3 Ιουλ 2016

Εκκινώντας από τεκμήρια της συζήτησης σχετικά με το "βαπτιστικό" του διεθνούς αερολιμένα Λάρνακας: Τα βασικά και στοιχειώδη μιας άσκησης σύγχρονης δημοκρατίας, όλα τα άλλα δεν είναι παρά "λόγια του αέρα"

Αντώνης Σκορδίλης

Τα δεδομένα: Το διεθνές αεροδρόμιο της Λάρνακας ονομάστηκε “Γλαύκος Κληρίδης”, νονοί ήταν οι νυν δεξιοί κυβερνώντες, εξ αριστερών η επιλογή του βαπτιστικού αποδοκιμάστηκε ως 100% εσφαλμένη.

Κεντρικό επιχείρημα
της αριστερής αποδοκιμασίας: Ο σχετικά πρόσφατα αποθανών Γλαύκος Κληρίδης ήταν πολιτικό πρόσωπο συνυφασμένο με την δεξιά της Κύπρου παράταξη, άρα είναι πρόσωπο αποδεκτό μόνο από ένα μέρος των πολιτών της Κύπρου. “Σερβιρίστηκαν” και κάποια μικρότερα συνοδευτικά του κεντρικού επιχειρήματος, όμως το “κεντρικό” αυτό ήταν και σε αυτό μένουμε.

Αναφορικά με τους πολιτικούς “νονούς” της απόφασης νυν κυβερνώντες κρίνεται ως πρόδηλα περιττή η διερεύνηση της από μέρους τους επιχειρηματολογίας, η απόφαση μιλάει από μόνη της. Δεδομένου ότι το διεθνές αεροδρόμιο της Λάρνακας είναι και σημαίνει πολλά – πραγματικά και μεταφορικά – για την μικρή και επί χρόνια πολλά μοιρασμένη νησιώτικη χώρα, κρίνεται ως αυταπόδεικτο ότι οι νυν κυβερνώντες φέρονται να είναι 100% πεπεισμένοι - αυτό "δηλώνει" η επιλογή τους - ότι το ονοματεπώνυμο “Γλαύκος Κληρίδης” που επέλεξαν ως το “βαπτιστικό” του τυγχάνει της καθολικής αποδοχής των Κυπρίων. 


Είναι προφανές (αυταπόδεικτο) ότι μεταξύ των δυο “σχολών σκέψης” αυτή με τις πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να έχει δίκιο είναι η πρώτη. Αν δεν έχει, τούτο δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι το ένα εκ των δυο μεγάλων πολιτικών κομμάτων της Κύπρου είναι μια μικρή κλειστή ομάδα επαγγελματικών στελεχών αποκομμένη 100% από τις απόψεις/θέσεις/διαθέσεις των πολιτών ψηφοφόρων. Κάτι το οποίο – με τρόπο ουδέτερο κρίνοντας το Κυπριακό πολιτικό σκηνικό – από πουθενά δεν τεκμαίρεται.

Η περί της βάπτισης του αερολιμένος αντιπαράθεση, ανήκει σε εκείνου του τύπου τις αντιπαραθέσεις που είναι αδύνατον “όλοι να έχουν το δίκιο τους”, αν το δίκιο είναι με τη μια πλευρά αυτομάτως συνεπάγεται το άδικο της άλλης. Είτε, δηλαδή, το νέο βαπτιστικό Γλαύκος Κληρίδης τυγχάνει της καθολικής αποδοχής των Κυπρίων είτε δεν τυγχάνει. Αν δεν τυγχάνει, αυτοί που ισχυρίζονται ότι τυγχάνει έχουν άδικο. Εάν δε είναι παντελώς αυτονόητο ότι δεν τυγχάνει – το οποίο μοιάζει να συμβαίνει στην περίπτωσή μας με πάρα πολύ μεγάλες πιθανότητες – όχι μόνο έχουν άδικο αλλά και το ξέρουν ότι έχουν άδικο, το οποίο σημαίνει ότι προσπαθούν συνειδητά να το επιβάλλουν. Είναι, δηλαδή, θρασείς και ψεύτες.

Η διάχυση του θράσους από τα “πάνω προς τα κάτω” που a-priori παρατηρείται σε συνθήκες ιδιαίτερα φορτισμένες όπως αυτές της Κυπριακής ιδιαιτερότητας, συνιστά την πλέον αδιάψευστη απόδειξη καθαυτής της ύπαρξής του. Μελετώντας όσο γίνεται πιο προσεκτικά την “από τα κάτω” επιχειρηματολογία στήριξης του “από τα πάνω” δοθέντος βαπτιστικού, διαπιστώνεται ευθύς αμέσως μια γκάμα που ενώ εκκινεί από τα πεδία του “προσχηματικού/ ευγενικού” πάρα πολύ εύκολα και γρήγορα ολισθαίνει – αρκεί να υπάρξει ένας τόσος δα αντίλογος – στα πεδία του απροσχημάτιστου και ανεπίστρεπτου θράσους. Για τον στοιχειωδώς “εξωτερικό” παρατηρητή τούτο είναι 100% αναμενόμενο. Όταν ένα σκαστό ψέμα “από τα πάνω” επιχειρείται “από τα κάτω” να στηριχθεί, είναι θέμα χρόνου οι “από τα κάτω” – όσο ευγενείς ή σοβαροί άνθρωποι και να είναι – να παγιδευτούν στον υποτελή ρόλο του “βασιλικότερου του βασιλέως”.



Είναι ανάγκη να γίνουμε πολύ συγκεκριμένοι, μόνο το πολύ “συγκεκριμένο” σε συνθήκες υψηλής φόρτισης όπως οι Κυπριακές έχει κάποια πιθανότητα κάποιους να αγγίξει θετικά: Στο πεδίο του “προσχηματικού/ ευγενικού” εντάσσονται στην υπό εξέταση περίπτωση όλες οι απόψεις του τύπου “θα προτιμούσα ένα άλλο πρόσωπο να δώσει το όνομά του στο αεροδρόμιο, τελείως αποστασιοποιημένο από τα πολιτικά πάθη του παρόντος, από την αρχαία ιστορία του τόπου αλιευμένο ή την μυθολογία”, πάντα συνοδευόμενες από δήλωση αναγνώρισης της σημαντικής προσωπικότητας του επιλεγέντος προσώπου: “Προς θεού, δεν αμφισβητούμε τη σπουδαιότητά του”. 


Στο άλλο άκρο της γκάμας, στο πεδίο του “απροσχημάτιστου και ανεπίστρεπτου θράσους” που η “από τα κάτω” στήριξη απολήγει όταν έρχεται αντιμέτωπη με τον τόσο δα αντίλογο (με αμφισβήτηση της σπουδαιότητας του επιλεγέντος προσώπου), εντοπίζονται “απόψεις” που πηγάζουν από την ανάγκη αυτοί οι οποίοι διατυπώνουν αντίλογο να “βγάλουν τον σκασμό” (η γνωστή απόδοση στη λαϊκή καθομιλουμένη του κυρίαρχου στα υπέρ-φορτισμένα υπέρ-συντηρητικά περιβάλλοντα συνδρόμου “βασιλικότερος του βασιλέως”). Χαρακτηριστικό παράδειγμα – το αλιεύσαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – η υπόδειξη προς αριστερούς διαφωνούντες “μη κάνετε έτσι, όταν έρθετε εσείς στα πράγματα μπορείτε να δώσετε την ονομασία Δημήτρης Χριστόφιας στη βάση που ανατινάχτηκε στο Μαρί και τότε να δείτε αντιδράσεις…”. Το επιχείρημα δεν αποδίδεται προφανώς με ακρίβεια σημείου στίξης, το “πνεύμα” του είναι αυτό που μας ενδιαφέρει και αυτό με ακρίβεια αποδίδουμε.



Τα αντί-επιχειρήματα σε φερόμενα ως επιχειρήματα που εντάσσονται a-priori στο πεδίο του απροσχημάτιστου και ανεπίστρεπτου θράσους είναι παντελώς αυτονόητα. Επί του συγκεκριμένου, για παράδειγμα, η κοινή λογική θα απαντούσε χωρίς χρεία δεύτερης σκέψης ότι η ονομασία ενός δημόσιου έργου πολλά χρόνια μετά την κατασκευή του είναι πράξη “τιμής στη μνήμη” και η επιλογή του ονόματος δεν γίνεται μεταξύ των εν ζωή αλλά μεταξύ αποβιωσάντων. Θα μπορούσε πιθανώς και να συμπληρώσει ότι οι διαρκείς και ατελείωτες ύβρεις και έμμεσες απειλές εναντίον ενός εν ζωή και ενεργού πολιτικού προσώπου της Κυπριακής αριστεράς μόνο σε απόδοση τιμής στη μνήμη του αποβιώσαντος προσώπου της “αντιπάλου” παράταξης δεν παραπέμπουν, πόσο μάλλον όταν η τιμή φέρεται να του αποδίδεται για τον συναινετικό του χαρακτήρα. Όμως την παραμικρή σημασία δεν έχουν αυτά τα αντί-επιχειρήματα, την παραμικρή σημασία δεν (πρέπει να) έχουν σε συνθήκες στοιχειωδώς προηγμένης δημοκρατίας οι όποιες απαντήσεις σε φερόμενα επιχειρήματα που εντάσσονται στο φορτισμένο πεδίο του απροσχημάτιστου και ανεπίστρεπτου θράσους.


  Η περί της βάπτισης του αερολιμένος αντιπαράθεση, ανήκει σε εκείνου του τύπου τις αντιπαραθέσεις που είναι αδύνατον “όλοι να έχουν το δίκιο τους”, αν το δίκιο είναι με τη μια πλευρά αυτομάτως συνεπάγεται το άδικο της άλλης. Είτε, δηλαδή, το νέο βαπτιστικό Γλαύκος Κληρίδης τυγχάνει της καθολικής αποδοχής των Κυπρίων είτε δεν τυγχάνει. Αν δεν τυγχάνει, αυτοί που ισχυρίζονται ότι τυγχάνει έχουν άδικο. Εάν δε είναι παντελώς αυτονόητο ότι δεν τυγχάνει – το οποίο μοιάζει να συμβαίνει στην περίπτωσή μας με πάρα πολύ μεγάλες πιθανότητες – όχι μόνο έχουν άδικο αλλά και το ξέρουν ότι έχουν άδικο, το οποίο σημαίνει ότι προσπαθούν συνειδητά να το επιβάλλουν. Είναι, δηλαδή, θρασείς και ψεύτες.

Αυτό που πράγματι έχει σημασία, και μάλιστα μεγάλη, είναι να γίνει συνείδηση ότι το πολιτικό θράσος στην Κύπρο – για λόγους ιστορικούς και όχι μόνο, η σχετική ανάλυση δεν είναι του παρόντος – φέρει κατ’ εξοχήν δεξιό “από τα πάνω” πρόσημο. Από αυτό το δοσμένο σημείο εκκινώντας, ενάντια στο επιβαλλόμενο και υποβαλλόμενο κλίμα, οι πράγματι “σοβαροί και ευγενείς” άνθρωποι – που μόνο λίγοι δεν είναι – οι οποίοι επενδύουν στη δεξιά πολιτική παράταξη για την πρόοδο του τόπου (και πολύ καλά κάνουν, είναι δικαίωμά τους, δεν είναι αυτό που κρίνουμε), οφείλουν να καταβάλουν σοβαρή και ευγενική προσπάθεια: Ώστε να (μπορέσουν να) απεγκλωβίσουν και να προστατεύσουν εαυτούς από την παγίδευση στον ασυνείδητα υποτελή – και καταστροφικό της όποιας προοπτικής αληθινής προόδου – υποβαλλόμενο και επιβαλλόμενο ρόλο του “βασιλικότερου του βασιλέως”. Συνειδητοποιώντας το ταχύτερο δυνατόν ότι η άσκηση της σύγχρονης δημοκρατίας δεν εκκινεί μόνο από τα πάνω για να υπηρετείται από τα κάτω, αλλά και το αντίθετο…


Ειδάλλως;  Ειδάλλως η στο νου τους αντιληπτή ως “λογική” επένδυση θα εξελιχτεί στην πράξη - με σκακιστική ακρίβεια - σε επένδυση σε λάθος “άλογα” που απλά και μόνο (ξέρουν να) παριστάνουν τους βασιλείς. Με τις πιθανότητες αποτυχίας 100%, ούτε 1% λιγότερο… 

*Αυτή είναι, κατ’ εμάς, η ουσία, το μέτρο της. Όλα τα άλλα τα γεμάτα υπέρμετρο πάθος της Κυπριακής ιδιαιτερότητας – τα οποία στη παρούσα ανάρτηση αγγίξαμε χρησιμοποιώντας ως καλή αφορμή τα “βαπτιστικά” του διεθνούς αερολιμένα Λάρνακας – δεν είναι παρά φρέσκος αέρας κοπανιστός.     
                  www.egomiocy.blogspot.se


Αυτό που πράγματι έχει σημασία, και μάλιστα μεγάλη, είναι να γίνει συνείδηση ότι το πολιτικό θράσος στην Κύπρο – για λόγους ιστορικούς και όχι μόνο, η σχετική ανάλυση δεν είναι του παρόντος – φέρει κατ’ εξοχήν δεξιό “από τα πάνω” πρόσημο. Από αυτό το δοσμένο σημείο εκκινώντας, ενάντια στο επιβαλλόμενο και υποβαλλόμενο κλίμα, οι πράγματι “σοβαροί και ευγενείς” άνθρωποι – που μόνο λίγοι δεν είναι – οι οποίοι επενδύουν στη δεξιά πολιτική παράταξη για την πρόοδο του τόπου (και πολύ καλά κάνουν, είναι δικαίωμά τους, δεν είναι αυτό που κρίνουμε), οφείλουν να καταβάλουν σοβαρή και ευγενική προσπάθεια: Ώστε να (μπορέσουν να) απεγκλωβίσουν και να προστατεύσουν εαυτούς από την παγίδευση στον ασυνείδητα υποτελή – και καταστροφικό της όποιας προοπτικής αληθινής προόδου – υποβαλλόμενο και επιβαλλόμενο ρόλο του “βασιλικότερου του βασιλέως”. Συνειδητοποιώντας το ταχύτερο δυνατόν ότι η άσκηση της σύγχρονης δημοκρατίας δεν εκκινεί μόνο από τα πάνω για να υπηρετείται από τα κάτω, αλλά και το αντίθετο…







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου