10 Ιουλ 2016

Η «πολιτική δολοφονία»/θάνατος του Κ. Παπακωστα και οι ευθύνες όσων κατασκεύασαν και επέτρεψαν στην θεαματική Υστερία μέσω των ΜΜΕ να καθορίζει πολιτικές και συνταγματικές αποφάσεις: Ιστορικές καταβολές, αναλογίες και η θλιβερή ομολογία ότι ο κ. Παπακωστας αφέθηκε να πεθάνει, παρά τις ιατρικές προειδοποιήσεις, γιατί αρνιόταν να κάνει τις δηλώσεις [ψεμάτων για τον ίδιο] που φαίνεται ότι «ήθελαν» μερικοι/ες.. Ο Παπακωστας επέλεξε το ήθος της αντίστασης ακόμα και στο τέλος, θέτοντας στο κάδρο της Ιστορίας όσους δεν μπορουν/τολμουν να δουν την αλήθεια….




Αμέσως μετά την ανακοίνωση του θανάτου του κ. Παπακώστα, ακολούθησε η ανακοίνωση της οικογένειάς του, η οποία, υπενθυμίζοντας ότι είχε προειδοποιήσει πριν μερικούς μήνες για τους κινδύνους για την υγεία του, αποκαλούσε την όλη διαδικασία του θανάτου του «πολιτική δολοφονία». Οι μνήμες της κοινωνίας δεν ήταν δύσκολο να γυρίσουν πίσω στο περασμένο Μάρτιο, όταν η κα. Πόπη Χριστοφόρου βγήκε από μια συνάντηση με τον πρόεδρο, τότε που γινόταν συζήτηση για απονομής χάρης στον κ. Παπακώστα λόγω της κατάστασης της υγείας του, και μας ανακοίνωσε, λίγο πολύ, ότι απέτρεψαν αυτήν την εξέλιξη [ ο πρόεδρος «δεν τους απογοήτευσε» είπε]. Στις τότε δηλώσεις της υπήρχε ένας ειρωνικός και εμπαθής τόνος – για τον Παπακωστα τον ίδιο [γιατί να φύγει από το νοσοκομείο αφού λέει είναι άρρωστος] αλλα και για όσους συζητήσουν το σοβαρό θέμα της ιατρικής γνωμάτευσης ότι ο εγκλεισμός ήταν καταδίκη σε θάνατο. Όταν, όμως, πέθανε ο Παπακώστας, η κα. Πόπη δεν είχε το τουπέ του Μαρτίου. Βγήκε στο Σίγμα για να πει.. ότι έστειλε επιστολές για να απονεμηθεί χάρη.. αλλά..... Αυτός ο θάνατος είχε προβλεφθεί και δεν μπορεί να αγνοηθούν οι ευθύνες όσων τον προκάλεσαν ή συνέβαλαν στην πρόκλησή του.. Το να λέγονται ψέματα ή παραπλανητικές υπεκφυγές είναι ίσως αποκαλυπτικό του είδους του λόγου που λάνσαραν μερικοί για τέσσερα χρόνια τώρα.. Αξίζει, λοιπόν, να δει κανείς σε ένα ιστορικό πλαίσιο πώς εξελίχθηκαν τα δεδομένα - αλλά και να προσέξει το είδος του λόγου που εκφέρεται, που έχει, πια ξεπεράσει, τα όρια της ό,ποιας κατανόησης ή συγκατάβασης. Μερικοί/ες συμπεριφέρονται λες και μπορούν να υπαγορεύουν στην πολιτεία - και η ευθύνη βαραίνει όσους τους ανέχονται… Και όταν έχουμε και νεκρούς από αυτές τις παρεμβάσεις, τότε το θέμα γίνεται πολύ σοβαρό...

Η κατασκευή του θεάματος της υστερίας μετά την έκρηξη στο Μαρί: τα συμφέροντα που σύγκλιναν και έφεραν τους νεοφιλελεύθερους να κάνουν πλάτη στην ακροδεξιά, και τον Πολυβίου να το παίζει χουβαρντάς με "ξένα κόλλυβα"..
Όταν στήθηκε εκείνο το θέαμα υστερίας το 2011, συμμετείχαν σ΄αυτό διάφοροι που είχαν τα δικά τους συμφέροντα και τα φόρτωσαν στην τραγωδία της έκρηξης. Οι εθνικιστές/απορριπτικοί με πρώτο το ΕΛΑΜ είδαν την ευκαιρία να επιτεθούν ξανά στο πρόεδρο που είχε ανοίξει το δρόμο για τη λύση και που άρθρωσε απαγορευμένες αλήθειες για τον ελληνοκυπριακό δημόσιο λόγο.  Η ηγεσία του ΔΗΣΥ καιροσκοπικά άρχισε προεκλογική από τότε. Μερικοί άλλοι, ωστόσο, όπως ο Πολυβίου, μερικοί δήθεν "φιλελελευθεροι" μέχρι τότε, και ως εκφραστικό όργανο η εφημερίδα Πολίτης έβλεπαν αλλού – στην προσπάθεια συγκάλυψης των τραπεζών. Τον Ιούλιο του 2011 ολοκληρωνόταν η συζήτηση για το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων. Και αναπόφευκτα οι σκελετοί και τα σκάνδαλα στα ντουλάπια των δυο τραπεζών [Λαϊκή και Κύπρου] θα δημοσιοποιούνταν – άρα μια δαιμονοποίηση του προέδρου ήταν η καλύτερη λύση για δημιουργία κλίματος κρίσης, και να φορτωθούν έτσι, μέσα στο χάος της κρίσης, στην κοινωνία οι ζημιές των τραπεζών. Ο Πολυβίου, άλλωστε, ενώ έγραφε το κωμικά [για ό,ποιον θέλει να το δει ως κείμενο και όχι ως κάτι που αναφέρεται χωρίς να διαβάζεται] προκατειλλημένο του κείμενο τον Σεπτέμβριο, ήταν ήδη μπροστά στην επερχόμενη κρίση, καθώς ο μεγαλομέτοχος της Τράπεζας Κύπρου, ο Ριμπολόβελφ ζητούσε θέσεις στο ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου, σε αντάλλαγμα για κεφάλαια στήριξης. Ενώ, την ίδια περίοδο, η Λαϊκή ξεκινούσε τον ΕΛΑ. Και μερικοί νομίζουν ακόμα ότι ο Πολυβίου, που δεν ένοιωσε ίχνος ευαισθησίας για 121 νεκρούς της Ήλιος, ξαφνικά αγάπησε τους 12 [από τους 13, αφού ο ένας νεκρός δεν βόλευε το θέαμα]. Το ότι μάλιστα, αντί να πάρει τα λεφτά της αμοιβής τα δώρισε στους συγγενείς έφτιαξε και μια ενδιαφέρουσα συναισθηματική διάσταση-σχέση. Μερικοί λ.χ. τον υποστηρίζουν, παραβλέποντας ή αγνοώντας, ακόμα και το ότι περιθωριοποίησε τα τεκμήρια για το πώς χάθηκαν οι δικοί τους. Οι σχέσεις και η φόρτιση σε ένα συγκεκριμένο κλίμα παράγουν παράδοξα αποτελέσματα. Ο ίδιος ο Πολυβίου, παντως, φαινόταν να ποντάρει και σε μια πολιτική καριέρα που τελικά δεν του βγήκε…





Και αυτοί έχασαν συγγενείς…Πιάστηκαν στην παγίδα της θεαματικής διαχείρισης του πονου..και τελικά βρέθηκαν αιχμάλωτοι της ρητορικής τους..Και σε εκείνες τις περιπτώσεις η προβολή του «πόνου» λειτουργούσε για χρόνια σαν μηχανισμός λογοκρισιας..για το τι έκαναν μερικοί λ.χ.στο πραξικόπημα…

Η πορεία της κ. Πόπης Χριστόφορου: Από σύμβολο της τραγωδίας, σε αναζήτηση ρόλου στο θέαμα – και η παράξενη σιωπή της για τις μαρτυρίες/τεκμήρια που δείχνουν ότι τα παιδιά της σκοτώθηκαν μετά από «οδηγίες» ανώτερου αξιωματικού
Σε εκείνο, λοιπόν, το κλίμα μερικοί συγγενείς, όπως η Πόπη Χριστοφόρου, η μητέρα των δίδυμων, Χρίστου και Μίλτου, εμφανίστηκε σε μια φάση να εκπροσωπεί την τραγωδία. Ίσως η εστίαση να ήταν και ένα είδος συμπαράστασης από την κοινωνία. Έτσι, ενώ ο λόγος της αυξανόμενα γινόταν εμπαθής και εγωκεντρικός, οι περισσότεροι προτιμούσαν να αποφύγουν την ανοιχτή κριτική – βλέποντας την κάπως συγκαταβατικά ως θύμα, συναισθηματικά και ψυχολογικά. Σε αυτό το πλαίσιο, λίγοι πρόσεξαν ή εστίασαν στην αυτοπροβολή. Σε μια ανύποπτη φάση, μάλιστα, επέκρινε τους δημοσιογράφους με την ατάκα «εγώ είμαι το πρόσωπο της τραγωδίας». Και καθώς το «Μαρί» ως θέαμα εξάντλησε την χρησιμότητά του για όσους το κατασκεύασαν, και διαπίστωναν ότι αν συνεχιζόταν η συζήτηση θα αποκαλύπτονταν η αλήθεια [της ευθύνης των στρατιωτικών, αλλά και τους λόγους της εστίασης στην κυβέρνηση] το θέμα άρχισε να υποβαθμίζεται. Βέβαια, όταν κάποιος πέσει θύμα του θεάματος, μερικές φορές δύσκολα γλιτώνει. Η κα. Πόπη άρχισε να θυμίζει τον οικονομο Χριστόφορο των αγνοουμένων. Και εκείνος είχε χάσει παιδιά, αλλά σιγά σιγά άρχισε να ταυτίζεται και με το θεαματικό του ρόλο- τον οποίο αναπαρήγαγε και με παραπλάνηση. Τελικά, αποκαθηλώθηκε μέσα από τις παραπλανησεις που εκφραζε σαν δημοσιο λογο.

Η κα. Πόπη φαινόταν να νοσταγλει τη δημοσιότητα που έχασε και σχεδόν θλιβερά κάθε φορά επαναλάμβανε τα ίδια και τα ίδια λες και οι λέξεις με ένα μαγικό τρόπο μπορούσαν να φέρουν πίσω την στιγμή που ήταν στο κέντρο της προσοχής. Σε αυτήν τη διαδικασία φαινόταν να έχει χάσει, καπως, και την συνδεση με το ίδιο το αντικείμενο του πόνου – τα παιδιά της. Το φαινομενικά παράδοξο, αλλά και η αλήθεια, την οποία θα ήθελαν να λογοκρίνουν όσοι έστησαν το θέαμα αρχικά, είναι ότι οι δίδυμοι σκοτώθηκαν από ξεκάθαρη ευθύνη του/των διοικητή/ων τους. Είναι σαφείς οι μαρτυρίες [καταγράφονται – ως τεκμήρια που δεν μπορούσαν να λογοκριθούν- και στο «πόρισμα» του Πολυβίου] ότι ο ένας δίδυμος, ο Μιλτος, πήγε, γιατί  υπήρχαν «οδηγίες».[1]   Τις οδηγίες, σύμφωνα με τα τεκμήρια, τις έδινε ο κ. Ιωαννίδης. Είναι ξεκάθαρο από τις μαρτυρίες ότι αυτός επέμενε να μην γίνει εκκένωση [ ή έστω να απομακρυνθούν όλοι]  και κάλεσε τα παιδιά κοντά στην φωτιά για να κάνουν αυτό, που όφειλε ο ίδιος να είχε φροντίσει από πριν – αποψίλωση των θάμνων γύρω από τα κιβώτια με τα πυρομαχικά. Η κα. Πόπη, όμως, προτίμησε να αγνοήσει τα τεκμήρια, να ταυτιστεί με την οικογένεια Ιωαννίδη - η οποία τουλάχιστον υπερασπίζεται τα συμφέροντα του δικού τους νεκρού. Να μην γίνουν γνωστά σημεία εστίασης, ευρύτερα, για τις ευθύνες από τα λάθη του [από την μη κατασκευή στεγάστρου, ενώ υπήρχαν χρήματα μέχρι την μη ανάληψη πρωτοβουλιών ιδιαίτερα μετά τον Φεβρουάριο του 2011, όταν αποφασίστηκε να γίνουν αναλύσεις του περιεχομένου των κιβωτίων]  που οδήγησαν στην έκρηξη και στους θανάτους. Γιατί η κα. Πόπη κάνει ότι δεν καταλαβαίνει ποιός ευθύνεται άμεσα για τον θάνατο των παιδιών της, είναι αξιοσημείωτο.

Στις 5 Μαρτίου 2015 μερικοί συγγενείς …απαιτούσαν να μην δοθεί χάρη στον κ. Παπακώστα. Και την επομένη, η κα. Πόπη πήγε να δει τον πρόεδρο για να του τα πει. Ιδού τα μαργαριτάρια μιας εμπάθειας που φαίνεται να αναζητά την επιβεβαίωση στα Φώτα της κάμερας..
«Ζητά από ποιον χάρη και για πράγματα ζητούμε χάρη; Για να βγει από το νοσοκομείο ένας ο οποίος είναι άρρωστος» διερωτήθηκε η κα. Χριστοφόρου για να προσθέσει: «ο καλύτερος τόπος για κάποιον που είναι άρρωστος είναι το νοσοκομείο. Άρα ποια είναι η χάρη; Δεν έχουμε καταλάβει»
Είναι να απορείς πόση κακία μπορεί να συμπυκνωθεί σε λίγες φράσεις. Ήξερε πολύ καλά η κα. Πόπη ότι το πρόβλημα ήταν ο εγκλεισμός σε ένα μικρό χώρο στο νοσοκομείο – αυτό ανέφερε η οικογένεια του και οι γιατροί του. Άρα τί προσπαθεί να κάνει η κα. Πόπη; Ειρωνεία; Αφού είναι άρρωστος, ας μείνει μέσα – σαν να μας λέει, αν είναι άρρωστος να πεθάνει; Και το στυλ «δεν καταλάβαμε», είναι εκφραστικό. Δεν τον φτάνει που δεν είναι φυλακή και είναι νοσοκομείο, θέλει να βγει και έξω; Να μείνει μέσα και ας πεθάνει.. Αυτό θα μπορούσε να πει η κα. Πόπη, αν ήταν ειλικρινής.

Το κρυμμένο πρόσωπο του Ντόριαν Γκρέυ – η Πόπη σαρκάζει ένα άρρωστο ετοιμοθάνατο λίγους μήνες πριν τον θάνατό του και μοιράζει ατάκες μετά από συνάντηση με τον πρόεδρο που φαίνεται να αποτρέπει την χάρη..
Όμως, η στάση της απέναντι στον κ. Παπακώστα ήταν ξεπέρασε για αρκετό κόσμο ένα σύνορο ανοχής – και άρχισε να σπάζει η σιωπή της κατανόησης και να τίθεται πια το θέμα ότι είναι καιρός, πια, να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση των δημόσιων εκβιασμών και θεαμάτων. Οι περισσότεροι κατανοούν ότι ο κ. Παπακώστας καταδικάστηκε για να ικανοποιηθούν μερικοί [να κλείσει το θέμα για τα ΜΜΕ και για μερικούς συγγενείς που ήθελαν ένα είδος εκδίκησης] αφού οι βασικοί υπεύθυνοι είτε δεν ήταν εκεί [όπως οι έλληνες αξιωματικοί], είτε παρουσιάστηκαν ως μάρτυρες κατηγορίας [όπως ο Γεωργιαδης που είχε όλη την ευθύνη – και για τα μοιραία λάθη στο τέλος, αφού μιλούσε με τον Ιωαννίδη στο τηλέφωνο], είτε η ευθύνη τους έμεινε στα μη-συζητήσιμα, όπως του κ. Ιωαννίδη [ο δικαστής υπέκυψε επίσης στην πίεση και ενώ φάνηκε να αναγνωρίζει τις τεράστιες ευθύνες από την μη εκκένωση κλπ, προτίμησε τις υπεκφυγές του "όλοι κάνουν λάθη" για να μην εστιάσει]. Όταν, λοιπόν, ο κ. Παπακώστας, ο οποίος είχε και επεισόδιο με την υγεία του, ενώ ήταν υπουργός, ζήτησε να αντιμετωπιστεί όπως και άλλοι στο κάτω κάτω λόγω υγείας, και φάνηκε να ήταν πλέον κατανοητό το σκηνικό [αξίζει ενδεικτικά να αναφερθεί και η παρέμβαση του κ. Θεμιστοκλέους από τον χώρο της δεξιάς στη Λεμεσό], η κα. Πόπη, ξαφνικά, εμφανίστηκε με το πρόσωπο στο κρυμμένο πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ. Εκδικητική σε βαθμό κακίας, με ένα ύφος χιλίων καρδιναλίων, λες και τη διόρισε κανένας στο ανώτατο δικαστηριο. Ιδού τα τεκμήρια, όπως καταγράφηκαν και η ίδια όχι μόνο δεν τα διέψευσε – αλλά φάνηκε να επιδιώκει τη δημοσιότητα. http://dialogos.com.cy/blog/zitousan-na-min-dothi-chari-ston-m-papakosta-simera-lene-alla/

Στις 5 Μαρτίου 2015 μερικοί συγγενείς[2]   εξέδωσαν ανακοίνωση και απαιτούσαν να μην δοθεί χάρη στον κ. Παπακώστα. Και την επομένη η κα. Πόπη πήγε να δει τον πρόεδρο για να του τα πει. Ιδού τα μαργαριτάρια μιας εμπάθειας που φαίνεται να αναζητά την επιβεβαίωση στα Φώτα της κάμερας..

«Ζητά από ποιον χάρη και για ποια πράγματα ζητούμε χάρη; Για να βγει από το νοσοκομείο ένας ο οποίος είναι άρρωστος» διερωτήθηκε η κα Χριστοφόρου για να προσθέσει: «ο καλύτερος τόπος για κάποιον που είναι άρρωστος είναι το νοσοκομείο. Άρα ποια είναι η χάρη; Δεν έχουμε καταλάβει»





Είναι να απορείς πόση κακία μπορεί να συμπυκνωθεί σε λίγες φράσεις. Ήξερε πολύ καλά η κα. Πόπη ότι το πρόβλημα ήταν ο εγκλεισμός σε ένα μικρό χώρο στο νοσοκομείο – αυτό ανέφερε η οικογένεια του και οι γιατροί του. Άρα, τί προσπαθουσεί να κάνει η κα. Πόπη; Ειρωνεία; Αφού είναι άρρωστος, ας μείνει μέσα – σαν να μας λέει, αν είναι άρρωστος να πεθάνει; Και το στυλ «δεν καταλάβαμε» είναι εκφραστικό. Δεν τον φτάνει που δεν είναι φυλακή και είναι νοσοκομείο, θέλει να βγει και έξω; Να μείνει μέσα και ας πεθάνει.. Αυτό θα μπορούσε να πει η κα. Πόπη αν ήταν ειλικρινής.

Και όταν ο άντρας της προσπάθησε πιο ευγενικά να πει ότι διαφωνούσαν οι «συγγενείς» και η γυναίκα του βεβαίως, με την απονομή χάρης, γιατί «υπάρχει και η πλευρά των συγγενών», προφανώς η κα. Πόπη δεν μπορούσε να συγκρατηθεί και μας είπε και την ατάκα με την οποία καταγράφηκε ο διάλογος: «με ξένα κόλλυβα κάνουμε όλοι μνημόσυνο». Δεν είναι και δύσκολη η αποκωδικοποίηση – δεν μπορείτε να δίνετε χάρη, χωρίς τη δική μου έγκριση. Η Πόπη και τα κόλλυβά της; Το θεαματικό πρόσωπο της τραγωδίας προσπαθεί να υποκαταστήσει τις νόμιμες αρχές της πολιτείας; Τί σημαίνει «ξένα κόλλυβα»; Η πολιτεία και οι κανονισμοί για απονομή χάριτος εξαρτώνται από την  ιδιοτελή [συναισθηματική ή άλλη] αντιμετώπιση μερικών; Η κα. Πόπη θα υποκαταστήσει και το Ανώτατο;

Και τελικά, όπως έλεγαν οι γιατροί και η οικογένειά του, ο κ. Παπακώστας πέθανε.

Η κωμωδία και το θράσος.. Αμέσως μετά τον θάνατο, τί μας είπε η κα. Πόπη – ότι βλέπαμε άλλη Πόπη τον Μάρτιο, διότι αυτή η Πόπη του Σεπτεμβρίου είχε,  δήθεν, «στείλει επιστολές» για τη χάρη που πολεμούσε η προηγούμενη του Μαρτίου κοκ.. Και μετά μας ομολόγησε την αθλιότητα – έφταιγε ο Παπακώστας που πέθανε γιατί «δεν εδινε τις εξηγήσεις» που ήθελε η Πόπη..
Και φυσικά, η συλλογική μνήμη πήγε πίσω στην κα. Πόπη να το παίζει δερβέναγας της δικαιοσύνης έξω από το προεδρικό μοιράζοντας «κόλλυβα». Και αποφάσισε να κάνει δηλώσεις – και τί μας είπε;.. Ξαφνικά, η κα. Πόπη με την ειρωνεία για τους αρρώστους που μια χαρά είναι στα νοσοκομεία, μας είπε ότι «έστειλε δυο επιστολές στον πρόεδρο να δοθεί χάρη στον Παπακώστα». Και δεν έχουν περάσει καν 6 μήνες από τότε που ειρωνευόταν τον άρρωστο έξω από το προεδρικό. Και φυσικά, καμία απόδειξη για τις υποτιθέμενες επιστολές. Φούσκες [αλλά λέγονται άλλα εννοούνται ή και μερικές φορές απλώς λέγονταν για να ειπωθεί κάτι] είχαμε αρκετές το 2011. Θα μπορούσε να τις πει κάποιος ψέματα. Αλλά είναι τόσες οι συσσωρευμένες παραπλανήσεις, που μάλλον είναι οι αλήθειες, οι οποίες πρέπει να εκπλήσσουν, όταν ακούγονται σε μερικά πλαίσια.

Αξίζει, όμως, να δει κανείς και λίγο περισσότερο το μουρμουρητό της ενοχής της κα. Πόπης – για να κατανοηθεί η ευτέλεια μερικών, αλλά και το ήθος του Παπακώστα..
"Ο ίδιος επέλεξε να πεθάνει στο νοσοκομείο, διότι δεν έδωσε τις απαραίτητες εξηγήσεις", είπε η Πόπη Χριστοφόρου, προσθέτωντας ότι "κάναμε αγώνα για να φύγει χωρίς εκκρεμότητες, όμως έφυγε και τα άφησε όλα ανοικτά". 

Τί θα πει άραγε «δεν έδωσε τις απαραίτητες εξηγήσεις;». Και μιλά στον πληθυντικό η κα. Πόπη. Δηλαδή, η κυρία που το έπαιζε σαρκασμός και ειρωνεία τον Μάρτιο για ένα άρρωστο άνθρωπο, τώρα μας το παίζει και ανακριτής που βάζει όρους σε ανθρώπους που είναι μεταξύ ζωής και θανάτου; Τί σημαίνει «δεν έδωσε εξηγήσεις»; Και η Πόπη, η ό,ποια Πόπη, από πού και ως πού έχει λόγο για την ό,ποια χάρη μπορεί να δώσει ο πρόεδρος; Δηλαδή, ο Παπακώστας που αντιστάθηκε στους άγγλους, στο φασισμό, στο πραξικόπημα και την εισβολή, θα εκβιαζόταν από την κα. Πόπη να της πει αυτά που ήθελε.. για να του επιτρέψει η κάποια κυρία Πόπη να ζήσει;

Τί θα πει άραγε «δεν έδωσε τις απαραίτητες εξηγήσεις;».Και μιλά στον πληθυντικό η κα. Πόπη. Δηλαδή …βάζει όρους σε ανθρώπους που είναι μεταξύ ζωής και θανάτου; Τί σημαίνει «δεν έδωσε εξηγήσεις;» Και η Πόπη, η ό,ποια Πόπη, από πού και ως πού έχει άποψη για την ό,ποια χάρη μπορεί να δώσει ο πρόεδρος; …Είναι φοβερό ότι λέγονται τέτοια πραγματα και περνούν απαρατήρητα. Άφησε, λέει, «εκκρεμότητες». Τί να πει κανείς; Ούτε οι ανακριτές...δεν θα ελεγαν «πέθανε και άφησε εκκρεμότητες γιατί δεν ομολόγησε αυτά που θέλαμε».

Είναι φοβερό ότι λέγονται τέτοια πραγματα και περνούν απαρατήρητα. Άφησε, λέει, «εκκρεμότητες». Τί να πει κανείς; Ούτε οι ανακριτές σε μια δικτατορια δεν θα έλεγαν – πέθανε και άφησε εκκρεμότητες, γιατί δεν ομολόγησε αυτά που θέλαμε.
Το να κατανοήσει η κα. Πόπη ότι την χρησιμοποίησαν [ η μηπως όλα αυτά είναι συνειδητη επιλογη της;], ίσως να είναι πια αργά. Το να εκθέτει τον εαυτό της, είναι δικαίωμα της. Αλλά δεν έχει κανένα δικαίωμα κανένας να εκθέτει την Πολιτεία, επιτρέποντας τέτοιους εκβιασμούς. Ο Παπακώστας πέθανε γιατί μερικοί εκβιάστηκαν από αυτές τις ανοησίες.

Ζήσαμε το θέαμα του οικονομου Χριστόφορου. Η κα. Πόπη μπορεί να συνεχίσει το πορεία με την ενοχή για τον θάνατο του κ. Παπακώστα. Και όσοι σιώπησαν και την ανέχτηκαν να θυμούνται επίσης την ευθύνη για αυτόν το θάνατο. Όσο για τα δυο παιδιά που πέθαναν – σίγουρα δεν αξίζουν αυτόν τον εξευτελισμό της μνήμης τους. Να δολοφονούνται ηλικιωμένοι για να κερδίσουν κάποιοι δημοσιότητα. Οι νεαροί ήταν άντρες και όχι παιδιά για να τους νταντεύει η μάνα τους και μετά θάνατο – και προσπάθησαν με τον Αντώνη να εμποδίσουν μια τραγωδία. Το να γίνονται αυτά τα θεάματα στο όνομα τους δεν αρμόζει στο ήθος τους – και είναι με αυτό που πρέπει να κρίνονται.

Αλλα σχετικα κειμενα:

Ο Κ. Παπακώστας στο ιστορικό του πλαίσιο: ο τελευταίος μιας γραμμής που πάει πίσω στους Κ. Μάτση και Τ. Μάρκου πέθανε, σαν σε δημόσια εκτέλεση, αλλά αρνήθηκε να υποκύψει στους εκβιασμούς και να υπογράψει δηλώσεις υποταγής και μετανοίας για την συνεργασία του με την αριστερά - http://2ha-cy.blogspot.com/2015/09/blog-post_71.html


Γιατί να σκοτώσουν τον Παπακώσταν; http://2ha-cy.blogspot.com/2015/03/blog-post_94.html


Γιατί έκλαψα για τον θάνατο του Παπακώστα.. Ένοιωσα θλίψη για τον δίκαιον αθρωπο, για τις αξίες που αρνήθηκε να προδώσει.. αλλά το δάκρυ ήταν για την αθλιότητα.. - http://2ha-cy.blogspot.com/2015/09/blog-post_82.html




[1] Πορισμα Πολυβιου, σελιδα 237: «..Σε καποια στιγμη, ηρθε κατω στο θαλαμο ο Μιλτιαδης Χριστοφορου και μας ειπε ότι πηρε οδηγιες, χωρις να μας πει από ποιον, για να παμε να βοηθησουμε στο σβησιμο της φωτιας…» Αυτό εγινε 5:20 , περιπου 20 λεπτα πριν την εκρηξη…

1 σχόλιο:


  1. Γράψετε να τα μάθουμε όλοι πέστα να τα ακούσουμε όλοι.
    Αιδώς γαρ εν κακοίσιν ουδεν ωφελει. Η γαρ σιωπή τω λαλούντι σύμμαχος.
    Το να ντρέπεσαι ανάμεσα σε κακούς δεν ωφελεί. Η σιωπή ειναι συμμαχος αυτού που μιλάει.
    ~Σοφοκλής | (Αρχαίος τραγικός ) | 496-406 π.Χ. | Ντροπή

    ΑπάντησηΔιαγραφή