3 Ιουλ 2016

Το Μαρί, η «καμένη γη» της Σολιάς, η ισότητα των νεκρών και.. η ένοχη συνείδηση της δημοσιογραφίας;

Φωτομοντάζ που συνόδευε το κείμενο κριτικής του κ. Μιχαηλίδη στις 26 Ιουνίου


Και η συγκριτική εικόνα της παραγματικοτητας: οι υπουργοί που ήταν παρόντες στην Βουλή στις 30 Ιουνίου, όταν έγινε η πρώτη συζήτηση για την καταστροφή και τους θανάτους στην Σολιά..
Από το φωτομοντάζ λείπει ο κ. Χάσικος…

Όσο και να προσπαθούν να εξορίσουν τον καθρέφτη, η Σολιά δείχνει Μαρί
Η καταστροφή από την πυρκαγιά στη Σολιά, με τους δυο νεκρούς, ανοίξει σαφώς την πόρτα των συγκρίσεων με το Μαρί, αλλά και την πόρτα για να κατανοηθούν οι συνέπειες από την τότε υστερία. Διότι το ότι ήταν υστερία είναι σαφές με μια απλή σύγκριση: όταν ο κ. Χάσικος πήγε στη Βουλή στις 30 Ιουνίου και είπε, τουλάχιστον 2 φορές, ότι οι ευθύνες αφορούσαν τους «επιχειρησιακούς», και μετά το βράδυ, σχεδόν πανικόβλητος από τις συνέπειες του τί είπε, το.. διέψευσε, οι εφημερίδες την επομένη δεν είχαν τίτλους που να κραυγάζουν για ευθύνες… για εγκληματίες.. Και όμως, οι δυο νεκροί υπήρξαν, όπως και η οικολογική και η οικονομική ζημιά… Η διάφορα, φυσικά, έγκειται στον τρόπο κωδικοποίησης – και τα ανάλογα συμφέροντα.. Ο Πολίτης που φώναζε με τόσο πάθος για εγκληματίες το 2011, ξαφνικά έστειλε τα θέμα, και τα ψέματα του Χάσικου, στο εσωτερικό.. Οι νεκροί πυροσβέστες εδώ, δεν ήταν λόγος για σχετικό πρωτοσέλιδο.. Ούτε και τα ψέματα του Χάσικου.. Ο Φιλελεύθερος ήταν πιο σαρκαστικός «Φταίει ο Χατζηπετρης» - αλλά και πάλι με σαφή προσπάθεια αποφυγής ευθυνών – ενώ είχε μπροστά του ένα ψέμα, όπως εκείνο του Χάσικου.. Το 2011 δεν υπήρξε ανάλογο ψέμα, και όμως η τότε κυβέρνηση δέχθηκε επίθεση πριν καν συζητηθούν στοιχεία [τα οποία έδειχναν, για όσους ασχολήθηκαν από τότε να δουν, ότι η ευθύνη για τους θανάτους αφορούσε την μη διαταγή εκκένωσης – μια διαταγή που ο Φιλελεύθερος αποφάσισε να κατασκευάσει μόνος του, αφού δεν υπήρχε στην πραγματικότητα τότε] …Η Χαραυγή, επίσης, σαν η εφημερίδα του κόμματος που δέχτηκε την επίθεση τότε, ήταν σαφώς πιο ήπια – ίσως εκφράζοντας και την ιστορική θέση για νηφάλια συζήτηση… Εστίασε στην αποφυγή ευθυνών, παρά στο έγκλημα με τους δυο νεκρούς.. Αυτό είναι και προς τιμήν της εφημερίδας – δεν πούλησε νεκρούς, όπως έκαναν οι υπόλοιποι το 2011..
                                 
Όταν ο κ. Μιχαηλίδης του Φιλελευθέρου ανακαλύπτει τρομοκρατημένος την προέκταση των λέξεων του
Όμως, το πώς η δημοσιογραφία αλλά και όσοι φώναζαν τότε είναι πλέον πιασμένοι σε ένα Δίκτυ που τους προβάλει άμεσα στο καθρέφτη του τί έλεγαν το 2011, φαίνεται και από τις θλιβερές [αν δεν ήταν τραγικά τα γεγονότα των θανάτων, θα έλεγε κανείς κωμικές] προσπάθειες μερικών δημοσιογράφων να αποφύγουν το θέμα και την αντιστοιχία.. Ο Α. Μιχαηλίδης, διευθυντής σύνταξης στο Φιλελεύθερο ήταν εκφραστικός την εβδομάδα που πέρασε.. Ξεκίνησε, αρχικά, αμέσως μετά την πυρκαγιά να υποδεικνευει ευγενικά [ούτε λέξη για παραιτήσεις και απόδοση ευθυνών, όπως το 2011] τις ελλείψεις που υπήρχαν. Σε αντίθεση, λοιπόν, με το 2011, ήταν νηφάλιος και παρά τους νεκρούς, προσπαθούσε να δει τα τεκμήρια.. Την Κυριακή, 26/6, όμως είχε ένα μάλλον έντονο κείμενο, σαν απάντηση στον Χ. Γεωργιάδη [ή θα μπορούσε να πει κανείς και στην κυβέρνηση γενικότερα] για τις προσπάθειες τους, να συγκαλύψουν τις περικοπές που έκαναν και οδήγησαν στην υποστελέχωση και στην κακή προεργασία για αποφυγή πυρκαγιών… Άγγιζε, δηλαδή, στην αιτία της τραγωδίας… και μάλιστα θιγμένος από τα όσα ανέφερε ο Χ. Γεωργιάδης, αποκαλούσε τους ισχυρισμούς του υπουργού, ψέματα..

Την Τρίτη, ο κ. Μιχαηλίδης βγήκε λάβρος να κατακεραυνώσει [και να προσπαθήσει να λογοκρίνει] την αναπόφευκτη σύγκριση με το Μαρί.. Και την επομένη σχεδόν πειθήνια έθαψε το θέμα, αφού μιλώντας για το κυπριακό κλπ, απέδωσε σε μια στροφή του λόγου την «καμένη γη» της Σολιάς, στον «δωδεκάχρονο».. Έτσι, πειθαρχούν οι δημοσιογράφοι φαίνεται. Με φόβο μπροστά στις προεκτάσεις των λέξεων των δικών τους.. Ο κ. Μιχαηλίδης ως διευθυντής σύνταξης έχει βεβαίως περισσότερο σχοινί από άλλους.. και δεν υπόκειται, εργασικα, στον κ. Χάσικο.. Αλλά, όπως φάνηκε και με τους νεκρούς της Σολιάς, μάλλον έχει και όρια..Σχεσεων η ιδεολογικών προκαταλήψεων… Και τότε αρχίζει η αμηχανία..

Και ακολούθως, όταν διέρρευσε και η πρώτη αναφορά από τις σχετικές υπηρεσίες για την τραγωδία, υπήρχαν και σαφείς αναφορές για την καθυστέρηση και την υποστελέχωση… Αυτά διέρρευσαν από το συγκρότημα ΔΙΑΣ[1].. Όμως, ξαφνικά, η ευαισθησία του κ. Μιχαηλίδη, εξαντλήθηκε.. παραδόξως.. Άλλωστε και την Κυριακή στο φωτομοντάζ της εικόνας έλειπε παραδόξως.. ένας υπουργός που το έπαιζε κεντρικός παράγοντας στο συντονισμό, μέχρι που ακούστηκε ότι υπήρχαν νεκροί.. και τότε, έτρεξε να βγάλει την ουρά του έξω.. Ο κ. Χάσικος.. Όμως, η αποφυγή ευθύνης του Χάσικου ήταν το λιγότερο.. Την Τρίτη, ο κ. Μιχαηλίδης βγήκε λάβρος να κατακεραυνώσει [και να προσπαθήσει να λογοκρίνει] την αναπόφευκτη σύγκριση με το Μαρί.. Και την επομένη, σχεδόν πειθήνια έθαψε το θέμα, αφού μιλώντας για το κυπριακό κλπ, απέδωσε σε μια στροφή του λόγου την «καμένη γη» της Σολιάς, στον «δωδεκάχρονο».. Έτσι, πειθαρχούν οι δημοσιογράφοι φαίνεται.. Με φόβο μπροστά στις προεκτάσεις των λέξεων των δικών τους.. Άλλωστε από το 2015, είχε προσδιορίσει και ο κ. Χάσικος πως βλέπει τους δημοσιογράφους.. «στρατιωτάκια» είχε πει.. Ο κ. Μιχαηλίδης ως διευθυντής σύνταξης έχει, βεβαίως, περισσότερο σχοινί από άλλους και δεν υπόκειται, εργασιακά, στον κ. Χάσικο.. Αλλά, όπως φάνηκε και με τους νεκρούς της Σολιάς, μάλλον έχει και όρια.. Σχέσεων ή ιδεολογικών προκαταλήψεων.. Και εκεί αρχίζει η αμηχανία..

Αξίζει να δούμε, λοιπόν, την στρατηγική μιας αμηχανίας ως απόπειρα υπεκφυγής από το αναπόφευκτο του λόγου που αρθρώνει κάποιος..

..Ξαφνικά, ο δημοσιογράφος βλέπει τον καθρέφτη να δείχνει Μαρί σαν αντικατοπτρισμό των λέξεών του, και παθαίνει σοκ.. Μπορεί να ταιριάζουν οι λέξεις, αλλά.. oh shit.. «η διαπίστωση, με τις ίδιες φράσεις, μπορεί κάλλιστα να επαναληφθεί και για την τραγωδία των πυρκαγιών»…
Αφού ξεκινά το κείμενο με αναφορά στα προηγούμενα κείμενα του συγγραφέα, και ευγενικότατα υποδεικνύει στον Αναστασιάδη να μην πει μετά ότι δεν ήξερε [είναι άξιον απορίας γιατί να μην πει τα ίδια, βέβαια, αφού για 3 χρόνια αυτό κάνει, και ο κάθε κύριος Μιχαηλιδης του λέει, την επόμενη μην το ξαναπείς.. τέτοια σοβαρότητα γενικώς] ξαφνικά, άρχισε επίθεση σε «διάφορους» για την ταύτιση της Σολιάς με το Μαρί.. Όπως γράφτηκε και την περασμένη εβδομάδα, η σύγκριση - ταύτιση δεν έχει προαποφασισμένο στόχο, αλλά είναι αναπόφευκτη – νεκροί, κατηγορίες για ολιγωρία κοκ.. Και αφού ξεσπά για τον καθρέφτη απέναντί του, μετά ομολογεί σχεδόν αμήχανα, συγκρίνοντας τις κατηγορίες εναντίον της τότε κυβέρνησης για το Μαρί και τα δεδομένα που υπάρχουν μπροστά μας για την πυρκαγιά-καταστροφή στην Σολιά:
Παρόλο που η διαπίστωση, με τις ίδιες φράσεις, μπορεί κάλλιστα να επαναληφθεί και για την τραγωδία των πυρκαγιών. Αφού, όπως αποδείχτηκε και σε αυτή την περίπτωση, οι χειρισμοί που έγιναν λόγω των άκριτων οικονομικών περικοπών, με τη μείωση προσωπικού, που αντιστοιχεί σε πέντε δασικούς σταθμούς, με το ότι το Υπουργείο Οικονομικών δεν μπόρεσε να αντιληφθεί τη σοβαρότητα του τι σημαίνει να μη δουλεύουν υπερωρίες και αργίες τα στελέχη του Τμήματος Δασών και άφησε το πρόβλημα άλυτο, είναι επίσης μια θλιβερή ιστορία ανικανότητας κ.λπ.[2]]

…ξαφνικά, άρχισε επίθεση σε «διάφορους» για την ταύτιση της Σολιάς με το Μαρί.. Όπως γράφτηκε και την περασμένη εβδομάδα, η σύγκριση-ταύτιση δεν έχει προπαφασισμένο στόχο [όπως στην υστερία του 2011 – αντίθετα ο καθρέφτης πρέπει να θυμίζει τί δεν πρέπει να γίνεται σε τέτοιες τραγωδίες], αλλά η σύγκριση είναι αναπόφευκτη – νεκροί, κατηγορίες για ολιγωρία κοκ.. Και αφού ξεσπά για τον καθρέφτη απέναντί του, μετά ομολογεί σχεδόν αμήχανα, συγκρίνοντας τις κατηγορίες εναντίον της τότε κυβέρνησης για το Μαρί και τα δεδομένα που υπάρχουν μπροστά μας για την πυρκαγιά-καταστροφή στην Σολιά:
Παρόλο που η διαπίστωση, με τις ίδιες φράσεις, μπορεί κάλλιστα να επαναληφθεί και για την τραγωδία των πυρκαγιών. Αφού, όπως αποδείχτηκε και σε αυτή την περίπτωση, οι χειρισμοί που έγιναν λόγω των άκριτων οικονομικών περικοπών, με τη μείωση προσωπικού, που αντιστοιχεί σε πέντε δασικούς σταθμούς, με το ότι το Υπουργείο Οικονομικών δεν μπόρεσε να αντιληφθεί τη σοβαρότητα του τι σημαίνει να μη δουλεύουν υπερωρίες και αργίες τα στελέχη του Τμήματος Δασών και άφησε το πρόβλημα άλυτο, είναι επίσης μια θλιβερή ιστορία ανικανότητας κ.λπ.

Μπορεί να είναι το ίδιο.. Αλλά δεν είναι… όχι ερευνητική.. Ένας πανικόβλητος διευθυντής σύνταξης… Αναλυση μιας απόπειρας υπεκφυγής
Αλλά, ξαφνικά, εδώ ο κ. Μιχαηλίδης δεν ήθελε έρευνα. Δεν ζήτησε καν ερευνητική [η οποία θα διοριζόταν 2 μέρες μετά – και αφού θα γινόταν ρεζίλι ο προστατευόμενος του κ. Μιχαηλίδη, ο κ. Χάσικος με το «εγώ δεν είπα αυτά που είπα»].. Ας δούμε, λοιπόν, τη διαφορά, όπως προσπάθησε να την καταγράψει ο κ. Μιχαηλίδης με εσωτερικά σχόλια για αμηχανία που εκφράζεται με την επανάληψη που θυμίζει στίχους εμβατηρίου:

Δεν έχουν, όμως, καμία απολύτως σχέση οι δυο υποθέσεις [μεγάλη κουβέντα το «καμία απολύτως σχέση» για να ακολουθηθεί με το «η διαπίστωση, με τις ίδιες φράσεις, μπορεί κάλλιστα να επαναληφθεί και για την τραγωδία των πυρκαγιών». Ο κ. Μιχαηλίδης διακηρύσσει μη-σχέση για να διαψεύσει τον εαυτό του 3 προτάσεις πιο κάτω]. Ούτε έχουν τον ίδιο βαθμό ευθύνης οι δυο κυβερνήσεις που τις χειρίστηκαν [η πρώτη δήλωση χωρίς τεκμηρίωση πέρασε και τώρα ρίχνεται ακόμα μια – γιατί όμως δεν έχουν την ίδια ευθύνη; Γιατί εδώ είναι και οι φίλοι [προστατευόμενοι του διευθυντή σύνταξης; Ή μήπως γιατί τότε η αντίδραση ήταν υστερική και κακόβουλη και τώρα φοβάται ο διευθυντής σύνταξης μήπως επαναληφθεί;]. Εξάλλου, η Κυβέρνηση Αναστασιάδη δεν τοποθέτησε κοντέινερ με εκρηκτικά στο δάσος της Σολιάς και δεν τα διαχειρίστηκε κατά τρόπο που συνιστά «μια θλιβερή ιστορία ανικανότητας, ολιγωρίας, αμέλειας, παραγνώρισης σαφών και προβλεπτών κινδύνων, ανευθυνότητας», όπως σαφώς υποδείκνυε το πόρισμα Πολυβίου για το Μαρί. [και εδώ η αδυναμία του δημοσιογράφου μετατρέπεται σε επίκληση αερολογίας [“σαφών και προβλεπτών κινδύνων” – αν ηταν γιατι δεν καταδικαστηκε εστω και ενας στρατιωτικος;], παραπλάνησης [για το ποιοι ειχαν πραγμαιτκα την αρμοδιοτητα και πηραν τις αποφασεις – μεχρι και την τελευταια, μοιραια, νυχτα], και δυστυχώς για την εγκυρότητα του, σκόπιμων προσπαθειών για μετατόπιση. Το ότι τοποθετήθηκαν τα κοντέινερ στο Μαρί, όφειλε να ξέρει, αφού τον ενδιαφέρει είτε ο Πολυβίου είτε η δίκη, ότι ήταν απόφαση του αρμόδιου, του κ. Γεωργιάδη, ο οποίος ήταν και μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη κοκ… Ένας διευθυντής σύνταξης δεν τα ξέρει αυτά, αλλά ρίχνει ότι βρει στον αέρα για να αποφύγει την αυτονόητη σύγκριση; Αν επίσης ο κ. Μιχαηλίδης έχει προβλήματα μνήμης για το ποιοί φόρτωσαν στην Κυπριακή Δημοκρατία τα κοντέινερ, το μόνο που έχει να κάνει είναι να δει την δική του εφημερίδα το 2009.. Και αν θέλει και τεκμήρια από τα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας μπορεί να αναζητήσει τις αποκαλύψεις των wikileaks  για εκείνες τις μέρες... Δεν ήταν καθολική αποδοχή [από τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ] να πάρουμε τα κοντέινερ, για να λήξει η κρίση που προκάλεσαν οι αμερικανοί; Ή μήπως εδώ οι κακοί αμερικανοί, ξαφνικά, δεν ενοχλούν τον κ. Μιχαηλίδη; Οι αντιφάσεις των επιλεκτικών αναφορών είναι, επίσης, μέρος της πηγής της αμηχανίας.. Διότι τα τεκμήρια είναι εκεί.. Και αφού ξέρει [λογικά] ότι όλα όσα λέει ειναι υπεκφυγές ακριβώς επειδή, όπως παραδέχεται και ο ίδιος, τα ίδια μπορούν να λεχθούν για την πυρκαγιά, καταφεύγει στον ..Πολυβίου… Και γιατί, λοιπόν, διευθυντή σύνταξης, όσα λέει ο Πολυβίου δεν αρμόζουν απόλυτα στη συμπεριφορά της κυβέρνησης απέναντι στις εκκλήσεις των αρμοδίων για τα δάση; Το μόνο που λείπει, και δεν μπορεί να μην το ξέρει ο κ. Μιχαηλίδης είναι ότι δεν υπήρξαν ανάλογα αιτήματα από την μονάδα στο Μαρί.. Της δόθηκαν μάλιστα και χρήματα για στέγαστρο.. αλλά δεν έγινε.. Αλλά ο κ. Μιχαηλίδης αυτά δεν τα μπορεί.. Αυτά λογοκρίνονται…

Ο πανικός; Οι ανθρώπινες ζωές είναι πάνω από όλα.. αλλά οι νεκροί της Σολιάς δεν είναι ίσοι [είναι λιγότερο κρίμα] από τους νεκρούς του Μαρί; Γιατί ήταν βολικοί μερικοί συγγενείς των δευτέρων για να εξυπηρετηθούν ημέτεροι πολιτικοί[3];
Και η τελική σύγχυση του κ. Μιχαηλίδη είναι, πια, σαφής, όταν επαναλαμβάνει σαν θέαμα και ατάκα μια φράση από τη δικαστική απόφαση [τί να πεις και για μια απόφαση [που καταδίκασε τον επικεφαλής της πυροσβεστικής – κάτω από ότι φανηκε σαν πίεση εξωδικαστική - και ο οποίος απαλλάγηκε τελικά από το Ανώτατο..] ..Ιδού μέρος της ατάκας που λειτουργεί ως υπεκφυγή για τον κ. Μιχαηλίδη για να μην δει/αντιμετωπίσει τις ανάλογες ευθύνες:
Όλα αυτά θα αποκτήσουν νόημα μόνο εάν κυριαρχήσει μια νέα αντίληψη που θα θέτει τη νομιμότητα πάνω απ' όλα και που θα θέτει τον πραγματικό σεβασμό προς τη ζωή στο επίκεντρο της σκέψης

Να θυμίσει κάποιος, λοιπόν, τον κ. Μιχαηλίδη ότι σκοτώθηκαν δυο άνθρωποι, και δημοσιογράφοι στη δική του εφημερίδα υπέδειξαν ότι εκείνοι οι θάνατοι ήταν άμεσο αποτέλεσμα των περικοπών… Εκτός, βέβαια, αν οι νεκροί στο Μαρί έχουν περισσότερη αξία από τους νεκρούς στην Σολιά… Παρά τα πολλά που μπορεί να πει κανείς για την απόφαση του δικαστηρίου, τουλάχιστον εκεί δεν είχαν και το θράσος να μας πουν ότι οι νεκροί του Μαρί θα είναι πιο πολύτιμοι [σε χρήμα;] από άλλους νεκρούς..

Αν επίσης ο κ. Μιχαηλίδης έχει προβλήματα μνήμης για το ποιοί φόρτωσαν στην Κυπριακή Δημοκρατία τα κοντέινερ, το μόνο που έχει να κάνει είναι να δει την δική του εφημερίδα το 2009.. Και αν θέλει και τεκμήρια από τα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας μπορεί να αναζητήσει τις αποκαλύψεις των wikileaks  για εκείνες τις μέρες... Δεν ήταν καθολική αποδοχή [από τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ] να πάρουμε τα κοντέινερ, για να λήξει η κρίση που προκάλεσαν οι αμερικανοί; Ή μήπως εδώ οι «κακοί αμερικανοί», ξαφνικά, δεν ενοχλούν τον κ. Μιχαηλίδη; Οι αντιφάσεις των επιλεκτικών αναφορών είναι, επίσης, μέρος της πηγής της αμηχανίας.. Διότι τα τεκμήρια είναι εκεί.. Και αφού ξέρει [λογικά] ότι όλα όσα λέει ειναι υπεκφυγές ακριβώς γιατί όπως παραδέχεται και ο ίδιος τα ίδια μπορούν να λεχθούν για την πυρκαγιά, καταφεύγει στον ..Πολυβίου… Και γιατί, λοιπόν, διευθυντή σύνταξης, όσα λέει ο Πολυβίου δεν αρμόζουν απόλυτα στη συμπεριφορά της κυβέρνησης απέναντι στις εκκλήσεις των αρμοδίων για τα δάση; Το μόνο που λείπει, και δεν μπορεί να μην το ξέρει ο κ. Μιχαηλίδης, είναι ότι δεν υπήρξαν ανάλογα αιτήματα από την μονάδα στο Μαρί.. Της δόθηκαν μάλιστα και χρήματα για στέγαστρο.. αλλά δεν έγινε.. Αλλά ο κ. Μιχαηλίδης αυτά δεν τα μπορεί.. Αυτά λογοκρίνονται…

Το μεγαλύτερο θεσμικό πρόβλημα που ίσως να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται όσοι μετέτρεψαν το ατύχημα στο Μαρί σε υστερία με βάση πολιτικές σκοπιμότητες, είναι η «νομιμοποιηση» τέτοιων υστεριών… Και των συνεπαγόμενων τους.. Στο μέλλον λ.χ. θα μπορούν να καταφεύγουν στα δικαστήρια οποιαδήποτε συγγενείς δημόσιων λειτουργών χάσουν την ζωή τους εν ώρα υπηρεσίας;.. Τότε η απόφαση του κ. Μαλακτού να βγάλει απόφαση αποζημιώσεων την Παρασκευή, 2 μέρες πριν τις εκλογές, μπορεί να γίνει και εφιάλτης – και για τις πολιτικές προτιμήσεις που φαίνονταν να προωθούνται..

Το Μαρί σαν υστερία που θα αποδομηθεί ως κατασκευή – και τότε θα τεθούν και τα ερωτήματα που απαγόρευσε η υστερία τότε.. Είχαν διαμορφωθεί συμφέροντα για τον κ. Πολυβίου τον Σεπτέμβριο που τον οδηγούσαν σε σύγκρουση συμφερόντων με την Αποστολή που ανέλαβε τον Ιούλιο του 2011;
Τώρα, πια, θα πρέπει να δίνονται θέσεις στο δημόσιο σε συγγενείς όποιου είναι θύμα εν ώρα υπηρεσίας [άσχετο αν έχει ευθύνη, αφού το θέμα της εκκένωσης δεν κρίθηκε θέμα διαχωρισμού ευθυνών στα πλαίσια της υστερίας] ενώ θα πρέπει να τους αποζημιώνουν τα δικαστήρια με ποσά άνω του μισού εκατομμυρίου…

Το μόνο θετικό που μπορεί να άφησε το Μαρί, είναι η διερεύνηση. Αλλά και εκείνη τότε έγινε προβληματικά, γιατί τα ΜΜΕ έκαναν δίκη μέσω πρωτοσέλιδων – και το ξέρει ο κ. Μιχαηλίδης για αυτό έχει την αμηχανία της ενοχής. Από εκεί και πέρα το Μαρί θα καταγραφεί σαν μια στιγμή που ως δημοκρατία και ως κοινωνία δεν πρέπει ποτέ να επαναλάβουμε.. Είναι η στιγμή της υστερίας, όπου μερικοί επιτήδειοι πυροδοτούν ένα θέαμα, για μετατοπίσουν τις συζητήσεις..

Πόσοι άραγε πρόσεξαν ότι τις μέρες της υστερίας του Μαρί, τον Ιούλιο του 2011, είχε παρθεί η προκαταρκτική απόφαση για κούρεμα των ελληνικών ομόλογων;[4] Μπορεί να μην το προσέξατε, μπορεί ο Χριστόφιας να μην σκέφτηκε ότι τα συμφέροντα μερικών ήταν βαθιά… αλλά ο Πολύβιου ήξερε.. Και τον Σεπτέμβριο, ενώ έκανε τα θεάματα των δημόσιων ανακρίσεων με τις μεροληπτικές παραστάσεις, η τράπεζα του είχε πρόβλημα διαμάχης με ρώσο μεγαλοκαταθέτη επενδυτή που ήθελε αντιπροσώπευση[5] [για αυτό άραγε και ο κ. Πολυβίου ξαφνικά έκανε και κήρυγμα εξωτερικής πολιτικής στο ..πόρισμα για μια έκρηξη σε στρατόπεδο;], ενώ άρχισε ο ΕΛΑ για την Λαϊκή.. Και αυτό το ήξερε ο κ. Πολυβίου… Μπορούσε, λοιπόν, να ήταν αντικειμενικός τότε;[6] Αλλά όπως και η μη-εκκένωση, έτσι και η εξελικτική διαμόρφωση των συμφερόντων του Π. Πολυβίου λογοκρίνονται βολικά… Όμως, αυτά θα είναι το πλαίσιο της συζήτησης στο μέλλον – όπως και στην υπόθεση Ντρέιφους, εκείνο που δικαιώθηκε ήταν το καταπιεσμένο για χρόνια.. Και όσο δεν ρωτά κανείς πως μπορούσε να γραφτεί ένα πόρισμα που αγνοεί τα τεκμήρια, τα οποία αναφέρει [για το γιατί δεν έγινε στέγαστρο, και για την αδιαφορία του στρατού και της μονάδας, αλλά και για τις μοιραίες οδηγίες και διαταγές να πάνε οι πυροσβέστες και οι 3 στρατιώτες κοντά στην φωτιά] τότε απλώς θα βολοδέρνει στην αμηχανία του κ. Μιχαηλίδη.. Και βέβαια δεν θα τολμά να αγγίξει το πώς αφέθηκε να πεθάνει [για να μην πούμε «σκοτωθεί» – αφού ήταν γνωστό ότι θα πέθαινε έγκλειστος στο νοσοκομείο] ο Κ. Παπακώστας. Ο Θάνατός του ήταν άμεσο προϊόν εκείνης της άθλιας υστερίας. Αλλά και εδώ σιωπούν πολλοί ένοχα. Και όμως, οι δηλώσεις αυτών που εμπόδιζαν να δοθεί χάρη [λες και είχαν συνταγματικό δικαίωμα - και η ένοχη συνείδηση των δημοσιογράφων ακόμα σιωπά και για εκείνη την γελοιοποίηση των θεσμικών διαδικασιών] είναι καταγεγραμένες… Αλλά μερικοί νομίζουν ότι η σιωπή θα λογοκρίνει… Απλώς καθυστερούν τη στιγμή της αλήθειας, που θα αποδώσει επίσης ευθύνη σε όσους συγκάλυπταν και αυτόν τον θάνατο, που προκλήθηκε σαφώς από ανθρώπινη παρέμβαση…

Υ.Γ.  Τα τεκμήρια ως σημείο αξιολόγησης των διεκδικήσεων αλήθειας και η λογοκρισία με την μέθοδο «κουβέντες του καφενέ»…
Η αναφορά στον κ. Μιχαηλίδη γίνεται ενδεικτικά. Θα πρέπει να αναφερθεί, προς τιμή του κ. Μιχαηλιδη, ότι το Σάββατο [2/7] επανήλθε στο θέμα καταγράφοντας τις ευθύνες της κυβέρνησης. Αλλα αν σύγκρινε κανείς το μένος του 2011 και την σχολιογραφια του 2016, ήταν εμφανής η διαφορά. Όπως και η αποφυγή αναφοράς στον κ. Χάσικο που ήταν στο επίκεντρο της διαμάχης τις προηγούμενες μέρες.  Αν εστιάσει κανείς στην ευρύτερη εργασία και δημοσιογραφική προσφορά του κ. Μιχαηλιδη μπορεί να δει την αμφισημία του απέναντι στα τεκμήρια. Σε ένα γενικό πλαίσιο, μπορεί να πει κάποιος ότι παρά τις σαφείς ιδεολογικές του καταβολές και αναπόφευκτες προκαταλήψεις [δεξιά προς ακροδεξιά και έντονα απορριπτικός] προσπαθεί αρκετές φορές να τεκμηριώνει τις απόψεις του και να διαπραγματεύεται τα τεκμήρια – σε αντίθεση με άλλους που βγάζουν κηρύγματα. Και μερικές φορές είναι εντυπωσιακά ειλικρινής, παρά τις προκαταλήψεις του. Όταν λ.χ. αποκαλύφθηκε ότι η επιτροπή Πική είχε διοριστεί με νομοθεσία που απαγόρευε στην επιτροπή να διερευνήσει τον πρόεδρο και την κυβέρνηση [παρά τα όσα λέγονταν στην αρχή] ήταν σαφώς σαρκαστικός με τους εμπλεκόμενους δικαστές και νομικούς.. Από την άλλη, όταν τα τεκμήρια δεν τον βολεύουν, σε θέματα για τα οποία έχει ήδη δεσμευτεί ρητορικά, καταφεύγει σε άγαρμπες και άτσαλες προσπάθειες λογοκρισίας. Σε ένα διάλογο με τον Ρ. Κατσιαούνη αρχες του 2009, είχε μια δικη του στιγμή αυτοεξευτελισμού [τί άλλο είναι, για ένα δημοσιογράφο που εμφανώς θέλει να μεταδίδει εικόνα σοβαρότητας, η θεαματική επίδειξη άγνοιας;]: όταν ο ιστορικός Ρ.Κατσιαούνης έκανε αναφορά στους 32 τ/κ αγνοούμενους που απήχθηκαν στις αρχές Μάιου του 1964 στο Βαρώσι, ο κ. Μιχαηλίδης γεμάτος οργή [και ανάγκη λογοκρισίας] αποφάνθηκε ότι ..οι πληροφορίες ήταν «κουβέντες του καφενέ»..[7] Ήταν μια γελοία θέση που πήγαζε από ημιμάθεια. Εκείνες οι εξαφανίσεις - απαγωγές είναι μέρος της ιστορίας της Κύπρου, και εκτός από ένα μαζικό έγκλημα [έστω αντεκδίκησης για την θάνατο 3 ατόμων προηγουμένως], ήταν και η πιο άμεση αιτία για να έρθει η μεραρχία και ο Γρίβας.. Αλλά ο διευθυντής σύνταξης διάβαζε μόνο ότι του επιτρέπονταν, φαίνεται.. Όπως κάνει και με τον Πολυβίου.. Ρίχνει μια ατάκα, αλλά φοβάται τα τεκμήρια.. Και η «κουβέντες του καφενέ» ως τεκμήρια της προσπάθειας του κ. Μιχαηλίδη να λογοκρίνει εμφανίστηκε και πάλι το 2014, όταν δημοσιοποιήθηκαν οι ηχογραφήσεις για το πώς στήθηκε η δίκη της Δρομολαξιάς.... Τότε στήριζε τον Ρίκκο…Του πήρε ένα χρόνο να καταλάβει;. Αν, όμως, δεν λογόκρινε τις ηχογραφήσεις, θα το ήξερε από το 2014..


[3] Αυτή την έντιμα λογική σκέψη την έκανε η συνεργάτιδα του κ. Μιχαηλίδη στον Φιλελεύθερο, η κ. Χ. Χατζημητρίου συγκρίνωντας την αντιμετώπιση των νεκρών της Ήλιος με τους νεκρούς του Μαρί, από την νυν κυβέρνηση.. Και έχοντας πια και την τραγωδία της Σολιάς σαν συγκριτικό μέτρο μπορούμε να πούμε, για τα τα δυο μέτρα και δυο σταθμά δημοσιογράφων…
«The Council of the EU agreed on 21 July 2011 to a second bailout for Greece (Council 2011). This deal is predicated on “private-sector involvement”. The Council seems to have implicitly endorsed a form of private-sector involvement made by a private institution – the Institute of International Finance
Και για το κλίμα στις 21 Ιουλίου [στην Ευρώπη] από την Guardian: https://www.theguardian.com/business/2011/jul/21/european-debt-crisis-summit-euro

Για τους μεγαλύτερους 40 συμμετέχοντες στο ελληνικό χρέος:

[5] Η αποκάλυψη έγινε στην εφημερίδα του κ. Μιχαηλίδη, στις 19/5/2013 σε συνέντευξη του κ. Νεοκλέους: «Όλοι έχασαν και πρώτη από όλους η Τράπεζα Κύπρου. Α. Νεοκλέους: η προηγούμενη διοίκηση δεν άφησε τον Ριμπολόβλεφ να βάλει φρέσκο χρήμα». Αναφέρεται σε διαμάχη τον Σεπτέμβριο του 2011.
[6] Με δεδομένο ότι ο κ. Χριστοφιας επέλεξε, τότε, το ρωσικό δάνειο – το αντίστοιχο του οποίου απέρριψαν στην τράπεζα Κύπρου, με το γνωστό κόστος τον Ιούνιο του 2012.. Η προκατάληψη, άλλωστε, του κ. Πολυβίου, την οποία όφειλε [για να χρησιμοποιήσουμε την φρασεολογία του] να αποκαλύψει πριν αναλάβει το δημόσιο καθήκον της ερευνητικής, ήταν εμφανής στις δηλώσεις του, στα τέλη του 2013: «Είναι μπολσεβίκοι γιατί δεν πιστεύουν στην αληθεια..Ο μπολσεβίκος δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο»..Και με τέτοια προκατάληψη [έστω και δικηγορίστικα κρυμενη τοτε το 2011] μπορούσε να είναι έστω και στοιχειωδώς αντικειμενικός;
[7] Θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί στο ευρύτερο διάλογο που έγινε τότε – και σαφώς ο πιο αστείος στην προσπάθεια να συγκαλύψει την άγνοιά του ή να λογοκρίνει την αλήθεια ήταν ο κ. Λ. Μαύρος. Αλλά και ο κ. Μιχαηλίδης με μια απόπειρα σοβαρότητας, δεν τα πήγε και καλύτερα. Ακόμα και το γεγονός ότι δεν ήξερε τη διαφορά ανάμεσα στους αριθμούς των αγνοουμένων που η κάθε κοινότητα δήλωσε αρχικά [1619 και 803] και στους μικρότερους αριθμούς που υποβλήθηκαν στην ΔΕΑ [1493 και 500] ήταν ενδεικτικό ενός μένους που δεν τον άφηνε να σκεφτεί λογικά. Το κείμενό του λ.χ. στις 12/2/2009 ήταν ενδεικτικό των δημοσιευμάτων εκείνων των ημερων – ένδειξη της άγνοιας για την συνολική κοινωνική ιστορία και πολιτική της χώρας μας, για τα τεκμήρια, αλλά και της απόπειρας λογοκρισίας με την ατάκα για κουβέντες του καφενέ….

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου