγω των περιφερειακών εντάσεων.

ΥΓ. Η Καθημερινή γράφει ότι οι Αμερικανοί προωθούν λύση με μια τουρκική και μια ελληνική βάση στην Κύπρο. Αποκλείεται η Τουρκία να δεχτεί ελληνική βάση με αεροπλάνα και πλοία στην Κύπρο.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου