25 Σεπ 2016

Το ευρωπαϊκό αδιέξοδο; Οι βρετανοί φεύγουν, οι ανατολικοευρωπαίοι ανακαλύπτουν μια ετερόκλητη αυτονομία και με φαντάσματα του παρελθόντος, το ευρωπαϊκό κέντρο δεν φαίνεται να έχει δυναμική, και ο νότος παρακολουθεί εξίσου αμήχανα..


Αν κοιτάξει κανείς σήμερα την Ευρώπη συνολικά, το κλίμα θα μπορούσε να περιγραφεί ως αποσύνθεση – ότι ξεκίνησε το 2015 με την κορύφωση της ελληνικής κρίσης, συνεχίζεται και δεν φαίνεται να υπάρχει απάντηση.. Αντίθετα διευρύνονται τα ερωτήματα.. Σε μια είδηση από την Βρετανία αναφερόταν ότι παρά τα όσα έχουν λεχθεί, δεν φαίνεται να υπάρχει τάση στις δημοσκοπήσεις που να δείχνει μεταμέλεια για την ψήφο για έξοδο.. Αντίθετα, φαίνεται να παγοποιείται η πλειοψηφία του brexit.. Και η επανεκλογή Κόρμπυν παρά τις τόσες προσπάθειες για υπονόμευση εσωτερικά και τις επιθέσεις των ΜΜΕ από εξω, τότε φαίνεται μια ευρύτερη σκλήρυνση θέσεων – με την αριστερά να διεκδικεί το χώρο της, παρά τις προσπάθειες να την μετατρέψουν σε alter ego του νεοφιλελευθερισμού.. Στην Πολωνία, από την άλλη πλευρά της Ευρώπης, ο διχασμός της κοινωνίας γίνεται ακόμα πιο βαθύς, καθώς οι συντηρητικοί θέλουν να απαγορεύσουν την διακοπή κύησης, ακόμα και όταν κινδυνεύει η ζωή της γυναίκας.. Στον κεντρικό άξονα, στην Γερμανία η άνοδος του δεξιού αντί-μεταναστευτικού «εναλλακτική για την Γερμανία» [το οποίο όμως φαίνεται να αντλεί και αριστερογενεί ψήφους] φαίνεςται να δημιουργεί ένα νέο πόλο – που διαβρώνει ακόμα περισσότερο την ηγεμονική σταθερότητα..

Η διαφορά που κάνουν 6 χρόνια: το 2010 η ΕΕ θα μπορούσε να έχει και προοπτικές ηγεμονικής ανόδου.. αλλά τελικά τα τραίνο το πήραν άλλοι..
Μόλις πριν 6 χρόνια θα ήταν αδύνατο να φανταστεί κανείς την σημερινή κατάσταση της Ευρώπης. Η οικονομική κρίση είχε ξεκινήσει από τις ΗΠΑ, και μερικοί θεωρούσαν ότι ίσως είχε έρθει και η ώρα της ΕΕ να παίξει ένα όχι απλώς συνοδευτικό, αλλά ηγεμονικό ρόλο στην παγκόσμια οικονομία. Ο άλλος δυτικός πόλος, οι ΗΠΑ, φαινόταν να βολοδέρνει σε μια διπλή κρίση – πολιτική και οικονομική. Πολιτικά μετά την αποτυχία της εισβολή στο Ιράκ ήταν πια εμφανές ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούσε να επιβάλει την θέληση τους παρά την στρατιωτική υπεροπλία, ενώ η έπαρση των νεοσυντηρητικών για full spectrum dominance, χωρίς καν να τηρούνται τα προσχήματα, οδήγησε και σε κρίση νομιμοποίησης του λόγου των ΗΠΑ – όχι μόνο δεν βρέθηκαν χημικά, αλλά η όλη υπόθεση της εκστρατείας στο Ιράκ φαινόταν πια σαν μια τραγωδία που τεκμηριώνει [στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης] την προχειρότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Και μετά ήρθε και η οικονομική κρίση για να  διευρύνει την κρίση νομιμοποίησης και στο οικονομικό πεδίο, και στην μέχρι τότε ηγεμονική αμερικανική οικονομική ιδεολογία – τον νεοφιλελευθερισμό. Η Ευρώπη αντίθετα φαινόταν έτοιμη να απογειωθεί – ο βασικός της πυρήνας είχε απέχει από την εισβολή στο Ιράκ, ενώ το οικονομικό της μοντέλο ήταν πιο κοντά στο κεϋνσιανό αντί στο νεοφιλελεύθερο. Θα μπορούσε η ΕΕ να γίνει η νέα ηγεμονική δύναμη; Σαν ενδειξη οι χώρες της περιφέρειας της, φαινόταν να ελκύονται από μια αδυσώπητη γοητεία για να ενταχθούν στην ΕΕ, και να παραδωσουν μερος της κυριαρχίας τους για ένα υποτιθέμενο όνειρο μιας ..Ευρώπης…κλπ..

Και ύστερα ήρθε η κρίση και η σχεδόν κατάρρευση…

Όσον αφορά το παγκόσμιο πεδίο, η χώρα που απογειώθηκε με την κρίση ήταν η Κίνα – η οποία βρέθηκε να είναι πια δεύτερη σε ΑΕΠ μετά τις ΗΠΑ,  να έχει μια δυναμική ξεπεράσματος των ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα άρχισε να θέτει και τα πλαίσια του νέου της ρόλου – τόσο σε διεθνείς οργανισμούς που ελέγχει η Δύση [όπως το ΔΝΤ] όσο και στην διαμόρφωση μια δικής της ευρωασιατικής οικονομικής ατζέντας με τις επενδύσεις στο «νέο δρόμο του μεταξιού», αλλά και διεθνώς με στοχευόμενες συμμαχίες/επενδύσεις. Πολιτικά ενισχυμένη βγήκε και η Ρωσία, η οποία παρά το ότι  δέχτηκε μια σειρά από «επιθέσεις» σε πολιτικό στρατιωτικό επίπεδο [από την επίθεση στην Γεωργία το 2008, μέχρι το πραξικόπημα στην Ουκρανία το 2014, τις κυρώσεις, αλλά και την απόπειρα αποκλεισμού της από την Μέση Ανατολή], εντούτοις κατάφερε, όχι μόνο να παραμείνει ένας σημαντικός διεθνής, αλλά σαφώς αναβαθμισμένος παίκτης,  όσον αφορά στην αυτονομία του – αλλά και την αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα του, όπως φάνηκε και στο συριακό, αλλά και στο ουκρανικό.
Αντίθετα, η εικόνα της ΕΕ  είναι συγκριτικα θλιβερή.

Αντί να απαντήσουν στην κρίση ως εκπρόσωποι μιας αναδυόμενης παγκόσμιας δύναμης, κατέφυγαν σε εσωτερικά παιχνίδια αναβαθμίζοντας ουσιαστικά τα έθνη κράτη και δίνοντας σχετική προτεραιότητα σε ανάλογα συμφέροντα. Η ΕΕ ξαφνικά εμφανίστηκε διχασμένη να προωθεί οικονομικές επιλογές καταστολής στον νότο που θύμιζαν τις νεοφιλελεύθερες επιβολές του ΔΝΤ σε τριτοκοσμικές χώρες. Οι αντιδράσεις και οι κοινωνικές επιπτώσεις, απομυθοποίησαν σε 5 χρόνια τον μύθο της "καλής" κοινωνικής Ευρώπης. Οι εξεγερμένοι έλληνες και ισπανοί, οι οποίοι μεταμόρφωσαν και το πολιτικό τους σύστημα, οι συνεχείς διαμαρτυρίες των πορτογάλων, και η κυπριακή έκρηξη το 2013 ενάντια στην επιβολή του καθολικού κουρέματος, ήταν συμπτώματα πρωτόγνωρα για την Ευρώπη ως όραμα. Μερίδα της πολιτικής ελίτ του βορρά ιδιαίτερα της Γερμανίας, ξαφνικά φάνηκαν να εξαπολύουν επίθεση στο νότο, και να διχάζονται οι κοινωνίες στο εσωτερικό της ΕΕ σε πλούσιους και φτωχούς. Οι πολιτικές ελίτ, ιδιαίτερα του βορρά φάνηκαν ανίκανες να κατανοήσουν τις συνέπειες.

  1. Οικονομικά – από το ευρωπαϊκό κεϋνσιανό-σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο στην οπισθοχώρηση στα σύνορα και στο ιδιωτικό τοπικό συμφέρον.. Ενώ θα περίμενε κάποιος ότι ο έλεγχος της τραπεζιτικής κρίσης, που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ θα έδινε την ευκαιρία στην ΕΕ, να προβάλει το δικό της μοντέλο, με τον κρατικό παρεμβατισμό [το έκανε η Κίνα, αλλά και οι ΗΠΑ με ένα είδος παρέμβασης μέσω κεντρικής τράπεζας, με το quantitative easing] και να προωθήσει αποφασιστικά τις εσωτερικές διαδικασίες οικονομικής ενοποίησης, αντίθετα αυτή η περίοδος αποδείχτηκε σχεδόν τραγική όσον αφορά στις πολιτικές των ευρωπαϊκών ελίτ που αποδείχτηκαν ανεπαρκείς με βάση τις προκλήσεις που είχαν μπροστά τους. Αντί να απαντήσουν στην κρίση ως εκπρόσωποι μιας αναδυόμενης παγκόσμιας δύναμης, κατέφυγαν σε εσωτερικά παιχνίδια αναβαθμίζοντας ουσιαστικά τα έθνη κράτη και δίνοντας σχετική προτεραιότητα σε ανάλογα συμφέροντα. Η ΕΕ ξαφνικά εμφανίστηκε διχασμένη να προωθεί οικονομικές επιλογές καταστολής στον νότο που θύμιζαν τις νεοφιλελεύθερες επιβολές του ΔΝΤ σε τριτοκοσμικές χώρες. Οι αντιδράσεις και οι κοινωνικές επιπτώσεις, απομυθοποίησαν σε 5 χρόνια τον μύθο της "καλής" κοινωνικής Ευρώπης. Οι εξεγερμένοι έλληνες και ισπανοί, οι οποίοι μεταμόρφωσαν και το πολιτικό τους σύστημα, οι συνεχείς διαμαρτυρίες των πορτογάλων, και η κυπριακή έκρηξη το 2013 ενάντια στην επιβολή του καθολικού κουρέματος, ήταν συμπτώματα πρωτόγνωρα για την Ευρώπη ως όραμα. Μερίδα της πολιτικής ελίτ του βορρά ιδιαίτερα της Γερμανίας, ξαφνικά φάνηκαν να εξαπολύουν επίθεση στο νότο, και να διχάζονται οι κοινωνίες στο εσωτερικό της ΕΕ σε πλούσιους και φτωχούς. Οι πολιτικές ελίτ, ιδιαίτερα του βορρά φάνηκαν ανίκανες να κατανοήσουν τις συνέπειες. Ιδιαίτερα η αντιπαράθεση για την Ελλάδα το 2015, έμοιαζε πια με κύκνειο άσμα. Και μετά ήρθε το  Brexit με πολιτικό, αλλά και οικονομικό υπόστρωμα. Ουσιαστικά μόνο ο Ντράγκι και γενικά η ΕΚΤ έκανε κίνηση σωτηρίας το 2012 με την δήλωση του  whatever it takes για την διάσωση του ευρώ. Ο Σόιμπλε παρέμεινε προσκολλημένος σε μια μικρόπνοη πολιτική που μπορεί να ικανοποίησε μερίδες των γερμανών ψηφοφόρων, αλλά ταυτόχρονα πυροδοτούσε μια έκρηξη αμφισβήτησης εξωτερικά.

  1. Πολιτικά η ΕΕ είναι πια πολλαπλά διασπασμένη. Η προσφυγική κρίση η οποία ακολούθησε την οικονομική αντιπαράθεση, αλλά και πιο πριν την αμηχανία της Ευρώπης για την κρίση που προκάλεσαν οι ΗΠΑ στην πόρτα της ανατολικά, στην Ουκρανία, ολοκλήρωσε την διαδικασία αποσυντονισμού. Στον νότο εμφανίστηκαν ριζοσπαστικά αριστερά κινήματα ενάντια στην επιβολή της λιτότητας – και όσο ο Σόιμπλε επέμενε, στη ρητορική της απόλυτης επιβολής, τόσο ενίσχυε την δυσφορία στον βορρά, ακόμα και για την πιο ανεπαίσθητη υποχώρηση προς τον νότο - η οποία όμως υποχώρηση ήταν αναγκαία για την συνοχή του ευρωπαϊκού όλου. Ο Σόιμπλε έφτιαξε την γερμανική δυσφορία για την Ευρώπη, με μια έπαρση που σκόπιμα παράβλεπε ότι η Γερμανία ήταν ο μεγάλος ωφελημένος. Τώρα πληρώνει και στο εσωτερικό της Γερμανίας, τις πολιτικές συνέπειες εκείνων των ρητορικών. Το ότι κάποιες υποχωρήσεις προς τον νότο, ήταν αναπόφευκτες, φαινόταν να το κατανοεί η Μέρκελ – αλλά στο όλο πλαίσιο οι κινήσεις της δεν ήταν αρκετές για τον νότο που έβλεπε πάλι την εικόνα του «άσχημου γερμανού» και too much για όσους στον βορρά έφτασαν να πιστεύουν ότι οι ίδιοι χρηματοδοτούσαν τον νότο – αντί ότι η ΕΕ ευνοούσε την Γερμανία. Όταν αυτός ο  οικονομικός άξονας διαμαχών, διασταυρώθηκε με τον πολιτικό άξονα, γύρω από το προσφυγικό, η κρίση γενικεύτηκε.. Η Μέρκελ προσπάθησε να προβάλει την ιδεολογία νομιμοποίησης της Ευρώπης – και άρα την αποδοχή των προσφύγων. Και βρέθηκε να στηρίζει και την θέση της αριστεράς. Όμως, το κλίμα της διεκδίκησης «τα δικά μου, είναι δικά μου» που καλιεργείτο για χρόνια ενάντια στον νότο, διασταυρώθηκε με τις ιστορικές καχυποψίες και προκατάληψη αρχικά της ευρωπαϊκής δεξιάς, και ακολούθως από την ευρύτερη ανασφάλεια που προκαλούσε η παρατεταμένη ύφεση και η πολιτική της λιτότητας που επέλεξε η ευρωπαϊκοί ελίτ, ως τον μηχανισμό πειθαρχίας των ευρωπαίων πολιτών. Η δυσφορία με τα ανοικτά σύνορα εμφανίστηκε με εντυπωσιακό τρόπο στην ίδια την Γερμανια – αν και το υπόστρωμα της προκατάληψης υπήρχε από πριν. Αλλά έπαιξε και ρόλο στο βρετανικό δημοψήφισμα. Πέρα όμως από την αδυναμία διαχείρισης μιας κομβικής στιγμής [την χρησιμοποίηση της περιόδου της κρίσης για προώθηση της ομοσπονδοποίησης, άρα την ενδυνάμωση της ενοποίησης, αντί την ενίσχυση του διαχωρισμού με βαθμίδες ανισότητας και καταστολής] η κρίση του προσφυγικού ανέδειξε και την αδυναμία της Ευρώπης να έχει δική της πολιτική. Ο παθητικός τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε την ουκρανική κρίση, το πόσο εθελοτυφλούσε η ελίτ [και πόσο πειθήνια ήταν τα ΜΜΕ στο να συγκαλύπτουν την σχεδόν ναζιστική τάση των Ουκρανών ακροδεξιών που ήρθαν στην εξουσία] ολοκλήρωσε μια πορεία που ξεκίνησε από το Κόσοβο το 1999. Τότε το ΝΑΤΟ βομβάρδισε την νέα Γιουγκοσλαβία, ενώ ξεκινούσε το ευρώ, και πολλοί είδαν την σύμπτωση σαν ένα είδος αμερικανικής σκιάς πάνω από την προσπάθεια για ευρωπαϊκή αυτονομία – ένα είδος στρατιωτικής ενίσχυσης, αλλά με σαφή μήνυμα ότι τα κλειδιά της άμυνας ήταν στην Ουάσιγκτον. Το ουκρανικό το 2014, και το συριακό που συνέχεται από το 2011, είναι αμερικανικά προτζεκτς – τα οποία, ιδιαίτερα η αποτυχία τους, φορτώθηκε στην Ευρώπη.
Όμως, το κλίμα της διεκδίκησης «τα δικά μου, είναι δικά μου» που καλιεργείτο για χρόνια ενάντια στον νότο, διασταυρώθηκε με τις ιστορικές καχυποψίες και προκατάληψη αρχικά της ευρωπαϊκής δεξιάς, και ακολούθως από την ευρύτερη ανασφάλεια που προκαλούσε η παρατεταμένη ύφεση και η πολιτική της λιτότητας που επέλεξε η ευρωπαϊκοί ελίτ, ως τον μηχανισμό πειθαρχίας των ευρωπαίων πολιτών. Η δυσφορία με τα ανοικτά σύνορα εμφανίστηκε με εντυπωσιακό τρόπο στην ίδια την Γερμανία – αν και το υπόστρωμα της προκατάληψης υπήρχε από πριν. Αλλά έπαιξε και ρόλο στο βρετανικό δημοψήφισμα. Πέρα όμως από την αδυναμία διαχείρισης μιας κομβικής στιγμής [την χρησιμοποίηση της περιόδου της κρίσης για προώθηση της ομοσπονδοποιήσης, άρα την ενδυνάμωση της ενοποίησης, αντί την ενίσχυση του διαχωρισμού με βαθμίδες ανισότητας και καταστολής] η κρίση του προσφυγικού ανέδειξε και την αδυναμία της Ευρώπης να έχει δική της πολιτική. Ο παθητικός τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε την ουκρανική κρίση, το πόσο εθελοτυφλούσε η ελίτ [και πόσο πειθήνια ήταν τα ΜΜΕ στο να συγκαλύπτουν την σχεδόν ναζιστική τάση των Ουκρανών ακροδεξιών που ήρθαν στην εξουσία] ολοκλήρωσε μια πορεία που ξεκίνησε από το Κόσοβο το 1999.

Και τώρα τί; Μια Ευρώπη, 4 στρατόπεδα
Η Ευρώπη είναι σήμερα 4 στρατόπεδα με κάποιο επίπεδο αλληλοσυνδέσεις, αλλά και αποκλίσεων. Το βασικό στρατόπεδο που στηρίζει και το ευρώ και την γερμανική [η γάλλο γερμανική ηγεμονία/κηδεμονία] είναι το κεντροευρωπαϊκό με στήριξη από τις βόρειες χώρες – σε αυτές τις περιοχές υπάρχει έντονη καχυποψία ενάντια στον νότο [ο ρατσισμός ενάντια στους μετανάστες προετοιμάστηκε από τον νεοφιλελεύθερο ρατσισμό απέναντι στους έλληνες] και φυσικά τους «ξένους». Παραμένει ένα είδος κλειστού [στην αντίληψη] κλαμπ κεντροευρωπαϊκής προκατάληψης, που θέλει να διαφυλάξει σε ένα μεγάλο βαθμό το κράτος ευημερίας – αλλά για τους «δικούς μας»..
Το άλλο μπλοκ το οποίο ήταν κάποτε ενθουσιωδώς φιλοευρωπαϊκό, είναι το μπλοκ του νότου – το οποίο υπόφερε από την καταστολή της λιτότητας, και το οποίο είναι και αποδέχτης των προσφυγικών ροών τις οποίες δημιούργησε έτσι και αλλιώς η δυτική πολιτική στην Μέση Ανατολή και την βόρειο Αφρική.

Τώρα, όμως, εμφανίστηκαν και δυο άλλα αποκλίνοντα μπλοκ – το ανατολικοευρωπαϊκό το οποίο ενίσχυαν ήδη από τις αρχες της δεκαετίας του 2000 οι αμερικανοί συντηρητικοί [σαν την "νέα ευρώπη'], αλλά τώρα αρχίζει να αποκτά μια παράδοξη και ισόμορφη αυτονομία. Το μπλοκ των 4 λ.χ. για το προσφυγικό [η Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία] είναι ενδιαφέρον και γιατί φαίνονται να πια να ξεπερνούν την δουλοπρέπεια απέναντι στους δυτικούς [κάτι που φαίνεται ακόμα να υπάρχει στην δεξιά μερικών βαλκανικών χωρών όπως η Βουλγαρία] αλλά και γιατί η εμφανής προκατάληψη με την οποία αντιμετωπίζουν το ζήτημα της μετανάστευσης δεν αφορά μόνο μια παράταξη – η Ουγγαρία και η Πολωνία έχουν σαφώς δεξιές προς ακροδεξιές κυβερνήσεις, ενώ η Τσεχία και η Σλοβακία έχουν σοσιαλδημοκρατικές. Ούτε υπάρχει καν κοινή πια ταύτιση με την Δυση. Ο Ορμπάν στην Ουγγαρία φτιάχνει συμμαχίες και σχέσεις με τον Πούτιν, ενώ ο σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος τη Τσεχίας είναι επίσης έντονα κριτικός ενάντια στην αντί-ρωσική στάση. Οι πολωνοί έχουν υιοθετήσει την αμερικανική στάση για την προώθηση της αντιρωσικής υστερίας, αλλά είναι βαθύτατα καχύποπτοι με την ουκρανική ακροδεξιά.

Και ο τέταρτος πόλος είναι πια η Βρετανία στην οποία η μεν στερλίνα επανήλθε σε πτωτική τροχιά, αλλά  γενικότερα η οικονομία δεν φαίνεται να βρίσκεται σε τροχιά βαθιάς ύφεσης, όπως προειδοποιούσαν οι οπώδη της παραμονής. Η αποχώρηση της Βρετανίας από την μια σημαίνει το έμπρακτο τέλος του μύθου ότι η πορεία της ΕΕ και της ενοποίησης είναι αναπόφευκτη. Η Βρετανία θα γίνει και μοντέλο πιο χαλαρών σχέσεων – αλλά και θα πυροδοτήσει κινήσεις στο εσωτερικό της ΕΕ που απέμεινε. Όπως λ.χ. την κίνηση για ευρωπαϊκό στρατό. Όμως και πάλι το περίπλοκο συνονθύλευμα, απειλεί να μπλοκάρει τα πάντα – οι ανατολικοευρωπαίοι απειλούν να βάλουν βέτο στην συμφωνία για αποχώρηση της Βρετανίας [είναι και οι χώρες με τον κύριο όγκο μεταναστών στην Βρετανία], ενώ η Βρετανία απειλεί να μπλοκάρει τον ευρωπαϊκό στρατό όσο είναι στην ευρωπαϊκή ένωση.


Υπάρχει ελπίδα;

Η Ευρώπη σηματοδοτεί σήμερα δυο διαστάσεις – από την μια είναι η Ευρώπη των διαχωρισμών, της νεοφιλελεύθερης λιτότητας, της επιβολής των κεντροευρωπαϊκών ελίτ, της αποκάλυψης των βαθιών στρωμάτων προκατάληψης κοκ. Αυτά εμφανίζονται πιο έντονα ακριβώς γιατί η ιδεολογία της προηγούμενης περιόδου, ήταν τόσο απλοϊκή [ευρωπαϊκή οικογένεια κοκ] που η ανάδυση μιας πραγματικότητας [ότι η Ευρώπη δεν είναι ιδιαίτερα διαφορετική από άλλες περιοχές όσο αφορά τα κενά στον εκμοντερνισμό, ότι οι φανφάρες για την επικράτηση του διαφωτισμού απλά συγκαλύπτουν και ένα συντηρητικό υπόστρωμα κοκ], όπως και οι δομικές πραγματικότητες των ταξικών ανισοτήτων, της ανασφάλειας κοκ, σπρώχνουν την εικόνα προς την απογοητευτική εικόνα της αποσύνθεσης που αποπνέει τώρα..

Από την άλλη, αν αφαιρέσει κανείς τα επιφανειακά φτιασίδια, η Ευρώπη είναι μια περιοχή του πλανήτη που μάλλον δεν θα είναι ποτέ μια ενωμένη οντότητα που να περιλαμβάνει όλες τις χώρες, αλλά και δεν μπορεί, στην αντικειμενική πραγματικότητα του σημερινού παγκόσμιου συστήματος, να επιστρέψει πίσω σε κλειστά συστήματα εθνών κρατών. Με τον ένα ή άλλο τρόπο θα δημιουργηθεί ένα είδος ευρωπαϊκής ομοσπονδίας – το θέμα είναι πώς, και ποιοί θα συμμετέχουν.  Αλλά ακόμα και στην Γαλλία μέχρι και ο Σαρκοζύ, για να αντιμετωπίσει, την Λεπέν έθεσε θέμα.. δημοψηφίσματος για παραμονή στην ΕΕ.. Η αυτονομία είναι πιο γοητευτική δημοκρατικά με την έννοια του ελέγχου της εξουσίας.

Ωστόσο, η ΕΕ έχει ενσωματώσει, όχι απλώς τις αρχές του νέου κόσμου που γεννήθηκε το 1945, αλλά και πολλά αιτήματα διεκδικήσεις των κινημάτων της δεκαετίας του 1960. Άρα, ενώ τα διάδοχα κινήματα [οικολογία, νεολαιΐστικα κινήματα της αριστεράς, νέες μορφές της αριστεράς, κοκ] διαμαρτύρονται – από την άλλη λειτουργούν πια σε ένα πλαίσιο, όπου οι διεκδικήσεις τους έχουν ενσωματωθεί, σε ότι θεωρείται ευρωπαϊκό ηγεμονικό πλαίσιο.  Και σε αυτό το ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο, οι τοπικές μορφές εξουσιας η «τυραννίας της πλειοψηφίας» [όπου το κλειστό πλαίσιο του τοπικού κατεστημένου – είτε είναι αντί-οικολογικό, είτε διαπλεκόμενο, είτε δικαστικά διεφθαρμένο κλπ] αντιμετωπίζουν ευρύτερες, ευρωπαϊκές και ρευστές πλειοψηφίες. Και έτσι, ο ακτιβιστής στην Κύπρο μπορεί να επικαλεστεί το πλαίσιο που έχει φτιαξει το κίνημα ευρύτερα ως μέρος των ευρωπαϊκών θεσμών. Υπάρχει με αυτήν την έννοια και μια Ευρώπη που θα την υπερασπιστούν πολλοί που ζουν μια ντε φακτο πραγματικότητα,  πέρα από την εποχή των συνόρων των εθνών κρατών.

Όμως, η σημερινή Ευρώπη, από την μια δεν φαίνεται να έχει την δυναμική να βγει από το τέλμα, αλλά ούτε και να μπορεί να επιστρέψει πίσω… Η αντιπαράθεση μεταξύ περιοχών, και η ανάδυση στην επιφάνεια των βαθιών ακόμα προκαταλήψεων της δεξιάς, είναι μια αμυντική στάση που επαυξάνει το κατάσταση limpo.. Η ανάδυση μιας αριστεράς που θα συνδέει το εργατικό κίνημα με τα κινήματα του 1960, είναι επίσης μια δυναμική.. Αυτό έδειξε και η επιτυχία του κινήματος Κόρμπυν…

..Αν αφαιρέσει κανείς τα επιφανειακά φτιασίδια, η Ευρώπη είναι μια περιοχή του πλανήτη που μάλλον δεν θα είναι ποτέ μια ενωμένη οντότητα που να περιλαμβάνει όλες τις χώρες, αλλά και δεν μπορεί.. να επιστρέψει πίσω σε κλειστά συστήματα εθνών κρατών.… Ωστόσο, η ΕΕ έχει ενσωματώσει, όχι απλώς τις αρχές του νέου κόσμου που γεννήθηκε το 1945, αλλά και πολλά αιτήματα διεκδικήσεις των κινημάτων της δεκαετίας του 1960.  Άρα, ενώ τα διάδοχα κινήματα [οικολογία, νεολαιΐστικα κινήματα της αριστεράς, νέες μορφές της αριστεράς αριστερας, κοκ] διαμαρτύρονται – από την άλλη λειτουργούν πια σε ένα πλαίσιο, όπου οι διεκδικήσεις τους έχουν ενσωματωθεί, σε ότι θεωρείται ευρωπαϊκό ηγεμονικό πλαίσιο.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου