3 Ιουλ 2016

Η απόπειρα πραξικοπήματος ενάντια στον Κόρμπυν: το άγχος των μπλερικών για την απώλεια της εξουσίας και το πόρισμα για το Ιράκ, αλλά και το παρασκήνιο για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και τις συνέπειες του [από τις απόπειρες μπλοκαρίσματος και επιβολής των αποφάσεων από μια ελίτ, μέχρι την προσπάθεια αποκλεισμού του αριστερού λόγου – και της ενδεχόμενης πλειοψηφίας/κυβέρνησης- από την εσωτερική διαμόρφωση των βρετανικών θεσμών μετά την ΕΕ]


Στο παρασκήνιο του θεαματικού, για τα ΜΜΕ, δράματος του brexit, κατασκευάστηκε και ένα μίνι δράμα γύρω από ηγεσία του εργατικού κόμματος.. Ξαφνικά, άρχισαν απανωτές παραιτήσεις από την σκιώδη κυβέρνηση. Απανωτές, αλλά προγραμματισμένες από ότι φάνηκε, για να δώσουν το κλίμα μιας κρίσης παράλληλης με την παραίτηση Κάμερον.. Ο Κόρμπυν αρνήθηκε να υποκύψει στις πιέσεις, αν και παρακολουθώντας τα ΜΜΕ εκείνες τις πρώτες ώρες είχε κανείς το αίσθημα ότι η επίθεση ήταν ολοκληρωτική και η "υποχρέωσή" του σε παραίτηση σχεδόν αναπόφευκτη.. Το έχουν αυτό τα θεάματα.. Η επίθεση κορυφώθηκε με ψήφισμα στην κοινοβουλευτική ομάδα ενάντια στον Κόρμπυν. Όμως, ξαφνικά, εμφανίστηκε και το αντίπαλο δέος. Ενώ η κοινοβουλευτική ομάδα, που είχε εκλεγεί πριν την άνοδο του Κόρμπυν, εξαπέλυε επίθεση εναντίον του, ένα συγκριτικά σημαντικό πλήθος [άνω των 10,000] μαζεύτηκε έξω από το κοινοβούλιο για να τον στηρίξει.. Σε εκείνο το σημείο φάνηκε με σαφήνεια ότι το «πραξικόπημα», όπως ήδη άρχισαν να το αποκαλούν μερικοί στα ΜΜΕ, δεν θα έμενε αναπάντητο από τη βάση του εργατικού κόμματος που ανέδειξε τον Κόρμπυν… Η συγκέντρωση των χιλιάδων υποστηρικτών του Κόρμπυν έξω από το κοινοβούλιο ήταν άλλωστε και η πιο μαζική post brexit εκδήλωση τις πρωτες μερες [άλλες εκδηλώσεις ενάντια στο brexit συγκεντρώσαν από 1,500 στο Λονδίνο μέχρι 4,500 στη Σκωτία].. Αλλά και ευρύτερα άρχισε μια μαζική κινητοποίηση στήριξης του Κόρμπυν… Το πρώτο κύμα της επίθεσης του πραξικοπήματος φάνηκε να ανακόπηκε, καθώς οι υποστηρικτές του Κόρμπυν επέμεναν ότι δεν είχε καμία δικαιοδοσία η κοινοβουλευτική ομάδα να καθαιρεί ηγέτες – και ότι το όλο θέμα θα έπρεπε, αν ήθελαν, οι αντίπαλοι του Κόρμπυν, να λυθεί με ψηφοφορία των μελών, όπως άλλωστε προνοεί το καταστατικό του κόμματος.. Ξαφνικά, η εικόνα άρχισε να μοιάζει με το δημοψήφισμα.. Μερικοί ήθελαν να ανατρέψουν τους δημοκρατικούς κανόνες για ένα είδος "καθεστώτος έκτακτης ανάγκης", όπου η μειοψηφία θα επεβαλλόταν - με τα ΜΜΕ και την επιβολή μιας ρητορικής ότι "δεν υπάρχει άλλη λύση"....Για να επιβληθεί η βούληση των ευρύτερων ελίτ..

Οι αντίπαλοι του Κόρμπυν υποχώρησαν αρχικά [είχαν διαρρεύσει ότι είχαν ήδη έτοιμη την ανθυποψηφιότητα] αλλά φυσικά το παιχνίδι είναι ανοικτό… Υπέρ του Κόρμπυν φαίνεται να τάσσεται και η πλειοψηφία των νέων μελών του κόμματος, μετά την έναρξη της επίθεσης, αλλά και τοπικά στελέχη…

Κατασκευάζοντας την επίθεση ενάντια στον Κόρμπυν
Στην επιφάνεια η επίθεση ενάντια στον Τ. Κόρμπυν εντασσόταν στις αντιδράσεις στο δημοψήφισμα – και στο πλαίσιο της παραίτησης Κάμερον. Ή έτσι ήθελαν να φανεί οι   διοργανωτές της εκστρατείας. Όμως, ήταν ήδη γνωστό ότι προετοιμαζόταν κάτι ενάντια στον Κόρμπυν από πριν. Στις τοπικές εκλογές που είχαν προηγηθεί, υπήρχε μια ανάλογη τάση πριν τα αποτελέσματα – ανάμεναν ήττα των εργατικών ..Αλλά τελικά δεν ήρθε η ήττα και με την νίκη ενός απόγονου μεταναστών στις δημοτικές εκλογές στο Λονδίνο, η θέση του Κόρμπυν  φάνηκε σταθερή και ενισχυμένη. Όμως, η πτέρυγα που τον αντιπαθεί [και για μικρό-πολιτικούς λόγους, αλλά και για ιδεολογικούς  - ως αριστερό] φυσικά ανάμεναν την επόμενη στιγμή. Η αναλογία με την παραίτηση Κάμερον δεν είχε επίσης όμως λογική συνέπεια – ο Κάμερον ο ίδιος άνοιξε την πόρτα του δημοψηφίσματος και μετά έχασε και το δημοψήφισμα και την στήριξη του κόμματός του..

Στη ρητορική των μπλερικών το να διεκδικήσουν οι εργαζόμενοι εμφανίζεται μόνο σαν ένα είδος πατερναλισμού και ελεημοσύνης από κάποια ελίτ με προσβάσεις… Είναι και ένα πανικόβλητο επιχείρημα, όπως φαίνεται από την επιχειρηματολογία που απειλεί ότι το εργατικό κόμμα θα χάσει το κοινό του, όπως στην Σκωτία.. Μα στη Σκωτία το έχασε λόγω μπλερισμού.. Τα ταξικά απωθημένα του μπλερισμου είναι σαφή – ήθελε να παραχωρηθεί το εργατικό κόμμα σε εκπρόσωπους της μεσαίας τάξης. Ο Κόρμπυν εκπροσωπεί εκείνη την αριστερά που έχει ιστορική συνεχεια, με σημείο αναφοράς την εργατική τάξη, αλλά και που είναι αυθεντικά μέρος των κοινωνικών κινημάτων που εμφανίστηκαν από την δεκαετία του 1960… Και σε αυτό το επίπεδο είναι original απέναντι στο θέαμα που του λάιφστάιλ που προσπαθούσε να πουλήσει ο Μπλερ σαν media salesman..

Ο Κόρμπυν, από την άλλη, παρά την ιστορική κριτική του για τις οικονομικές [και άλλες] πολιτικές της ΕΕ, στήριξε την παραμονή, και με δεδομένο ότι υπολογίζεται ότι ένα τρίτο των ψηφοφόρων των εργατικών ψήφισε brexit, είναι σε θέση να απευθυνθεί και στους οπαδούς της αποχώρησης και φυσικά στα δυο τρίτα των ψηφοφόρων που έστω και διστακτικά ψηφίσαν, όπως και αυτός παραμονή… Οπότε η ρητορική της επίθεσης πήρε μια διαφορετική μορφή, καθώς οργανωνόταν ένα θέαμα πραξικοπήματος – μια λέξη που τελικά κόλλησε και δυσκολεύει, πια, τις κινήσεις των αντίπαλων του Κόρμπυν: οι απανωτές [όχι ταυτόχρονες] ανακοινώσεις παραιτήσεων από την σκιώδη κυβέρνηση, και η συνεχής τροφοτηση των ΜΜΕ με κουτσομπολιά και υποσχέσεις και άλλων παραιτήσεων κοκ, σύνθετα το προσκήνιο του θεάματος το οποίο κατασκευάστηκε. Σύμφωνα με πληροφορίες πίσω από την διοργάνωση της εκστρατείας ήταν γραφεία δημόσιων σχέσεων – με συμμετέχοντες σημαντικούς σύμμαχους του Τ. Μπλερ.
             
Οι εφιάλτες και οι Ερινύες του Μπλερισμού: ο φόβος για το πόρισμα της έρευνας για το Ιράκ, αλλά και η αμφισβήτηση της περιόδου της ιστορικής ήττας που έκφρασε ο Μπλερισμός με την ιδεολογία ότι «δεν υπάρχουν επιλογές στην οικονομία» και άρα η αριστερά θα πρέπει να ασχολείται μόνο με λάιφστάιλ θέματα…
Ο ίδιος ο Τ. Μπλερ και οι σύμμαχοί του στα ΜΜΕ είναι ίσως η πιο επείγουσα αιτία των απανωτών επιθέσεων στον Κόρμπυν. Αναμένεται αυτή την περίοδο η δημοσιοποίηση της έρευνας για την εισβολή στο Ιράκ, που φαίνεται να καίει τον Μπλερ. Για τα ψέματα και τις ευρύτερες ευθύνες για ότι συνέβη – και συμβαίνει. Οπότε η απόπειρα τρομοκράτησης όσων, όπως ο Κορμπυν, επιμένουν να συζητηθεί εκείνο το έγκλημα, εξοργίζει τους οπαδούς του Μπλερ. Σε αυτό το επίπεδο είναι κάπως pre-emptive strike..

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η αντιπαράθεση είναι βαθύτερη και ιδεολογική. Ο Μπλερ υπήρξε το σύμβολο της στροφής της ηγεσίας των εργατικών προς το κέντρο και την δεξιά – η συμβολική ανταλλαγή ήταν να επιτραπεί από τα ΜΜΕ και το κατεστημένο στους εργατικούς να κυβερνούν, αλλά με τον όρο να στραφεί η προσοχή του κόμματος μακριά από την οικονομία, εκτός από μικρολεπτομέρειες. Ο Μπλερ εξέφρασε την εποχή της ήττας της αριστεράς μετά την πτώση των ανατολικοευρωπαϊκών σοσιαλιστικών καθεστώτων. Η αριστερά θα επιτρεπόταν να ασχολείται με θέματα καθημερινότητας και λάιφστάιλ πολιτικής, με έμφαση στην διαφορετικότητα κοκ, αλλά θα έπρεπε να αποδεχόταν ντε φάκτο ότι για την οικονομία δεν υπήρχαν εναλλακτικές λύσεις.. Το εργατικό κόμμα και το εργατικό κίνημα της Βρετανίας αντιστάθηκαν αρχικά στην προσπάθεια επιβολής της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας της δεκαετία του 1980 [και στο επίπεδο των ηγετών αλλά και με απεργίες όπως των ανθρακωρύχων], αλλά τελικά η στροφή έγινε την δεκαετία του 1990… Ο Μπλερ πέτυχε μια συμφωνία στον Ιρλανδικό, αλλά από εκεί και πέρα, ακόμα και στη διεθνή πολιτική κατάντησε ένας απολογητής της νέο-αποικιοκρατίας με παραμύθια «στρατιωτικού ανθρωπισμού» - επεμβάσεις, δηλαδή, όπου βόλευε τη δύση, με ανθρωπιστικά προσχήματα.. Στη Γιουγκοσλαβία, το 1999, η επέμβαση έγινε επί Κλίντον, ενώ στο Ιράκ η επέμβαση έγινε επί Μπους – και ήταν κραυγαλέα τα ψέματα. Και ο Μπλερ τα υπεράσπιζε με ένα πάθος που αποκάλυπτε το είδος του λόγου του..

Ο Κόρμπυν ως η έκφραση του ιστορικού κινήματος που ξεπερνούσε τον Μπλερισμό σαν μεταβατικό σχήμα
Οι μπλερικοί χάνουν έδαφος σταδιακά από τότε που έφυγε από την εξουσία – και είναι και εμφανείς πια και διάφορες έμμονες του, όπως με τα χρήματα. Ο προηγούμενος ηγέτης των εργατικών, ο Ε. Μιλιμπάντ, δεν ήταν μπλερικός μεν – αλλά προσπάθησε να κινηθεί κάπου στον ενδιάμεσο χώρο των μπλερικών και της αριστεράς.. καθως γινόταν σαφής η μαζική απώλεια πρόσβασης των εργατικών σε ιστορικά τους κάστρα, όπως η Σκωτία, η αντίδραση ενάντια στον μπλερισμό διογκώθηκε και μετά τις εκλογές του 2015, ένα εντυπωσιακό κιμά, στο εσωτερικό του κόμματος, έφερε τον Κόρμπυν στην ηγεσία… Με τον Κόρμπυν, η εικόνα ήταν το ακριβώς αντίθετο του Μπλερ – χωρίς προσβάσεις στα ΜΜΕ, με έμφαση στην ειλικρίνεια και επαναφορά του αριστερού λόγου, ο Κόρμπυν έγινε αμέσως στόχος, αλλά και αγαπητός από όσους στέκονταν απέναντι σε αυτό το κύκλωμα επιβολής εξουσίας.. Κατάφερνε, όμως, να συντονίζει το κόμμα και μάλιστα να συγκρατεί τα ποσοστά του ή και να ανακάμπτει το κόμμα, όπως φάνηκε και σε επαναληπτικές εκλογές ή στις τοπικές εκλογές.

Αν  αποστασιοποιηθεί κάποιος από τα άτομα, οι τάσεις στη Βρετανία είναι σαφείς: Το εργατικό κόμμα, ως το ιστορικό κόμμα της αριστεράς, έχει μια σταθερή πια και σαφή διαρροή προς άλλα αριστερότερα σχήματα – έτσι μαζικοποιήθηκε το αποσχιστικό κόμμα στη Σκωτία, ενώ μαζικοποιείτε και το πράσινο κόμμα στη Βρετανία γενικότερα.. Αυτές οι μετατοπίσεις εκφράζουν και τη δυσφορία του ιστορικού χώρου της αριστεράς [που εκφραζόταν ιστορικά από το εργατικό κόμμα] αλλά και από τα κινήματα που αναδύθηκαν από την δεκαετία του 1960.. Ο Μπλερ προσπάθησε να πουλήσει μια γυαλιστερή επιφάνεια ρητορικών που κάλυπταν εν μέρει τα κινήματα για τη διαφορετικότητα και τον ουμανισμό, αλλά, όπως φάνηκε μια με τον νέο-αποικιακό του στρατιωτικό παρεμβατισμό, χρησιμοποιούσε τα συνθήματα για να προωθεί τα συμφέροντα που τα κινήματα αμφισβητούσαν: όταν λ.χ. οικοδομείς γύρω από τα αιτήματα των φεμινιστριών, των κινημάτων αλληλεγγύης για τους φτωχούς του τρίτου κόσμου, ή τα αιτήματα για βοήθεια σε καταπιεσμένους λαούς, εισηγήσεις και εκστρατειες για παρεμβάσεις στο ..Ιράκ ή στην Γιουγκοσλαβία, ουσιαστικά χρησιμοποιείς την επιφάνεια για να χειραγωγήσεις… Και αυτός ο δρόμος είναι πια εμφανής ως προσπάθεια παράκαμψης της ουσίας.. Και για αυτό το πόρισμα για το Ιράκ μπορεί να είναι τόσο οδυνηρό και για τον Μπλερ και τους απολογητές του στα ΜΜΕ…
Ποιός απώτερος στόχος θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί, ώστε ο υπεύθυνος του όλου φιάσκου του δημοψηφίσματος [για τους συντηρητικούς] να επείγεται να.. διώξει τον Κόρμπυν, από το αντίθετο κόμμα;.. Η πιθανή ερμηνεία παραπέμπει σε μια παρασκηνιακή απόπειρα μπλοκαρίσματος του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος… Βέβαια, θα εξευτελίσει την Βρετανία, ..και την ΕΕ.. Και τα αποτελέσματα θα είναι περισσότερη αστάθεια.. Όμως, αυτοί που θέλουν να δοκιμάσουν, θα προσπαθήσουν να ελέγχουν τις ηγεσίες των δυο μεγάλων κομμάτων.. Και σαφώς, εδώ θέλουν ένα εργατικό κόμμα.. πειθήνιο όργανο μιας ευρωλαγνείας που απλώς θα λέει «ναι» σε ό,τι έρχεται από τις Βρυξέλες [κάτι όπως τον Γ. Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ το 2009 και μετά].. Και πέρα από τις θεαματικές κραυγές για την «καλή Ευρώπη», πίσω από αυτή την εκστρατεία κρύβεται ένας αυταρχισμός των ελίτ.. Και αυτό ξεκινά από την εξωτερική πολιτική και στρογγυλοκάθεται στη θέση του «δεν υπάρχει άλλη επιλογή» για την οικονομία που εξέφραζαν και ο Θατσερισμός και ο Μπλερισμός ως συνέχειά του… Ο Κόρμπυν, σε αυτό το πλαίσιο, είναι στόχος ακριβώς γιατί δεν είναι χειραγωγίσιμος από συμφέροντα των παρασκηνίων.. και είναι ένας βασικός εκφραστής της θέσης ότι η δημοκρατία πρέπει να διευρυνθεί και όχι να συρρικνώνεται..

Η ρητορική του πατερναλισμού της μεσαίας τάξης που θέλει να κυβερνά στο όνομα μιας εργατικής τάξης/κινήματος που απλώς πρέπει να αποδέχεται ότι ψίχουλα της δώσουν.. οι φιλάνθρωποι της ανώτερης τάξης
Η ρητορική της επίθεσης εναντίον του Κόρμπυν εξέφραζε κατ’ αρχήν τον πατερναλισμό των μπλερικών και άλλων wannabe προυχόντων των εργατικών: θέλουμε άλλο ηγέτη για να προστατευσουμε τους εργαζόμενους. Η ρητορική ξεκινούσε από ένα κατασκεύασμα των ίδιων [ότι δηλαδή ο Κόρμπυν δεν μπορεί να κερδίσει τις εκλογές], και μετά πρόβαλε αυτούς οι οποίοι κατά την διάρκεια του μπλερισμου εστίαζαν στην μεσαία, αντί στην εργατική τάξη, ότι τώρα ήθελαν να προστατεύσουν τους δεύτερους. Αλλά με αντίτιμο να φύγει ο κακός αριστερός, που έθεσε και θέτει το θέμα της εργατικής τάξης. Στη ρητορική των μπλερικων το να διεκδικήσουν οι εργαζόμενοι εμφανίζεται μόνο σαν ένα είδος πατερναλισμού και ελεημοσύνης από κάποια ελίτ με προσβάσεις… Είναι και ένα πανικόβλητο επιχείρημα, όπως φαίνεται από την επιχειρηματολογία που απειλεί ότι το εργατικό κόμμα θα χάσει το κοινό του, όπως στη Σκωτία.. Μα στη Σκωτία το έχασε λόγω μπλερισμού.. Τα ταξικά απωθημένα του μπλερισμου είναι σαφή – ήθελε να παραχωρηθεί το εργατικό κόμμα σε εκπρόσωπους της μεσαίας τάξης. Ο Κόρμπυν εκπροσωπεί εκείνη την αριστερά που έχει ιστορική συνεχεία, με σημείο αναφοράς την εργατική τάξη, αλλά και που είναι αυθεντικά μέρος των κοινωνικών κινημάτων που εμφανίστηκαν από την δεκαετία του 1960… Και σε αυτό το επίπεδο είναι original απέναντι στο θέαμα που του λάιφστάιλ που προσπαθούσε να πουλήσει ο Μπλερ σαν media salesman..

Αν ο Κόρμπυν είναι σχεδόν ο μόνος πολιτικός ηγέτης, σήμερα, που μπορεί να μιλήσει και σε όσους ψηφίσαν για παραμονή και σε όσους ψήφισαν για αποχώρηση, τότε.. είναι επικίνδυνος για όσους θέλουν είτε αντιδημοκρατικό μπλοκάρισμα του αποτελέσματος, είτε επιβολή ενός καθεστώτος νεοφιλελεύθερου αυταρχισμού στην  post brexit Βρετανία
Πέρα όμως από τους μπλερικούς και τα απωθημένα τους, αξίζει να δει κάποιος και τι λέει η υστερική προσπάθεια εναντίον του Κόρμπυν για την μετά το δημοψήφισμα εποχή… Είναι σαφές ότι μερικοί προσπαθούν να βρουν τρόπους να ανατρέψουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος -  ή να φροντίσουν, αν δεν τα καταφέρουν να επιβάλουν τα συμφέροντα τους στην μετά την αποχώρηση Βρετανία…

Το σενάριο μπλοκαρίσματος, περιθωριοποίησης του αποτελέσματος είναι κάτι που πλανιέται στην ατμόσφαιρα.. Η ξαφνική λ.χ. έκκληση του Καμερούν προς τον Κόρμπυν «Για το όνομα του θεού, φύγε» έμοιαζε παράδοξα ξεκάρφωτη. Ο πολιτικός, ο οποίος κατά την διάρκεια της θητείας του δεν φαινόταν να έχει έστω και μια θετική λέξη να πει για τον Κόρμπυν, ξαφνικά φαινόταν να κάνει έκκληση σε αυτόν; Γιατί; Ποιός απώτερος στόχος θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί, ώστε ο υπεύθυνος του όλου φιάσκου του δημοψηφίσματος [για τους συντηρητικούς] να επείγεται να.. διώξει τον Κόρμπυν, από το αντίθετο κόμμα;.. Έστω οι φήμες λένε ότι ο Κάμερον αναλώνεται τώρα να προσπαθεί να εμποδίσει την υποψηφιότητα Τζόνσον [που τελικά δεν υπέβαλε υποψηφιότητα], αλλά γιατί να τον νοιάζει το …εργατικό κόμμα;..

Αν η επιλογή των εκβιασμών και των αντιδημοκρατικών πρακτικών για μπλοκάρισμα  του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος εκφράζουν το κεφάλαιο που προσωποποιεί ο Σορός, την νεοφιλελεύθερη εκδοχή του brexit την εκφράζει Μέρντοκ.. Ο Κόρμπυν, ως η έκφραση της ιστορικής και κινηματικής βρετανικής αριστεράς, είναι η εναλλακτική οπτική στο υπαρχον πλαισιο.. και για αυτό είναι στόχος..

Η πιθανή ερμηνεία και πάλι θα είναι μια παρασκηνιακή απόπειρα μπλοκαρίσματος του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος… Βέβαια, θα εξευτελίσει την Βρετανία, αλλά και την ΕΕ.. Και τα αποτελέσματα θα είναι περισσότερη αστάθεια, καθώς θα ξεκινήσουν νέες διαδικασίες για αποχώρηση, νέα δημοψηφίσματα κλπ.. Όμως, αυτοί που θέλουν να δοκιμάσουν, θα προσπαθήσουν να ελέγχουν τις ηγεσίες των δυο μεγάλων κομμάτων.. Και σαφώς, εδώ θέλουν ένα εργατικό κόμμα όργανο των συμφερόντων που θέλουν να ανατρέψουν το δημοψήφισμα – αλλά και πειθήνιο όργανο μιας ευρωλαγνείας που απλώς θα λεει «‘ναι» σε ότι ερχεται από τις Βρυξελες [κατι όπως τον Γ. Παπανδρεου με το Πασοκ το 2009 και μετα]..Και πέρα από τις θεαματικές κραυγές για την «καλή Ευρώπη», πίσω από αυτήν την εκστρατεία κρύβεται ένας αυταρχισμός των ελίτ, που θεωρεί ότι οι μάζες είναι ηλίθιες και πρέπει να αγνοουνται..Και αυτό ξεκινά από την εξωτερική πολιτική και στρογγυλοκάθεται στη θέση του «δεν υπάρχει άλλη επιλογή» για την οικονομία που εξέφραζαν και ο Θατσερισμός και ο Μπλερισμός ως συνέχεια του… Ο Κόρμπυν, σε αυτό το πλαίσιο, είναι στόχος ακριβώς γιατί δεν είναι χειραγωγίσιμος από συμφέροντα των παρασκηνίων, δεν μπορεί να εξαγοραστεί, και είναι ένας βασικός εκφραστής της θέση ότι η δημοκρατία πρέπει να διευρυνθεί και όχι να συρρικνώνεται για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ελίτ [με ό,ποιο προσωπείο και αν εμφανίζονται]..

Και αν προχωρήσει το  brexit, θα ήταν χρήσιμος ένας ηγέτης του εργατικού κόμματος που θα εστίαζε στην επιφάνεια των θεμάτων μακριά από την οικονομία.. Στην πιθανότητα να μην μπλοκαριστεί ή ανατραπεί το αποτέλεσμα, η ηγεσία του εργατικού κόμματος θα έχει σημαντικό λόγο για το πώς θα διαμορφωθεί η εσωτερική πολιτική θεσμικά μετά το brexit.. Και εδώ είναι οι οπαδοί του brexit που ανησυχούν για τον Κόρμπυν – το ποιοί θεσμοί θα διατηρηθούν σε σχέση με την ΕΕ, πως θα τοποθετηθούν οι προτεραιότητες της οικονομίας ταξικά [και βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα σε θεσμούς που έχουν να κάνουν με το κράτος πρόνοιας] κοκ, είναι θέματα για το οποία ο Κόρμπυν έχει σαφές θέσεις και προτεραιότητες.. Και δεν είναι αυτές που θα ήθελαν μερικοί που ονειρεύονται μια Βρετανία σαν νεοφιλελεύθερο μοντέλο…

Ανάμεσα στο Σόρος και τον Μέρντοκ…
Αν η επιλογή των εκβιασμών και των αντιδημοκρατικών πρακτικών για μπλοκάρισμα  του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος εκφράζουν το κεφάλαιο που προσωποποιεί ο Σορός, την νεοφιλελευθερη εκδοχή του brexit την εκφράζει Μέρντοκ.. Ο Κόρμπυν, ως η έκφραση της ιστορικής και κινηματικής βρετανικής αριστεράς, είναι η μόνη εναλλακτική οπτική.. και για αυτό είναι στόχος..




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου