11 Σεπ 2016

Οι απολογητές των εγκλημάτων. Από το Τζιάος, στην Τόχνη, στην Αλόα θα βρίσκεται κάποιος Ρότσας, κάποιος Καλλινίκου κοκ, να απειλεί και να ωρύεται γιατί τολμούν μερικοί να πουν δημόσια αυτό που όλοι ξέρουν: ότι έγιναν εγκλήματα σε βάρος των τουρκοκυπρίων, ότι αυτά τα εγκλήματα τα πλήρωσαν άλλοι ελληνοκύπριοι – και ότι οι ένοχοι είναι λίγοι και δειλοί…


Η διαμάχη για τα εγκλήματα σε βάρος των τουρκοκυπρίων, αναδύεται κάθε τόσο. Η εμφάνιση αυτό το καλοκαίρι ήταν συνεχόμενη, έστω και χαμηλής έντασης. Φαινόταν σαφώς να πυροδοτείται από το άγχος για μια ενδεχόμενη θετική πορεία των συνομιλιών, αλλά όπως φάνηκε και από τον Καλλινίκου, το θέμα απασχολεί και τη μερίδα της δεξιάς που λειτουργεί σαν ανεπίσημη πτέρυγα προπαγάνδας για τον ΔΗΣΥ. Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, οι επιθέσεις είχαν ένα αμυντικό τόνο, μια επαναλαμβανόμενη ρητορική που θυμίζει τις ενοχές της ακροδεξιάς. Αξίζει, ωστόσο, να αναφερθεί ότι αυτή η αναβίωση των κραυγών για λογοκρισία, συνέπεσαν και με μια σειρά από επεισόδια σε βάρος τουρκοκυπρίων.

Αυτή είναι η ηγεμονική αφήγηση των ελληνοκυπρίων – ότι το 1963-64 αντιμετώπιζαν μια απειλή εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όμως, από την πλευρά των τουρκοκυπρίων, αυτή η απόπειρα των ελληνοκυπρίων [να αποφύγουν, σύμφωνα με την αφήγησή τους, υπονόμευση της Κυπριακής Δημοκρατίας] την ξεκίνησαν ως επίθεση οι ελληνοκυπριακού την 21η Δεκεμβρίου του 1963, και περιλάμβανε ως μέρος της και εκδίωξη των τουρκοκυπρίων από τις θέσεις τους στην Κυπριακή Δημοκρατία και ανεξέλικτες δολοφονίες τουρκοκυπρίων με στόχο τον εκφοβισμό και αφαίρεση δικαιωμάτων. Άλλωστε, η ελληνοκυπριακή δεξιά και ακροδεξιά είχε προσπαθήσει και προηγουμενως κάτι αντίστοιχο. Σε μικρότερη κλίμακα όσον αφορά στο μαζικό επίπεδο, ενάντια στην αριστερά την  προηγούμενη δεκαετία. Όταν αναγκάστηκε ο ίδιος ο Μακάριος να πάει στο νοσοκομείο Λευκωσίας για να διασώσει τις τουρκοκύπριες νοσοκόμες, είναι χαρακτηριστικό του ότι λειτουργούσε και ένα άτυπο παρακράτος.


Οι πρώτες αψιμαχίες εμφανίστηκε στις αρχές Αυγούστου γύρω από τη μεταφορά τουρκοκυπρίων στα Κόκκινα [η οποία στη ψευδή κωδικοποίηση του ελληνοκυπριακού δημόσιου λόγου, εμφανίζεται σαν “εορτασμοί”, αντί σαν απότιση μνήμης και τιμής στους νεκρούς τους] και παράλληλα ξεκίνησε μια μικρή ανακύκλωση της προσπάθειας να λογοκριθεί ότι είχε δημοσιοποιηθεί το 2009 για τις φωτογραφίες και τις συνθήκες θανάτου των αγνοουμένων στο Τζιάος. Και μετά το όλο σκηνικό πήρε την κάπως πιο μεγαλόπρεπη εικόνα της επίθεσης ενάντια στην κα. Μαρκουλλή γιατί τόλμησε [ως δημόσιο πρόσωπο, αξιωματούχος τόσο της κυβέρνησης Παπαδόπουλου, όσο και της κυβέρνησης Χριστόφια] να μιλήσει, και να ζητήσει συγνώμη, για τη σφαγή στην Τόχνη – με αφορμή και την ταφή 33 αγνοουμενων από εκείνη τη σφαγή – αλλά και στα χωριά Σανταλάρης-Αλόα-Μαράθα.


2009. Η δημοσιοποίηση στην ελληνοκυπριακή Δημόσια Σφαίρα, στα πλαίσια της αντιπαράθεσης του ιστορικού Ρ. Κατσιαούνη με εθνικιστές σχολιογράφους των ΜΜΕ, της επίσημης παραδοχής για τους τουρκοκυπρίους αγνοούμενους.. Μερικοί επέμεναν μέχρι τότε στην λογοκρισία και αυτού του θέματος..

Το πέρασμα των Τουρκοκυπρίων στα Κόκκινα: όταν το ψέμα δεν τολμά να διαχωρίσει, καν, τις λέξεις επίθεση και άμυνα, του θρήνου από τον εορτασμό – γιατί φοβάται την ιστορικά τεκμηριωμένη, επι του εδάφους, πραγματικότητα της αιτίας και του αποτελεσματος, όσον αφορά την ελληνοκυπριακή επιθετική βία..
Το πέρασμα των τουρκοκυπρίων στα Κόκκινα γίνεται για χρόνια, γινόταν και επί Τάσσου [αν υποθέσουμε ότι είναι ο πρόεδρος τον οποίο υιοθετούν οι απορριπτικοί], και μάλιστα όταν γίνονταν οι προσπάθειες για διάνοιξη οδοφράγματος στον Λιμνίτη, επί Χριστόφια, υπήρχαν και εκδηλώσεις δικοινοτικής συνεργασίας στην περιοχή. Τώρα όμως, λίγο το άγχος για συγκλίσεις, λίγο η έλλειψη καλοκαιρινών θεμάτων, τροφοδότησε μια μικροκουβέντα – με τις συνηθισμένες απορριπτικές στρατηγικές της λογοκρισίας και των  μετατοπίσεων. Τα ιστορικά γεγονότα είναι δεδομένα πια – και γενικώς αποδεκτά, εκτός ίσως από το ποιοί/ποιός διέταξε την επίθεση εναντίον των τουρκοκυπρίων. Τον Αύγουστο του 1964, οι ελληνοκυπριακές δυνάμεις εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον των τουρκοκυπρίων στην περιοχή των Κοκκίνων. Η επίθεση είχε ένα στρατηγικό στόχο [την κατάληψη του φυσικού λιμανιού της περιοχής από όπου -θεωρούσαν ή φοβόντουσαν οι ελληνοκύπριοι- ότι μπορούσαν να ανεφοδιάζονται οι τουρκοκύπριοι και να γίνει μελλοντικά, τουρκική παρέμβαση] αλλά ταυτόχρονα ήταν και μια επίθεση σε ολόκληρη την κοινότητα των τουρκοκυπρίων στην περιοχή οι οποίοι μπροστά σε ότι είχε συμβεί αλλού, φοβόντουσαν μια σφαγή. Αξίζει λ.χ. να παρατηρηθεί ότι ακτιβιστές και ηγέτες της αριστεράς, οι οποίοι καταδίκαζαν μετά το 1974 την τουρκική παρέμβαση/εισβολή, την προσπάθεια κατασκευής ανεξάρτητου τ/κ κράτους ή προσάρτηση στην Τουρκία, ήταν ανάμεσα στους τουρκοκυπρίους που αμύνονταν τότε. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι για την ελληνοκυπριακή οπτική, ο στόχος δεν ήταν κατ’ ανάγκη η σφαγή, αλλά η κατάληψη ενός χώρου ανεφοδιασμού. Αυτή είναι η ηγεμονική αφήγηση των ελληνοκυπρίων – ότι το 1963-64 αντιμετώπιζαν μια απειλή εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας.



Μερικοί επέμεναν μέχρι και το 2009, ότι η επίσημη ελληνοκυπριακή εκδοχή για τον ομαδικό τάφο τουρκοκυπρίων στον Άγιο Βασίλειο.. ήταν η μόνη αλήθεια… Ακόμα και το 2009.. Παρά τις επίσημες πια λίστες των τουρκοκύπριων αγνοουμένων..


Όμως, από την πλευρά των τουρκοκυπρίων, αυτή η απόπειρα των ελληνοκυπρίων [να αποφύγουν, σύμφωνα με την αφήγησή τους, υπονόμευση της Κυπριακής Δημοκρατίας] την ξεκίνησαν ως επίθεση οι ελληνοκυπριακού την 21η Δεκεμβρίου του 1963, και περιλάμβανε ως μέρος της και εκδίωξη των τουρκοκυπρίων από τις θέσεις τους στην Κυπριακή Δημοκρατία και ανεξέλικτες δολοφονίες τουρκοκυπρίων με στόχο τον εκφοβισμό και αφαίρεση δικαιωμάτων. Άλλωστε, η ελληνοκυπριακή δεξιά και ακροδεξιά είχε προσπαθήσει και προηγουμενως κάτι αντίστοιχο. Σε μικρότερη κλίμακα όσον αφορά στο μαζικό επίπεδο, ενάντια στην αριστερά την  προηγούμενη δεκαετία. Όταν αναγκάστηκε ο ίδιος ο Μακάριος να πάει στο νοσοκομείο Λευκωσίας για να διασώσει τις τουρκοκύπριες νοσοκόμες, είναι χαρακτηριστικό του ότι λειτουργούσε και ένα άτυπο παρακράτος. Για αυτό ίσως και το ποιός έδωσε την διαταγή για επίθεση εναντίον των Κοκκίνων, παραμένει “άγνωστο”  [χωρίς, δηλαδή, κοινώς αποδεκτή εκδοχή]– γιατί ίσως η ευθύνη του τότε παρακράτους να συγκαλύπτεται ακόμα. Μέχρι και η Αθήνα [που πουλούσε επίσης εθνική έπαρση και έλεγχε σε μεγάλο βαθμό τους στρατιωτικούς μηχανισμούς] διαμαρτυρήθηκε, θεωρώντας την επίθεση ολοφάνερα αρνητική κίνηση για την εικόνα της ελληνικής/ελληνοκυπριακής πλευράς. Αλλά ακόμα πιο σαφή, για το εμπειρικό βίωμα των τουρκοκυπρίων] είναι τα συγκριτικά ντοκουμέντα με τους νεκρούς.
Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα την έκταση αυτών των επεισοδίων μέσα από την κάθε κοινότητα ας αναλογιστούμε ότι στην περίοδο 1963-67 σκοτώθηκαν και αγνοούνται σε συγκρούσεις 419 τουρκοκύπριοι και 215 ελληνοκύπριοι. Αν σκοτώθηκαν διπλάσιοι τουρκοκύπριοι σε μια κοινότητα που είναι περίπου 4 φορές πιο μικρή, αναλογούν περίπου 8 τουρκοκύπριοι για κάθε ελληνοκύπριο, σε σχέση με τον πληθυσμό της κάθε κοινότητας. Δίνω αυτά τα στοιχεία για να δείξω ότι αυτά που οι ελληνοκύπριοι μπορεί να βίωσαν σαν “επεισόδια” για τους τουρκοκύπριους ήταν περίοδος “πολέμου” και “προσφυγιάς”, αφού το 1/5 της κοινότητας εκτοπίστηκε.”
Γιάννης Παπαδάκης. 20 χρόνια μετά από τί;. Στο Ανατομία μιας μεταμόρφωσης, intercollege press.

Τα Κόκκινα και η ένοχη συνείδηση της εθνικιστικής/απορριπτικής υστερίας: η επίθεση των ελληνοκυπρίων [οποίοι και αν την διέταξαν] είχε ένα απρόσμενο αποτέλεσμα που ευνόησε την επέκταση των τουρκικών δικαιωμάτων και πρακτικής παρέμβασης
Αυτό που ακολούθησε την ελληνοκυπριακή επίθεση στην Τυλληρία ήταν η παρέμβαση της τουρκικής αεροπορίας. Η Τουρκία έθεσε όρια στις επιθέσεις εναντίον των τουρκοκυπρίων – και η ελληνοκυπριακή επίθεση κατέληξε ντε φάκτο σε ένα μικρό τουρκοκυπριακό καντόνιο. Κάτι που δεν υπήρχε πριν την επίθεση. Η επίθεση κατέληξε σε μπούμερανγκ. Οι ελληνοκύπριοι ήταν τετραπλάσιοι και σε οποιαδήποτε σύγκρουση θα νικούσαν. Δεν υπήρχε απολύτως τίποτα το παράδοξο ή το απρόσμενο σε μια τέτοια επικράτηση – είναι απλό μαθηματικό δεδομένο. Και η στρατηγική κίνηση της τουρκικής επέμβασης ήταν σαφής στις νομικές της προεκτάσεις – ήταν συνέχεια της τριμερούς του 1955 [της πρώτης νομικής επανεμφάνισης της Τουρκίας στο κυπριακό – με αφορμη την ΕΟΚΑ], και της συμφωνίας εγγυήσεων του 1960. Ήταν αποτέλεσμα της προηγούμενης προσφυγής των ελληνοκυπρίων [ή ακριβέστερα, και πάλι, της ελληνοκυπριακής δεξιάς, και του κέντρου που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται τότε] στη βια - έστω και αντιαποικιακά αρχικά, άλλα με σύνθημα ένα ξεκάθαρα ελληνοκυπριακό αίτημα, την ένωση, πάρα κάτι κοινό με τους τουρκοκύπριους. Η εκκαθαριστική επιχείρηση του 1964, έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία να επέμβει. Μια αλληγορία για το τί θα ακολουθούσε το 1974. Αλλά μερικοί δεν θέλουν να θυμούνται ότι κάποιοι ξεκίνησαν τις επιθέσεις εναντίον των τουρκοκυπρίων πριν εμφανιστούν τα τουρκικά αεροπλάνα στην Τυλληρία. Έτσι, η λογοκρισία των θυμάτων στην κοινότητα των τουρκοκυπρίων, λειτουργεί και ως τρόπος μετατόπισης των ευθυνών. Ιδού λ.χ. πως ένας πάλαι ποτέ εδεκίτης, που στα νιάτα του, όταν ξεκινούσε την αναρρίχησή του στο πολιτικό-δημοσιογραφικό κατεστημένο, επέμενε με σθένος ότι το πραξικόπημα έφερε την εισβολή, που ξαφνικά, για το Κόκκινα, έπαθε αμνησία για την σχέση της αιτίας που προηγείται του αποτελέσματος..
Τις προάλλες -κι αυτό γίνεται κάθε χρόνο- οι Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας είχαν παραχωρήσει διευκολύνσεις για τις γιορτές του μίσους, που πραγματοποιούνται στο θύλακα των Κοκκίνων. Δόθηκαν διευκολύνσεις για εκδηλώσεις που γίνονται για να τιμήσουν οι Τ/κ  τις φονικές επιθέσεις κατά των Ελληνοκυπρίων.”



Πότε έκαναν επίθεση οι τουρκοκύπριοι στα  Κόκκινα; Άμυνα έκαναν – «υπέρ βωμών και εστιών» για να το πούμε με την πεπαλαιωμένη ρητορική του ελληνικού εθνικισμού. Ο κ. Βενιζελος έγραψε μια παραπλάνηση του συρμού. Από αυτά που απαιτούνταν για να αναρριχηθεί κάποιος φαίνεται. Θα χρειαζόταν ένας τόμος για να καλύψει τα αμοιβαία ψέματα των δυο κοινοτήτων και των εργολάβων δημοσιογράφων.


Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα την έκταση αυτών των επεισοδίων μέσα από την κάθε κοινότητα ας αναλογιστούμε ότι στην περίοδο 1963-67 σκοτώθηκαν και αγνοούνται σε συγκρούσεις 419 τουρκοκύπριοι και 215 ελληνοκύπριοι. Αν σκοτώθηκαν διπλάσιοι τουρκοκύπριοι σε μια κοινότητα που είναι περίπου 4 φορές πιο μικρή, αναλογούν περίπου 8 τουρκοκύπριοι για κάθε ελληνοκύπριο, σε σχέση με τον πληθυσμό της κάθε κοινότητας. Δίνω αυτά τα στοιχεία για να δείξω ότι αυτά που οι ελληνοκύπριοι μπορεί να βίωσαν σαν “επεισόδια” για τους τουρκοκύπριους ήταν περίοδος “πολέμου” και “προσφυγιάς”, αφού το 1/5 της κοινότητας εκτοπίστηκε.”

Το Τζιάος. Οταν μαθαίνουμε ότι για δεκαετίες κάποιοι εξαπατούσαν ολόκληρη την ελληνοκυπριακή κοινότητα για τους αγνοούμενους, και όταν μαθαίνουμε ότι είχε γίνει και ανάλογη εκτέλεση Τουρκοκυπρίων ενόπλων που παραδόθηκαν, τί κάνει η εθνικιστική μηχανή της παραπλάνησης; Τα βάζει με τον Δρουσιώτη που το έχει σκάσει στις Βρυξέλλες..
Την ίδια περίοδο με τα Κόκκινα, ο κ. Ρότσας επανήλθε στην επικαιρότητα μετα την κωμική εισήγηση του ότι θα μπορούσαν οι ελληνοκύπριοι να επιτεθούν και να αιχμαλωτίσουν τον τουρκικό στρατό, τις μέρες του τουρκικού πραξικοπήματος. Αυτή τη φορά επανήλθε με ένα θέμα, την εκτέλεση των αγνοουμένων στην περιοχή του Τζιάος [λογοκρίνωντας την πραγματική αποκάλυψη για το ψέμα της παρουσίασης φωτογραφίας νεκρών σαν αγνοουμένων] για το οποίο και πάλι οι απορριπτικοί, και ιδιαίτερα όσοι λειτουργούν στον πολιτικό χώρο που πρόσφερε συγκάλυψη στους ενόχους της ΕΟΚΑ β, θα ήταν λογικό να σιωπούν. Αλλά εν μέρει γιατί έχουν ακόμα προνομιακή κάλυψη από τα ΜΜΕ, εν μέρει γιατί ακριβώς η πτέρυγα της εφημερίδας Πολίτης και πιο πριν της Αλήθειας, οι οποίες προβάλαν προηγουμένως ένα ειδος κριτικής στον ελληνοκυπριακο εθνικισμό, ουσιαστικά τώρα είναι σε περίοδο αναδίπλωσης λόγω στήριξης της κυβέρνησης, οι απορριπτικοί λένε ότι νά’ναι – και ξέρουν ότι η κριτική θα έρθει μόνο από την αριστερά ή από τα social media. Ο Δρουσιώτης αποδείχτηκε και αυτός “αγωνιστής της καρέκλας”, όπως και άλλοι στον Πολίτη, ενώ η Αλήθεια απλώς ακολουθεί τα ζικ ζακ των συμφερόντων της οικογένειας του υπουργού ιδιοκτήτη. Και μαζί με την φαιδρότητα του κ. Ρότσα, έτρεξε και ο ευρωβουλευτής του ΔΗΚΟ, ο κ. Μαυρίδης,  να ζητήσει τα ρέστα. Ανάλογη περίπτωση με τα Κόκκινα, όπου η μνήμη των νεκρών τουρκοκυπρίων ονομάζεται "εορτασμοί" από την ελληνοκυπριακή λογοκρισία.


Η αποκάλυψη της Αλήθειας για ένα ιστορικό ψέμα: η κλασική φωτογραφία με τους αγνοούμενους δημοσιοποιήθηκε αποκρύπτωντας ότι στο ίδιο φιλμ υπήρχε και η σκηνή της εκτέλεσης – θανάτου τους.. Κάποιοι δεν ήθελαν να συζητηθεί τί έγινε εκεί, και κάποιοι αποφάσισαν να υποβάλουν μερικούς συμπολίτες τους να ζουν με ψεύτικες ελπίδες για 23 χρόνια, για να μπορούν, κάποιοι να κατασκευάζουν θεάματα…

Ας δούμε τα γεγονότα. Από τον Σεπτέμβριο του 1974, μετά τη δημοσίευση της στην εφημερίδα ΜΑΧΗ, μια φωτογραφία με ελληνοκύπριους στρατιώτες τη στιγμή που συλλαμβάνονται από τον τουρκικό στρατό τον Αύγουστο του 1974, μετατράπηκε σε σύμβολο των Ελληνοκυπρίων αγνοούμενων. Το καλοκαίρι του 2009, ωστόσο, ήρθε στην Κύπρο ο φωτογράφος/δημοσιογράφος που έβγαλε την φωτογραφία – ένας τούρκος, ο οποίος στη συνέχεια, έχασε τον προσανατολισμό του και συνελήφθη από τους ελληνοκύπριους. Άρα η φωτογραφία που πέρασε από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας του “πρόεδρου” του πραξικοπήματος, σε σύμβολο για τους αγνοούμενους, βγήκε από ένα τούρκο αυτόπτη μάρτυρα – και το φιλμ το είχαν στα χέρια τους ελληνοκύπριοι. Αρμόδιοι προφανώς. Και εδώ είναι το μεγάλο σκάνδαλο. Στο φιλμ δεν υπήρχε μόνο η η φωτογραφία της σύλληψης, αλλά και της εκτέλεσης – του θανάτου των συλληφθέντων. Κάποιοι, λοιπόν, είχαν το φιλμ, αλλά επέλεξαν να αφήσουν τις οικογένειες των νεκρών να ζουν, για δεκαετίες, με ψευδαισθήσεις για να μπορούν οι ίδιοι να βγάζουν πολιτική υπεραξία. Εδώ το ζήτημα αγγίζει ένα από τα μεταπολεμικά σκάνδαλα – το πως η επιτροπή αγνοουμένων ουσιαστικά λειτουργούσε για να συντηρήσει το θέμα ως θέαμα [με τα ό,ποια ωφελήματα για μερικούς] πάρα για να πληροφορήσει για την αλήθεια. Έπρεπε να παραγκωνιστεί η τότε ηγεσία των συγγενών αγνοουμένων για να μπορέσει να ξεκινήσει η διερεύνηση – και να αποκαλυφθεί ότι υπήρχαν νεκροί θαμενοι στο κοιμητήριο της Λευκωσίας που ήταν καταγεγραμμένοι ως αγνοούμενοι. Σαν θέαμα αγνοουμένων. Χρειάστηκε μια σύζυγος νεκρού, η κα. Πάλμα, να αναγκαστεί να σκάψει η ίδια νύχτα για το δικαίωμα να θάψει επιτελους τον σύζυγο της, για να ανοιχτεί δημοσια το θέμα. Αλλά, φυσικά, όσοι θεωρούσαν ότι τέτοια θεάματα, με οποιοδήποτε κόστος και αν είχαν στους συγγενείς, ήταν επιτρεπτά, έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν – και συνέχισαν τα θεάματα σε άλλους τομείς. Τώρα παραπονιούνται λ.χ. ότι δεν γίνονται αρκετές έρευνες – οι απόγονοι-συνεχιστές της ρητορικής που στήριζε τον οικονόμο Χριστόφορο, τότε που εμπόδιζε τις διαδικασίες έρευνας και εκταφής. Ή φωνάζουν για “θύματα”, αυτοί που ανέχτηκαν ένα αξιωματικό που ήταν αρμόδιος στο νοσοκομείο Λευκωσίας κατά την διάρκεια του πραξικοπήματος, να είναι και στην επιτροπή για τους αγνοούμενους.[1] Και υπάρχουν αγνοούμενοι από την εποχή του πραξικοπήματος. Με τέτοια προδιάθεση για αποδοχή του αισχρού για το πολιτικά βολικό, είναι πραγματικά παράξενο, ότι μερικοί δεν βρήκαν λέξη να που για τη δολοφονία βρεφών;

Όταν αποκαλύφθηκε η κομπίνα με τις φωτογραφίες το 2009, προέκυψε και ένα ακόμα ζήτημα. Πώς έγιναν οι εκτελέσεις – ένα θέμα το οποίο συνδέεται άμεσα με την ιστορική [όπως φαίνεται και από την επεμβάσεις της Τουρκιάς και την κατοχύρωση νομικών δικαιωμάτων παρέμβασης από την δεκαετία του 1950] σχέση αίτιας και αποτελέσματος όσον άφορα στην εθνικιστική βία στην Κύπρο. Τελικά, οι ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι δεν εκτελέστηκαν από τον τουρκικό στρατό άλλα από τουρκοκυπρίους ενόπλους. Τους ιδεολογικά αντίστοιχους της ΕΟΚΑ β.  Το λογικό ερώτημα είναι γιατί; Η απάντηση φαίνεται ότι βρίσκεται στη λογική των αντιποίνων για ότι είχε γίνει λίγες μέρες πριν. Ο Μ. Δρουσιώτης που τότε εμφανιζόταν να διερευνά τέτοια φαινόμενα [μετά το 2013, ίσως και λίγο πιο πριν, έγινε κατασκευαστής θεαμάτων  του προεδρικού όπως αυτά που προσπαθούσε να διαλευκάνει κάποτε, ρίχνοντας μια μεγάλη σκιά στο προηγούμενο του έργο] εισηγήθηκε ότι το θέμα είχε να κάνει με αντίποινα για ανάλογη εκτέλεση μερικών τουρκοκυπρίων που παραδόθηκαν στην περιοχή προηγουμένως.  Η πηγή του ήταν ανώνυμη, και άρα η πληροφορία του αόριστη. Δεν την επιβεβαίωσε - έκανε τέτοιες γκάφες ο Δρουσιώτης, αν και θα πρέπει να του αποδοθεί ότι  σε εκείνο τον τομέα προσπάθησε σε δύσκολα πλαίσια. Η δημόσια πίεση για λογοκρισία ήταν μεγάλη. Έτσι, πάρα το ότι η γενική εικόνα αποδείχτηκε αληθινή, η εμμονή του [ένα ελάττωμα που τον οδήγησε στην αυτοκαταστροφική, δημοσιογραφικά, πορεία μετά] τον οδήγησε σε θεάματα επίσης. Και όταν δέχτηκε επίθεση, και ο ανώνυμος πληροφοριοδότης δεν εμφανίστηκε να επιβεβαιώσει, έμεινε εκτεθειμένος. Όμως, είχε δίκαιο. Και αυτό το επιβεβαίωσε και ο ελληνοκυπριος αξιωματικός που ήταν αρμόδιος στην περιοχή και ο οποίος στο τότε κλίμα υστερίας, προσπαθούσε να κρατήσει αποστάσεις, επιβεβαιώνοντας, όμως όπως ορθά παρατήρησε ο Δρουσιώτης μετά, ότι είχε διαπραχθεί όντως μια ανάλογη εκτέλεση.
 “Κατά την διάρκεια της επίθεσής μας στο Τζιάος στις 22 Ιουλίου τέσσερις τουρκοκύπριοι – σε άλλο σημείο από αυτό που επιχειρούσε η διμοιρία μου – παρέμεινα πάνω στα υψώματα. Ενώ δέχονταν επίθεση, σηκώθηκαν και πυροβόλησαν. Τραυματίζωντας στην παλάμη ένα ελληνοκύπριο στρατιώτη... Αμέσως παράτησαν τα όλα τους και ανασήκωσαν τα χέρια. Μέσα σε εκείνες τις συνθήκες πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν όλοι./ Χ. Γρουτίδης, Για ΤΟ 398 ΤΠ και το Τζιάος ενσυνειδήτως και επωνύμως. 19/8/2009, Πολίτης, σ. 11.

Ο κ. Γρουτίδης μπορεί να τα μασά, αλλά όταν οολογεί ότι οι τουρκύπριοι σήκωσα τα χέρια [μετά το παράδοξο «αμέσως» στη διατύπωσή του – αμέσως μετά από τί; Το ότι πληγώθηκε στο χέρι ένας ε/κ;] σκοτώθηκαν. Τί είναι να σκοτώνεις κάποιο που έχει παραδοθεί;... Ή θέλει να μας πει κανείς ότι ήταν τόσο φορτισμένοι γιατί πληγώθηκε ο ένας στο χέρι που πυροβολούσαν, ενώ έβλεπαν παράδοση; Αλλά τότε τί το διαφορετικό υπήρχε, όταν εκτελέστηκαν οι ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι;





Όταν συνελήφθηκαν οι μετέπειτα αγνοούμενοι, οι στρατιώτες τους αντιμετώπισαν σαν αιχμαλώτους – και ένας μάλιστα άναψε και τσιγάρο σε ένα από τους αιχμαλώτους.. Αλλά μετά ήρθαν άλλοι.. και τους εκτέλεσαν.. Το γιατί ήρθαν οι άλλοι, από την περιοχή, και εκτέλεσαν του αιχμάλωτους, ίσως να είναι και από τους λόγους της λογοκρισίας για δεκαετίες.. Ίσως κάποιοι να ήθελαν να κρύψουν τί έγινε πριν…
Και τί θυμήθηκε, λοιπόν, ο Ρότσας και ο Μαυρίδης; Όχι την αποκάλυψη του ψέματος της φωτογραφίας, την εξαπάτηση των συγγενών, ή και την ομολογία ανάλογης εκτέλεσης απο ελληνοκυπρίους – θυμήθηκαν ότι η πληροφορία του ανώνυμου πληροφοριοδότη δεν επιβεβαιωνόταν με την ώρα κλπ. Παραβλέποντας τις σαφείς μαρτυρίες για το τί προηγήθηκε. Γιατί δεν ήταν μόνο ο αξιωματικός που αναγκάστηκε να παραδεχθεί την εκτέλεση αιχμάλωτων. Ένας άλλος επώνυμος, τότε στρατιώτης, ήταν ακόμα πιο σαφής:
Το τί γίνεται στην Επηχώ και στο Τζιάος δεν περιγράφεται. Άρχισε η συγκομιδή λαφύρων από τα σπίτια. Η λεηλασία από τα γειτονικά χωριά σε όλο της το μεγαλείο... Φορτηγά γεμάτα τραπέζια, καρέκλες, τηλεοράσεις, οτιδήποτε έβρισκαν το φόρτωναν και έφυγαν για τα σπίτια τους. Κοπάδια έφευγαν για τις περιοχές μας. Οι τούρκοι κρατούσαν λίστα 80 ατόμων τους οποίους ύστερα γύρευαν ονομαστικά |”Γιώργος Γεωργίου. Η προδοσία ξεκίνησε από το Μπέκογιου. 28/8/2009, Πολίτης σελ. 14.

Τα φαντάσματα των νεκρών της Τόχνης
Η στρατηγική του ελληνοκυπριακού απορριπτισμού έχει να κάνει με δυο θέματα λογοκρισίας: την αποτροπή συζήτησης των σφαγών ή βαρβαρότητας εναντίον άμαχων τουρκοκυπρίων, και την ακόμα πιο έντονη προσπάθεια αποφυγής της σχέσης αίτιας και αποτελέσματος, και άρα την ευθύνη για τις σφαγές. Η μεγάλη κάμπη σε σχέση με τα εγκλήματα μελών της ελληνοκυπριακής κοινότητας, έγινε την περίοδο 2008-10 – και για αυτό άλλωστε το μένος των εθνικιστών ενάντια στον κ. Χριστόφια, ο οποίος ήταν ο πρώτος πρόεδρος που έθεσε με σαφήνεια το θέμα. Τότε, οι εθνικιστές αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν την ύπαρξη τουρκοκυπρίων αγνοουμένων, και έτσι από το χαζό επιφώνημα υστερίας ότι "όλα είναι ψέματα", κατέληξαν στην επόμενη στρατηγική άμυνας, ότι οι ελληνοκύπριοι “τα παραδέχτηκαν”, “τα ξέρουμε”, “τα είπαμε”. Αυτοί που ξαφνικά δήθεν τα ήξεραν. Ήταν ένα ακόμα ψέμα.

Κατά την διάρκεια της επίθεσής μας στο Τζιάος στις 22 Ιουλίου τέσσερις τουρκοκύπριοι – σε άλλο σημείο από αυτό που επιχειρούσε η διμοιρία μου – παρέμειναν πάνω στα υψώματα. Ενώ δέχονταν επίθεση, σηκώθηκαν και πυροβόλησαν. Τραυματίζωντας στην παλάμη ένα ελληνοκύπριο στρατιώτη... Αμέσως παράτησαν τα όπλα τους και ανασήκωσαν τα χέρια. Μέσα σε εκείνες τις συνθήκες πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν όλοι.»

 Η αρχισυνταξία του Φιλελευθέρου αποκαλούσε “κουβέντες του καφενέ” μέχρι και τον Ιανουάριο του 2009  τις αναφορές στους τουρκοκύπριους αγνοούμενους. Μέρος εκείνης της αμυντικής μετατόπισης [που πήγαινε παράλληλα και με την προσπάθεια συγκάλυψης των έστω και λίγων επιθέσεων εναντίον τουρκοκυπρίων μετά το 2004] ήταν η ρητορική ότι εκείνα τα εγκλήματα έγιναν από ακραίους, απομονωμένους κλπ. Ανοησίες φυσικά – τα εγκλήματα σε βάρος των τουρκοκυπρίων τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1974 έγιναν από τους υποστηριχτές της τότε “κυβέρνησης” του πραξικοπήματος. Ποιός άλλος θα είχε την άνεση να πιάσει τα γυναικόπαιδα ολόκληρων χωριών και να τα σκοτώσει και μετά να τα θάψει όπου ήθελε; Οι μακαριακοί ήταν υπό διωγμό ακόμα. Ο Δ. Λοΐζου δολοφονήθηκε εκείνη την περίοδο, τέλη Αυγούστου, στο κέντρο της Λευκωσίας σαν η μια επίδειξη δύναμης της ΕΟΚΑ β. Οπότε η ευθύνη δεν άφορα τυχαία κάποιους και σαφώς δεν άφορα όλη την ελληνοκυπριακή κοινότητα – αφορά την τότε ακροδεξιά η οποία συγκαλύφτηκε στον ΔΗΣΥ άλλα και τους ιδεολογικούς απόγονους της ρητορικής της ΕΟΚΑ β, οι οποίοι, ειρωνικά, διαχύθηκαν στο χώρo του μακαριακού κέντρου απο την δεκαετία του 1990. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της εμμονής σε ελληνοκυπριακή ηγεμονία που δεν κατανοεί, ή καμώνεται ότι δεν κατανοεί, τις συνέπειες. Και το ότι οι ένοχοι των μαζικών εγκλημάτων και στην Τόχνη και στα χωριά Αλόα-Σανταλάρης-Μαράθα ήταν η ΕΟΚΑ β τότε, είναι η ιστορικη αλήθεια – ακόμα και μια υποτυπώδης διερεύνση των θεσμικών πλαισίων τότε είναι σαφής: ποιοί είχαν όπλα και ποιοί είχαν την ικανότητα τότε να διατάξουν και να δρουν χωρίς να δίνουν λόγο; Οπότε οι κραυγές ότι όσοι θέλουν την αποκάλυψη των εγκλημάτων μιλούν για συλλογική ευθύνη, είναι ανοησίες με στόχο την μετατόπιση – αντίθετα αυτό που λέει η επιμονή στην αποκάλυψη της αλήθειας είναι ότι τα εγκλήματα έγιναν από μια μειοψηφία που έχει και όνομα και ιδεολογική διεύθυνση. Αλλά, φυσικά, αυτό θα ήταν δύσκολο να γίνει παραδεχτό από τους απορριπτικούς με ιδεολογικές καταβολές στην δεξιά.

Ακόμα και όσοι περάσαν από την ΕΔΕΚ, όπως ο Βενιζέλος του Φιλελευθέρου κατάντησαν απολογητές πια της ΕΟΚΑ β. Διότι αν υπήρχε και υπάρχει κάτι σημαντικό στη σχέση αίτιας και αποτελέσματος ανάμεσα στο πραξικόπημα και την εισβολή, πέρα από την τεκμηριωμένη πραγματικότητα της σχέσης, είναι ακριβως το γεγονός ότι ούτε η πλειοψηφία των ελληνοκυπρίων, ούτε η πλειοψηφία των τουρκοκυπρίων είχαν ευθύνη για ότι έγινε. Μια μειοψηφία ελληνοκυπρίων έκανε το πραξικόπημα – ακριβώς αυτοί που είχαν μια ιδεολογία αιματοβαμμένου αντιτουρκισμού, και στην άπειρη ηλιθιότητα και των κυπρίων και ελλήνων πραξικοπηματιών, έβαλαν “προεδρο” το άτομο σύμβολο των επιθέσεων εναντίον των τουρκοκυπρίων, τον Ν. Σαμψών. Και όταν μετά ξεκίνησε η εισβολή η αδυναμία της ελληνοκυπριακής ακροδεξιάς να κατανοήσει την σχέση αίτιας και αποτελέσματος του οδήγησε σε εγκλήματα όπως της Τόχνης και των Σανταλάρη-Τόχνης-Αλόα.  Διότι σαφώς υπήρξαν αντεκδικήσεις. Αλλά οι δειλοί που σκότωναν αθώα γυναικόπαιδα το 1974 αντί να πολεμούν στο μέτωπο, άφησαν απολογητές, που προσπαθούν να συγκαλύψουν τις ευθύνες – της παράταξης και των επωνύμων. Είναι άλλωστε απλά τα ερωτήματα – ποιοί ήταν οι τοπαρχίες της ΕΟΚΑ β σε εκείνες τις περιοχές; Να συλληφθούν και να ανακριθούν. Τολμούν οι απολογητές του εγκλήματος;

Αντί, λοιπόν, έρευνας, μερικοί προσπαθούν να λογοκρίνουν απειλώντας. Ο Πιμπίσιης λ.χ του Φιλελευθέρου μετά από μια ακόμα καταγγελία για επεισόδια κοντά στο οίκημα του ΑΠΟΕΛ βγήκε λάβρος να υπερασπιστεί τα επεισόδια – με την λογική της αντεκδίκησης.
..“”μερικοί”...αρπάζονται από ένα γεγονός που συνέβη εκείνη την περίοδο για να απολογηθούν στους «καημένους» Τουρκοκύπριους. Ξέρω, κάποιοι ευαίσθητοι θα μου πείτε ότι «δεν έχει λογική να σκοτώσεις παιδιά και γέρους». Όμως εγώ ρωτώ όλες αυτές τις φιλεύσπλαχνες ψυχές να μας πουν γιατί να μην απολογηθεί και η τουρκική πλευρά για αντίστοιχα εγκλήματα που διέπραξε; “

 Εδώ δεν έχει καν σημασία το ψέμα [ότι δηλαδή σαφώς υπάρχουν τουρκοκύπριοι που απολογήθηκαν και φυσικά το ξέρει ο Πιμπίσιης] αλλά η υιοθέτηση μιας λογικής ότι είναι εντάξει να σκοτώνεις παιδιά... σαν αντεκδίκηση. Τι άλλο είναι η ρητορικη του πιο πανω κειμενου,που απορριπτει την απολογια για εγκληματα σε αμαχους, παιδια, με την δικαιολογια ότι πρεπει να απολογηθουν και αλλοι;

Και ο ίδιος, όταν η κ. Μαρκουλή έθεσε το θέμα των σφαγών, εξαπέλυσε επίθεση που θύμιζε ΕΟΚΑ β – αν ζούσαμε το 1967-74 ο λόγος του κ. Πιμπίσιη θα ήταν αντίγραφο της ρητορικής των χουντικών εφημερίδων, όταν δικαιολογούσαν την εξορία της Μελίνας Μερκούρη λ.χ. Ανάλογα και ο κ. Καλλινίκου στη δική του φαιδρή προσπάθεια λογοκρισίας  φώναζε με τη λογική της αντεκδίκησης [τί θα πουν οι ελληνοκύπριοι θύματα της εισβολής] όπως ένας ένοχος που θέλει πάση θυσία να ξεχαστεί το πραξικόπημα – άλλωστε ήταν φανερό ότι έχει μια εμμονή ανάλογη με του κ. Χάσικου, με τη λογοκρισία της 15ης Ιουλίου.  Υπάρχει φυσικά και η απλή λογική – τα θύματα της εισβολής δεν ξεχνούν φυσικά τι έχασαν άλλα και δεν ξεχνούν ότι η εισβολή ήταν το δεύτερο μέρος του πραξικοπήματος. Και τα εγκλήματα στην Τόχνη και την Αλόα-Σανταλάρη-Μαράθα ήταν επίσης μέρος [έστω σαν προϊόντα του ιδεολογικού φανατισμού] που προώθησε την εθνική εκκαθάριση.

Οι απολογητές του πραξικοπήματος και της ΕΟΚΑ β, άλλαξαν πρόσωπο, έχουν πια οπισθοχωρήσει από την απόλυτη άρνηση – αλλά εξακολουθούν να έχουν την ίδια εστίαση. Το φόβο της αλήθειας. Είναι ένα χαμενο παιχνιδι και το ξέρουν για αυτό ωρύονται. Αυτό που είναι χρησιμο, ακόμα και στις υστερικές τους εκρήξεις, είναι η αποκάλυψη. Όπως μια υστερική κρίση αποκαλύπτει το βαθύ υποσυνείδητο μιας ενοχής, έτσι και οι κραυγές μίσους των Πιμπίσιη, Καλλινίκου κοκ, είναι και η αποκάλυψη μιας καταβολής που ντρέπεται και φωνάζει, νομίζοντας ότι έτσι θα σκεπάσει το άγος που κουβάλα σαν ενοχή.





[1] Αναμεσα στους αξιωματικους του πραξικοπηματος στο Γενικο Νοσοκομειο Λευκωσιας ηταν και ο Νικος Σεργιδης «γραμματεας της επιτροπης αγνουμενων [μετα] φερων στολη ανθυπλοχαγου, ενοπλος» [σελ. 69, στο «1619 ενοχες», Μ. Δρουσιωτη].. Ο κ. Σεργιδης συμφωνα με άλλη μαρτυρια «..οταν εφερναν πληγωμενους της αντιστασης..δεν επετρεπε σε κανενα νοσοκομο να τους πλησιασει και να τους περιθαλψει..Ο κ. Σεργιδης ητο εν στολη εφερδου αξιωματικου..»..  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου